Πατρίδα

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις».

Ουαρσάν Σαίρ

Πρόσφυγες στην Άμμο

“Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο
έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος
χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε
μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.
Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή και όλο ικέτευε
για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση
στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε”.

Νίκος-Λέξης Ασλάνογλου

Χριστούγεννα του 2015

«Ανήμερα των Χριστουγέννων
οι καμπάνες κτύπησαν
πένθιμα.
Το φεγγάρι λαμπύριζε αίμα
στα παγωμένα νερά του Αιγαίου
κι οι παιδικές φωνούλες
έγιναν ηχώ στα κύματα
της ασπλαχνίας μας.
«Θέλω να ζήσω» φώναζαν.

Χριστός γεννάται!
Κι ο κόσμος σκοτείνιασε
για πάντα…

Εύα Νεοκλέους

 Πρόσφυγες

<<Πολλοί απ’ αυτούς που σταμάτησαν
δεν ήξεραν πού έβγαζε ο δρόμος,
άλλοι ψάχναν για το λιμάνι,
άλλοι ρωτούσαν για το σταθμό,
ένας σκυφτός κούρδιζε το ρολόι
του σταματημένο εδώ και μέρες,
άραγε τι τον ένοιαζε η ώρα;
ήταν πρωί, ο ήλιος σηκωνόταν
κι όλα μυρίζαν άλλη μια σκάρτη μέρα >>

Ντίνος Σιώτης

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Επιμέλεια : Νικόλας Σκιαθίτης

Η έμπνευση του θεσμού αποδίδεται στον ακτιβιστή Τζον Μακ Κόννελλ το 1969 σε ένα Συνέδριο της UNESCO στο Σαν Φρανσίσκο. Εκδηλώσεις έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στο Σαν Φρανσίσκο και άλλες πόλεις στις 21 Μαρτίου 1970, ημέρα της εαρινής ισημερίας στο Βόρειο Ημισφαίριο.

Δράσεις για την Ημέρα της Γης 2017

Η δράση του Παγκόσμιου Δικτύου για την Ημέρα της Γης δεν εξαντλείται όμως τη συγκεκριμένη μέρα. Τα «Πράσινα Σχολεία» και η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, η Παγκόσμια Πράσινη Οικονομία, η καμπάνια για τις Πράσινες Πόλεις είναι κάποιες μόνο από τις περιπτώσεις μέσω των οποίων χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συμμετέχουν και προσπαθούν ακούραστα να ενημερώσουν τους συνανθρώπους τους σχετικά με το πώς το περιβάλλον επηρεάζει την υγεία μας, τις κοινωνίες μας, τη ζωή μας την ίδια. Επειδή η Γη, λοιπόν,  είναι το σπίτι μας ας την προστατεύσουμε για να είναι η ζωή μας όμορφη και ποιοτική!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Συντάκτης: Κυρτσούδη Ελένη

Ο Νοέμβριος είναι ο πλέον μυστηριώδης και ιδιόμορφος μήνας του χρόνου. Είναι μια περίοδος μελαγχολική, επειδή πλησιάζει ο χειμώνας, αλλά και γεμάτη αισιοδοξία για τη συγκομιδή, που θα βοηθήσει σε εύκολο ξεχειμώνιασμα. Έχει 30 ημέρες. Ονομάστηκε έτσι από το λατινικό novem, δηλ. 9 ,γιατί ήταν ο ένατος  μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα και γιόρταζαν τα Ποσειδώνια.

Το ουράνιο σημάδι που κυριαρχει τον μήνα Νοέμβριο και οργανώνει τις εργασίες των ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων, είναι ο αστερισμός της Πλειάδας, δηλαδή η Πούλια, όπως την ονομάζει ο λαός μας.  Λέγεται και Σποριάς  μιας κι είναι ο καταλληλότερος μήνας για τη σπορά στα στάρια και τα όσπρια), ενώ σε άλλα μέρη τον αποκαλούν και  Μεσοσπορίτη, γιατί τότε οι περισσότεροι γεωργοί βρίσκονται στο μέσο της σποράς. Επίσης, οι μελισοκόμοι μεταφέρουν  και τοποθετούν τις κυψέλες σε μονιμες χειμωνιάτικες θέσεις. Βασική εργασία είναι το «ξελάκωμα» στα αμπέλια.

Η εορτή του Χριστιανισμού που δεσπόζει αυτό το μήνα είναι «ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» στις 21 Νοεμβρίου. Είναι η ανάδειξη του θεϊκού γυναικείου στοιχείου στον Χριστιανισμό  και η τυπική γιορτή της σποράς. Την μέρα αυτή οι γεωργοί έχουν αργία και τρώνε ένα ειδικό φαγητό, τα λεγόμενα «πολυσπόρια», γι΄αυτό η γιορτή ονομάζεται, επίσης, «Της Παναγιάς της πολυσπορίτισσας».  Ο Νοέμβρης ονομάζεται και Άϊ-Ταξιάρχης, Άϊ-Στράτηγος και Αρχαγγελιάτης από την γιορτή στις 8 του μήνα των Ταξιαρχών. Τη μέρα αυτή πιστεύει ο λαός ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ γράφει στο τεφτέρι του τις ψυχές που θα πάρει μέσα στο χρόνο. Γι΄αυτό έλεγαν: «Σήμερα μην κοιτάζεις δουλειές. Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος σε γράφει στο χαρτί του και παίρνει την ψυχή σου».

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟ

• «Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές». 
• «Η Πούλια βασιλεύοντας, το μήνυμά της στέλνει. Ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους».  
• «Αν τ’ Άη Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια, των Αγιών δε λείπω».
• «Ο άη- Μηνάς εμήνυσε, πούλια μη ξημερώσει».
• «Ο Νοέμβρης έκλεισε, τα ζευγάρια είν΄ στο στάβλο κι ούτε ζευγάς στον κάμπο». 
• «Ο Νοέμβρης σαν θα έλθει τα γομάρια μέσα κλείνει».
• «Όποιος σπείρει τον Νοέμβρη ούτε σπόρο δεν Θα πάρει».
• «Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας». 
• «Σ’ τσι τριάντα, τ’ Αγι-Αντριός, αντριεύεται το κρύο». 
• «Της ελιάς το φύλλο κι αν χαθεί, πάλι θε να ξαναβρεθεί».
• «Τον Οκτώβρη τα κουδούνια, το Νοέμβρη παραμύθια». 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

«Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.

- Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!

Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.

Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο πρόπαππος, όλοι ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των αρμένων τώρα, και οι νιότεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:

- Η θάλασσα δεν έχει πια ψωμί. Ας είχα ένα κλήμα στη στεριά και μαύρη πέτρα να ρίξω πίσω μου.

Η αλήθεια είναι πως πολλοί τους όχι κλήμα, άλλα νησί ολάκερο μπορούσαν ν’ αποχτήσουν με τα χρήματα τους. Μα όλα τα έριχναν στη θάλασσα. Παράβγαιναν ποιος να χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιος να πρωτογίνει καπετάνιος. Και γω που άκουα συχνά τα λόγια τους και τα έβλεπα τόσο ασύμφωνα με τα έργα τους δε μπορούσα να λύσω το μυστήριο. Κάτι, έλεγα, θεϊκό ερχόταν κι έσερνε όλες εκείνες τις ψυχές και τις γκρέμιζε άβουλες στα πέλαγα, όπως ο τρελοβοριάς τα στειρολίθαρα.

Αλλά το ίδιο κάτι μ’ έσπρωχνε και μένα εκεί. Από μικρός την αγαπούσα τη θάλασσα».

Η θάλασσα για μας τους Έλληνες είναι σημείο αναφοράς, για να εκφράσουμε ό, τι βαθύ και πηγαίο νιώθουμε :

• έρωτα

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• πάθος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• ανάγκη για ενδοσκόπηση

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• τρικυμία ψυχής

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• φόβο για το άγνωστο

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• ορμή για δράση

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

• αισιοδοξία

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Αγαπημένα μας παιδιά, προς το παρόν σας ευχόμαστε επιτυχία στις εξετάσεις και…..καλές βουτιές!

Ευελπιστούμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια και του χρόνου πιο έτοιμοι και πιο ανανεωμένοι.

Καλό καλοκαίρι!

Επειδή οι ζωντανές μαρτυρίες των ανθρώπων που ζουν είναι παρα πολύ λίγες πλέον, λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που έχει μεσολαβήσει από τα γεγονότα του εμφυλίου ως σήμερα, κι επειδή πάντα οι αφηγήσεις των συμμετεχόντων σ’ αυτά είναι πιο ζωηρές κι ενδιαφέρουσες, αποφασίσαμε να αποδελτιώσουμε ένα μέρος της συνέντευξης, ώστε να κάνουμε τους αναγνώστες του περιοδικού μας κοινωνούς σ’ αυτή τη σπουδαία μας εμπειρία.

Σας αφήνουμε, λοιπόν  να βγάλετε τα συμπεράσματά σας…

ΕΡ: Σε ποια ηλικία εισχωρήσατε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού;

ΑΠ: Μόλις πάτησα τα 19. Από νωρίτερα, στο τέλος του ’46-’47, παρακαλούσα τους Διοικητές να με πάρουν και δεν μας παίρναν. Όμως δεν μπορούσα να μείνω και στο χωριό. Στο βουνό, είχαμε πολλές δυσκολίες: χιόνια, πείνα, κυνηγητό, πόλεμος. Φυσικά μας είχαν εξηγήσει ότι θα περάσουμε δύσκολα. Έπρεπε, μας είπαν, να το σκεφτούμε πρώτα και μετά να μπούμε στο αντάρτικο. Θα κοιμόμαστε πάνω σε πέτρες, στα χιόνια…

ΕΡ: Ήταν κάποιος συγγενής σας/δικός σας στο αντίπαλο στρατόπεδο;

ΑΠ: Στο αντίπαλο δεν ήταν… Ο μεγαλύτερος αδερφός μου ήταν στον ΕΛΑΣ. Το Δεκέμβρη του ‘47 σκοτώθηκε. Το χωριό είχε γύρω στις 45 οικογένειες. Απ’ αυτές ας ήταν 5-6 που τις λέγαμε «βασιλικές». Δεν υπήρχαν τότε άλλα κόμματα. Μόνο βασιλικοί κι αυτοί που είχαν παραταχτεί με τους Γερμανούς.  Σ’ όλη την Ελλάδα αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Το 85% ήταν αριστεροί. Μετά την κατάσταση όμως, ο κόσμος αναγκάστηκε να ….

ΕΡ: Πήγατε με τη θέλησή σας;

ΑΠ: Τρία χρόνια ήμουν στο Δημοκρατικό Στρατό. Τέλειωσα μια Στρατιωτική Σχολή στην Πρέσπα για αξιωματικούς από το Δεκέμβρη του ’48 ως τον Φλεβάρη/Μάρτη του’49. Τελειώσαμε, μας δώσανε τους βαθμούς και μετά πήγαμε στα τμήματα κι αναλάβαμε διμοιρίες.

ΕΡ: Ποιος χρηματοδοτούσε αυτές τις Σχολές; Το Κ.Κ;

ΑΠ: Βεβαίως. Όλο αυτό το κίνημα και τον ΕΑΜ -ΕΛΑΣ το Κ.Κ τα οργάνωσε, γιατί, όταν μπήκαν οι Γερμανοί, οι άλλοι είχαν φύγει. Βασιλιάδες, Κυβέρνηση-ξέρω ‘γω- όλοι αυτοί ήταν στην άλλη παράταξη κι έφυγαν. Το Κ.Κ είχε οργανώσει την Αντίσταση. Αργότερα, όταν ήρθαν οι Εγγλέζοι στην Αθήνα, χωρίς να υπάρχουν Γερμανοί, ( σημ: μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς) κατέλαβαν την Αθήνα κι όλη την Ελλάδα.

ΕΡ: Πώς αποφασίσατε να συμμετάσχετε με αυτή την παράταξη;

ΑΠ: Κοιτάξτε..Ο πατέρας μου κι ο αδερφός μου ο μεγάλος είχαν οργανωθεί στο κίνημα ενάντια στους Γερμανούς. Η άλλη παράταξη ουσιαστικά δεν υπήρχε. Μόνο κάτι μικρές δυνάμεις….Όλοι ήμαστε σ’ αυτό το κίνημα. Ο πατέρας μου γύριζε με τους αντάρτες. Όταν χτύπησαν το Διδυμότειχο, αυτοί ήταν στον ΕΛΑΣ. Εγώ πού να πήγαινα; Δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Αλλά αυτό ήταν και το σωστό. Πού να πηγαίναμε; Αυτοί στα δύσκολα την εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Πού να πηγαίναμε;

Ύστερα (σημ: μετά την απελευθέρωση) τρώγαμε το ξύλο κάθε μέρα κι αναγκαστήκαμε να δημιουργήσουμε το αντάρτικο ξανά. Αργότερα,  άρχισαν να επιστρατεύουν για το Δημοκρατικό Στρατό. Εμένα δεν με επιστράτευσαν. Πήγα οικειοθελώς. Αφού έρχονταν κάθε μέρα και με ρωτούσαν: «Πού είναι ο αδερφός σου; Πες του να παραδοθεί. Δεν θα τον πειράξουμε….» Και ξύλο, ξύλο κάθε μέρα… Ήταν τρομοκράτες. Όλα τα χωριά τους τρέμαν….

ΕΡ:  Υποστήκατε κάποιον τραυματισμό; Τι είδους ιατρική περίθαλψη δεχτήκατε;

ΑΠ: Στις 23 Ιουλίου του ’49 πάνω στα βουνά στην Καβάλα. Το τραύμα ήταν σοβαρό. Μπήκε η σφαίρα δίπλα στη σπονδυλική στήλη και βγήκε εδώ, (δείχνει) δίπλα στο χέρι. Αυτό το χέρι έχει διαλυθεί, δεν υπάρχει. Με πήγαν στον Α΄ Σταθμό, από κει στη Μεραρχία στο γιατρό, μου έκανε αντιτετανικό ορό και  με στείλαν στη Βουλγαρία. Δεν ξέρω τι ώρα έφτασα. Δε είχαμε ρολόγια. Νύχτα… Ήρθαν γιατροί, δυο νοσοκόμες. Έγινε χειρουργείο στο νοσοκομείο. Κάθισα  2-3μήνες. Αφού θεραπεύτηκα, πήγα σε στρατόπεδο, όπου παντρεύτηκα την Αποστολιά, που τη γνώρισα πάνω στο βουνό. (Δείχνει τη γαμήλια φωτογραφία κι εξηγεί)

ΕΡ:   Υπήρξε κάποια απώλεια στην οικογένειά σας;

ΑΠ:  Ο αδερφός μου σκοτώθηκε, ο Θανάσης, στα βουνά, τη Δράμα. Το τμήμα του ήταν στην Καβάλα κι ήταν να περάσουν τον Νέστο. Δεν μπόρεσαν όμως, έμειναν στο χωριό, αμέλησαν-φαίνεται-  να βγάλουν σκοπιές και το πρωί βρέθηκαν κυκλωμένοι. Μετά από μήνες βρεθήκαμε σε μια ομάδα και ξέρεις, με ρώτησαν, όπως ρωτάμε: «Από πού είσαι; Πώς σε λένε;» Τους είπα. «Τον Θανάση τον ….τι τον έχεις;» «Αδερφό», τους απάντησα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια και με ρώτησαν: «Το χωριό Καστανιές το ξέρεις; Εκεί σκοτώθηκε ο αδερφός σου». Και μου είπαν όλη την ιστορία. Άστα να πάνε …22 χρονώ παλικάρι!

ΕΡ:  Δεν είχατε επικοινωνία όσο ήσαστε στο τάγμα του ο καθένας;

ΑΠ: Όχι! Τηλέφωνα, γράμματα δεν υπήρχαν. Από το’48-’49 αρχίσαμε να γράφουμε γράμματα. Τα έπαιρναν, τα έστελναν, αλλά μεταξύ μας….

ΕΡ: Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε τον πόλεμο;

ΑΠ: Ποτέ! Καμιά φορά δεν μου πέρασε από το μυαλό , ούτε μπήκε στο μυαλό μου ότι θα σκοτωθώ, ούτε κι όταν τραυματίστηκα… Τότε μόνο έφυγα. Αλλιώς ποτέ δεν το σκέφτηκα. Και περάσαμε πολλές δυσκολίες. Κόντεψαν να με σκοτώσουν κι οι δικοί μου..

ΕΡ: Πώς ήταν η  ζωή σας μετά τον πόλεμο;

ΑΠ: Από την Ελλάδα μας στείλαν στο εξωτερικό. Δεν μας ρώτησαν πού θέλαμε. Απλώς μας στείλαν. Εγώ πήγα στην Ουγγαρία. Στην αρχή ήμαστε σε στρατόπεδα. Δεν μας βάλαν αμέσως σε σπίτια. Και γι αυτούς ήταν δύσκολα. Ήταν κι αυτοί κατεστραμμένοι μετά τον πόλεμο. Στην Ουγγαρία μας διάβασαν τα καθήκοντά μας: «Όλοι οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού να μορφωθούν και να κατακτήσουν τα κάστρα της τέχνης». Έτσι, άνοιξαν τις Σχολές κι ο καθένας μάθαινε αυτό που ήθελε. Ήταν πολύ μεγάλη βοήθεια. Μας τακτοποίησαν σε εργοστάσια, σε δουλειές. Ήταν δύσκολο να μας  τακτοποιήσουν σε σπίτια.

Μας συγκέντρωσαν στη Βουδαπέστη. Ένα παλιό καπνομάγαζο το χώρισαν σε θαλάμους. Υπήρχαν κοινές τουαλέτες, κοινές κουζίνες για όλους κι ένα δωμάτιο για κάθε οικογένεια. Εκεί μείναμε  15 χρόνια κι αποκτήσαμε και τα τρία μας παιδιά. Μετά μας τακτοποίησαν σε διαμερίσματα με όλες τις ανέσεις.  Στη δουλειά πέρασα πολύ καλά.  Έφτιαχνα πίνακες (σημ: ηλεκτρονικούς, που έχουν στα γήπεδα), αυτό στο Γιοχάνεσμπουργκ (δείχνει τη φωτογραφία),αυτόν στην Οδησσό, αυτόν στην Αθήνα..

Στην αρχή η προσαρμογή σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, σαν τη Βουδαπέστη, ήταν δύσκολη…. Δεν γνώριζα τίποτε άλλο. Μόνο το χωριό μου κι εκεί γύρω… Δεν ξέραμε και τη γλώσσα… Πηγαίναμε να περάσουμε το δρόμο, οι Ούγγροι περίμεναν, εμείς, άντε,  τρέχαμε… Πήραμε πολλά απ’ αυτούς, αλλά πάντα η νοσταλγία για την πατρίδα ήταν μεγάλη…Κάθε χρόνο την Πρωτοχρονιά λέγαμε: «Του χρόνου στην πατρίδα μας!» Κι έγινε κι αυτό. Έζησα μια πολύ ωραία ζωή! Αυτά τα χρόνια δεν θα τα ξεχάσω…

ΕΡ: Νιώσατε ενοχές που υπήρξατε, ίσως , υπεύθυνος για το θάνατο κάποιων ανθρώπων;

ΑΠ: Άνθρωπο δεν έβλεπες εκεί απέναντι, για να πεις: «Αυτόν εγώ τον σκότωσα». Γινόταν μάχη. Μπορεί και να μην είχες σκοτώσει κανέναν.

ΕΡ: Πώς νιώθατε που απέναντί σας αντίπαλοι ήταν Έλληνες κι όχι εχθροί, Γερμανοί, για παράδειγμα;

ΑΠ: Αφού μας ανάγκασαν να το κάνουμε αυτό, ο Έλληνας δεν ήταν Έλληνας, αλλά αντίπαλος. Κι όταν βλέπεις να σκοτώνουν το διπλανό σου… Τι να σου πω; Ειδικά όταν σκότωσαν τον αδερφό μου, θηρίο έγινα…..

ΕΡ: Πώς εξασφαλίζατε τρόφιμα;

ΑΠ: Καταρχήν όταν πηγαίναμε στα χωριά, κοιμόμαστε σε σπίτια, μας δίναν τρόφιμα

ΕΡ:. Γινόταν πλιάτσικο;

ΑΠ: Ήταν παρα πολύ αυστηρά. Μας απαγόρευαν να κάνουμε οποιαδήποτε «αντιλαϊκή πράξη». Δεν λέγαμε «πλιάτσικο», έτσι το λέγαμε. Μετά, όταν μαζέψανε τον κόσμο από τα χωριά, ήταν πιο δύσκολα. Έπρεπε να φας. Ζητούσαμε, παίρναμε ένα αρνί, ένα μοσχαράκι…

ΕΡ:. Ξανασυναντήσατε, όταν ερχόσαστε με άδεια στην Ελλάδα ή όταν επαναπατριστήκατε φιλοβασιλικούς στο χωριό σας;

ΑΠ: Ναι, από την πρώτη φορά, το ’76 που ήρθα με άδεια. Από τότε και μέχρι που πέθανε, δεν μου είπε ούτε «Γεια σου, Καλωσήρθες». Κι ήταν απλώς φιλοβασιλικός, δεν πήρε μέρος στα γεγονότα…

ΕΡ:  Εσείς πώς στους αντιμετωπίζατε; Μετά από χρόνια ανοίγατε συζητήσεις, ανταλλάξατε σκέψεις;

ΑΠ: Όχι, όχι! Δεν κάναμε τέτοιες συζητήσεις. Τις αποφεύγαμε.

ΕΡ: Γενικά τι θα συμβουλεύατε τη νέα γενιά; Πώς να χειριστεί ανάλογες καταστάσεις;

Να μη ζήσει αυτά τα χρόνια που ζήσαμε εμείς… Τι να τους συμβουλεύσω; Έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, δεν μπορείς να πεις «Κάνε αυτό ή εκείνο». Βλέπεις τι γίνεται γύρω μας…

ΕΡ: Τελικά πιστεύετε πως άξιζε τον κόπο, ό, τι έγινε;

ΑΠ:  Άξιζε ιδεολογικά. Ο άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται στη ζωή του. Αν δεν είχαμε αγωνιστεί, θα ήμαστε ακόμη κάτω από τους Τούρκους. Αλλά πρέπει να αγωνίζεσαι σωστά. Όχι να σ’ αναγκάζουν να πάρεις τα όπλα.

ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ της Γ΄ ΤΑΞΗΣ:

Ευθυμιάδου Λίνα

Αργυρίου Εύα

Αναχώρησαν ευχαριστημένοι, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την επόμενη σχολική χρονιά, στη διάρκεια της οποίας το Μουσείο της πόλης θα παρουσιάσει νέες θεματικές, που θα αναδειχτούν μέσα από το πλούσιο υλικό που έχει ήδη εξασφαλίσει,  για να παρουσιάσει.

ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΕΣ:

Αλπάκη Τατιάνα

Ευθυμιάδου Λίνα

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

Αθανασός Γιάννης

τι  δεν πρέπει

να έχει ο άνθρωπος.

Αυτός είπε:

1. Πλούτο  χωρίς  μόχθο

2. Γνώση  χωρίς  χαρακτήρα

3. Πολιτική  χωρίς  αρχές

4. Απόλαυση  χωρίς  συναίσθημα

5. Εμπόριο  χωρίς  ήθος

6. Επιστήμη  χωρίς  ανθρωπιά

7. Αγάπη  χωρίς  θυσία

Επιλογή

Βασιλική-Ειρήνη Χαλάτση Α5

Αν νομίζετε πως η σαλάτα Caesar’s οφείλει το όνομά της στον Ιούλιο Καίσαρα, τότε κάνετε λάθος. Δημιουργός της είναι ο Caesar Cardini, ένας Ιταλός μετανάστης που είχε δικά του εστιατόρια στις ΗΠΑ και το Μεξικό.

Σύμφωνα με την κόρη του, το πιάτο δημιουργήθηκε όταν την 4η Ιουλίου του 1924 το εστιατόριο της Tijuana ξέμεινε από υλικά και για αυτό χρησιμοποίησε σε ένα πιάτο ό,τι του είχε απομείνει, δηλαδή μαρούλι, κρουτόν, παρμεζάνα, αυγό, σκόρδο, λάδι και λεμόνι.

Συντάκτης:

• Ανδρέας Πιτσιάβας  Α4