Με αφετηρία την αγάπη για τη γνώση και βαθύ στόχο να φέρει τα παιδιά πιο κοντά στην Ιστορία με έναν βιωματικό και δημιουργικό τρόπο, η κ. Αρχοντόγλου Ελισάβετ ΠΕ02 καθοδήγησε με έμπνευση και αφοσίωση τους μαθητές και τις μαθήτριες του Β1 σε μια ξεχωριστή εκπαιδευτική διαδρομή που διήρκεσε ολόκληρη τη σχολική χρονιά.

Μέσα από συνεργασία, έρευνα, δημιουργική σκέψη και προσωπική έκφραση, οι μαθητές δημιούργησαν έναν ιστορικό – αφηγηματικό χάρτη, ο οποίος δεν αποτυπώνει μόνο ιστορικά γεγονότα, αλλά και τη δική τους ματιά πάνω στην Ιστορία. Στόχος της δράσης ήταν τα παιδιά να κατανοήσουν πως η Ιστορία δεν είναι απλώς ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά ανθρώπινες ιστορίες, εμπειρίες, αξίες και διαδρομές που συνδέονται με το σήμερα και διαμορφώνουν το αύριο.

Η συγκεκριμένη προσπάθεια έδωσε στους μαθητές την ευκαιρία να καλλιεργήσουν δεξιότητες συνεργασίας, υπευθυνότητας και κριτικής σκέψης, να αναπτύξουν τη φαντασία και την ιστορική τους ενσυναίσθηση, αλλά κυρίως να νιώσουν ότι η φωνή και οι ιδέες τους έχουν αξία. Μέσα σε ένα κλίμα αποδοχής, ενθάρρυνσης και δημιουργικότητας, τα παιδιά εργάστηκαν με ενθουσιασμό, συνέπεια και χαρά, μετατρέποντας τη μαθησιακή διαδικασία σε μια ουσιαστική εμπειρία ζωής.

Πίσω από αυτή τη δράση βρίσκεται η αληθινή αγάπη ενός εκπαιδευτικού για τα παιδιά· η πίστη στις δυνατότητές τους, η υπομονή, η στήριξη και η διαρκής προσπάθεια να εμπνεύσει όχι μόνο καλούς μαθητές, αλλά ευαισθητοποιημένους και ενεργούς ανθρώπους. Η κ. Αρχοντόγλου στάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς συνοδοιπόρος, εμψυχώτρια και πηγή έμπνευσης για τους μαθητές της, δίνοντάς τους χώρο να δημιουργήσουν, να εκφραστούν και να αγαπήσουν τη γνώση.

Μπορείτε να δείτε τον ιστορικό – αφηγηματικό χάρτη εδώ.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες του Β1 για την εξαιρετική τους προσπάθεια, τη δημιουργικότητα και τη συνεργασία τους, καθώς και στην υπέροχη εκπαιδευτικό τους για το πολύτιμο παιδαγωγικό και ανθρώπινο έργο που προσφέρει καθημερινά με αγάπη και αφοσίωση.

Στην οικογένειά μας μιλάμε δύο γλώσσες. Με τον μπαμπά και τη γιαγιά μιλάω ελληνικά, ενώ με τη μαμά μιλάω ρωσικά. Παλιά μου φαινόταν λίγο δύσκολο, γιατί οι λέξεις στις δύο γλώσσες ακούγονται εντελώς διαφορετικά. Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι δεν είναι απλά λέξεις· είναι δύο διαφορετικοί τρόποι να βλέπεις τη ζωή, δύο τρόποι να νιώθεις και να εκφράζεσαι.

Θέλω να μιλήσω για μια λέξη που για μένα έγινε σύμβολο της κληρονομιάς μου. Είναι η ελληνική λέξη «φιλοξενία». Μεταφράζεται ως «hospitality», αλλά αν τη διαλύσεις σε μέρη σημαίνει «αγάπη προς τον ξένο». Όταν το σκέφτηκα πρώτη φορά, απόρησα: πώς γίνεται να αγαπάς τον ξένο; Αργότερα όμως κατάλαβα ότι έτσι είναι φτιαγμένη η ελληνική ψυχή· να ξέρει να δέχεται τον άλλον, να μοιράζεται μαζί του φαγητό, χαμόγελο, ζεστασιά.

Θυμάμαι καλά το σπίτι της γιαγιάς μου. Ήταν σε ένα στενό δρομάκι σκεπασμένο με κλήματα. Η πόρτα μας δεν ήταν ποτέ κλειδωμένη – μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να έρθουν οι γείτονες. Η γιαγιά πάντα έβαζε στο τραπέζι ελιές, ψωμί και ένα κομμάτι φέτα. Και κανείς δεν έφευγε από το σπίτι μας χωρίς ένα φλιτζάνι αρωματικό καφέ ή ένα γλυκό με μέλι. Για μένα αυτό είναι «φιλοξενία» – όταν ένας ξένος γίνεται σχεδόν δικός σου άνθρωπος, γιατί μοιράζεσαι μαζί του το σπίτι και την καρδιά σου.

Τώρα ζω στη Ρωσία. Εδώ όλα είναι διαφορετικά: χιόνι, κρύοι χειμώνες, ρωσικές πίτες και μακριές βραδιές. Όμως, όταν έρχονται επισκέπτες, προσπαθώ κι εγώ να θυμάμαι τη λέξη «φιλοξενία» και να τους κάνω να νιώθουν άνετα. Νομίζω ότι αυτή είναι η κληρονομιά μου — να μπορώ να ενώνω δύο κόσμους: τον ελληνικό και τον ρωσικό.

Παρατηρώ επίσης ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά και χειρονομίες. Στην Ελλάδα οι άνθρωποι μιλούν πολύ με τα χέρια. Για παράδειγμα, αν σηκώσεις την παλάμη και κουνήσεις λίγο τα δάχτυλα, σημαίνει «περίμενε λίγο». Ή όταν οι Έλληνες βάζουν το χέρι στην καρδιά, δεν είναι απλώς ευγένεια, αλλά αληθινή έκφραση ευγνωμοσύνης. Μερικές φορές κάνω τέτοιες κινήσεις στο σχολείο, και οι συμμαθητές μου πρώτα γελούν, έπειτα με ρωτούν: «Τι σημαίνει αυτό;» Τότε τους εξηγώ, κι έτσι γίνεται ένα μικρό μάθημα της κουλτούρας μου.

Αλλά η κληρονομιά μου δεν είναι μόνο η γλώσσα και οι χειρονομίες· είναι και οι θρύλοι. Από παιδί άκουγα ιστορίες για τον Δία, την Αθηνά, τον Ηρακλή και τον Οδυσσέα. Είχαν πολλά θαύματα, αλλά το πιο σημαντικό ήταν τα μαθήματα για το θάρρος, τη φιλία και την αφοσίωση. Τώρα, στη Ρωσία, διαβάζω ρωσικά παραμύθια. Και βλέπω ότι, παρόλο που οι ήρωες είναι διαφορετικοί — ο Ιλιάς Μουρομέτς και ο Ηρακλής, για παράδειγμα — οι αξίες μοιάζουν: να προστατεύεις τους αδύναμους, να είσαι έντιμος, να βοηθάς τους άλλους.

Νομίζω ότι η κληρονομιά μου είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο χώρες. Η Ελλάδα μου χάρισε τον ήλιο, τη θάλασσα, τους ελαιώνες και τη λέξη «φιλοξενία». Η Ρωσία μου χάρισε το χιόνι, τις ρωσικές σημύδες, τη θαλπωρή δίπλα στη σόμπα και τα τραγούδια που μου τραγουδούσε η μαμά για καληνύχτα. Όταν μεγαλώσω, θέλω να κρατήσω μέσα μου και τους δύο αυτούς κόσμους και να μιλήσω στα παιδιά μου και για τη ρωσική και για την ελληνική γλώσσα.

ΚΟΚΚΙΝΙΔΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, A2, 3ο Γυμνάσιο Ηρακλείου

«Η μεγαλύτερη προσφορά είναι η ανθρώπινη παρουσία.»

«Δίνεις λίγο χρόνο, αλλά αλλάζεις έναν κόσμο.»

«Η εσωτερική γαλήνη είναι το πιο διακριτικό κόσμημα.»

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» ιδρύθηκε το 1995 από τον 10χρονο Ανδρέα Γιαννόπουλο, ο οποίος λίγο πριν φύγει από τη ζωή εξέφρασε στο ημερολόγιό του την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας σύλλογος για να έχουν όλα τα παιδιά όσα ο ίδιος είχε απλόχερα: αγάπη, στοργή, ενδιαφέρον, σεβασμό.

Το όνειρο του 10χρονου Ανδρέα έγινε πραγματικότητα και σήμερα ο Οργανισμός «Το Χαμόγελο του Παιδιού», έχοντας αναγνωριστεί διεθνώς, με όραμα: το Χαμόγελο κάθε παιδιού, υλοποιεί πανελλαδικά, 365 ημέρες το χρόνο, 24 ώρες την ημέρα, αποτελεσματικές και άμεσες δράσεις για την πρόληψη και αντιμετώπιση συγκεκριμένων φαινομένων που απειλούν τα παιδιά.

Μέχρι σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει στηρίξει περισσότερα από 1.800.000 παιδιά και τις οικογένειές τους. Παιδιά θύματα κάθε μορφής Βίας, Παιδιά θύματα Εξαφάνισης, Παιδιά με προβλήματα Υγείας, Παιδιά που βρίσκονται ή απειλούνται να βρεθούν σε κατάσταση φτώχειας, έχουν βρει λύση.

Ο Οργανισμός στελεχώνεται από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό με την πολύτιμη υποστήριξη εθελοντών, ενώ στηρίζεται στους πολίτες και τις εταιρείες, οι οποίοι εμπιστευόμενοι το έργο του, το στηρίζουν έμπρακτα μέσω δωρεών και χορηγιών.

Η ομάδα των μαθητών της ψυχικής υγείας στις  19/3/26 επισκέφθηκε το Χαμόγελο του παιδιού και βοήθησε εθελοντικά στην δημιουργία λαμπάδων για το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΣΤΗΡΙΞΑΝ «Το Χαμόγελο του Παιδιού»!!!!

«Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις γύρω σου.»

 «Ηρεμία, αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμός είναι η πιο όμορφη μορφή κοσμιότητας.»

«Μικρές πράξεις καλοσύνης αφήνουν μεγάλα αποτυπώματα.»

«Ο κόσμος αλλάζει μέσα από πράξεις αλληλεγγύης.»

«Η ψυχική φροντίδα είναι μορφή αυτοσεβασμού.»

«Η πιο όμορφη λάμψη είναι αυτή της ισορροπημένης ψυχής.»

ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ!!!!

«Ο εθελοντισμός είναι η αγάπη σε πράξη.»

«Ο εθελοντής βλέπει ανάγκη και γίνεται λύση.»

«Μια ώρα προσφοράς μπορεί να σημαίνει ελπίδα για κάποιον άλλο.»

 «Προσφέρω χωρίς αντάλλαγμα, κερδίζω χωρίς να το περιμένω.»

Τη σχολική χρονιά 2025-2026 το σχολείο μας έχει την ευκαιρία να  συμμετέχει  στο Πρόγραμμα Νεανικής Συμμετοχής YES (Youth Engagement Scheme) για την Ψυχική Υγεία, που συντονίζει ο Γιώργος Μόσχος, πρώην Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού στην ανεξάρτητη αρχή Συνήγορος του Πολίτη. Το πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας για την υγεία του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό της Ν. Υόρκης Child Mind Institute.

Στο πρόγραμμα YES έχει προβλεφθεί η συγκρότηση και λειτουργία 5 Εφηβικών Συμβουλευτικών Ομάδων σε 5 πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Ιωάννινα, Ηράκλειο).

Τα μέλη των Εφηβικών Συμβουλευτικών Ομάδων είναι έφηβες και έφηβοι 13 ως 17 ετών, που επιλέγονται από διαφορετικά σχολεία και πλαίσια σε κάθε πόλη, έτσι ώστε να γίνονται βιωματικές δράσεις ευαισθητοποίησης και διαλόγου σε θέματα ψυχικής υγείας. Οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί της δράσης αξιοποιούν  εκπαιδευτικό υλικό και οδηγούς από το πρόγραμμα “YES- Πρωτοβουλία για την Ψυχική Υγεία Παιδιών & Εφήβων”, το οποίο είναι εγκεκριμένο από το ΥΠΑΙΘ. Η παρουσία στις δράσεις του κοινωνικού λειτουργού και της ψυχολόγου του σχολείου ήταν σημαντική.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του προγράμματος οι μαθητές/τριες κάνουν συναντήσεις  συνεργάζονται, διαφωνούν,  συζητούν, εκφράζονται, ακούουν, προτείνουν σε ένα κλίμα αποδοχής των άλλων και ενσυναίσθησης.

Δυο μαθήτριες από το σχολείο μας συμμετέχουν στο τοπικό δίκτυο, στην  εφηβική συμβουλευτική ομάδα του Ηρακλείου, όπου αλληλεπιδρούν με συνομηλίκους τους από άλλα σχολεία και είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Ένα καταπληκτικό πρόγραμμα με σκοπό να δώσει λόγο στους εφήβους για να αποκτήσουν ψυχική ανθεκτικότητα και να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένους πολίτες του αύριο!!!!!

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα: https://camhi.gr/el/programma-neanikis-summetohis/

Με αφορμή την ημέρα του σχολικού εκφοβισμού (6 Μαρτίου) οργανώθηκαν δράσεις (ανάλυση ιστοριών βίας, καλλιτεχνικές δραστηριότητες, αφίσες, συνθήματα, βιογραφικό ψυχικής υγείας, συνεντεύξεις,  τραγούδια) σε όλο το σχολείο με στόχο να ακούγεται η γνώμη περισσότερων εφήβων και να υπάρχει ευρύτερη αλληλεπίδραση με μεγαλύτερες ομάδες εφήβων για θέματα που τους αφορούν.

Στα πλαίσιο αυτό οι μαθητές της ομάδας ψυχικής υγείας είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον κ. Μόσχο,  υπεύθυνο στο πρόγραμμα yes της νεανικής συμμετοχής-πρώην πρόεδρος για πολλά χρόνια του συνήγορου του παιδιού που μας έκανε την τιμή να επισκεφθεί το σχολείο μας.

Μιλήσαμε για την σημασία της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, την διασφάλιση των δικαιωμάτων, την οριοθέτηση κανόνων, την σημασία της ελεύθερης γνώμης των παιδιών. Μιλήσαμε για την σπουδαιότητα της διάταξης των καρεκλών σε κύκλο ώστε να μιλάμε ελεύθερα και να κοιταζόμαστε για να ανταλλάζουμε πιο ελεύθερα τις απόψεις μας.

Τονίστηκε η σημασία του «… Να ακούγεται η φωνή μας …. να νοιώθουμε σημαντικοί»!!!!

Σε μια πρώτη γνωριμία κύκλου ο καθένας είπε το ονομά του και ένα χρώμα. Στην συνέχεια ο  κ. Μόσχος αιφνιδίασε τα παιδιά λέγοντας τους ότι θα πάρει πρώτα αυτός μια συνέντευξη από αυτά ……..

• Μέσα στο σχολείο τι είδους δραστηριότητες σας αρέσουν σε επίπεδο διαλείμματος ή μαθήματος;

Οι συζητήσεις, το φαγητό, τίποτα, οι δράσεις ψυχικής υγείας, τα κενά………

• Εάν η υπουργός παιδείας σας ρωτούσε τι να κάνω για να είναι καλύτερα τα σχολεία τι θα απαντούσατε;

Μεγαλύτερα διαλείμματα, το ξύπνημα πιο αργά,  δεξιότητες  που θα χρειαστούμε στην ζωή μας όχι σκέτη γνώση, να αλλάξει η διάταξη των θρανίων….Η ρύθμιση των θρανίων είναι πολύ σημαντική ……είναι θέμα συλλόγου αλλά και χωρητικότητας των αιθουσών. Βέβαια δεν αρκεί η διάταξη των καρεκλών, καθώς  ο καθηγητής πρέπει να κάνει αλληλεπιδραστικό μάθημα για να το κάνει ενδιαφέρον.

• Τα αρχαία που θα τα χρησιμοποιήσουμε; Αναρωτήθηκε μια μαθήτρια.

Σίγουρα τα αρχαία είναι σημαντικά και θα σε βοηθήσουν στην ζωή σου αλλά τα κείμενα πρέπει να αλλάξουν και να γίνουν ίσως πιο ενδιαφέροντα από τον διδάσκοντα.

Στην συνέχεια παίξαμε το παιχνίδι….. να αλλάξει θέση όποιος-α… κοιμήθηκε πριν από τις 12.00, όποιος-α  θα ήθελε να ξεκινάει το σχολείο 9.00 αντί τις 8.00…….και οι απαντήσεις ήταν ότι οι περισσότεροι κοιμούνται μετά τις 12.00 και θέλουν να ξυπνάνε αργά για σχολείο.

• Ένα παιδί που βαριέται και κάνει αρκετή φασαρία στην τάξη η ωριαία αποβολή είναι η λύση; Αναρωτηθήκαμε όλοι.

Όχι… μπορεί να χρειάζεται την προσοχή μας….

Καμιά φορά το να βγει λίγο έξω και να ξανάρθει είναι η λύση.

Να δούμε τα βαθύτερα αίτια γιατί το κάνει αυτό; Να μιλήσουμε κατ’ ιδίαν μαζί του.

Φταίει το σύστημα αλλά και εμείς οι μεγάλοι.

Εκτός από τα μικρά διαλείμματα πρέπει  να γίνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και ποιοτικό.

Πάντως σχεδόν όλοι συμφώνησαν ότι η ωριαία αποβολή πρέπει να είναι η έσχατη λύση!

Οι μαθητές στην συνέχεια πήραν συνέντευξη από τον κ. Μόσχο…..

• Η εκπαίδευση των νέων στην συναισθηματική νοημοσύνη είναι σημαντική στην πρόληψη του σχολικού εκφοβισμού;

Εάν κάποιος ξεκινάει τον λόγο του με θεωρίες περι τίνος πρόκειται …μπλα μπλα…η συναισθηματική νοημοσύνη μπλα μπλα …….τότε χάθηκε το μάθημα….

Το κλειδί είναι να μαθαίνουμε με πιο βιωματικό τρόπο… Έχετε κάνει  ανάλυση ιστοριών-περιστατικών π.χ. στις δράσεις της ψυχικής υγείας; έχετε κάνει  παίξιμο ρόλων ώστε να γίνει πιο βιωματικό;

Πρέπει να μπούμε στην θέση του άλλου και όχι να βγάλουμε λόγο. Η ιστορία πρέπει να γίνει ζωντανή και να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού. Εγώ για παράδειγμα, ήρθα για να σας ακούσω κιόλας,  να νιώσω τα παιδιά, τον παλμό του σχολείου, να δω τι σας αρέσει και τι όχι για να μπορώ να προτείνω στο υπουργείο κάποια πράγματα.

• Στο σχολείο σας κάνετε διαμεσολάβηση; ρώτησε ο κ. Μόσχος.

Ναι απάντησαν  δυο παιδιά που είναι στην ομάδα διαμεσολάβησης.

Ο κ. Μόσχος είπε ότι πριν  21 χρόνια ξεκίνησε η διαμεσολάβηση σ’ ένα σχολείο, το 2005. Φτιάχτηκε μια ομάδα μαθητών για να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά βίας. Στην αρχή κανείς δεν πίστευε σε αυτόν τον θεσμό. Σιγά, σιγά όμως τα παιδια έλεγχαν την κατάσταση και δεν γίνονταν ακραία περιστατικά στο σχολείο τους όπως παλιά.

• Υπάρχει κάποιος που δεν έχει σόσιαλ; ρώτησε ο κ. Μόσχος.

Ένα παιδί βρέθηκε και γι αυτό αναρωτηθήκαμε πως είναι ο κόσμος αυτός χωρίς σόσιαλ. Μαγικός!!! Θα έχει πολύ ελεύθερο χρόνο!!!!

• Πιστεύετε ότι η χρήση των σόσιαλ  κάνει τα παιδιά  πιο βίαια; ρώτησε ο κ. Μόσχος.

Η εξοικείωση με την εικόνα της βίας και η εισβολή της στον ιδιωτικό μας χώρο είπαν κάποιοι μαθητές επηρεάζει.

Ο κ. Μόσχος τόνισε ότι ο τρόπος που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης  προβάλλουν ένα βίαιο περιστατικό είναι χειρότερος από τα σόσιαλ. Οι ειδήσεις υπερβάλλουν…. γιατί και παλαιότερα υπήρχαν αυτά τα περιστατικά. Εγώ οταν ήμουν νέος είχα εμπλακεί σε ένα ξύλο με ομηλίκους που όμως με παράτησαν οι φίλοι μου και με άφησαν μόνο μου και έφαγα γερό ξύλο και τι να εξηγούσα στην μητέρα μου τότε…. Βέβαια σήμερα τα περιστατικά έχουν πληθύνει αλλά δεν πιστεύω ότι τα παιδιά είναι βίαια και επικίνδυνα όσο θέλουν να δείχνουν τα Μ.Μ.Ε..Είναι μια ψεύτικη εικόνα βιαιότητας που προβάλλεται απο τα Μ.Μ.Ε.. Αυτό που βλέπω είναι ότι οι νέοι σήμερα έχουν άγχος, έχουν αγωνίες, θέματα που αναστατώνουν, στρες, μοναξιά, και αυτό χρειάζεται να το μοιραστούμε ακόμα και στα σόσιαλ αλλά με τρόπο υπεύθυνο και σωστό. Εγώ δεν πιστεύω ότι πρέπει να απαγορεύτουν τα σόσιαλ στα παιδιά  της Α γυμνασίου γιατί η περίοδος αυτή είναι που θέλουν να ανοίξουν έναν δικό τους δρόμο,  το δικό τους παράθυρο στον δικό τους κόσμο. Όμως οι μεγάλοι πρέπει να υποστηρίζουμε το παιδί αυτό ώστε να βρίσκει απαντήσεις όχι μόνο από το διαδίκτυο και τα σόσιαλ αλλά και απο τους συνομηλίκους του και από τους ενήλικες.  Τα σοσιαλ πρέπει να απαγορευτούν στα παιδια του δημοτικού γιατί δεν έχουν αναπτύξει την κριτική σκέψη ακόμα σε έναν υψηλό βαθμό.

• Υπάρχει κανείς που δεν έχει κάνει καμία ερώτηση στο AI; ρώτησε ο κ. Μόσχος.

Κανείς…

Συχνά το AI δίνει άκυρα πράγματα γι αυτό πρέπει να το συνδυάσουμε με πολλές πηγές-συνομήλικοι και ενήλικες- για να βρίσκουμε πιο έγκυρες απαντήσεις.  Το AI είναι χρήσιμο αλλά επικίνδυνο.

• Πως μπορούμε να κάνουμε ευαισθητοποίηση σχετικά με τις συνέπειες του σχολικού εκφοβισμού; ρώτησαν οι μαθητές.

Τα ίδια τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν στα μέτρα, στις ποινές και να υπάρχουν συμφωνίες ώστε να ξέρουν τις συνέπειες όποιου παραφέρεται. Η ίδια η ομάδα συναποφασίζει τι ποινή θα ορίσει για ένα περιστατικό μέσα από συζήτηση τάξης, πως, γιατί, τι πρέπει να γίνεται….

Είναι σημαντικό να έχουμε ορίσει ως ομάδα τα όρια. Εάν όλοι το συμφωνήσουμε σαν ομάδα τότε θα βάλουμε τα όρια και θα το διαχειριζόμαστε. Ειδικά για τον εκφοβισμό δεν θα αποφασίζουν οι δάσκαλοι αλλά είναι κάτι δικό μας. Εγω για παράδειγμα είμαι υπερκινητικός οπότε ίσως θα χρειαστεί να κάνω περισσότερα διαλείμματα, είμαι λίγο αθυρόστομος οπότε μπορεί να πετάξω κάποια κουβέντα που δεν την εννοώ….Η ομάδα θα ‘χει ορίσει τα όρια της συμπεριφοράς διαφορετικών ατόμων που κάπως ξεφεύγουν….

• Κάνετε συνελεύσεις; ρώτησε ο κ. Μόσχος.

Όχι τόσο συχνά όσο θα θέλαμε γιατί δεν μας αφήνουν πάντα, απάντησαν οι μαθητές.

Η συνέλευση στο σχολείο είναι σημαντική. Άφησα  ένα μικρό βιβλιαράκι που έχω επιμεληθεί για το πως γίνονται οι συνελεύσεις στο σχολείο…Το πενταμελες έχει μια επιπλέον ευθύνη στο να μάθει  πως θα γίνεται η συνέλευση. Για παράδειγμα…..Πως θα κάθεστε, ποιος θα δίνει τον λόγο,  ποιος θα κρατάει χρόνο, να θέτετε τα ερωτήματα, να ορίζετε τις ημερομηνίες και δεν θα πρέπει να ‘ναι η τελευταία ώρα του ωρολογιου προγράμματος γιατί είναι πολύ σημαντικές οι συνελεύσεις του πενταμελούς.  Εαν δεν σας αφήνουν να κάνετε συνέλευση,  θα ζητάτε εγγράφως την απάντηση σας. Όλα τα αιτήματα σας θα ‘ναι εγγράφως με πρωτόκολλο και αυτό αλλωστε συμβαίνει και στην ζωή σας αργότερα.

Από την συνάντηση αυτή καταλάβαμε πόσο  σημαντικό είναι να ακούμε τα παιδιά, την φωνή τους, να  δίνουμε δραστηριότητες, τέχνης-ιδέες-κείμενα, να περνάμε μηνύματα…. ώστε να μειώσουμε τα περιστατικά βίας. Να βρούμε τρόπους που να νοιώθουν οι μαθητές ότι το σχολείο δεν είναι ξένο αλλά δημιουργείται  από αυτούς!!! Επίσης είναι σημαντικό να δεχόμαστε τις γνώμες και τις προτάσεις των άλλων μεχρι να καταλήξουμε. Είναι σεβαστές όλες οι γνώμες. Να κάνουμε διαλόγους…..Να μην φοβόμαστε να μιλήσουμε!!!!

Μαθητές και εκπαιδευτικοί ντύθηκαν με στολές που δημιούργησαν οι ίδιοι, υπό την καθοδήγηση της εικαστικού του σχολείου, κας Χρηστάκη. Με μια πρωτότυπη και ευρηματική ιδέα, η αρχαιοελληνική αισθητική «συνάντησε» τη σύγχρονη πραγματικότητα: οι μαθητές μεταμορφώθηκαν σε αμφορείς που δεν μετέφεραν προϊόντα, αλλά αξίες, προβληματισμούς και μηνύματα ζωής.

Πάνω στους εντυπωσιακούς αμφορείς αναγράφονταν μηνύματα που αγγίζουν τη σημερινή κοινωνία:

• Stop Bullying – Όχι στον σχολικό εκφοβισμό

• Drive Safely – Οδηγούμε με προσοχή, προστατεύουμε τη ζωή

• Όχι σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές

• Προστατεύουμε το περιβάλλον

• Say No to Fake News – Ελέγχουμε την πληροφορία πριν τη μοιραστούμε

• Σεβασμός στη διαφορετικότητα

• Ασφαλής χρήση του διαδικτύου

• Γινόμαστε υπεύθυνοι και ενεργοί πολίτες

Οι μαθητές, εμπνευσμένοι από τους εκπαιδευτικούς τους, παρουσίασαν τη δράση με χαρά και ενθουσιασμό, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή. Η γιορτινή ατμόσφαιρα της Τσικνοπέμπτης συνδυάστηκε με ουσιαστική έκφραση και κοινωνική ευαισθητοποίηση, αποδεικνύοντας πως η παράδοση μπορεί να αποτελέσει γέφυρα για να συζητήσουμε σύγχρονα ζητήματα.

Ήταν μια δράση που ανέδειξε τη δύναμη της συνεργασίας, της τέχνης και της παιδείας. Ένα σχολείο ζωντανό, που δεν περιορίζεται στη γνώση, αλλά καλλιεργεί αξίες, σκέψη και συνείδηση.

Η συντακτική ομάδα του 3ου Γυμνασίου

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΠΙΔΑΚΗ, Β2, 3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Συγκεκριμένα οι ερωτήσεις που έθεσαν οι μαθητές/-τριες ήταν:

Ποια είναι η ιστορία της εφημερίδας – Ποιο είναι το μέλλον του τύπου στην εποχή της τεχνολογίας και του ΑΙ – Με ποια κριτήρια επέλεξαν το επάγγελμα του δημοσιογράφου και ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας – Πως αντιμετωπίζει η εφημερίδα την ανταγωνιστικότητα – Πως αντλούνται οι πληροφορίες, αν είναι συνηθισμένες οι παρεμβάσεις από πολιτικούς ή οικονομικούς παράγοντες και αν υπάρχει χειραγώγηση στην είδηση.

Οι μαθητές/-τριες έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα της αναγνώρισης και διερεύνησης των ψευδών ειδήσεων. Τέλος, συζητήθηκε ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) στην ειδησεογραφία και ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία έχει αλλάξει και συνεχίζει να μετασχηματίζει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις συνθήκες εργασίας των δημοσιογράφων, στα ωράρια, που συχνά ξεπερνούν το τυπικό εργασιακό πλαίσιο, καθώς και στους μισθούς, ανοίγοντας έναν ειλικρινή διάλογο για την πραγματικότητα του επαγγέλματος και τις δυσκολίες που το συνοδεύουν σήμερα. Οι μαθητές/-τριες ενημερώθηκαν επίσης για την εργασία σε εμπόλεμες ζώνες, τους κινδύνους που συνεπάγεται, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι δημοσιογράφοι καλούνται να διαχειριστούν πολύνεκρα δυστυχήματα, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ψυχολογική επιβάρυνση των δημοσιογράφων, καθώς και στην ανάγκη για ψυχική ανθεκτικότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο και την κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύχθηκε και η συζήτηση γύρω από την ηθική του ανθρώπου και του δημοσιογράφου, τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αλλά και τα ηθικά διλήμματα που συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν όσοι εργάζονται στον χώρο της ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι μοιράστηκαν με τα παιδιά ορισμένες από τις πιο δύσκολες και φορτισμένες στιγμές της επαγγελματικής τους πορείας, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στη βαθιά ανθρώπινη πλευρά της δημοσιογραφίας. Με ειλικρίνεια και σεβασμό, εξομολογήθηκαν εμπειρίες από συνεντεύξεις και ρεπορτάζ που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μνήμη και στην ψυχή τους.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αφηγήσεις από συνεντεύξεις με επιζώντα του Άουσβιτς, όπου η δημοσιογραφική ιδιότητα συναντά την Ιστορία και η ευθύνη της καταγραφής γίνεται πράξη μνήμης και τιμής. Παράλληλα, αναφέρθηκαν στο ρεπορτάζ της πτώσης αεροπλάνου στην Καβάλα, ενός τραγικού γεγονότος με ανθρώπινες απώλειες, αναδεικνύοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για ενημέρωση και στον απόλυτο σεβασμό προς τον πόνο των θυμάτων και των οικογενειών τους. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις, οι μαθητές/-τριες αντιλήφθηκαν ότι η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο λέξεις και τίτλοι, αλλά και βαθιά ανθρώπινες στιγμές, που απαιτούν ήθος, ενσυναίσθηση και ψυχική δύναμη.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία, την υπομονή και τον χρόνο που μας αφιερώσατε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δημοσιογράφους που μας φιλοξένησαν και μας μετέφεραν με ειλικρίνεια και πάθος την εμπειρία και την καθημερινότητα του επαγγέλματός τους.

Η είδηση έχει αξία όταν σέβεται τον άνθρωπο.

Υπεύθυνες καθηγήτριες: Καραδήμα Πολυξένη ΠΕ02, Κυριακού Βαρβάρα ΠΕ02.ΕΑΕ, Σημαιοφορίδου Κυριακή ΠΕ03.ΕΑΕ