Μπορεί τα Χριστούγεννα να έχουν περάσει όμως ακόμη μπορούμε να γοητευόμαστε από τη μαγεία τους… Αυτό το χριστουγεννιάτικο παραμύθι  του Μάνου Κοντολέων λέει πως μια νεράιδα ξέχασε να μαζέψει ένα αστέρι για το τελευταίο έλατο και το πνεύμα των Χριστουγέννων την τιμώρησε λέγοντας της να κάτσει όλο το μήνα πάνω στην κορυφή του έλατου παριστάνοντας το αστέρι. Η μικρή νεράιδα ενθουσιασμένη από όλα αυτά που είδε τόσο καιρό, είπε πως μετά χαράς θα ξεχνούσε και τα άλλα Χριστούγεννα ένα αστέρι.

Δέσποινα Σουμπάκα, Ε΄τάξη

“The magic finger” ένα βιβλίο του Roald Dahl. Το μικρό κορίτσι του παραμυθιού είναι πολύ ανήσυχο. Ταράζεται όταν βλέπει το κόκκινο χρώμα και το μαγικό δάκτυλο μαγεύει τους πάντες δίχως διάκριση. Δεν μπορεί να το ελέγξει ούτε η ίδια και μέσα στο θυμό της μεταμορφώνει ανθρώπους σε βατράχια πουλιά και πάπιες. Ακόμη και μια οικογένεια που πήγαινε για κυνήγι το μικρό κορίτσι μεταμόρφωσε σε πουλιά.

Βαλαωρίτη Μικαέλα, Ε΄τάξη

-     Μαμά, δεν είναι εδώ τα Χριστούγεννα, αποκλείεται να είναι εδώ, είπε θυμωμένη η Νιάνια.

-     Το ξέρω, είπε η μαμά της Νιάνιας, αλλά όταν τα βρούμε θα είναι αργά για να πάρουμε μια βασιλόπιτα. Ας πάρω τώρα μία.

Μόλις πήραν και τη βασιλόπιτα ο πατέρας της Νιάνιας σκέφτηκε να πάνε στο σπίτι του Αϊ-Βασίλη, μήπως είναι εκεί τα Χριστούγεννα.

-     Ούτε εδώ θα είναι, αποκλείεται! Είπε η Νιάνια.

-     Μην το λες αυτό, να έχεις αυτοπεποίθηση είπε η μητέρα της.

Μόλις μπήκαν είδαν ένα μεγάλο δέντρο όλο στολίδια και από πίσω μικρούς νάνους μαζί με ένα χοντρό γέρο με κοιλιά και άσπρα γένια. Αυτός ο κύριος έπαιρνε στην αγκαλιά του τα μικρά παιδιά, που του έλεγαν τι δώρο θέλουν τα Χριστούγεννα.

-     Ας πας να του πεις κι εσύ τι δώρο θες, πρότεινε ο πατέρας στη Νιάνια.

-     Καλά! Απάντησε εκείνη.

Η Νιάνια κάθισε στα πόδια του Αϊ-Βασίλη και ζήτησε να βρει τα Χριστούγεννα. Ο Αϊ-Βασίλης ξαφνιάστηκε που το ήθελε αυτό για δώρο.

-     Πώς σε λένε μικρούλα μου; Τη ρώτησε.

-     Νιάνια, απάντησε εκείνη.

-     Λοιπόν τα Χριστούγεννα δε βρίσκονται πουθενά μονάχα στην καρδιά των ανθρώπων. Γι’ αυτό ψάξε στην καρδιά σου και θα τα βρεις!

Η Νιάνια πλημυρισμένη από αυτά τα λόγια άρχισε να τραγουδάει τα κάλαντα!

-     Μα, τι κάνεις; Ρώτησαν οι γονείς της.

-     ΒΡΗΚΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!

Δέσποινα Σουμπάκα, Ε΄τάξη

Η Νιάνια συνέχισε να ψάχνει. Έψαξε στο εμπορικό κέντρο και σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά αλλά τα Χριστούγεννα δεν ήταν πουθενά. Οι γονείς της Νιάνια είπαν: «Πάμε να φύγουμε και θα ψάξουμε άλλη μέρα». Μα η Νιάνια δεν ήθελε να φύγουν κι έτσι τους έπεισε να πάνε σ΄ένα τελευταίο μαγαζί.

Μπήκαν στο πιο φτωχικό μαγαζί όλης της πόλης, το μαγαζί του κυρίου Νικόλα. Τα παιδιά και η γυναίκα του στο σπίτι δεν είχαν θέρμανση και κρύωναν, ειδικά τη νύχτα. Τα παιδιά του από τον Αϊ- Βασίλη δε ζήταγαν παιχνίδια όπως όλα τα παιδιά, ζήταγαν να είναι μαζί και ευτυχισμένοι αυτές τις δύσκολες μέρες.

Η Νιάνια κοίταξε καλά καλά, είδε τα παιχνίδια και πρόσεξε ότι τα παιχνίδια ήταν τέλεια, όλα χειροποίητα. Ξαφνικά έτσι όπως τα κοίταζε άκουσε μια φωνή να της λέει: «Να σας εξυπηρετήσω;». Ήταν ένα από τα παιδιά του κυρίου Νικόλα, που δούλευε για να ξεκουράσει τον πατέρα του. «Όχι, ευχαριστώ βρήκα τι θα πάρω» είπε η Νιάνια. Πήρε δύο παιχνίδια και μετά έφυγαν.

Καθώς έφευγαν και πήγαιναν στο σπίτι είπε ο μπαμπάς της Νιάνιας στη Νιάνια «Συγνώμη, κοπέλα μου, που δεν βρήκαμε τα Χριστούγεννα». «Όχι, μπαμπά, τα βρήκαμε τα Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα δεν είναι να παίρνεις πλούσια δώρα, είναι να δίνεις απλά δώρα και να κάνεις τους άλλους χαρούμενους, περνώντας πολύ χρόνο με αυτούς που αγαπάς, όπως ο κύριος Νικόλας με την οικογένειά του. Δηλαδή είναι στην καρδιά μας!» απάντησε η Νιάνια χαρούμενη.

Από τότε δεν έμαθε μόνο η Νιάνια που είναι και τι είναι τα Χριστούγεννα αλλά και οι γονείς της.

Τσαραντάνη Κατερίνα, Στ΄τάξη

Εκεί που περπατούσε είδε δύο ανθρώπους να αγκαλιάζονται και να λένε «Καλά Χριστούγεννα!». Τότε κοίταξε μέσα στα σπίτια και είδε ανθρώπους να είναι μονιασμένοι, αγαπημένοι και τότε κατάλαβε τι είναι τα Χριστούγεννα.

Είναι κάτι που το έχουμε μέσα στην καρδιά μας. Είναι όταν κάνουμε καλές πράξεις χωρίς να περιμένουμε να μας δώσουν κάτι.

Έτσι όταν γύρισε στο σπίτι είχε καταλάβει τι είναι τα Χριστούγεννα.

Γιάννης Καλατζής, Στ΄τάξη

]]> https://schoolpress.sch.gr/eikonesgrammata/%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ae%ce%b3%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1/feed/ 0 https://schoolpress.sch.gr/eikonesgrammata/%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ae%ce%b3%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1/ https://schoolpress.sch.gr/eikonesgrammata/%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ae%ce%b3%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1/#comments Tue, 24 Dec 2013 18:51:15 +0000 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΛΑΚΩΝΤΟΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ http://schoolpress.sch.gr/eikonesgrammata/?p=171 Στην τάξη ακούσαμε τη ηθοποιό Λουκία Μιχαλοπούλου να διαβάζει το βιβλίο του Βαγγέλη  Ηλιόπουλου με τίτλο «Που πήγαν τα Χριστούγεννα;»

http://www.mikrosanagnostis.gr/istoria_list.asp

Πριν φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας διακόψαμε την αφήγηση για να φανταστούμε με το δικό του τρόπο ο καθένας τη συνέχεια της ιστορίας. Τα επόμενα άρθρα είναι δείγματα αυτής της προσπάθειας.

Τίτλος: Η ΓΟΥΙΝΙ ΠΕΤΑΕΙ ΞΑΝΑ

Η Γουίνι ταξιδεύει πάντα με το σκουπόξυλό της, ο γάτος της ο Μπουρμπούλ πηδά πάνω της και ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό. Εκεί δεν υπήρχαν φανάρια , ούτε μποτιλιαρίσματα. Τώρα όμως υπάρχει πάρα πολλή κίνηση και έτσι μια μέρα τράκαρε μ’ ένα ελικόπτερο και ο  Μπουρμπούλ έχασε δύο τρίχες από το μουστάκι του. Μια άλλη φορά κοπάνησε σ’ ένα ανεμόπτερο και η ουρά του Μπουρμπούλ στράβωσε. Άλλη μια φορά τράκαρε σ’ ένα πύργο και ο Μπουρμπούλ έχασε μια τούφα από τη γούνα του.

Ο ουρανός έγινε πολύ επικίνδυνος, πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο να ταξιδεύουμε σκέφτηκε η Γουίνι. Έβγαλε το ραβδί της το κούνησε και φώναξε «Άμπρα – Κατάμπρα». Το σκουπόξυλο έγινε ποδήλατο, αλλά ήταν αργό και κουραστικό για τη Γουίνι.

Ξαφνικά είδε μια λίμνη μπροστά της και έπεσε μέσα. Η Γουίνι είπε στον Μπουρμπούλ: «Το ποδήλατο είναι χειρότερο από το σκουπόξυλο, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο». Η Γουίνι έβγαλε το ραβδί της το κούνησε και φώναξε «Άμπρα – Κατάμπρα». Το ποδήλατο έγινε πατίνι. Το πατίνι ήταν πιο καλό από το ποδήλατο, αλλά ήταν πιο δύσκολο να το οδηγήσει και ήταν πιο δύσκολο να το σταματήσει.

ΗΓουίνι κατάφερε να το σταματήσει πάνω σε ένα παγωτατζή. «Δε βλέπεις στραβομάρα» της είπε. Η Γουίνι είπε στον Μπουρμπούλ: «Χειρότερο είναι το πατίνι  από το ποδήλατο, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο». Η Γουίνι έβγαλε το ραβδί της το κούνησε και φώναξε «Άμπρα – Κατάμπρα». Το πατίνι έγινε άλογο. Η Γουίνι ανέβηκε καμαρωτή και πήγαν μια βόλτα στην εξοχή. Αλλά και πάλι χτύπησε σε ένα κλαδί. Αργά αργά κατέβηκε από το δέντρο και κουτσαίνοντας ξεκίνησαν με τα πόδια να πάνε σπίτι.

Η Γουίνι δεν είδε μια τρύπα μπροστά της και έτσι έπεσε μέσα σ’ έναν υπόνομο. Αφού βγήκε από τον υπόνομο μπήκε σ’ ένα μαγαζί και ζήτησε ένα καφέ και γάλα για το γάτο της. Η πωλήτρια της είπε ότι δεν έχει τίποτα από αυτά αλλά της είπε να πάρει ένα ζευγάρι γυαλιά. Έτσι φορώντας τα γυαλιά της βλέπει τα πάντα και αρχίζει να ταξιδεύει και πάλι με το σκουπόξυλό της.

Μαριαλένα Τσακάλη,  Β΄τάξη