Η Κ.Δ. δηλώνει χαρακτηριστικά:
«Προσωπικά δεν γνωρίζω πολλά για αυτό το θέμα, όμως με τρομοκρατεί η ιδέα ότι ίσως έχει ήδη ξεκινήσει μια προεργασία για έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο σε αρκετές χώρες και ότι μπορεί να φτάσει και εδώ».

Στο ερώτημα για το ποια χώρα θα μπορούσε να θεωρηθεί ασφαλής σε μια τέτοια περίπτωση, η Μ.Ε. Κ.  αναφέρει:
«Η Ελβετία, γιατί εκεί βρίσκονται τράπεζες στις οποίες φυλάσσονται χρήματα ισχυρών ηγετών, γεγονός που την καθιστά, κατά τη γνώμη μου, προστατευμένη».

Όσον αφορά την πιθανότητα εμπλοκής της Ελλάδας στις διεθνείς συγκρούσεις, οι απόψεις διίστανται. Μαθητής εκφράζει την ανησυχία ότι:
«Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη γεωπολιτική θέση και ίσως εμπλακεί, ειδικά με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή».

Από την άλλη πλευρά, ο Κ. Σ. επισημαίνει:
«Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει λόγο να εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, εκτός αν υπάρξει άμεση εμπλοκή της Κύπρου, λόγω των στενών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών».

Τέλος, στο ερώτημα πώς θα αντιδρούσαν σε περίπτωση πολέμου, η Π.Ν. Π. απαντά με ψυχραιμία:
«Θα προσπαθούσα να βρω ένα ασφαλές καταφύγιο, να συγκεντρώσω προμήθειες και χρήματα και, κυρίως, να παραμείνω ψύχραιμη, γιατί ο πανικός δεν βοηθά».

Η συνέντευξη αυτή αναδεικνύει ότι, ακόμη και σε νεαρή ηλικία, οι μαθητές και οι μαθήτριες παρακολουθούν τις εξελίξεις, προβληματίζονται και αναπτύσσουν τη δική τους οπτική για τον κόσμο γύρω τους. Οι φωνές τους μας θυμίζουν πόσο σημαντική είναι η ειρήνη, αλλά και η ανάγκη για ενημέρωση και κριτική σκέψη.

Περικλής Λαλιώτης

Οι μαθητές τα ψάχνουν πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή: λίγο πριν το κουδούνι, λίγο πριν φύγει το λεωφορείο, λίγο πριν τους δει η μαμά. Και φυσικά, όταν τα βρίσκουν, ορκίζονται ότι «αυτό δεν είναι το δικό μου». Στο τέλος της χρονιάς, το κουτί των χαμένων αντικειμένων μοιάζει με παζάρι μπουφάν — μόνο που κανείς δεν θέλει να αγοράσει τίποτα.

Περικλής Λαλιώτης

Οι ομάδες μας επέλεξαν να ασχοληθούν με πραγματικά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας και να προτείνουν λύσεις που κάνουν τη διαφορά:

ElectroFetch
Μια ιδέα που προωθεί την υπεύθυνη διαχείριση των ηλεκτρονικών αποβλήτων. Με τη σύνδεση πολιτών, δήμων και εταιρειών ανακύκλωσης, η ElectroFetch ενισχύει την περιβαλλοντική συνείδηση και συμβάλλει ενεργά στην προστασία του πλανήτη.

Breaktime
Μια εφαρμογή που εστιάζει στην ψυχική υγεία και την ευεξία των νέων, βοηθώντας τους να μειώσουν τον υπερβολικό χρόνο οθόνης και να ανακαλύψουν πιο δημιουργικούς τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας.

Οι επιχειρήσεις αυτές συμμετέχουν στους διαγωνισμούς Company Junior του JA Greece και NextGen Innovators του Envolve, εκπροσωπώντας το σχολείο μας με ιδέες που συνδυάζουν την επιχειρηματικότητα με την κοινωνική υπευθυνότητα.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι μαθητές συνειδητοποιούν ότι η επιχειρηματικότητα δεν αφορά μόνο την οικονομική επιτυχία, αλλά και την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και το περιβάλλον. Έμαθαν να εντοπίζουν κοινωνικά προβλήματα, προτείνουν βιώσιμες λύσεις, συνεργάζονται με στόχο το κοινό καλό, σκέφτονται ως ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες.

Το πιο σημαντικό μάθημα;
Ότι ακόμη και μικρές ιδέες, όταν έχουν αξίες και στόχο, μπορούν να φέρουν πραγματική αλλαγή.

Γιατί η επιχειρηματικότητα, όταν συνδέεται με την κοινωνική ευθύνη, γίνεται ένα ισχυρό εργαλείο για έναν καλύτερο κόσμο.

Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε τα διαφημιστικά μας σποτάκια!

">Electro Fetch

">Breaktime

Περικλής Λαλιώτης & Αλεξάνδρα Τρικαλλινού

Σε πολλά σχολεία, αρκετά παιδιά νιώθουν την ανάγκη να κρύβονται ή να αποφεύγουν τους άλλους εξαιτίας της εμφάνισής τους. Ο φόβος της κοροϊδίας ή του αποκλεισμού τα κάνει να νιώθουν άβολα και ανασφαλή, κάτι που επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία και την καθημερινότητά τους.

Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα παιδιά που βιώνουν διαφορετικότητα στον τρόπο που μαθαίνουν, επικοινωνούν ή αναπτύσσονται, όπως παιδιά στο φάσμα του αυτισμού ή με σύνδρομο Down. Για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί ένα παιδί με ειδικές ανάγκες είναι σημαντικό να απευθυνόμαστε σε ειδικούς, όπως τους σχολικούς ψυχολόγους, ή σε έναν ενήλικα που εμπιστευόμαστε, ώστε να στηρίξει και να βοηθήσει το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια και αποδοχή. Ένας ακόμη σημαντικός τρόπος είναι να μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι στο παιδί που βιώνει τον εκφοβισμό. Η απλή συζήτηση, η κατανόηση και η στήριξη μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά. Παράλληλα, όταν υπάρχει άτομο που ασκεί bullying, είναι σημαντικό να του εξηγήσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι αρνητικό.

Ο σχολικός εκφοβισμός εμφανίζεται συχνά στο γυμνάσιο και στο λύκειο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον αποδεχόμαστε. Δεν είναι σωστό να βλέπουμε παιδιά να υποτιμώνται και να αποκλείονται για τη διαφορετικότητά τους. Είναι άδικο να νιώθουν άσχημα για το χρώμα του δέρματός τους ή για την καταγωγή τους. Κανείς δεν επιλέγει αυτά τα χαρακτηριστικά και κανείς δεν πρέπει να κρίνεται γι’ αυτά.

Κλείνοντας, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι βασικό στοιχείο μιας υγιούς και δίκαιης κοινωνίας. Αν δείξουμε κατανόηση, αποδοχή και ανθρωπιά, μπορούμε να κάνουμε το σχολείο έναν χώρο όπου όλοι αισθάνονται ασφαλείς και αποδεκτοί. Γιατί τελικά, η διαφορετικότητα δεν μας χωρίζει – μας κάνει μοναδικούς.

Κωνσταντίνος Συνοδινός & Άγγελος Σόλο, με τη συνδρομή του συμμαθητή μας Άγγελου Σ.

Το φετινό μας έντυπο τεύχος είναι αφιερωμένο σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: την ενεργό πολιτειότητα. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει να μην μένουμε απλοί θεατές, αλλά να συμμετέχουμε, να νοιαζόμαστε, να παίρνουμε πρωτοβουλίες και να προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας καλύτερο — ξεκινώντας από το σχολείο μας!

Όλα ξεκίνησαν από μια απλή ερώτηση: Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ως μαθητές, για να αλλάξουμε κάτι γύρω μας;

Και κάπως έτσι, αρχίσαμε να ψάχνουμε, να συζητάμε, να διαφωνούμε, να συνεργαζόμαστε και τελικά… να δημιουργούμε! Χωριστήκαμε σε ομάδες και αναλάβαμε διαφορετικούς ρόλους. Μάθαμε πώς να κάνουμε έρευνα, πώς να παίρνουμε συνεντεύξεις, πώς να γράφουμε άρθρα και –το πιο σημαντικό– πώς να δουλεύουμε όλοι μαζί σαν μια πραγματική δημοσιογραφική ομάδα!

Στο έντυπο τεύχος μας μπορείτε να διαβάσετε άρθρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον και την εξοικονόμηση νερού, τη σχολική ζωή και τη συνεργασία, τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό!

Δεν γράψαμε απλώς για αυτά… προσπαθήσαμε να τα ζήσουμε μέσα από δράσεις, συζητήσεις και συνεργασίες!

Για εμάς, η συμμετοχή στον διαγωνισμό δεν είναι μόνο μια «δοκιμασία». Είναι μια εμπειρία που μας έμαθε , να εκφράζουμε τη γνώμη μας, να ακούμε τους άλλους, να αναλαμβάνουμε ευθύνη, να πιστεύουμε ότι ακόμη και μικρές πράξεις μπορούν να φέρουν μεγάλη αλλαγή

Και τώρα εριμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα, αλλά ξέρουμε ήδη κάτι σημαντικό: Έχουμε κερδίσει εμπειρίες, γνώσεις και συνεργασίες!

Γιατί τελικά…

ο ενεργός πολίτης δεν είναι κάποιος άλλος. Είμαστε εμείς!

Στις 3 Απριλίου 2026, η ομάδα μας ετοιμάζεται να επισκεφθεί το Ίδρυμα Ωνάση και… η ανυπομονησία έχει ήδη αρχίσει να χτυπάει κόκκινο!

Τι μας περιμένει εκεί;
Ένα πραγματικό ταξίδι στον κόσμο του πολιτισμού! Θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε έργα τέχνης από τη συλλογή του Ιδρύματος, να περιηγηθούμε στη βιβλιοθήκη και να γνωρίσουμε από κοντά έναν χώρο γεμάτο ιδέες, δημιουργία και ιστορία.

Και το πιο συναρπαστικό;
Θα συναντήσουμε τον Πρόεδρο του Ιδρύματος, ο οποίος θα μας παραχωρήσει συνέντευξη!

Ναι, σωστά διαβάσατε! Οι δικοί μας δημοσιογράφοι έχουν ήδη ετοιμάσει τα δημοσιογραφικά τους καρτελάκια και τις ερωτήσεις τους και ανυπομονούν να ζήσουν αυτή τη μοναδική εμπειρία.

Η αγωνία και η χαρά είναι μεγάλες…
Τι θα δούμε; Τι θα ακούσουμε; Τι θα μάθουμε;

Ένα είναι σίγουρο: θα έχουμε πολλά να σας πούμε!
Μείνετε συντονισμένοι… γιατί τα καλύτερα έρχονται!

Βόγλη Μαριτέση

Η ιστορία του Κολωνού

Ο Ίππιος (ή Ίππειος) Κολωνός βρισκόταν στην πεδιάδα του Κηφισού, 10 στάδια (2 χλμ) προς βορράν του Διπύλου και ήταν κατάφυτος από ελαιόδεντρα.

Λεγόταν Ίππιος, γιατί εκεί βρισκόταν ο ναός του Ιππίου Ποσειδώνα, προστάτη του δήμου, που καταστράφηκε από τον Αντίγονο Γονατά το 265 π.Χ.. Υπήρχε επίσης βωμός της Ιππίας Αθηνάς, τέμενος των Ερινύων, ο τάφος του Οιδίποδα, καθώς και των Θησέα, Πειρίθου και Αδράστου. Εδώ ήταν και το άγαλμα του Κολωνού, που έδωσε το όνομά του στον δήμο.

Η νεότερη εποχή

Στην νεότερη εποχή σημαντικές προσωπικότητες πέρασαν απ’ τον Κολωνό όπως ο Γερμανός   αρχαιολόγος Λούντβιχ Ρος που επισκέφτηκε την Αθήνα στα 1832-33, η Κριστιάνα Λιτ, μια Δανή που έμεινε στην Αθήνα στα χρόνια του Όθωνα, μαζί με τον σύζυγό της Γερμανό θεολόγο και διδάκτορα φιλοσοφίας Άσμους Λιτ αλλά και ο συγγραφέας Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Οι δύο τελευταίοι έχουν να σημειώσουν για τον θάνατο του αρχαιολόγου Καρόλου Μύλλερ, που έχει ταφεί στον λόφο του Κολωνού.

Αξιοθέατα: 

Στον λόφο του Κολωνού βρίσκονται τα μνημεία δύο φιλελλήνων αρχαιολόγων: του Γερμανού Κάρολος Μύλλερ, έργο του Δανού αρχιτέκτονα Χριστιανός Χάνσεν, και του Γάλλου Σαρλ Λενορμάν, του οποίου η καρδιά έχει ταφεί σε μαρμάρινη λουτροφόρο υδρία, έργο του γλύπτη Μιχάλης Τόμπρος.

Χώρος ταφής των Κάρλ Ότφριντ Μύλλερ & Λένορμαν

‘’Στις 2 Αυγούστου πέθανε στην Αθήνα ο μεγάλος αρχαιολόγος Καρλ Ότφριντ Μύλλερ. Γύρισε άρρωστος από ένα ταξίδι που είχε κάνει μαζί με τον “Ερνεστ Κούρτιους και τον Σέλλερ. Ο Λυτ τον έθαψε στο λόφο του Κολωνού, εκεί όπου τα παλιά τα χρόνια βρισκότανε ο ναός των Ευμενίδων και κοντά στην Ακαδημία που δίδασκε ο Πλάτωνας… Πάνω στο λόφο στήθηκε ένα ωραίο μαρμάρινο μνημείο.’’ – Κριστιάνα Λιτ  

‘’Ήμουν στον Κολωνό…Εδώ είναι θαμμένος ο Γερμανός Κ. Ο. Μύλλερ, που πέθανε πριν λίγο καιρό και που τόσα χρωστά σ” αυτόν η επιστήμη… Ακούμπησα στον υγρό τάφο…Ο βουνίσιος αέρας κατέβαινε κρύος και τσουχτερός… Σ” ολόκληρη τη φύση υπήρχε ένα μεγαλείο, που ούτε η Ελβετία μπορεί να σου προσφέρει.’’ - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Στην περιοχή υπάρχουν επίσης η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Παλαιού, το εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας και η πλατεία Σωτήρης Πέτρουλας.

Στα όρια Κολωνού–Κολοκυνθούς βρίσκεται το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο (1927), σημαντικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, που λειτούργησε έως το 1978 και σήμερα στεγάζει τη Βιβλιοθήκη της Βουλής.

Τέλος, στην οδό Ναυπλίου λειτουργεί το θέατρο Επί Κολωνώ, σε διατηρητέο κτίριο του 1918 που παλαιότερα στέγαζε σχολείο.

Ακόμη μια σύντομη ματιά στο παρελθόν…

ΠΗΓΕΣ:

https://www.iaath.gr/templates/yootheme/cache/kwnstantinos_kolwnou-6cfc965d.jpeg

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b8/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF_%CE%95%CE%BE%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%8C%CF%88%CE%B7.jpg

https://urbanlife.gr/wp-content/uploads/2017/03/assets_LARGE_t_942_3060779.jpg

https://www.namuseum.gr/wp-content/uploads/2025/04/apr25_intro.jpg

 https://www.vrisko.gr/maps/diefthinsi/propontidos-74-athina-attikis-10444

 https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT8HjeIaJ4wNDRAAlH0jvDSs1oOt_zpGIn1sM_RRaNBfx5ZKK-K

 https://sepolia.net/images/img5/woodhouse-kolonos-2.jpg

https://www.facebook.com/100068801061615/posts/%CF%84%CE%BF-1940-%CF%83%CE%B5%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF-/1198923899077634/

https://photodentro.edu.gr/aggregator/sites/default/files/lo-field_hasthumbnail-8375

Ο πατέρας του, Δημήτρης Γιαννάκης, ήταν Μικρασιάτης και εργαζόταν ως ποδηλατάς. Η μητέρα του, Καλλιόπη, δούλευε υφάντρια σε βιοτεχνίες της Κοκκινιάς και του Μπαρουτάδικου και ταυτόχρονα φρόντιζε να φάνε και να ντυθούν τα πέντε αγόρια της, με τελευταίο τον Παναγιώτη.

Από ό,τι γνωρίζουμε, στο σχολείο τού άρεσαν τα μαθηματικά και ήθελε να περάσει στο Πολυτεχνείο και να γίνει πολιτικός μηχανικός, αλλά το πεπρωμένο του ήταν διαφορετικό. Μέχρι τα δώδεκά του χρόνια στεκόταν αμήχανος μπροστά στην ασπρόμαυρη και την πορτοκαλί μπάλα, που ακόμα απείχε ως δέλεαρ. Η αγάπη του όμως για τα ομαδικά αθλήματα ήταν δεδομένη.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες, όπως στον Ιωνικό Νίκαιας, όπου κατάφερε να τον οδηγήσει στην Α’ Εθνική, στον Άρη Θεσσαλονίκη, όπου κατέκτησε το νταμπλ με μια ιστορική πορεία, και φυσικά στον Παναθηναϊκός, με τον οποίο κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο.

Με την Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Ευρωμπάσκετ 1987, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο ως αρχηγός και παίκτης της ομάδας, σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παίκτες στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και είναι μεγάλη μας τιμή που βρέθηκε κοντά μας.

Στις 19.02.2026 επισκέφθηκε το σχολείο μας και συνομίλησε με τους μαθητές. Ο όμιλος της σχολικής εφημερίδας είχε ετοιμάσει ερωτήσεις, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στην αθλητική του πορεία αλλά και στην κοινωνική του στάση και την ενεργό πολιτειότητα.

Μέσα από τη συζήτηση αναδείχθηκε πως η επιτυχία δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια, επιμονή και πίστη στον στόχο. Τόνισε τη σημασία της ομάδας, της συνεργασίας, του σεβασμού και της υπευθυνότητας. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην κοινωνική ευθύνη του αθλητή, επισημαίνοντας ότι όποιος βρίσκεται σε θέση προβολής οφείλει να αποτελεί θετικό πρότυπο, να εμπνέει με το παράδειγμά του και να συμβάλλει ενεργά στο κοινωνικό σύνολο.

Η επίσκεψή του δεν ήταν μόνο μια συνάντηση με έναν σπουδαίο αθλητή, αλλά ένα μάθημα ζωής για όλους μας, καθώς μας υπενθύμισε ότι η αληθινή επιτυχία συνδέεται με το ήθος, την προσφορά και την ενεργή συμμετοχή στην κοινωνία.

Αλεξάδρα Τρικαλλινού, Σμαράγδα Π., Άγγελος Σόλο, Δανάη Φαλισέβσκι