1. Πώς ήσασταν ως μαθητής- σας άρεσε το σχολείο; Ποιο ήταν το αγαπημένο/ λιγότερο αγαπημένο σας μάθημα;

Μου άρεσε πάρα πολύ το δημοτικό, δεν μου άρεσε καθόλου το γυμνάσιο και μου άρεσε αρκετά το λύκειο. Είχε να κάνει με την ηλικία και τις παρέες πιο πολύ κι όχι τόσο με τα μαθήματα. Σε γενικές γραμμές ήμουν καλός μαθητής, αλλά οι γονείς μου είχαν βαρεθεί να ακούνε πόσο καλύτερος θα ήμουν αν δεν ήμουνα αφηρημένος. Ήμουν ο κλασικός τύπος που κάθεται στο τελευταίο θρανίο και σχεδιάζει όλα του τα βιβλία και σχολιάζει συνέχεια ό,τι γίνεται με τους γύρω του. Δεν νομίζω πως υπήρχε λευκό σημείο στα βιβλία μου που να μην ήταν ζωγραφισμένο.

2. Ποια ήταν τα χόμπι σας ως έφηβος;

Είχα πάντα πάρα πολλά χόμπι. Στα χρόνια της εφηβείας θα έλεγα ότι τον περισσότερο χρόνο τον έπαιρνε η μουσική και το μπάσκετ. Και τότε έφτιαχνα κόμιξ (είχε ξεκινήσει από το δημοτικό το χούι) αλλά πέρναγαν λίγο σε δεύτερη μοίρα. Κυρίως μου άρεσαν οι δημιουργικές δραστηριότητες, αλλά μου άρεσε να βλέπω και πολλές ταινίες.

3. Τι σπουδάσατε;

Σπούδασα παιδαγωγικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και μουσική στο Εθνικό Ωδείο. Δεν σπούδασα ποτέ κάτι που να έχει σχέση με σκίτσο. ΣΟΚ;;; Τι; Α, φαίνεται αυτό; Είναι πάρα πολύ εμφανές; Ήσασταν 100% σίγουροι; Μάλιστα. Τέλος πάντων, έτσι έγιναν τα πράγματα.

4. Πολλά παιδιά του σχολείου μας νιώθουν ότι δέχονται πίεση από το περιβάλλον τους σχετικά με την πορεία που θα ακολουθήσουν. Αντιμετωπίσατε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα; Αν ναι, τι θα συμβουλεύατε τον νεαρό εαυτό σας;

Ναι, είναι πολύ κρίμα να πιεζόμαστε σε τέτοιο βαθμό σε αυτή την ηλικία. Όπως κι όλοι οι άλλοι, έτσι κι εγώ είχα πιεστεί. Οι γονείς μου σε γενικές γραμμές ήταν πολύ υποστηρικτικοί σε όλα τα καλλιτεχνικά πρότζεκτς μου, αλλά είχαν κι αυτοί το άγχος του “να σπουδάσεις” και “να έχεις και μια ΑΛΗΘΙΝΗ δουλειά” όπως όλοι. Πρέπει σε ένα βαθμό να δείχνουμε κατανόηση στην αγωνία τους, από την άλλη, η ζωή είναι δική μας και ποτέ δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι αν πραγματοποιούμε τα όνειρα που έχουν οι άλλοι για εμάς αντί για τα δικά μας.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα συμβούλευα τον εαυτό μου, γιατί όλες οι αποφάσεις που πήρα ακόμα κι αν σε κάποιον εξωτερικό φαίνονται “λάθος” οδήγησαν σ’αυτό που είμαι σήμερα και είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτό. Οπότε ίσως να έλεγα στον παλιό εαυτό μου να αγοράσει μετοχές apple ή να παίξει στο στοίχημα ότι η Παπαρίζου θα κερδίσει στη Eurovision.

5. Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τα κόμικ; Τι την πυροδότησε;

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που πυροδοτούσε πάντα μέσα μου μια μόνιμη δίψα για οτιδήποτε δημιουργικό, αλλά πάντα υπήρχε. Για τα κόμιξ συγκεκριμένα, ήταν η αγάπη μου για το είδος, μιας και κατανάλωνα φανατικά ό,τι Αστερίξ, Μαφάλντα, Βαβούρα, Τιραμόλα (Εντάξει φτάνει θείε, ήρθε η ώρα για το χαμομήλι σου) έπεφτε στα χέρια μου.

Τα πρώτα μου κόμιξ τα έφτιαξα με έναν φίλο μου στη δευτέρα δημοτικού και – δεν είμαι περήφανος για αυτό – κατά κύριο λόγο κορόιδευαν κάποιους άλλους φίλους μας. Ήταν μια σάτιρα του μικρόκοσμου της τάξης μας.

Σε παρακαλώ μην κάνετε την “ΕΡΩΤΗΣΗ”. Ξέρω ότι θέλετε πολύ, αλλά μην την κάνετε!

6. Πώς διαλέξατε το ψευδώνυμο “Κουραφέλκυθρος”;

Βρε τώρα δεν σας είπα να μην κάνετε την “ΕΡΩΤΗΣΗ”;;;

7. Μπορείτε να μας πείτε λίγες πληροφορίες για τη διαδικασία δημιουργίας ενός στριπ; Πώς εμπνέεστε; Πόσο χρόνο σας παίρνει;

Ο άγνωστος παράγοντας είναι πάντα η έμπνευση για το σενάριο. Αυτός είναι που κάνει και την μεγάλη διαφορά στον χρόνο που θα πάρει κι ένα κόμικ στριπ. Η έμπνευση μπορεί να έρθει σε ένα δευτερόλεπτο τελείως αυθόρμητα, από μια παρατήρηση ή μπορεί να πάρει μέρες σκέψης. Κάποιες φορές μπορεί να σημειώσω μια ιδέα σε ένα τετράδιο και να έρχομαι και να επανέρχομαι σε διάρκεια χρόνων μέχρι να τελειοποιηθεί, ή μέχρι μια μέρα να δω μια σημείωση που λέει “καρότο τερματοφύλακας συρραπτικό” και να πω, “ναι οκ δεν έχω ιδέα τι εννοούσα εδώ πέρα”

Ο χρόνος λοιπόν είναι πολύ σχετικός. Το καθαρά διαδικαστικό που είναι το προσχέδιο, τα μολύβια, το μελάνι και το χρώμα μου παίρνει συνήθως 5-10 ώρες.

8. Υπάρχει κάποιο πρόσωπο (στον χώρο των κόμικ ή όχι) που θαυμάζετε και σας εμπνέει;

Στη μουσική ο Tom Waits, στην Κωμωδία οι Monty Python, στα κόμιξ ο Uderzo. Kαι πολλοί άλλοι αλλά είπα να δώσω 3 παραδείγματα.

9. Με τι ασχολείστε αυτόν τον καιρό; Τι σχέδια έχετε για το μέλλον;

Αυτόν τον καιρό τρέχω με τα φεστιβάλ κόμιξ. Έχουμε το comic con στη Θεσσαλονίκη, το comicdom στην Αθήνα και το 3C Cretan Comic Con στην Κρήτη τον επόμενο μήνα, οπότε ετοιμάζομαι για αυτά και ετοιμάζω τα διάφορα καλούδια που θα έχω για πούλημα εκεί.

Στο μέλλον έχω μια τρελή ιδέα (που δεν ξέρω αν θα πραγματοποιηθεί) να φτιάξω ένα video game και να μεταφράσω στα αγγλικά όσα Κουραφέλκυθρα μεταφράζονται.

10. Η δουλειά σας είναι πλέον αρκετά δημοφιλής. Πώς αισθάνεστε για αυτό; (αν υπήρχε όνομα για το fanbase σας, ποιο θα επιλέγατε;)

Είναι πολύ μεγάλη μου χαρά. Δεν ξέρω αν είναι ένα μεγάλο fanbase, αλλά σίγουρα είναι φανατικό. Χάρη στη στήριξή τους στην ουσία μπορώ να ζω κάνοντας αυτό που αγαπάω, είτε μέσα από τις συνδρομές στο patreon είτε τις αγορές στο φεστιβάλ, οπότε τους είμαι απίστευτα ευγνώμων. Από εκεί και πέρα, πολλές φορές προσπαθώ να το ξεχνάω ότι με παρακολουθεί πολύς κόσμος, γιατί θεωρώ ότι ο μόνος τρόπος να κρατήσω ψηλά την ποιότητα στη δουλειά μου είναι να μην κυνηγάω το viral ή τη μεγάλη αποδοχή, αλλά να κάνω πράγματα που είναι αληθινά, που αρέσουν πάνω από όλα σ’εμένα και με εκφράζουν.

Υπάρχει όνομα για το fanbase μου, είναι οι “Συμπαθέστατοι”. Ευτυχώς γιατί αν ήταν οι “Κουραφελκυθράδες” τότε η συντομογραφία τους θα ‘ταν “Κουρα/δες”

11. Τι άλλα χόμπι έχετε; Μπορείτε να μας μιλήσετε για τη μουσική σας καριέρα;

Αυτή την εποχή παίζω πολύ beach volley, προσπαθώ να κάνω animation και πού και πού παίζω και λίγο πιάνο. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια την έχω αφήσει λίγο στην άκρη τη μουσική παρόλο που έπαιζα πάρα πολύ στο παρελθόν.

Η μουσική μoυ καριέρα ξεκίνησε στα 15 παίζοντας ντραμς σε μια μπάντα που είχε το (καταπληκτικό) όνομα WC. Μετά έπαιξα στους Corn Flakes κιθάρα και κατέληξα για 15 πολύ ευτυχισμένα χρόνια να παίζω με τους Empty Frame με τους οποίους κυκλοφορήσαμε και 3 δίσκους μαζί. Κάποια στιγμή εγώ αποχώρησα, αλλά τα παιδιά συνεχίζουν και χαίρομαι να τους ακούω να βγάζουν εξαιρετικό υλικό. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για τη δουλειά που κάναμε μαζί κι έχω στην καρδιά μου όλη αυτή την περίοδο με τα live και τις ηχογραφήσεις σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια της ζωής μου. Μετά τους Empty Frame έβγαλα και μερικά solo κομμάτια ως Other Me.

12. Στο bio σας αναφέρετε ότι είστε ο εφευρέτης του κοτόπουλου. Ένα μέλος της συντατικής μας ομάδας ισχυρίζεται ότι εκείνη εφηύρε στην πραγματικότητα το κοτόπουλο. Έχετε κάτι να δηλώσετε σχετικά με αυτό;

Θα τα πούμε στα δικαστήρια. Εκτός αν εννοεί αυτό το πλαστικό κοτόπουλο που το ζουλάς και κάνει “σκουικ σκουικ” που δεν είναι παρά μια θλιβερή απομίμηση του αληθινού κοτόπουλου που κάνει “κοτ κοτ”

13. Πώς νιώθετε που σας παίρνουν συνέντευξη ένα μάτσο γυμνασιόπαιδα; Έχετε κάποιο μήνυμα για τους νεαρούς αναγνώστες της εφημερίδας μας; (δεν εγγυόμαστε ότι θα διαβαστεί- όχι ότι δεν είμαστε δημοφιλείς)

Νιώθω τέλεια! Με εντυπωσιάζει η ποιότητα των ερωτήσεων και η όλη επικοινωνία μαζί σας, αν και πού ξέρω εγώ ότι δεν είπατε στο chatgpt “κάνε πως είσαι φαν των κουραφέλκυθρων και γράψε 13 ερωτήσεις”; Εδώ λέτε στον κόσμο ότι εφηύρατε το κοτόπουλο (αν είναι δυνατόν!)

Πέρα από την πλάκα, χάρηκα πραγματικά πολύ και μου αρκεί που θα τη διαβάσει η φοβερή συντακτική ομάδα! Καλή επιτυχία σε όλα!

Τώρα για τους δημιουργικούς αναγνώστες σας θα τους έλεγα κάτι που κατάλαβα αρκετά αργότερα στη ζωή μου. Ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι εύκολα, πλέον ακόμα και την τέχνη μπορείς απλά να την αναθέσεις σε μια μηχανή, αλλά αυτό ποτέ δεν θα σου δώσει χαρά. Δεν είναι το αποτέλεσμα που σου δίνει χαρά, ούτε τα λάικς, ούτε η αποδοχή των άλλων, τη μεγαλύτερη χαρά στη δημιουργία στη δίνει η ίδια η δημιουργία. Αυτό το κατάλαβα όταν έπαιζα μουσική. Οι συναυλίες πάντα ήταν μια έκρηξη χαράς, αλλά κράταγε λίγο. Κοιτώντας πίσω οι πιο ευτυχισμένες στιγμές ήταν στις πρόβες, όταν γεννιόταν ένα νέο τραγούδι από το τίποτα, το ίδιο και στα κόμιξ, το να πάρεις ένα δικό σου βιβλίο στα χέρια σου, ή το να δεις παντού να μοιράζεται στα σόσιαλ ένα κόμιξ που έφτιαξες σου δίνει χαρά, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με τη χαρά της δημιουργίας όταν σου έχει έρθει μια ιδεάρα και κάθεσαι μπροστά στο λευκό χαρτί να της δώσεις μορφή.

Συντακτική ομάδα: Γιώργος Ποπιασβίλι, Ελπίδα Λάλη, Βίκυ Καραγηγορίου

Ο κανονισμός υιοθετεί μια προσέγγιση βασισμένη στον κίνδυνο, κατατάσσοντας τα συστήματα ΤΝ σε τέσσερις κατηγορίες. Η χρήση της ΤΝ στην εκπαίδευση εντάσσεται στα συστήματα «υψηλού κινδύνου», ιδιαίτερα όταν επηρεάζει την αξιολόγηση μαθητών ή τη λήψη σημαντικών εκπαιδευτικών αποφάσεων. Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται αυστηροί κανόνες διαφάνειας, ανθρώπινη εποπτεία και προστασία προσωπικών δεδομένων.

Παράλληλα, μέσω του Digital Education Action Plan (2021–2027), η ΕΕ προωθεί τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης και ενθαρρύνει την αξιοποίηση της ΤΝ. Έτσι, η ευρωπαϊκή στρατηγική συνδυάζει την προώθηση της καινοτομίας με τη ρύθμιση και την προστασία των βασικών δικαιωμάτων.

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συναντά δυσκολίες στην πράξη. Σύμφωνα με έρευνα του European Journal of Engineering and Technology Research (2023) σε 288 εκπαιδευτικούς δημοτικών σχολείων στην Ελλάδα, το 46% δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου οικείο με την ΤΝ και το 26% ότι είναι ελάχιστα οικείο, ενώ μόλις το 2,7% θεωρεί ότι διαθέτει υψηλό επίπεδο οικειότητας.Επιπλέον, το 89,2% δεν έχει παρακολουθήσει ποτέ επιμορφωτικό σεμινάριο σχετικό με την ΤΝ.Ενδιαφέρον ακόμα παρουσιάζει ότι, παρότι το 26,5% δεν γνώριζε την ύπαρξη του ChatGPT και το 19,7% είχε απλώς ακούσει για αυτό από τρίτους, το 84% των εκπαιδευτικών εμφανίζεται θετικό στην ένταξη της ΤΝ στην εκπαίδευση. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι, παρά την περιορισμένη εμπειρία, υπάρχει διάθεση προσαρμογής.

H Tεχνητή Νοημοσύνη στην εκπαίδευση ανοίγει νέες δυνατότητες για μάθηση και διδασκαλία. Απαιτεί όμως σωστή υποστήριξη και καθοδήγηση των εκπαιδευτικών. Παρόλο τις περιορισμένες γνώσεις οι διδάσκοντες δείχνουν θετική διάθεση να την εφαρμόσουν. Με τη σωστή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών το ΑΙ μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο που βοηθά καθημερινά τους μαθητές και τους καθηγητές.

Αναστάσης Μπιλης

Πέτρος Μπορος

Σταύρος Μπιλιδας

Ο κανονισμός υιοθετεί μια προσέγγιση βασισμένη στον κίνδυνο, κατατάσσοντας τα συστήματα ΤΝ σε τέσσερις κατηγορίες. Η χρήση της ΤΝ στην εκπαίδευση εντάσσεται στα συστήματα «υψηλού κινδύνου», ιδιαίτερα όταν επηρεάζει την αξιολόγηση μαθητών ή τη λήψη σημαντικών εκπαιδευτικών αποφάσεων. Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται αυστηροί κανόνες διαφάνειας, ανθρώπινη εποπτεία και προστασία προσωπικών δεδομένων.

Παράλληλα, μέσω του Digital Education Action Plan (2021–2027), η ΕΕ προωθεί τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης και ενθαρρύνει την αξιοποίηση της ΤΝ. Έτσι, η ευρωπαϊκή στρατηγική συνδυάζει την προώθηση της καινοτομίας με τη ρύθμιση και την προστασία των βασικών δικαιωμάτων.

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συναντά δυσκολίες στην πράξη. Σύμφωνα με έρευνα του European Journal of Engineering and Technology Research (2023) σε 288 εκπαιδευτικούς δημοτικών σχολείων στην Ελλάδα, το 46% δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου οικείο με την ΤΝ και το 26% ότι είναι ελάχιστα οικείο, ενώ μόλις το 2,7% θεωρεί ότι διαθέτει υψηλό επίπεδο οικειότητας.Επιπλέον, το 89,2% δεν έχει παρακολουθήσει ποτέ επιμορφωτικό σεμινάριο σχετικό με την ΤΝ.Ενδιαφέρον ακόμα παρουσιάζει ότι, παρότι το 26,5% δεν γνώριζε την ύπαρξη του ChatGPT και το 19,7% είχε απλώς ακούσει για αυτό από τρίτους, το 84% των εκπαιδευτικών εμφανίζεται θετικό στην ένταξη της ΤΝ στην εκπαίδευση. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι, παρά την περιορισμένη εμπειρία, υπάρχει διάθεση προσαρμογής.

H Tεχνητή Νοημοσύνη στην εκπαίδευση ανοίγει νέες δυνατότητες για μάθηση και διδασκαλία. Απαιτεί όμως σωστή υποστήριξη και καθοδήγηση των εκπαιδευτικών. Παρόλο τις περιορισμένες γνώσεις οι διδάσκοντες δείχνουν θετική διάθεση να την εφαρμόσουν. Με τη σωστή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών το ΑΙ μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο που βοηθά καθημερινά τους μαθητές και τους καθηγητές.

Αναστασης Μπιλης

Πέτρος Μπορος

Σταύρος Μπηλιδας

 Όπως είναι φυσικό μία τέτοια παράδοση που έχει διάρκεια πάνω από έναν αιώνα δεν θα μπορούσε παρά να έχει δημιουργήσει αμέτρητες ιστορίες, αξέχαστες στιγμές και να έχει άμεσα συνδεθεί με θρυλικούς αγώνες και εντυπωσιακα σκορ. Όλα αυτά στο πλαίσιο ενός θεσμού που αρχικά δεν έιχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο.

 Η παράδοση της Boxing Day ξεκινά από τη βικτωριανή εποχή του 19ου αιώνα. Τότε, οι εκκλησίες άνοιγαν τις «κασέλες» με τις δωρεές των πιστών και διέθεταν τα χρήματα στους οικονομικά ασθενέστερους. Μια άλλη εκδοχή συνδέει την ημέρα με τους φεουδάρχες, οι οποίοι πρόσφεραν στους υπηρέτες τους κουτιά γεμάτα τρόφιμα, εργαλεία ή ρούχα ως ανταμοιβή για την υπηρεσία τους. Στην Ιρλανδία, η Boxing Day σχετίζεται με τον εορτασμό του Αγίου Στεφάνου, ενώ στη ναυτική παράδοση αποδίδεται στα κουτιά που υπήρχαν στις βάρκες, γεμάτα χρήματα για «καλή τύχη».

 Η σύνδεση της premier league ξεκίνησε στα μεσα του 19 αιώνα . Οι ομάδες συνειδητοποίησαν ότι εκείνη η μέρα ήταν εθνική αργία ενώ ταυτόχρονα παρατηρούσαν και την άνθιση του ποδοσφαίρου στην χώρα.Έτσι διοργανώθηκε το πρώτο μεγάλο ντέρμπι το 1860, μεταξύ της sheffield united και της halam, το οποίο έληξε 2-0 υπέρ τη sheffield united και θεωρείται η πρώτη διεθνής ποδοσφαιρική αναμέτρηση καθώς και το αρχαιότερο ντέρμπι μεταξύ συλλόγων.Πολύ γρήγορα οι boxing day αγώνες έγιναν αγαπημένη έξοδος για όλες τις οικογένειες και το 1888 με την ίδρυση της football league οι αναμετρήσεις εκείνης της ημέρας μπήκαν επίσημα στο πρόγραμμα.Έκτοτε κάθε χρόνο η αγωνιστική αυτη προσφέρει ατελείωτο θέαμα.

  Το αποκορύφωμα του απόλυτου ποδοσφαίρου θεάματος ήρθε την χρονιά 1963 όπου το ποδοσφαιρικό κοινό είδε να μπαίνουν εξήντα έξι γκολ μόλις δέκα παιχνίδια. Ενώ σε ένα παιχνίδι η διαφορά τερμάτων κόντεψε να φτάσει διψήφιο νούμερο.

  Μετά από σχεδόν από σχεδόν 150 χρόνια από την επίσημη εδραίωση του θεσμού και μετά τεράστιες και αλλεπάλληλες αλλαγές που έχουν γίνει στο ποδόσφαιρο η Premier League όρισε μόνο ένα παιχνίδι, αυτό ανάμεσα στην Manchester United και την Newcastle, για τις 26 Δεκεμβρίου του 2025 λόγω του επιβαρυμένου προγράμματος των ομάδων. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού όπου θα διεξαχθεί μόνο ένα παιχνίδι με απόφαση της ομοσπονδίας και όχι λόγω κακοκαιρίας ή εξαιτίας των υποχρεώσεων των ποδοσφαιριστών με τις εθνικές τους ομάδες.

 Μέσα απ´ αυτήν την παράδοση γίνεται αντιληπτό το πάθος των Βρετανών για το ποδόσφαιρο,η ανάγκη τους να υποστηρίξουν την ομάδα της καρδιάς τους και το πόσο άρτια έχει  συνδεθεί μια μέρα αφιερωμένη στην οικογένεια με το ποδόσφαιρο και μάλιστα με την έγκριση κάθε αρμόδιας ομοσπονδίας. Διδάσκει τις αξίες του ποδοσφαίρου και υπενθυμίζει στον υπόλοιπο κόσμο το λόγο που το αγαπάμε, γιατί είναι μια γιορτή που όλοι έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Γιατί σε έναν κόσμο που ο οπαδισμός, τα μεγαλεπίβολα συμβόλαια που χαλάν κάθε είδους ρομαντισμό και ο τακτικισμός επικρατούν η Boxing Day έρχεται για να επιστρέψει το ποδόσφαιρο σε αυτούς που ανήκει, σε όλους όσους το αγαπούν πραγματικά.

ένα άρθρο των:

Γιάννης Κυριτσόπουλος

                &

 Ανδρέας Αραβαντινός

Ας κάνουμε μία μικρή αναδρομή στο παρελθόν, ώστε να καταλάβουμε πώς το Ιράν έχει βρεθεί σε μία τόσο κρίσιμη κατάσταση στο παρόν. Το 1953, έχοντας καταρρίψει την προηγούμενη κυβέρνηση με πραξικόπημα, ο Σάχης Μοχάμαντ Ρεζά Παχλαβί ανέβηκε στην εξουσία. Κυβέρνησε αυταρχικά, καταστρέφοντας την αντιπολίτευση. Αργότερα, το 1963, ο Σάχης εισήγαγε ένα εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα μετά από πιέσεις από τις ΗΠΑ, το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις, κυρίως από τον σιιτικό κλήρο (σιιτισμός είναι ένας κλάδος του Ισλάμ). Ηγετική μορφή της αντίστασης αναδείχθηκε ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί. Το 1978, ξέσπασαν διαδηλώσεις, απεργίες και θρησκευτική κινητοποίηση που οδήγησαν στην ανατροπή της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν το 1979 με τον κλήρο στο επίκεντρο της πολιτικής εξουσίας.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολίτες του Ιράν βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτηρηθούν . Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει ήδη τρία μεγάλα κύματα λαϊκών εξεγέρσεων. Τα κύματα γνωστά ως Dey Protests (2017-18) και Bloody Aban (2019-20) είχαν περίπου τις ίδιες αιτίες, όπως η αντίθετη στάση του κόσμου με τις οικονομικές πολιτικές και γενικά το θεοκρατικό καθεστώς της χώρας, με το δεύτερο να είναι η πιο βίαιη σειρά αναταραχών μετά από την επανάσταση του 1979. Αργότερα, ξέσπασε το κίνημα Woman, Life, Freedom (2022-23) με αφορμή τη δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία επειδή δε φορούσε σωστά το χιτζάμπ. Με την κινητοποίηση, οι πολίτες απαιτούσαν κατάργηση των νόμων για το υποχρεωτικό χιτζάμπ, αλλά και όλων των διακρίσεων εναντίον των γυναικών.

Φέτος, οι Ιρανοί εκφράζουν για ακόμη μία φορά την δυσαρέσκειά τους. Στις αφορμές που επικαλούνται συγκαταλέγονται η παρακμάζουσα οικονομία, η επιβολή της αυστηρής ιδεολογίας του καθεστώτος, συχνά μέσα από τη βία, και η προβληματική εξωτερική πολιτική του κράτους. Κάτι που διαχωρίζει το πιο πρόσφατο κύμα διαμαρτυριών από τα προηγούμενα είναι το ότι δε συμμετέχουν μόνο φοιτητές, αλλά και μικροέμποροι, παζαρίτες και εκπρόσωποι των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων. Η κυβέρνηση απαντά στους διαδηλωτές με συλλήψεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, βία. Μάλιστα, την τρίτη εβδομάδα των διαμαρτυριών, στις 8 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση απαγόρευσε την πρόσβαση στο διαδίκτυο, κυρίως για να αποτρέψει τη διαρροή λεπτομερειών για την κυβερνητική καταστολή των διαδηλώσεων και να αποφύγει τη διεθνή κριτική.

Ελπίδα Λάλη- Βίκυ Καραγρηγορίου

(Trust us θα γελάσεις)

6. “Πήγαινε να πλύνεις το πρόσωπό σου” (Α1)

“Πήγαινε να πλύνεις το πρόσωπό σου!!!” λέει ένας καθηγητής σε όποιον κάνει φασαρία και επιβαρύνει την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος στην τάξη.

5. ‘’Οοούρλια!!!’’ (Γ1)

Η προστακτική του ρήματος ουρλιάζω σύμφωνα με το Γ1 και ένα άκυρο παιδάκι στους διαδρόμους.

4. ‘’Σιγότερα’’ (Β2)

Άλλη μια προσφώνηση από στόμα κάποιας κυρίας καλώντας το τμήμα να ησυχάσει.

Υπάρχει άραγε αυτό το τροπικό επίρρημα;

3. ‘’Θα σκίσουμε!’’ (Β3)

Κάποιος τα πήγε τόσο καλά σε ένα διαγώνισμα που το έσκισε. ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. Πήρε ψαλίδι και άρχισε να το κόβει! Από τότε σκίζουν (σε) όλα τα διαγωνίσματα, όσο και να γράψουν…

2. “Ε, σταματήστε πια!” (Β3)

Είναι μία φράση που λέει η ΠΟΛΥαγαπημένη μας καθηγήτριας με μία γεμάτη αγανάκτηση φωνή. Το γέλιο που πέφτει στην τάξη κάθε φορά που το επαναλαμβάνει, είναι αθόρυβο.

       1.‘’Put the κατρούτσα in’’ (A1) ????????

 Και… ο μεγάλος μας νικητής είναι το ‘’put the κατρούτσα in’’!!!

Can you guess who said that?

Τέλος πάντων, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βάλεις το μπουκάλι σου μέσα, γιατί αλλιώς είσαι disrespectful σε όλη την τάξη και ειδικά… στην καθηγήτρια.

Bonus: 

Τα μανταρίνια του Αιμίλιου

Όλα ξεκίνησαν μια ήσυχη μέρα, όταν ο Αιμίλιος Σ. αποφάσισε να φέρει 2 μανταρίνια στο σχολείο. Στο 3ο διάλειμμα άρχισε να τα πετάει στον αέρα μαζί με έναν φίλο του και μόλις τα μανταρίνια ταρακουνήθηκαν αρκετά, τα άνοιξε και τα έφαγε. Από τότε φέρνει πάντα μαζί του 2 μανταρίνια σε περίπτωση που…

2. ‘’Αιμίλιος σοφός, Αθάνατος θεός’’

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο meme, ο Αιμίλιος Σ. είναι… αθάνατος θεός. Δεν ξέρουμε πως, που και πότε βγήκε αυτό το αστείο, αλλά ο Θ. και ο Π. το υποστηρίζουν.

Των Αναστάσιου Ριζογιάννη και Ελένης Σερπετζόγλου

Τα τελευταία χρόνια, το ζήτημα της ασφάλειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απασχολεί έντονα πολλούς ανθρώπους σε διάφορες χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας από τους πιο συζητημένους οργανισμούς είναι η ICE, μια υπηρεσία που άλλοι θεωρούν απαραίτητη για την προστασία της χώρας και άλλοι πηγή φόβου και αδικίας. Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά σημαντικό: πού τελειώνει η προστασία και πού αρχίζει η κατάχρηση εξουσίας;
Η ICE (Immigration and Customs Enforcement) είναι μια ομοσπονδιακή υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών που ασχολείται με την εφαρμογή των νόμων για τη μετανάστευση και τα τελωνεία. Δημιουργήθηκε το 2002, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν η αμερικανική κυβέρνηση ίδρυσε το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) με στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας στο εσωτερικό της χώρας.
Αρχικά, η ICE είχε ως σκοπό την καταπολέμηση σοβαρών εγκλημάτων, όπως το λαθρεμπόριο, η εμπορία ανθρώπων και η δράση εγκληματικών οργανώσεων. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, ο ρόλος της άλλαξε και επικεντρώθηκε κυρίως στον έλεγχο και την απέλαση μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα. Αυτό έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις από πολίτες και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες θεωρούν ότι συχνά παραβιάζονται βασικά δικαιώματα.
Ένα τραγικό περιστατικό που έφερε ξανά το θέμα στο προσκήνιο σημειώθηκε τον Ιανουάριο του 2026 στη Μινεάπολη. Η 37χρονη ποιήτρια και μητέρα τριών παιδιών, Ρενέ Νικόλ Μακλίν Γκούντ, σκοτώθηκε από πυροβολισμό πράκτορα της ICE ενώ βρισκόταν στο αυτοκίνητό της κοντά σε ομοσπονδιακό έλεγχο. Οι αρχές υποστήριξαν ότι ο πράκτορας ενήργησε σε κατάσταση αυτοάμυνας. Ωστόσο, βίντεο και μαρτυρίες κατοίκων δείχνουν ότι η γυναίκα προσπαθούσε απλώς να απομακρυνθεί από το σημείο και όχι να επιτεθεί. Το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, διαδηλώσεις και αιτήματα για δικαιοσύνη.
Παράλληλα, δημοσιογράφοι αναφέρουν ότι τα τελευταία χρόνια στην ICE το προσωπικό και οι αρμοδιότητες έχουν αυξηθεί σημαντικά. Η υπηρεσία δεν λειτουργεί όμως πάντα με σωστό και δίκαιο τρόπο, ενώ κάποιοι ισχυρίζονται ότι ξεπερνά τα όρια που της επιτρέπει ο νόμος.
Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί την ICE ως τον εκτελεστή της αυστηρής της μεταναστευτικής πολιτικής, «διατάζοντας» μαζικές συλλήψεις και απελάσεις, συχνά χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές ιστορίες και οι συνθήκες ζωής των μεταναστών. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η πολιτική αυτή ενίσχυσε τον φόβο μέσα στις κοινότητες, ιδιαίτερα σε οικογένειες μεταναστών που ζουν για χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και προσπαθούν απλώς να εργαστούν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με ασφάλεια.
Μετά το περιστατικό στη Μινεάπολη, πολίτες σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βία και την αυθαιρεσία. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακτιβιστές αλλά και απλοί άνθρωποι ζήτησαν διαφάνεια, δικαιοσύνη και τιμωρία των υπευθύνων. Οι διαδηλώσεις αυτές δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αισθάνεται ασφαλές από τις πρακτικές της ICE και απαιτεί αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της.
Για να αποφευχθούν τέτοια τραγικά γεγονότα στο μέλλον, είναι απαραίτητο να υπάρξει αυστηρός έλεγχος της δράσης της ICE και καλύτερη εκπαίδευση των πρακτόρων της. Η προστασία των πολιτών μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν τηρούνται οι νόμοι, σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και υπάρχει έλεγχος για κάθε πράξη βίας. Μια κοινωνία είναι ασφαλής όταν δεν βασίζεται στον φόβο, αλλά στον σεβασμό και τη δικαιοσύνη.
Η υπόθεση της Ρενέ Νικόλ Μακλίν Γκούντ έφερε στο φως ένα σοβαρό ζήτημα: Τι συμβαίνει όταν εκείνοι που πρέπει να παρέχουν ασφάλεια, προκαλούν φόβο και παραβιάζουν τα δικαιώματα των ανθρώπων; Η ICE έχει έναν σημαντικό ρόλο, όμως οι πράξεις της πρέπει να ελέγχονται ώστε να αποφεύγονται αδικίες και βία. Ο σεβασμός στη ζωή και στα δικαιώματα όλων των ανθρώπων είναι βασικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας.