Ο Αίολος, στην ελληνική μυθολογία, ήταν ο διορισμένος από τον Δία ταμίας των ανέμων.

Ο Αίολος κρατούσε τους ανέμους μέσα στον ασκό του και τους άφηνε μετά από εντολή του Δία. Ήταν γιος του Ιππότη, όπως λέει ο Όμηρος. Γι  αυτό λεγόταν Ιπποτάδης. Ζούσε στη νήσο Αιολία, που είχε χάλκινα τείχη.. Το νησί αυτό πιστευόταν ότι ήταν η Στρογγύλη, το σημερινό Στρόμπολι  εξ ου και η ονομασία Αιολίδες Νήσοι για τα σύμπλεγμα που ανήκει το Στρόμπολι.

Ζούσε στο νησί μαζί με την γυναίκα του Αμφιθέα. Είχε έξι γιους και έξι κόρες, που προσωποποιούσαν τους ανέμους. Οι γιοι τους δυνατούς ανέμους, οι θυγατέρες τους ήπιους (τις αύρες).

Ο ΑΣΚΟΣ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ

Φεύγοντας από τη χώρα των Κυκλώπων ο στόλος του Οδυσσέα ταξιδεύει σε άγνωστες θάλασσες, ώσπου κάποια μέρα αράζει στην Αιολία, ένα νησί πλεούμενο, ζωσμένο ολόγυρα με χάλκινα τείχη.
Εκεί ζούσε ο Αίολος, γιος του Ιππότη με τη γυναίκα του έξι γιους και έξι κόρες.

Τον Αίολο τον είχε κάνει ο Δίας κλειδοκράτορα των ανέμων, να σηκώνει όποιον ήθελε και να κόβει τον άλλο.
Ο Οδυσσέας έμεινε μαζί του ένα μήνα κι όταν τον παρακαλεί να τους αφήσει να φύγουν, εκείνος παίρνει ένα ασκί μεγάλο και κλείνει μέσα όλους τους αγέρηδες, εκτός από τον Ζέφυρο, και το σφιχτοδένει με μια χοντρή ασημένια κλώστη πάνω στο καράβι του Οδυσσέα, ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει ούτε η πιο ανάλαφρη πνοή εναντίον του ανέμου.
Η αυστηρή εντολή του Οδυσσέα είναι να μην το ανοίξει πάνω στο ταξίδι.
Σπρωγμένος από το Ζέφυρο ο στόλος αρμενίζει 9 μέρες και 9 νύχτες. Τη δέκατη μέρα βλέπουν να χαράζει μπροστά τους η Ιθάκη και, όσο πλησιάζουν τόσο καθαρά ξεχωρίζουν τον τόπο. Ο Οδυσσέας που τόσα μερόνυχτα έμεινε άγρυπνος να κυβερνά το καράβι, χωρίς να εμπιστεύεται το τιμόνι σε άλλον, πέφτει αποκαμωμένος σε ύπνο βαθύ.
Και τότε οι σύντροφοί του, που νόμιζαν ότι το ασκί έκρυβε χρυσάφι και ασήμι το ανοίγουν από περιέργεια.
Η φοβερή θύελλα που ξεσπάει, καθώς από το ανοιγμένο ασκί ξεχύνονται όλοι οι άνεμοι, ρίχνει το καράβι, ύστερα από μέρες, πίσω στην Αιολία.
Όταν ο Οδυσσέας εξηγεί στον Αίολο, το λάθος των συντρόφων του, εκείνος δεν είναι καθόλου πρόθυμος να τον ξαναβοηθήσει. «Χάσου από το νησί μου, γρήγορα, χαμένε άνθρωπε! Έναν άντρα που οι θεοί έχουν τόσο μισήσει, πώς γυρεύεις να τον βοηθήσω;»
Έτσι ο Οδυσσέας και οι Σύντροφοι γύρισαν στα καράβια και άνοιξαν πανιά. Αλλά η καταιγίδα λυσσομανούσε.
Πάλευαν οι άνεμοι, τα κύματα υψώνονταν πελώρια και τα καράβια κυλούσαν σαν καρυδότσουφλα στα βαθιά πέλαγα. Όταν, ύστερα από μέρες σταμάτησε η καταιγίδα έφτασαν στη χώρα των Λαιστρυγόνων.

Πηγές

http://atlaswikigr.wikifoundry.com/

http://el.wikipedia.org/

Σε πολλές χώρες του κόσμου, ανάλογα με τον πολιτισμό και την επικρατούσα κουλτούρα της εκάστοτε εποχής, αναπτύχθηκαν διάφοροι θρύλοι, μύθοι και λαϊκά παραμύθια σχετικά με το φυσικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα «ουράνιο τόξο».

Την ιστορία της δημιουργίας του ουράνιου τόξου θα τη βρούμε σε έναν αρχαίο ελληνικό μύθο που μας μιλά για την Ίριδα, τη μικρή φτερωτή θεά-αγγελιαφόρο των θεών. Η Ίριδα έμοιαζε με τους δικούς μας ταχυδρόμους, μόνο που αντί για σάκο κρατούσε κηρύκειο και αντί για παπούτσια φορούσε φτερωτά σανδάλια. Αυτή τη φορά η μικρή φτερωτή θεά έπρεπε να σώσει μια όμορφη πόλη, την Αθήνα, από τη μανία του Ποσειδώνα. Όμως χρειαζόταν ένα δρόμο για τα ατέλειωτα και δύσκολα ταξίδια της. Τότε, δυο άνεμοι, ο Βορέας και ο Νοτιάς, αποφάσισαν να της κάνουν ένα δώρο: ένα δρόμο ίσιο, φωτεινό και πολύχρωμο, που θα ένωνε τη γη με τον ουρανό. Έτσι, γεννήθηκε το ουράνιο τόξο με τα εφτά χρώματά του.

Στη  μεσαιωνική Γερμανία,  πίστευαν ότι για σαράντα χρόνια πριν από το τέλος του κόσμου, κανένα ουράνιο τόξο δε θα εμφανίζεται. Έτσι, οι άνθρωποι, μόλις βλέπανε ένα ουράνιο τόξο ανακουφιζόταν, ήσυχοι ότι η συντέλεια του κόσμου ακόμη αργεί… Όπως λέει μάλιστα και το ρητό τους: (Αφού εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο, ο κόσμος δεν έχει κανένα φόβο για σαράντα χρόνια ακόμη).

Πολλοί πολιτισμοί, επίσης, σε ολόκληρο τον κόσμο πιστεύουν ότι τα ουράνια τόξα οδηγούν στο Θεό. Ορισμένες φυλές των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής ονόμαζαν το ουράνιο τόξο «Δρόμο των Ψυχών»

Στην Ιαπωνία, ορισμένοι αναφερόταν στο ουράνιο τόξο με τη φράση «Γέφυρα του Ουρανού» .

Στη Χαβάη και την Πολυνησία, μύθοι αποκαλούν το ουράνιο τόξο «Μονοπάτι προς τον επάνω κόσμο» .

Οι άνθρωποι στις Αυστριακές Άλπεις λένε πως το ουράνιο τόξο είναι αυτό που οδηγεί στον Παράδεισο τις δίκαιες και καλές ψυχές και ένας παλιός μύθος της Νέας Ζηλανδίας λέει ότι οι νεκροί αρχηγοί της φυλής πάνε επάνω, στην επόμενη ζωή, περνώντας από ένα ουράνιο τόξο.

Από την άλλη μεριά, όμως, υπάρχουν και πολιτισμοί που συνδέουν το ουράνιο τόξο και το βλέμμα του ανθρώπου προς αυτό με την κακοτυχία, τις δεισιδαιμονίες και την αρνητική ενέργεια. Για παράδειγμα, στο παρελθόν, οι Σλάβοι θεωρούσαν ότι η ματιά στη βάση ενός ουράνιου τόξου θα έφερνε το θάνατο. Άλλοι πάλι, θεωρούσαν ότι το να δείξει κανείς στο υψηλότερο σημείο ενός ουράνιου τόξου θα του έφερνε την κακή τύχη .

Τι αποτελούσαν λοιπόν οι μύθοι που πλάστηκαν γύρω από τα φυσικά και όχι μόνο φαινόμενα όπως το ουράνιο τόξο στο παρελθόν; Την εξωτερίκευση και αποτύπωση συναισθημάτων, γνώσεων και τάσεων των ανθρώπων της κάθε εποχής!

ο καλικάντζαρος και το δοχείο του χρυσού (ιρλανδέζικος μύθος)

Αυτός είναι πιθανώς ο διασημότερος μύθος για το ουράνιο τόξο όλων των εποχών. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, στο τέλος κάθε ουράνιου τόξου υπάρχει ένα δοχείο γεμάτο χρυσό που φρουρείται από έναν καλικάντζαρο,. Ο καλικάντζαρος-φρουρός είναι πολύ πονηρός και πανούργος και έτσι, εάν υποψιαστεί πως ο θησαυρός βρίσκεται σε κίνδυνο ανακάλυψης από έναν άνθρωπο, μπορεί να τον εξαπατήσει και να τον αποπροσανατολίσει από τη λεία του, κρατώντας πάντα το θησαυρό ανέγγιχτο.

Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δε γνωρίζουν είναι το πώς ο καλικάντζαρος προέκυψε ως επιστάτης και φύλακας όχι μόνο του χρυσού, αλλά και άλλων θαμμένων θησαυρών που δείχνουν τα ουράνια τόξα στο σημείο που τελειώνουν. Η εξήγηση είναι η εξής: Ο θησαυρός στην πραγματικότητα ανήκει στις νεράιδες του δάσους. Ο καλικάντζαρος, όμως, ήταν ο μόνος που θυμόταν το σημείο στο οποίο οι εισβάλλοντες Δανοί έθαψαν το θησαυρό τους όταν έφθασαν στην Ιρλανδία. Έτσι, ήταν η μόνη και προφανής επιλογή των νεραϊδών για την εργασία της εύρεσης του θησαυρού! Θησαυρό, τον οποίο όταν βρήκαν, τον κράτησαν για τον εαυτό τους.

Ένα μικρό παραμύθι

Κάποτε, ένας άνθρωπος εξαπάτησε έναν καλικάτζαρο και του αποκάλυψε το μέρος όπου βρισκόταν ο θησαυρός και τα πολύτιμα πράγματά του. Η κρυψώνα ήταν κάτω από ένα θάμνο σε ένα μεγάλο χωράφι που περιβαλλόταν από άλλους παρόμοιους θάμνους. Δεν μπορούσε όμως να ξεθάψει και να πάρει τίποτα χωρίς εργαλεία, γιατί ο θησαυρός βρισκόταν θαμμένος βαθειά. Έτσι, χρειάστηκε να πάει να φέρει ένα φτυάρι από το σπίτι του για να ξεθάψει το θησαυρό.

Φεύγοντας για να το φέρει, έδεσε μια κόκκινη κορδέλα στο θάμνο, για να μπορέσει γυρίζοντας να τον αναγνωρίσει, και έκανε τον καλικάντζαρο να του υποσχεθεί ότι δε θα την μετακινήσει. Πεπεισμένος ότι ήταν πιο έξυπνος από τον καλικάντζαρο και ότι είχε εξασφαλίσει το χρυσό του, έφυγε για να φέρει το φτυάρι. Όταν επέστρεψε, όμως, προς μεγάλη του απογοήτευση, αντίκρισε ότι το μικρό πλάσμα είχε μεν κρατήσει την υπόσχεση να μη μετακινήσει την κορδέλα από το θάμνο με το θησαυρό, αλλά έκανε κάτι άλλο… Έδεσε μια κόκκινη κορδέλα σε κάθε άλλο θάμνο του χωραφιού!

το κορίτσι των αστεριών (μύθος από τις Φιλιππίνες)

Κάποτε, ένας αγρότης παρατήρησε ότι ένας τοίχος που είχε χτίσει πριν καιρό δεν γκρεμιζόταν και ο ίδιος, εξαιτίας της παρουσίας του, δεν πάθαινε ποτέ τίποτε και από κανέναν, λες και τον προστάτευε μία ανώτερη δύναμη. Για να λύσει λοιπόν το μυστήριο που πλανιόταν στο μυαλό του και να ικανοποιήσει την περιέργειά του, κάθισε κρυφά ένα βράδυ και περίμενε να δει τι θα συνέβαινε… Αυτό που είδε ήταν εκπληκτικό! Δεν πίστευε στα μάτια του! Οι προστάτες του ήταν τρία κορίτσια των αστεριών! Τρεις μικρές θεές… Τρεις μικρές φτερωτές νεράιδες του ουρανού με φτερά φτιαγμένα από χρυσόσκονη και μετάξυ!

Θαμπώθηκε τόσο πολύ από την ομορφιά του θεάματος που αντίκριζε που ξεχάστηκε και έγινε αντιληπτός από τα κορίτσια… Εκείνα τρόμαξαν τόσο πολύ που το έβαλαν αμέσως στα πόδια πετώντας ψηλά στον ουρανό! Οι δύο κατάφεραν να δραπετεύσουν. Η τρίτη, όμως, η μικρότερη και πιο όμορφη απ όλες, δεν τα κατάφερε και έμεινε πίσω, γιατί ο αγρότης είχε προλάβει και της είχε κρύψει τα φτερά της…

Έτσι, αναγκάστηκε να μείνει μαζί με τον αγρότη. Παντρεύτηκαν και έκαναν ένα γιο. Ο καημός του γυρισμού στον ουρανό, όμως, έμενε πάντα ριζωμένος μέσα της και τα αγκάθια των αναμνήσεων τρυπούσαν την καρδιά της…

Μια μέρα, ω του θαύματος, το κορίτσι βρήκε τα χαμένα φτερά της! Χωρίς πολύ σκέψη, τα φόρεσε, πήρε γρήγορα το γιο της στα χέρια και πέταξε για πάντα πίσω στο γαλάζιο και υπέρλαμπρο ουράνιο κόσμο της, που τόσο αγαπούσε και της είχε λείψει αφάνταστα όλα αυτά τα χρόνια… Μαγεμένη και συγκινημένη καθώς ήταν, ξέχασε τελείως τον άνδρα της, που μάταια την περίμενε να γυρίσει στο σπίτι…

Οι Θεοί βλέποντας τα γεγονότα και νιώθοντας οίκτο για τον αγρότη, έχτισαν ένα ουράνιο τόξο-μια σκάλα επικοινωνίας, έτσι ώστε ο θνητός άνθρωπος να μπορεί μερικές φορές το χρόνο να αναρριχηθεί μέχρι τον ουρανό και να επισκεφτεί τη σύζυγο και το γιο του.

 το ουράνιο μονοπάτι… (θρύλος Ινδών Ιθαγενών της Αμερικής)

Οι Ινδοί ιθαγενείς της Αμερικής πίστευαν ότι ο ουρανός ήταν κάτι παρόμοιο με τη δική τους γη. Τον φανταζόταν ως ένα πλούσιο και γενναιόδωρο έδαφος όπου για πολλά χρόνια – περισσότερα από της γής – ευημερούσαν ζώα και άνθρωποι. Έβλεπαν τον Ήλιο και τη Σελήνη ως έναν άνδρα και μία γυναίκα, ένα παντρεμένο ζευγάρι που κατέβηκε στη γη μέσω ενός ανοίγματος στον ουρανό και επέστρεψε πίσω μέσω μιας άλλης τρύπας σε μια καλύτερη γη κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ο Heng, ο θεός των κεραυνών, εξαγριώθηκε με τον Ήλιο, καθώς έβλεπε τη Σελήνη να αδυνατίζει, να γίνεται όλο και πιο λεπτή και στο τέλος να χάνεται και να ξεθωριάζει μακριά. Πίστευε ότι ο Ήλιος κακομεταχειριζόταν  την όμορφη νύφη και έτσι έριξε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο μπροστά στο φωτεινό πρόσωπό του. Η θερμότητα από το πρόσωπο του Ήλιου έλιωσε το σύννεφο και το αποτέλεσμα ήταν ένα όμορφο και μεγαλόπρεπο ουράνιο τόξο!

Όταν τα ζώα είδαν το πελώριο ουράνιο τόξο και όλα του τα χρώματα, πίστεψαν ότι αποτελεί μια γέφυρα προς την πανέμορφη γη του ουρανού, αυτήν που πάντα ονειρευόταν! Πήγαν, λοιπόν, στο βασιλιά τους, τη γριά χελώνα, και μαζί της έκαναν επίκληση στους θεούς να τους αφήσουν να ανέβουν και να διασχίσουν το μονοπάτι. Η Γριά Χελώνα τους προειδοποίησε για τον πιθανό κίνδυνο αυτού που πάνε να κάνουν, αλλά τα ζώα μέσα στον ενθουσιασμό τους την αγνόησαν. Δε συνειδητοποίησαν ότι τη στιγμή που η βροχή θα σταματούσε, το ουράνιο τόξο θα έπαυε να υπάρχει, θα εξαφανιζόταν και αυτά θα έμεναν στον ουρανό χωρίς να υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Και όντως! Η βροχή σταμάτησε, το νερό της το ήπιε η γη και τα ζώα παρέμειναν φυλακισμένα στον ουρανό… Η φυλή των Ινδών τότε παρακάλεσε τους θεούς να ζωγραφίσουν τα σώματα των ζώων που χάθηκαν στον ουρανό και να τα κάνουν αστέρια. Μερικοί από τους αστερισμούς είναι ακόμα και σήμερα γνωστοί για τα σχήματα των ζώων που εκπροσωπούν.

Πηγή:

http://atlaswikigr.wikifoundry.com/

Η λέξη Λοχ ανήκει στην γλώσσα Gaelic, γλώσσα της κέλτικης φυλής και σημαίνει «λίμνη». Νες ονομάζεται η λίμνη στην οποία κατοικεί το μυστηριώδες αυτό πλάσμα. Συνοψίζοντας, συμπεραίνουμε ότι Λοχ Νες σημαίνει «λίμνη Νες». Άρα το «Loch Na Beastie» σημαίνει «της λίμνης το τέρας».

Η λίμνη Νες βρίσκεται στο Great Glen (Μεγάλο Φαράγγι), το οποίο μοιάζει με ένα σχίσιμο στο έδαφος διασχίζοντας τη Σκωτία από την μια πλευρά στην άλλη. Όλη η λίμνη είναι περιτριγυρισμένη από απότομες βουνοπλαγιές. Είναι μια ανεξερεύνητη και επικίνδυνη περιοχή. Οι εκτιμήσεις των επιστημόνων λένε πως η λίμνη ξεπερνά τα 300 μέτρα σε βάθος και το μήκος της εκτείνεται στα 35-40 χλμ. Γενικότερα χρειάζεται μεγάλη τεχνολογική υποστήριξη για την εξερεύνηση της λίμνης, καθώς, λόγω της μεγάλης ποσότητας λεπτής τύρφης στα νερά της, αυτά είναι πάντα σκοτεινά και λασπώδη και η ορατότητα κάτω από αυτά είναι περιορισμένη. Με βάση λοιπόν όλα τα παραπάνω μπορούμε να πούμε πως υπάρχουν στα βάθη της λίμνης περιοχές ανεξερεύνητες, ώστε ακόμα και αν δεν υπάρχει τίποτα, ο χώρος αυτός μπορεί να φιλοξενήσει πολλά είδη πλασμάτων.

Επιπλέον, η συγκεκριμένη λίμνη αποτελεί τον μεγαλύτερο όγκο γλυκού νερού στη Βρετανία, ενώ οι λίμνες της Σκωτίας είναι σημαντικές όχι μόνο για τη ποσότητα γλυκού νερού που περιέχουν, αλλά και για το βάθος τους. Σύμφωνα με τους γεωλόγους, η λίμνη Νες δημιουργήθηκε πριν από 400 εκατομμύρια χρόνια, την ιδία περίοδο με τις λίμνες της Σκανδιναβίας και της Ιρλανδίας, μια εποχή κατά την οποία η Σκωτία (θεωρητικά πάντα) μετατοπίστηκε από την Αυστραλασία στην μεγα-ήπειρο της Παγγαίας. Όταν μετακινήθηκαν οι τεκτονικές πλάκες, η Σκωτία διέσχισε τον Ισημερινό, ενώ οι τεκτονικές πλάκες χωρίστηκαν και άρχισαν να έλκονται προς τους Πόλους. Ήταν η αρχή της Εποχής των Πάγων.Συγκεκριμένα οι λίμνες της Σκωτίας σχηματιστήκαν και οι συνεχόμενες περίοδοι παγετώνων βάθυναν τις κοιλάδες και έτσι σχηματίστηκε το φαράγγι Great Glen, όπου βρίσκεται η λίμνη Λόχνες. Καταγράφοντας λοιπόν τη μορφή της λίμνης μπορούμε να αναλύσουμε και το μύθο του τέρατος του Λόχνες, που ονομάζεται και χαϊδευτικά «Νέσσυ».

ιστορική αναδρομή του μύθου

Η Νέσσυ είναι ένας από τους πιο ανθεκτικούς μύθους. Η ιστορία της αρχίζει με τον άγιο Columba (ή Columcille, άγιος της Ιρλανδίας, που έζησε από το 521 μέχρι το 597 μ.Χ.) και αρχαία σκαλίσματα των Πιχτών. Οι Πίχτες ήταν ένας αρχαίος λαός που καταλάμβανε τις περιοχές όπου σήμερα βρίσκεται η Σκωτία.

Τα σκαλίσματά τους, που βρέθηκαν στα Highlands, περιλαμβάνουν την περιγραφή ενός παράξενου τέρατος με πτερύγια και ράμφος. Λαϊκοί μύθοι μιλούν για πνεύματα των νερών, κακόβουλα «υδρόβια άλογα» που έλκουν παιδιά στο θάνατό τους, και παλιοί χάρτες περιέχουν μέρη που σημειώνονται ως «Loch Na Beistie» (Λοχ με τέρας).
Eπόμενη αναφορά στο τέρας του Λοχ Νες γίνεται το 16ο αιώνα από τον ιστορικό Έκτορ Μπόες.
Οι πιο μαζικές «μαρτυρίες» για την εμφάνιση του τέρατος του Λοχ Νες αρχίζουν μετά τη διάνοιξη ενός καινούριου δρόμου κατά μήκος της ακτής του Λοχ Νες το 1933, όταν το ζεύγος Σπάισερ ισχυρίστηκε ότι είδε κάτι σαν «δράκο ή προϊστορικό ζώο, μεγάλο και γλιστερό με τεραστία ουρά» να περνά μπροστά από το αυτοκίνητό τους στη βόρεια ακτή του Νες.

Έπειτα οι ιστορίες συνεχίζονται από διαφόρους κατοίκους της περιοχής και μη. Οι μαρτυρίες για τη θέαση του τέρατος είναι αναρίθμητες, όπως και πάμπολες είναι οι φωτογραφήσεις και οι βιντεοσκοπήσεις της «Νέσσι». Μονό τη χρονιά του 1933 υπήρχαν περίπου 50 μαρτυρίες. Η αλήθεια όμως είναι κάτι το πολύ υποκειμενικό, γι’αυτό και οι ειδικοί δεν μπορούν να είναι απόλυτα σίγουροι για το αν όλα τα περιστατικά είναι αληθή.

Η πίστη και το ενδιαφέρον για το τέρας του Λοχ Νες αυξήθηκε τη δεκαετία του 60, όταν η Νέσσυ υιοθετήθηκε από την κοινωνία των ανθρώπων που ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό, ως ένα από τα ανεξήγητα μυστήρια του κόσμου. Η Κρυπτοζωολογία είναι, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της, κλάδος της γενικότερης επιστήμης της ζωολογίας. Ο όρος προκύπτει από την ελληνική λέξη «κρυπτός», και σημαίνει το «άγνωστο», το «μυστηριώδες», το «αινιγματικό», το «μυστήριο». Κατά συνέπεια λοιπόν, μιλάμε για την έρευνα και μελέτη των κρυμμένων ζώων, όπου και αν βρίσκονται, δηλαδή στην ξηρά, τη θάλασσα, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα βουνά, τα δάση, τις ερήμους. Αν και υπάρχει μια μεγάλη λίστα από ζώα που θα μπορούσαμε να κατατάξουμε στην κατηγορία των ανεξερεύνητων και των μυστηριωδών, η Νέσσυ αποτελεί το μεγαλύτερο όνομα της Κρυπτοζωολογίας. Οι αναφορές για τη Νέσσυ είναι λίγες και ασαφείς, αλλά πλέον έχει γίνει θρύλος στην περιοχή και παγκοσμίως
Οι ψυχικοί (μέντιουμ) είπαν ότι το Λοχ Νες ήταν μια πύλη μεταξύ ενός κόσμου και ενός άλλου, ενώ οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας υπέθεσαν ότι η Νέσσυ ήταν ένας δεινόσαυρος που ταξίδευε στο χρόνο. Όταν η επιστήμη αμφισβήτησε τις μαρτυρίες, ο θρύλος μεγάλωσε.

Το 1970, όπως και τα επόμενα χρόνια, ο Dr Robert Rines προσπάθησε να εντοπίσει τη Νέσσυ, χωρίς όμως επιτυχία

Έχουν κυκλοφορήσει πολλές φωτογραφίες της Νέσσυ στον διεθνή Τύπο. Ορισμένες ήταν πολύ θολές και δεν μπορούσαν να αποτελέσουν αποδείξεις. Κάποιες από αυτές έδειχνε ξεκάθαρα την Νέσσυ. Ο φωτογράφος της έγινε διάσημος και η επίσημη Ζωολογία ήταν έτοιμη να αναγνωρίσει το ζώο ως υπαρκτό είδος και να το κατατάξει ως νέο είδος.

Ο φωτογράφος όμως λίγο πριν πεθάνει ομολόγησε πως η φωτογραφία ήταν πλαστή για λόγους διαφήμισης, δίνοντας έτσι άδοξο τέλος σ αυτήν την ιστορία.
Ιστορική απάτη: η διάσημη «φωτογραφία του χειρουργού» που υποτίθεται πως δείχνει τη Νέσι. Την τράβηξε ο γιατρός Ρόμπερτ Ουίλσον το 1934 αλλά κατόπιν παραδέχτηκε πως ήταν πλαστή.

http://www.tovima.gr

Μια σοβαρή έρευνα έγινε το 1983 από τους Ρίκυ Ράζνταν και Αλαν Κιέλαρ. Διηύθυναν την εταιρείαν ISCAN, μια επιχείρηση στο Ρότσεστερ που ασχολείται με ηλεκτρονικά συστήματα εντοπισμού πλοίων. Το χόμπι τους ήταν η έρευνα της υπόθεσης του τέρατος του Λοχ Νες. Ξεκίνησαν λοιπόν, εμπνεόμενοι από πίνακες και αναφορές για ένα πλάσμα στη λίμνη του Λοχ Νες και με την ελπίδα ότι θα το ανακαλύπτανε οι ίδιοι.

Σε κάποιο τμήμα λοιπόν της Λοχ Νες, όπου είχαν γίνει αρκετές αναφορές για την Νέσσυ, εγκατέστησαν ένα σύνολο από 144 ηχητικές συσκευές που καλύπτανε έκταση 1920 τετραγωνικών μέτρων, με 9 υποβρύχιους εκτοξευτές που εκτοξεύουν μηχανισμούς οι οποίοι με τη σειρά τους αποσπούν δείγματα από το δέρμα των ζώων για βιοψία. Κάθε αντικείμενο πάνω από 3 μέτρα σε μήκος, που κολυμπάει σε ακτίνα δράσης των μηχανημάτων, θέτει σε λειτουργία ένα σύστημα συναγερμού, το σόναρ το εντοπίζει αυτόματα και οι εκτοξευτές ενεργοποιούνται. Κάθε ζωικός ιστός που αποσπάται από το μηχανισμό της εκτόξευσης μπορεί να εξεταστεί για να μας δείξει αν πράγματι προέρχεται από άγνωστο είδος ζώου. Μετά από έξι εβδομάδες όμως και χωρίς ούτε ένα ενδεικτικό ήχο από το σύστημα οι νεαροί μηχανικοί εγκατέλειψαν το σχέδιο τους.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα http://www.nessie.co.uk/ η τελευταία φορά που «εθεάθη» η Νέσσι ήταν τον Ιούνιο του 1998.
Πρέπει να αναφέρουμε πως το σχήμα της λίμνης είναι τέτοιο ώστε ο τεράστιος όγκος νερού με τις πολλές αντανακλάσεις και σκιές μπορεί να δημιουργεί οφθαλμαπάτες. Παρόλα αυτά όμως, οι μαρτυρίες έχουν απίστευτες ομοιότητες. Συγκεκριμένα μιλούν για ένα καφεπράσινο πλάσμα με μακρύ λαιμό, πολλές καμπούρες και μεγάλη ουρά που κινείται με πολλή μεγαλή ταχύτητα στο νερό.

Η επιστημονική αλήθεια πίσω από το μύθο

Η πιο πρόσφατη επιστημονική άποψη που καταρρίπτει τον μύθο υποστηρίζεται από έναν Ιταλό γεωλόγο, τον Λουίτζι Πικάρντι. Αρχικά, αυτό που υπογράμμισε ο Ιταλός επιστήμονας είναι πως πολλοί μύθοι που αναπτύχθηκαν στον χώρο της Μεσογείου οφείλονται στη γεωλογική δραστηριότητα. Άλλωστε η παλαιότερη μαρτυρία για το τέρας του Λόχνες, τον 6ο αιώνα μ. Χ., υπογραμμίζει πως η εμφάνιση και η εξαφάνιση του τέρατος συνοδεύτηκε από έναν σεισμό. Επίσης, η συγκεκριμένη λίμνη τυγχάνει να βρίσκεται ακριβώς πάνω στο ενεργό μεγάλο τεκτονικό ρήγμα Great Glen. Το ρήγμα του «Great Glen» που διατρέχει το υπέδαφος κάτω ακριβώς από τη μεγαλύτερη λίμνη της Βρετανίας, στα υψίπεδα της Σκωτίας, είναι μια από τις λίγες ενεργές ηφαιστειακές περιοχές της χώρας.
Είναι ευρέως αποδεκτό το γεγονός πως οι σεισμοί επηρεάζουν τα όντα που βρίσκονται μέσα στο νερό. Οι σεισμικές δονήσεις δημιουργούν τα κύματα προκαλώντας κίνηση στο νερό και αποσπώντας ιζήματα του εδάφους και της ακτής. Τα αντικείμενα και τα αέρια στο κατώτατο ίζημα είναι πολύ πιθανό να έρθουν στην επιφάνεια. Οι σεισμοί μπορούν επίσης να προκαλέσουν εκρηκτικούς θορύβους. Πιθανόν εκεί να οφείλονται οι θόρυβοι του «τέρατος» που πολλοί μάρτυρες αναφέρουν. Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθείγια το περιστατικό του έκτου αιώνα, οι επιστήμονες καταλήγουν πως όντως πρέπει να οφειλόταν σε μια σεισμική δόνηση. Οι τελευταίες συνεχόμενες εμφανίσεις του τέρατος του Λοχ Νες, συνέπεσαν με την πρόσφατη αυξημένη κινητικότητα που είχε παρουσιάσει το άνω ρήγμα. Ακόμη και η ιστορία που αναφέρεται στο «άλογο του νερού», ως αναφορά στη ζωή του Αγίου Κολούμβιου του 6ου αιώνα, μιλάει για στιγμές «μεγάλες αναταραχής του νερού που αναδυόταν το «άλογο» από τα νερά». Η πρώτη αυτή εμφάνιση της Νέσσυ έγινε στη βόρεια άκρη της λίμνης, σημείο «όπου παρατηρείται η μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα», σύμφωνα με τον Δρ. Πικάρντι.
Ο Ιταλός επιστήμονας επίσης υποστήριξε πως όντως ο μύθος του Λόχνες μπορεί να προέρχεται και να βασίζεται σε υπόγειους σεισμούς, παρόλα αυτά, αυτό που κρατάει τον μύθο ζωντανό είναι η ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι τείνουν να ζωντανέψουν τον κόσμο γύρω τους και σπεύδουν να δώσουν ονόματα σε αφύσικα γεγονότα ή σε οτιδήποτε τους φαίνεται παράξενο.

Μια διαφορετική εξήγηση για το τι συμβαίνει με το τέρας του Λόχνες σχετίζεται με ένα άλλο φυσικό φαινόμενο αποκαλούμενο seiche («saysh»). Αυτό είναι πολύ κοινό στις μεγάλες, κρύες λίμνες σε όλο τον κόσμο. Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό αυτό το φαινόμενο, ας το παρομοιάσουμε με το τι συμβαίνει όταν βγαίνουμε έξω από μια γεμάτη με νερό μπανιέρα. Το νερό κινείται πέρα δώθε ομαλά για αρκετό χρονικό διάστημα. Το φαινόμενο «Seiche» προκαλείται συνήθως από τις καιρικές αλλαγές, μετά από συνεχόμενες ωθήσεις του αέρα που στέλνουν το νερό προς μια πλευρά της λίμνης. Όταν ο αέρας σταματά, το νερό κινείται προς τα πίσω και ξεκινούν αργοί παφλασμοί. Το φαινόμενο «Seiche» συμβαίνει επίσης εξαιτίας σεισμών, με χαμηλής συχνότητας κινήσεις, που μπορούν να είναι ανεπαίσθητοι από τους ανθρώπους. Αφού αρχίσει το «seiche», μπορεί να συνεχιστεί για περισσότερο από μια εβδομάδα.

Το φαινόμενο ασκεί επιρροή στα εσωτερικά κύματα που έχουν επιπτώσεις στα πυκνά στρώματα του κρύου νερού στο κατώτατο σημείο λιμνών. Οι αλληλεπιδράσεις των ανέμων στην επιφάνεια της λίμνης με τα κατώτατα στρώματα του πυθμένα της σε συνδυασμό με τις παρεμβάσεις των κυμάτων προκαλούν κινήσεις και εκρήξεις στο νερό. Γενικά, υπάρχει μια βάσιμη θεωρία που αφορά όχι μόνο τη Νέσσυ, αλλά και άλλα «τέρατα» που έχουν εμφανιστεί σε μεγάλες, κρύες λίμνες σε όλο τον κόσμο.

Πηγές:

http://atlaswikigr.wikifoundry.com/

http://greek-weather.org/

http://aneksigita-fainomena.blogspot.gr/

https://periplanomeno.wordpress.com

 

Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν τον Γαλαξία «Γαλακτίτη Κύκλο» και «Ηριδανό Ποταμό» ή «Δρόμο του Διός». Πίστευαν ότι ο Γαλαξίας μας ήταν ο δρόμος που ακλούθησε ο ήρωας ΠΕΡΣΕΑΣγια να σώσει την ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ, πάνω στονΠΗΓΑΣΟ, δημιουργώντας με τον «καλπασμό» του άφθονη αστρική σκόνη.

Η Ελληνική Μυθολογία είναι γεμάτη από θεϊκά όντα, που κατέρχονται στην Γη, για να πάρουν συζύγους. Όλες οι παραδόσεις των αρχαίων λαών ομιλούν για ουράνια φλεγόμενα άρματα που έφθασαν στην  Γη από τα άστρα, καθώς επίσης για ανώτερες εξωγήινες υπάρξεις που χάρισαν στους ανθρώπους νόμους και όργανα, για να οικοδομήσουν τον πολιτισμό τους.

Οι αρχαίες Ελληνικές δοξασίες ομιλούν για τον Τιτάνα Προμηθέα, που έδωσε στους ανθρώπους την «Φωτιά» από τους ουρανούς και έγινε ως εκ τούτου ο θεμελιωτής του ανθρωπίνου πολιτισμού.
Πηγή:

http://enneaetifotos.blogspot.gr/2010

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η παρακάτω μυθική ερμηνεία χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. και αποτελεί σύνθεση πολλών παραλλαγών. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο ο κόσμος δημιουργήθηκε ως εξής:

Αρχικά όλο το σύμπαν βρισκόταν συμπυκνωμένο μέσα σε ένα αυγό. Όλη η ύλη του σύμπαντος περιστρεφόταν μέσα σε αυτό τοαυγό, στο οποίο κοιμόταν και ένας τεράστιος γίγαντας, ο Pangu.

Κοιμόταν εκεί μέσα για 18000 χρόνια και κάποια στιγμή όταν ξύπνησε το αυγό έσπασε και ξεχύθηκε όλη η ύλη. Από αυτή την ύλη τα πιο ελαφριά και καθαρά στοιχεία ανέβηκαν ψηλά και σχημάτισαν τους ουρανούς ενώ τα βαριά και ακάθαρτα κατακάθισαν σχηματίζοντας τη γη.

Ο Pangu, φοβούμενος μήπως ενωθούν και πάλι η γη με τον ουρανό, κρατούσε τους ουρανούς στο κεφάλι του και τη γη κάτω από τα πόδια του, μεγαλώνοντας έτσι την απόσταση μεταξύ τους.

Πέθανε όταν πια σιγουρεύτηκε ότι η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη. Με το θάνατό του τα χέρια και τα πόδια του έγιναν οι τέσσερις διευθύνσεις της γης και τα βουνά. Το αίμα του έγινε ποτάμια και ο ιδρώτας του βροχή και υγρασία. Η φωνή του έγινε βροντή και η ανάσα του ο άνεμος. Τα μαλλιά του έγιναν χορτάρι και οι φλέβες του οι δρόμοι και τα μονοπάτια. Τα δόντια και τα οστά του έγιναν μέταλλα και πέτρες ενώ η σάρκα του έγινε χώμα.

Τέλος από το αριστερό του μάτι δημιουργήθηκε ο ήλιος και από το δεξί το φεγγάρι. Αιώνες αργότερα υπήρχε μια θεά, η Nüwa, που περιπλανιόταν στον κόσμο που δημιούργησε ο Pangu. Ήταν μόνη της και όταν είδε τον εαυτό της να αντανακλάται σε μια λίμνη, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ον που να είναι ίδιο με εκείνη. Έτσι πήρε λάσπη από την άκρη της λίμνης και την έπλασε στο σχήμα του ανθρώπου. Αυτή αμέσως πήρε ζωή με το που ακούμπησε στο έδαφος. Δημιούργησε πολλούς ανθρώπους αλλά επειδή αυτοί πέθαιναν και δεν μπορούσε να δημιουργεί συνέχεια νέους, αποφάσισε να χωρίσει τους ανθρώπους σε άνδρες και γυναίκες. Έτσι οι άνθρωποι αναπαράγονταν μόνοι τους.

Πηγή:
http://atlaswikigr.wikifoundry.com/

ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ 

Στην ελληνική μυθολογία ο θεός του Ήλιου ήταν ο Απόλλων, δίδυμος αδελφός της Άρτεμης και γιος του Δία και της Λητούς. Τον φαντάζονταν να ιππεύει ένα άρμα που το έσερναν άλογα διασχίζοντας τον ουρανό, φέρνοντας φως στη γη.

Το ταξίδι του Ηλίου ξεκινούσε, όπως ήταν φυσικό, από την Ανατολή και τελείωνε στη Δύση, όπου ο Ήλιος ολοκλήρωνε τους καθημερινούς του κύκλους κι επέστρεφε πίσω στο παλάτι του στην ανατολή, σε ένα χρυσό δοχείο. Λεπτομέρειες αυτής της επιβλητικής περιγραφής του ρόλου του Ηλίου ως θεότητα παρουσιάζονται στους μύθους, τη λογοτεχνία, την ποίηση και την τέχνη. Σύμφωνα με τον Έλληνα ποιητή Ησίοδο, ο Ήλιος ήταν ο γιος των δύο Τιτάνων – Θείας και Υπερίωνα.

Στη Θεογονία του , επομένως, και ο Ήλιος με την Ηώ (θεότητα της αυγής) και τη Σελήνη (θεότητα του φεγγαριού) ήταν αδέρφια. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θεότητα της αυγής Ηώ ξεκινούσε την ημέρα, ενώ ακολουθούσε αμέσως ο αδερφός της, ο Ήλιος. Ο Ήλιος όπως και οι υπόλοιποι θεοί είχε αρκετά παιδιά. Η πιο γνωστή του κόρη είναι η Πασιφάη, η γυναίκα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, η οποία γέννησε αργότερα τον μινώταυρο. Ο πιο γνωστός του γιος είναι ο Φαέθωνας, ο οποίος προσπάθησε να οδηγήσει μια μέρα το άρμα του πατέρα του, αλλά δεν κατάφερε να το ελέγξει.

Έχασε τον έλεγχο και πέρασε τόσο κοντά στην γη που την έκαψε. Βλέποντάς τον ο Δίας , έστειλε τον κεραυνό του και τον γκρέμισε από το άρμα. Το φλεγόμενο σώμα του έπεσε στον Ηριδανό ποταμό.Βλέποντας τον οι αδελφές του οι Ηλιάδες άρχισαν να τον πενθούν και από την ένταση του πένθους τους με τα πολλά τους δάκρυα,μεταμορφώθηκαν σε λεύκες και τα δάκρυά τους να έγιναν το ρετσίνι που τρέχει από τα δέντρα.

ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Στην ελληνική μυθολογία η Σελήνη ήταν η θεά της σεληνιακής ψυχής. Ετυμολογικά το όνομά της προέρχεται από το «σέλας» που σημαίνει φως. Στην Θεογονία του Ησίοδου, η Σελήνη είναι τιτανική οντότητα, κόρη του Υπερίωνος και της Θείας, ενώ έχει για αδέλφια την Αυγή και τον Ήλιο. Η Σελήνη είναι η θεά του Φεγγαριού, η θεά της Νύχτας και η θεά των Μηνών.

Οι αρχαίοι Έλληνες μετρούσαν τον χρόνο με τους κύκλους του φεγγαριού, με τον σεληνιακό μήνα, τον οποίο διαιρούσαν σε τρία δεκαήμερα ανάλογα με το πόσο γεμάτη ή άδεια ήταν η Σελήνη. Έτσι κατά το πρώτο δεκαήμερο το φεγγάρι γεμίζει, κατά το δεύτερο βρίσκεται στο μέγιστο της φωτεινότητάς του και κατά το τρίο αδειάζει γι? αυτό και την θεωρούσαν θεά των Μηνών.

Επίσης θεωρούσαν ότι την νύχτα που η θεά έβγαινε οδηγώντας το άρμα της έτρεφε την φύση και όταν είχε πανσέληνο η Σελήνη λουζόταν στα νερά του Ωκεανού, ο οποίος την έκανε ακόμη πιο λαμπερή. Ο μεγάλος της έρωτας είναι ένα όμορφο αγόρι, ο βοσκός και πρίγκιπας Ενδυμίωνας, ο οποίος κέρδισε την αιώνια νεότητα και αθανασία από τον Δία μπαίνοντας σε μία κατάσταση αιώνιου ύπνου, σε μία σπηλιά του όρους Λάτμου. Εκεί κατέβηκε για να τον συναντήσει η Σελήνη και πέρασε μαζί του το βράδυ. Από τον Ενδυμύωνα απέκτησε πενήντα παιδιά.

Από τον Δία απέκτησε την θεά Πανδία (παν θεία) και την Έρσα (Δροσιά). Ακόμη παιδιά της ήταν όπως μερικοί λένε και οι ώρες(εποχές).

Πηγή:

http://ellas-andyindy.blogspot.gr