1. Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1770 και πέθανε στις 26 Μαρτίου 1827. Η καριέρα του ως συνθέτη χωρίζεται διακριτά σε τρεις περιόδους, την πρώιμη, τη μέση και την τελευταία. Η πρώτη τελειώνει περίπου το 1802, η μέση διαρκεί από το 1802 έως και το 1812, ενώ η τελευταία αρχίζει το 1812 και τελειώνει το 1827 οπότε και πεθαίνει. Είχε γράψει 9 συμφωνίες, 5 κονσέρτα για πιάνο, 1 κονσέρτο για βιολί, 32 σονάτες για πιάνο, 16 κουαρτέτα εγχόρδων, μία Λειτουργία, καθώς και μία όπερα, τη Φιντέλιο.
Μεγαλωμένος σε ένα αφόρητο περιβάλλον, όπου ο αλκοολικός πατέρας με επιμονή τον διέταζε να μελετά από τα 4 του χρόνια, ο Μπετόβεν αναγνωρίστηκε ως αξεπέραστος δεξιοτέχνης από πολύ μικρός.
Μελέτησε στο πλάι του Μότσαρτ και δημιούργησε συνθέσεις παρόλο που στα 28 έχασε την ακοή του. Τα πρώτα δείγματα της διαταραχής εμφανίζονται στα 1796, ως επακόλουθο ενός σοβαρού κρυολογήματος. Από τότε άρχισε να γίνεται αισθητό, ότι ο Μπετόβεν παρουσίαζε δυσχέρεια στην ακοή. Ο μουσικός Ferdinand Ries περιγράφει την παρακάτω σκηνή: «Σε ένα από εκείνα τα ταξίδια μας, ο Μπετόβεν μου έδωσε την πρώτη χτυπητή ένδειξη ότι η ακοή του είχε αρχίσει να κάμπτεται. Του είπα να προσέξει ένα βοσκό στο δάσος, που έπαιζε πολύ ευχάριστα με μια ξύλινη φλογέρα. Επί μισή ώρα ο Μπετόβεν δεν μπορούσε ν’ ακούσει απολύτως τίποτα, και παρόλο που πολλές φορές τον βεβαίωσα ότι ούτε κι εγώ δεν άκουγα πια τίποτα (αν και δεν ήταν έτσι) απέμενε σιωπηλός και θλιμμένος». Ακόμη και όταν έχασε ολοκληρωτικά την ακοή του δεν έπαψε να δημιουργεί, μέχρι και τις τελευταίες στιγμές του θανάτου του. Αν και έχασε την ακοή του έδωσε όλες του τις δυνάμεις του στις δημιουργίες του.

2. Stephen William Hawking
Ο Stephen William Hawking (Στήβεν Γουίλιαμ Χόκινγκ) γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1942 και πέθανε στης 14 Μαρτίου 2018. Ήταν θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας, και Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Σπούδασε στο Κολέγιο Γιουνιβέρσιτι, Τρίνιτι Χολ, St Albans School και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έχει γράψει πέντε βιβλία.
Ο Χόκινγκ έπασχε από τη νόσο του κινητικού νευρώνα (αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση),η οποία είναι μια διαταραχή του νευρικού συστήματος. Η νόσος χαρακτηρίζεται από σπαστικότητα και προοδευτική μυϊκή αδυναμία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα δυσκολία στην ομιλία, κατάποση και εν τέλει διακοπή της αναπνοής. Ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου παράλυτος και επικοινωνούσε μέσω συσκευής παραγωγής ομιλίας. Παντρεύτηκε δύο φορές και είχε τρία παιδιά.
Η επιστημονική του εργασία βασίζεται στη θεωρία των χορδών που προβλέπει ότι το σύμπαν δεν είναι ατελείωτο αλλά πολύ πιο απλό από ό,τι υποστηρίζουν οι περισσότερες υπάρχουσες θεωρίες για τη «Μεγάλη Έκρηξη».
Είχε λάβει δεκάδες βραβεία και η ζωή του έχει καταγραφεί σε πολλές ταινίες όπως: Genius by Stephen Hawking και The Theory of Everything

3. Φρίντα Κάλο
Η Φρίντα Κάλο ήταν μια Μεξικάνα ζωγράφος, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1907. Όμως η Φρίντα, μετά από ένα μοιραίο τροχαίο, έμεινε ανάπηρη. Παρά τους αβάσταχτους πόνους που είχε δεν τα παράτησε και συνέχισε να κάνει αυτό που αγαπούσε. Η Φρίντα συνήθιζε να λέει την φράση «Τι χρειάζομαι τα πόδια εφόσον έχω φτερά για να πετάξω». Η Φρίντα πέθανε στις 13 Ιουλίου του 1954.

4. Γιώργος Τίρρης
Στην κορυφή του Ολύμπου στην Ελλάδα κατάφερε να ανεβεί ο παραπληγικός Γιώργος Τίρρης, ο οποίος μετά από ατύχημα καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι.
Την πρόθεση του να ανεβεί στον Όλυμπο είχε γνωστοποιήσει πριν από λίγο ο καιρό ο Σύνδεσμος «Ηλιαχτίδα Ζωής», τονίζοντας ότι «η προσπάθεια του Γιώργου και των συνοδοιπόρων του έχει στόχο να στείλει μηνύματα ζωής αλλά και να στηρίξει τον σύνδεσμο παιδιών με ειδικές ανάγκες “Ηλιαχτίδα Ζωής”, στη Λάρνακα».
Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου ο Γιώργος Τίρρης «δήλωνε πανέτοιμος τόσο σωματικά όσο και ψυχικά για το εγχείρημα αυτό, για το οποίο έχει κατασκευάσει ειδικά διαμορφωμένο τροχοκάθισμα» ενώ ανέφερε πως «θέλει να αποδείξει ότι όλα μπορούν να γίνουν και όποια δυσκολία αντιμετωπίζεις στη ζωή σου πρέπει να την ξεπερνάς, να βάζεις στόχους και να προχωράς. Στόχος του είναι να πραγματοποιεί εγχειρήματα τα οποία οι αρτιμελής άνθρωποι κάνουν με δυσκολία».
Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε κανέναν. Ο καθένας και η καθεμιά από εμάς θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο!

Πηγές:

https://www.recital.gr/2016/3/21/i-kofosi-tou-betoven

https://www.fumara.gr/ta-katafere-anevike-me-to-anapiriko-karotsaki-stin-koryfi-toy-olympoy-o-kyprios-parapligikos/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B2%CE%B9%CF%87_%CE%B2%CE%B1%CE%BD_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%8C%CE%B2%CE%B5%CE%BD

https://www.newsbomb.gr/kosmos/story/238274/ta-atoma-me-eidikes-anagkes-poy-egrapsan-istoria

Συντάκτες: Εύη Κουτλή, Έκτωρ Φυντανάκης, Σπύρος Κασσιώτης,
Αγγελής Νομικός, Δημήτρης Μπαρμπούνης

Χριστούγεννα ήρθαν ξανά! Πρέπει το τραπέζι να έχει μια λιχουδιά, ένα γλυκάκι νόστιμο πολύ, με φρέσκα υλικά στο τραπέζι σας να μοσχοβολά!

Υλικά

Για το κέικ

• 200 γρ. βούτυρο αγελάδoς , σε θερμοκρασία δωματίου

• 200 γρ. καστανή ζάχαρη

• 200 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

• 1/2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ

• 4 αυγά, χτυπημένα ελαφρά

• 50 γρ. αμύγδαλα λευκά, αλεσμένα στο μούλτι μέχρι να γίνουν σκόνη

• 100 ml κονιάκ ή sherry

• 250 γρ. σταφίδες μαύρες

• 250 γρ. σταφίδες ξανθές

• 170 γρ. μείγμα από χουρμάδες και ξερά βερίκοκα, ψιλοκομμένα

• 11⁄2 κουτ. γλυκού μείγμα από τριμμένο γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο και

κανέλα

Για τη βουτυρόκρεμα

• 250 γρ. βούτυρο αγελάδος, σε θερμοκρασία δωματίου

• 4 φλιτζ. τσαγιού ζάχαρη άχνη

• 2 κουτ. σούπας φρέσκο γάλα, πλήρες

• 1/2 κουτ. γλυκού κρεμόριο (σε μπαχαράδικα και μεγάλα σούπερ μάρκετ)

Για το σιρόπι ροδιού

• 500 ml χυμός ροδιού

• 300 γρ. ζάχαρη σπόροι ροδιού, για το σερβίρισμα

Διαδικασία

Κέικ: Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 140° C. Καλύπτουμε με λαδόκολλα τη

βάση και τα πλαϊνά μιας φόρμας διαμέτρου 20 εκ. και ύψους τουλάχιστον 10 εκ.

Αυτό θα μας βοηθήσει στο ξεφορμάρισμα. Αν η φόρμα μας είναι χαμηλότερη,

φροντίζουμε η λωρίδα λαδόκολλας που έχουμε τοποθετήσει στα πλαϊνά να είναι

φαρδιά και να εξέχει αρκετά πάνω από τα τοιχώματα.

Χτυπάμε το βούτυρο με την καστανή ζάχαρη στο μίξερ για 1-2 λεπτά.

Χαμηλώνουμε την ταχύτητα και ρίχνουμε σιγά-σιγά τα αυγά και το αλεύρι,

εναλλάσσοντάς τα. Ρίχνουμε και τη σκόνη αμυγδάλου, το κονιάκ (ή το sherry), τα ξερά φρούτα και τα μπαχαρικά και ανακατεύoυμε. Τέλος, ρίχνουμε το μπέικιν

πάουντερ, ανακατεύουμε καλά και αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα. Ισιώνουμε

την επιφάνεια και ψήνουμε στον προθερμασμένο φούρνο για 2 1⁄2 ώρες.

Δοκιμάζουμε αν έχει ψηθεί καλά το κέικ τρυπώντας το στο κέντρο με ένα ξύλινο

καλαμάκι για σουβλάκι. Αν βγαίνει υγρό, με υπολείμματα ζύμης επάνω, ψήνουμε

λίγο ακόμα. Μόλις είναι έτοιμο, το βγάζουμε, περιμένουμε 10 λεπτά και το

ξεφορμάρουμε πάνω σε μια σχάρα, όπου το αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.

Σιρόπι ροδιού: Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε τον χυμό και τη ζάχαρη και τα

βάζουμε να πάρουν μια βράση. Αφαιρούμε τον αφρό που θα σχηματιστεί και

συνεχίζουμε το βράσιμο για αρκετή ώρα, μέχρι να δέσει το σιρόπι. Μπορούμε να

ελέγξουμε αν έδεσε ρίχνοντας λίγο σε ένα πιατάκι, φυσώντας το να κρυώσει

γρήγορα και τραβώντας μια γραμμή με το δάχτυλό μας. Θα πρέπει να αφήνει

δρόμο που δεν κλείνει γρήγορα.

Βουτυρόκρεμα: Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με την άχνη σε μέτρια ταχύτητα,

μέχρι το μείγμα να γίνει κρεμώδες. Ρίχνουμε το γάλα και το κρεμόριο και

ξαναχτυπάμε για 1 λεπτό, μέχρι να γίνει μια ομοιογενής σταθερή κρέμα. Με αυτήν καλύπτουμε το κέικ. Για πιο ωραίο εφέ, χρησιμοποιούμε μια στενόμακρη

σπάτουλα (παλέτα) για τα πλαϊνά και απλώνουμε την κρέμα με κατεύθυνση από

κάτω προς τα πάνω, για να δημιουργηθούν κάθετες λωρίδες. Πασπαλίζουμε με

σπόρους ροδιού, περιχύνουμε με σιρόπι ροδιού και σερβίρουμε.

Καλή απόλαυση!

(Μαρία, Εύη)

«Ποια είναι

η πιο έντονη ανάμνησή σου

από τα Χριστούγεννα

όταν ήσουν παιδί;»

  Διαβάστε παρακάτω τις απαντήσεις τους!

«Η πιο έντονη ανάμνηση που έχω από τα Χριστούγεννα της παιδικής μου ηλικίας, είναι όταν περίμενα να κυκλοφορήσει το εορταστικό τεύχος του αγαπημένου μου περιοδικού ΜΠΛΕΚ  για να το πάρω στα χέρια μου!»

«Θυμάμαι να στολίζουμε το δέντρο με τα στολίδια που φτιάχναμε με τον αδερφό μου και την μαμά μου μόνοι μας.»

«Όταν έφτιαχνα μελομακάρονα με την καλή μου μαμά.»

«Σε ηλικία 10 χρονών όταν  ο μικρότερος αδερφός μου  μεταμφιέστηκε σε καλικάντζαρο για να μου κάνει πλάκα. Όταν τον βρήκα στο σαλόνι, τρόμαξα και του πέταξα στο κεφάλι το σκουπάκι που κρατούσα . Ο αδερφός μου έπεσε κάτω και έβαλε τα κλάματα. Ευτυχώς ήρθε ο μπαμπάς και τον πήγε στο ΠΑΙΔΩΝ. Όλα στο τέλος πήγαν καλά, ευτυχώς, και τελικά ο αδερφός μου έγινε γιατρός.»

«Το γλέντι που γινόταν την παραμονή των Χριστουγέννων στο σπίτι της γιαγιάς μου!»

«Αφού στολίζαμε όλοι μαζί το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ερχόταν η αγαπημένη μου στιγμή: έντυνα ένα μικρό τραπεζάκι με χασαπόχαρτο και καφέ χαρτί γκοφρέ, και διαμόρφωνα την σκηνή της φάτνης. Έστηνα μέσα κάτι γύψινες φιγούρες, (την κούνια με τον Χριστό, τους γονείς του, τους βοσκούς, τα πρόβατα και τους μάγους με τα δώρα). Ακούγαμε πάντα τα ίδια χριστουγεννιάτικα τραγούδια από έναν δίσκο. Ήταν, καθώς το σκέφτομαι τώρα, ένας εκπληκτικός συνδυασμός γλυκιάς επανάληψης και δημιουργικότητας.»

«Όταν ήρθαν στο νησί για διακοπές τα ξαδέλφια μου μαζί με τους θείους μου όπου τους γνώρισα για πρώτη φορά! Τα παιχνίδια , τα πειράγματα και  τα γέλια, κράτησαν δύο ολόκληρες εβδομάδες!»

«Το στολισμένο με φαγητά χριστουγεννιάτικο τραπέζι της οικογένειας.»

«Η πιο έντονη ανάμνησή μου είναι τα Χριστούγεννα που περνούσα με την γιαγιά μου και τον παππού μου στην Αθήνα, γιατί θυμάμαι ότι βοηθούσα και εγώ στην ενορία του παππού μου να οργανώσουμε την γιορτή για τα παιδιά της ενορίας, ώστε να έχουν και εκείνα υπέροχα Χριστούγεννα.»

«Όταν ήμουν 5 χρονών θυμάμαι πολύ έντονα ότι το σπίτι μας ήταν πολύ φωταγωγημένο! Σε όποιο δωμάτιο και να πήγαινα η μαμά και ο μπαμπάς μου είχαν βάλει πολλά λαμπάκια.»

«Να λέω τα κάλαντα με τον αδερφό μου και την φίλη μου στην γειτονιά.»

«Μικρός την παραμονή της Πρωτοχρονιάς πήγαινα με την οικογένειά μου στο εργοστάσιο όπου δούλευε ο μπαμπάς. Ήταν το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι του Πειραιά. Για να φτάσουμε στο εργοστάσιο, παίρναμε ένα πράσινο λεωφορείο μέχρι την πύλη και από εκεί χρειαζόμασταν άλλα πέντε λεπτά περπάτημα μέχρι την τραπεζαρία των εργαζομένων που ήταν διαμορφωμένη σε αίθουσα γιορτής. Όταν μπαίναμε μέσα τα τραπέζια ήταν γεμάτα καλούδια και πορτοκαλάδες. Οι άνθρωποι τραγουδούσαν και γελούσαν.

Όταν τελείωνε το κέρασμα, τότε άρχιζε η παράσταση. Κλόουν και μάγοι μας έκαναν τα κόλπα τους . Το αγαπημένο μου όμως κομμάτι ήταν μετά την παράσταση, όταν ερχόταν ο Άι-Βασίλης. Τα παιδιά έκαναν σειρά κι ένα–ένα έπαιρναν τα δώρα τους. Όταν ήρθε η σειρά μου, ο Άι-Βασίλης μου έδωσε ένα μεκανό, δηλαδή ένα παιχνίδι με σιδεράκια που τα ένωνες με βίδες και παξιμάδια για να συναρμολογήσεις διάφορες κατασκευές. Μετά από τα δώρα άρχιζε το γεύμα όπου τρώγαμε τις θρυλικές και πιο νόστιμες του κόσμου τηγανιτές πατάτες του εργατικού εστιατορίου.

Το μεκανό που μου χάρισε ο Άι-Βασίλης το έπαιξα για χρόνια. Είχα φτιάξει με αυτό, πλοία, αεροπλάνα, τρένα, αυτοκίνητα, γέφυρες και πολλά άλλα.»

«Τα πολλά δώρα που μου είχαν οι γονείς μου κάτω από το δέντρο.»

«Ήταν πρωί Πρωτοχρονιάς, όταν ήμουν 11 χρονών. Εγώ και τα δύο αδέλφια μου  ξυπνήσαμε πολύ πρωί με ανυπομονησία για να δούμε αν ο Αι Βασίλης μας είχε φέρει δώρα. Κατρακυλήσαμε την σκάλα, κοιτάξαμε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και είδαμε ένα μεγάλο πακέτο. Φωνάξαμε από χαρά!  Πήγαμε πάνω  στους γονείς μας και ανοίξαμε τα δώρα! Το μεγάλο πακέτο ήταν ένας τεράστιος αυτοκινητόδρομος. Τον συναρμολογήσαμε μετά το πρωινό με το μπαμπά μας και παίζαμε όλη την υπόλοιπη μέρα με αυτόν.»

«Όταν ήμουν παιδί, τα Χριστούγεννα περνούσαμε πολύ χρόνο στο μαγαζί των γονιών μου, που είχαν εστιατόριο. Η πιο έντονη ανάμνησή μου είναι ότι κάθε χρόνο μαγείρευα με την μαμά μου και φτιάχναμε πολλά μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες και κερνούσαμε όποιον έμπαινε στο μαγαζί!»

«Όταν ήμουν παιδί πηγαίναμε στο χωριό και μέναμε στο σπίτι στον λόφο και έξω είχε χιόνι. Όλη η οικογένεια καθόμασταν δίπλα στην ξυλόσομπα για να μην κρυώσουμε.»

«Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από τα Χριστούγεννα όταν ήμουν παιδί, είναι όταν πήγαινα στο κατάστημα με παιχνίδια της γειτονιάς μου για να πάρω δώρα με τα χρήματα που μάζευα από τα κάλαντα!»

«Όταν πήγα για κάλαντα με τους φίλους μου. Καθώς πηγαίναμε στην στάση του λεωφορείου, είδαμε το λεωφορείο να φεύγει κι έτσι κάναμε αγώνα για το ποιος θα το προλάβει. Τους πρόλαβα όλους αλλά ήμουν πολύ λαχανιασμένος. Πήγα να πω τα κάλαντα στους επιβάτες του λεωφορείου, αλλά επειδή είχα λαχανιάσει, έκανα πιο πολύ θόρυβο και για αυτό οι επιβάτες (δεν ξέρω αν το έκαναν επειδή με λυπήθηκαν ή επειδή ήθελαν να σταματήσω) μου έδωσαν από 10 ευρώ ο καθένας!!!»

«Θυμάμαι τα Χριστούγεννα όταν ήμουν στην τάξη της πρώτης Γυμνασίου, που πήγα με τους γονείς μου ταξίδι από την Πάτρα στην Ανκόνα της Ιταλίας με πλοίο. Το ταξίδι διαρκούσε 23 ώρες και στη διάρκεια του ταξιδιού το πλοίο βρέθηκε σε μεγάλη κακοκαιρία. Μας ξυπνήσαν από την καμπίνα του πλοίου και μας είπαν να πάμε όλοι στο σαλόνι μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Ευτυχώς το πλοίο δεν βούλιαξε και περάσαμε τέλεια στην Ιταλία!»