Αυτήν την ημέρα από το 1929 έχει καθιερώσει η Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, σαν σημείο αναφοράς για την Ελληνίδα Ορθόδοξη Μητέρα τιμώντας τους κόπους, τις θυσίες και την ανεκτίμητη προσφορά της στην οικογένεια και την κοινωνία μας.

Τότε, η γιορτή της Μητέρας, είχε καθιερωθεί επίσημα να εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, ημέρα της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού ημέρα προσφοράς στο Θεό, του Τεσσαρακονθήμερου Χριστού, από την Αγία Μητέρα Του, την Παναγία.

Χριστιανοί και Υπαπαντή
Ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η επιλογή της ημέρας αυτής ως ημερομηνία γιορτής της Μάνας, καθότι η Παναγία μας είναι η κατά χάριν Μητέρα όλων των χριστιανών, αφού ο Χριστός είναι ο κατά χάριν αδελφός μας και τούτο διότι προσέλαβε την ανθρώπινη φύση για να την θεώσει και να μας καταστήσει συγκληρονόμους της Βασιλείας του Θεού.

Η χριστιανή μητέρα
Το γεγονός και μόνο, ότι κάθε νέα Χριστιανή μητέρα, σαράντα ημέρες μετά την γέννηση του παιδιού της, το πηγαίνει στην Εκκλησία για να το προσφέρει στο Θεό και η ίδια να πάρει την ευχή, αποδεικνύει την σταθερή πεποίθηση ότι αυτή είναι η Oρθόδοξη Xριστιανική πίστη και ενέργεια.

Συνεπώς ο συνεορτασμός κάθε Ορθοδόξου Χριστιανής μητέρας την σημερινή ημέρα με τη Μάνα του Χριστού μας, της μεσίτριας προς τον φιλάνθρωπο Θεό, της γέφυρας της μετάγουσας από την γη στον ουρανό, καθίσταται ανάγκη έκφρασης τιμής και ευγνωμοσύνης.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τους μη Ορθόδοξους Χριστιανούς, οι οποίοι ρίχνουν πολύ εύκολα « νερό στο κρασί τους » αλλά και επιχειρούν με διάφορους τρόπους να μπαίνουν στην προσωπική ζωή των λαών (θρησκευτική, ιστορική, πολιτική).

Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων.

Η ορθόδοξη γιορτή της Μητέρας
Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας.

Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της Αρχαίας Ελλάδας.

Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο.

Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αιώνος μ.Χ., όπου γιορταζόταν η «Mothering Sunday», δηλ. η «Κυριακή της Μητέρας», την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες.

Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.

Η απόφαση καθιέρωσης, διεθνώς, της γιορτής της μητέρας το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου είναι προϊόν της Δύσης, όπως και πολλά άλλα σχέδια, που αφορούν και την πατρίδα μας και εφαρμόζονται με τη μέθοδο του «σαλαμιού».

Το ξενόφερτο έθιμο της Γιορτής της Μητέρας
Η γιορτή της μητέρας, που εορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στο αγώνα που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια, ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Η Άννα Τζάρβις αγωνίστρια από πολύ νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή την συγκεκριμένη ημέρα η μητέρα της, η οποία βοήθησε στην συμφιλίωση των Νοτίων και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο (1861-1865) που ήταν ο πλέον καταστροφικός πόλεμος που έζησε ποτέ το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της

Αμερικής και ταυτόχρονα ιστορικό γεγονός με σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική κοινωνία και οικονομία.

Το Κογκρέσο, το 1914 όρισε την συγκεκριμένη ημέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα το 1929 όπως αναφέρθηκε παραπάνω, εορτάστηκε για πρώτη φορά η εορτή της Μητέρας στην Ελλάδα, όχι όμως την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου αλλά στις 2 Φεβρουαρίου, ώστε να συνδυαστεί με την Χριστιανική εορτή της Υπαπαντής, αφού αυτή την ημέρα έχουμε την πρώτη δημόσια εμφάνιση της Θεοτόκου ως Μητέρας.

Δυστυχώς όμως την δεκαετία του 1960 η εορτή της μητέρας στη χώρα μας, ακολούθησε τα αμερικανικά πρότυπα και εορτάζεται πλέον τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου (μιμούμενοι τους ευρωπαίους, αποκόπτοντας την Ιερή αυτή γιορτή από την Πίστη μας).

Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για την εορτή της Μητέρας, όπως και τους δικούς τους λόγους για να εορτάζουν μία τέτοια ημέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου έχει επικρατήσει διεθνώς.

Εκείνο το οποίο πρέπει να γνωρίζουμε είναι, ότι κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλει κάτι, αν εμείς δεν το θελήσουμε κι αν η ζωή μας είναι προσεκτική.

Οι παραδόσεις μας
Εμείς λοιπόν οι Ορθόδοξοι Έλληνες, παραμένοντας πιστοί στις θρησκευτικές μας παραδόσεις και πεποιθήσεις, πρέπει να εορτάζουμε την Ελληνίδα Μάνα, μαζί με τη Μάνα όλων μας την Παναγία, στις 2 Φεβρουαρίου ημέρα της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού και πολύ σοφά η Εκκλησία μας, επέλεξε την ημέρα αυτή.

Ας δούμε λίγο επιτέλους και το σπίτι μας, ας δούμε την παράδοσή μας, ας δούμε την Πίστη μας, ας τιμήσουμε την Υπαπαντή του Κυρίου και κοντά με αυτήν και όλες τις Ελληνίδες Μητέρες.

Έχουμε δική μας εορτή για την μητέρα στις 2 Φεβρουαρίου, δεν μας χρειάζονται οι ξενόφερτες εμπορικές εορτές.

Μαλεβιζιώτης

Από Η ορθόδοξη γιορτή της μητέρας

Την ονομασία της η γιορτή την πήρε από τη λέξη «chandelle», που σημαίνει λαμπάδα, κερί.

Αρχικά, στη Ρωμαϊκή εποχή, επρόκειτο για γιορτή προς τιμήν του θεού Πάνα. Καθ’όλη τη διάρκεια της νύχτας, οι πιστοί έβγαιναν στους δρόμους της Ρώμης κρατώντας πυρσούς.

Το 472, ο Πάπας Gelase ο Α’ αποφασίζει να εκχριστιανίσει τη γιορτή αυτή, η οποία, στο εξής θα τιμούσε την πρώτη είσοδο του Χριστού στην Εκκλησία. Έτσι, την ημέρα της Chandeleur, οργανώνονταν λιτανείες, κρατώντας λαμπάδες και ακολουθώντας συγκεκριμένο τυπικό: κάθε πιστός έπρεπε να ανάψει μία λαμπάδα στην εκκλησία και να τη μεταφέρει στο σπίτι του, προσέχοντας ιδιαίτερα να τη διατηρήσει αναμμένη. Ένα γνωμικό από την περιοχή της Franche-Comté, λέει σχετικά, ότι «αυτός που θα έφερνε στο σπίτι του τη λαμπάδα αναμμένη, στα σίγουρα θα είχε ζωή για άλλη μία χρονιά». Η λαμπάδα αυτή ήταν ευλογημένη και θεωρούνταν πως είχε και άλλες ιδιότητες. Λένε μάλιστα, πως αν έπεφταν μερικές σταγόνες από αυτή τη λαμπάδα επάνω σε αυγά τότε αυτά μπορούσαν να εκκολαφθούν. Λένε ακόμη, ότι από τη στιγμή που η φλόγα της άναβε, προστάτευε από κεραυνούς στις καταιγίδες.

Αργότερα εμφανίζεται μία νέα παράδοση, αυτή της κρέπας. Η παράδοση αυτή έχει τις αναφορές της σ’έναν παλιό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο, εάν την ημέρα της Chandeleur δεν γίνονταν κρέπες, η σοδειά του σιταριού όλης της χρονιάς θα καταστρεφόταν. Κάθε χρόνο λοιπόν αυτή την ημέρα, κατά την παράδοση, σε κάθε σπίτι της Γαλλίας τις φτιάχνουν ακολουθώντας το έθιμο του χρυσού νομίσματος, σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι στα χωριά γύριζαν στον αέρα την πρώτη κρέπα με το δεξί τους χέρι, ενώ στο αριστερό κρατούσαν ένα χρυσό νόμισμα. (‘’Faites sauter des crêpes avec une pièce de monnaie dans la main et…vous Serez riche toute l’année.’’ dit le dicton.)  Κατόπιν, τύλιγαν το νόμισμα μέσα στην κρέπα, πριν αυτή περάσει τελετουργικά από όλη την οικογένεια και καταλήξει στο δωμάτιο, σε ντουλάπι του οποίου θα φυλαγόταν μέχρι την επόμενη χρονιά. Κρατούσαν έτσι, ό,τι απέμενε από την κρέπα της προηγούμενης χρονιάς, προκειμένου να δώσουν το χρυσό νόμισμα στον πρώτο φτωχό που θα  ερχόταν στο σπίτι τους. Αν όλα τα παραπάνω τηρούνταν, η οικογένεια θα είχε σίγουρα χρήματα, για όλη τη χρονιά.  Αυτός μάλιστα που θα γύριζε σωστά την κρέπα του στον αέρα και δεν θα του έπεφτε κάτω, θα είχε εξασφαλίσει την ευτυχία, έως την επόμενη γιορτή της Chandeleur.

Στις μέρες μας, τα τελετουργικά με κεριά, λαμπάδες και άλλα έχουν εκλείψει, διατηρήθηκε ωστόσο η παράδοση της κρέπας.

Η παράδοση επίσης απαιτεί να μη σηκώνεται η Φάτνη των Χριστουγέννων παρά μόνο μετά τη γιορτή της Chandeleur, καθώς αυτή αποτελεί την τελευταία γιορτή του κύκλου των Χριστουγέννων.