Μαριάννα: Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με την μουσική;
Μάγδα: » Τραγουδάω από μικρή ηλικία. Στην πέμπτη Δημοτικού είχα την πρώτη επαφή με στούντιο ηχογράφησης, χωρίς να βγάλω δικά μου κομμάτια απλώς επειδή ήθελε η μητέρα μου να με ακούει ηχογραφημένη. Με την μουσική ως μουσική και όχι ως τραγούδι ασχολήθηκα μεγαλύτερη. Στο Γυμνάσιο άρχισα να παίζω λίγο κιθάρα αυτοδίδακτη και μόλις τελείωσα το σχολείο μπήκα σε ωδείο. Το ένα έφερε το άλλο και με λίγη παρακίνηση από τον δάσκαλο μου και την γυναίκα του, έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Πλέον τραγουδάω επαγγελματικά και ταυτόχρονα κάνω ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά».
Μαριάννα: Ποια ήταν τα μουσικά σου ακούσματα ως παιδί;
Μάγδα: » Άκουγα κυρίως pop ξένο και ελληνικό».
Μαριάννα: Τώρα τι είδος μουσικής ακούς;
Μάγδα: » Πλέον ακούω τα πάντα, από κλασική μέχρι και τσιφτετέλια. Όμως γενικότερα δεν μπορώ την metal, death metal, καθώς επίσης δεν είναι στις προτιμήσεις μου η τραπ».
Μαριάννα: Υπήρξε κάποιος καλλιτέχνης που ήταν πρότυπο για εσένα;
Μάγδα: » Γενικά μου αρέσουν διάφοροι καλλιτέχνες, ωστόσο εκτιμώ την καριέρα της Χάρις Αλεξίου, διότι είναι από τις λίγες ερμηνεύτριες λαϊκής μουσικής που είναι ταυτόχρονα και συνθέτης. Το τονίζω, γιατί άνδρες υπάρχουν πολλοί ενώ γυναίκες πιο σπάνια.»
Μαριάννα: Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει κανείς στον επαγγελματικό χώρο της μουσικής;
Μάγδα: » Γενικότερα υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες. Ας αρκεστούμε ότι υπάρχει ανταγωνισμός, άλλωστε και ποιος χώρος δεν είναι ανταγωνιστικός;»
Μαριάννα: Έχεις βγάλει κάποιο δικό σου τραγούδι;
Μάγδα: «Τραγούδια έχω ερμηνεύσει και μάλιστα τα τρία από αυτά είναι του δασκάλου μου στο ωδείο. Δικά μου τραγούδια που να έχω συνθέσει δεν υπάρχουν ακόμη δημόσια.»
Μαριάννα: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου για το μέλλον;
Μάγδα: » Θα ήθελα να βελτιωθώ όσο μπορώ περισσότερο στον χώρο του τραγουδιού. Από εκεί και πέρα μου αρέσει πραγματικά να διδάσκω και μουσική, επομένως και σε σχολείο να δίδασκα θα ήμουν εξίσου χαρούμενη. Όμως, γιατί να μην πετύχαινα κάτι στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού και να έκανα καριέρα; Εφόσον είναι κάτι που αγαπάω και με γεμίζει; «

   Χθες γιορτάστηκε η παγκόσμια μέρα της τέχνης. Επειδή και στο μάθημα των νέων ελληνικών βρισκόμαστε στη θεματική,  «Σύγχρονη Τέχνη και Ψηφιακότητα», θα ήθελα να σας εκφράσω μερικές απόψεις και μαζί να δούμε, πως η ψηφιακή εποχή περνάει στην τέχνη.

Άραγε ο ρόλος της τέχνης είναι όσο αξιόλογος νομίζουμε; Η απάντηση είναι ΘΕΤΙΚΗ!!!… Μέσα από διάφορες μορφές της τέχνης μπορούμε με πολλούς τρόπους να εκφράσουμε τι αισθανόμαστε. Διευρύνει τον τρόπο σκέψης μας και το πώς εκλαμβάνουμε καταστάσεις, διότι μας βοηθάει να δούμε μέσα από τα μάτια του καλλιτέχνη.

Όσο περνάνε τα χρόνια η ζωή μας εξελίσσεται. Η τεχνολογία εισέρχεται για τα καλά σε όλους τους τομείς, στους οποίους βρίσκεται και η τέχνη. Υπολογιστές και νέα συστήματα αντικαθιστούν τα χέρια του ανθρώπου. Το μόνο που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα ψηφιακό μηχάνημα είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, που χάρη σε αυτόν , καλλιτέχνες εκπέμπουν τεράστια φαντασία και δημιουργούν εξαίσια έργα τέχνης.

Έπειτα έχω να προσθέσω την θετική μου άποψη προς την εξέλιξη αυτή. Όπως περνάνε οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια έτσι περνάει και η τεχνολογία, με γρήγορους ρυθμούς αποτυπώνοντας ένα θερμό αποτέλεσμα στην τέχνη. Τέλος, φτάνει μόνο να μην ξεχνάμε και τα υπόλοιπα έργα, τα οποία φτιάχτηκαν με κόπο και μεράκι από τα χέρια σπουδαίων καλλιτεχνών.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

Τσικνοπέμπτη

«Τότε μαζευόμασταν στο σπίτι, όλοι η οικογένεια τρώγαμε, πίναμε, χορεύαμε. Την επόμενη μέρα και μετά, επειδή ερχόταν η νηστεία και μέχρι την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς δεν τρώγαμε κρέας. Την Κυριακή κάναμε χάσκα μετά από το τραπέζι (δέναμε ένα σχοινί στον πλάστη και δέναμε και το αυγό και ένας από την οικογένεια το γύριζε γύρω γύρω από το τραπέζι, όποιος έπιανε το αυγό με το στόμα κέρδιζε. Ουσιαστικά με το αυγό βουλώνει το στόμα  και δεν τρως, νηστεύεις και την ημέρα της ανάστασης με το κόκκινο αυγό άνοιγε). Το βράδυ της Κυριακής όμως πηγαίναμε στους παππούδες και κάναμε μετάνοιες λέγαμε συχωρεμένα τους φιλούσαμε και το χέρι γιατί από Δευτέρα ξεκινούσε η νηστεία.»

«Την καθαρή Δευτέρα δεν τρώγαμε τίποτα, κρύβαμε τα τηγάνια και τις κατσαρόλες  και τρώγαμε φασόλια, φακές, χαλβά, λαγάνα. Για αυτό ζητούσαμε συγχώρεση, γιατί νηστεύαμε και θα πηγαίναμε να μεταλάβουμε. Την καθαρή Δευτέρα φτιάχναμε αετό με εφημερίδα και επειδή δεν είχαμε κόλλα, φτιάχναμε με ζυμάρι αλευρόκολλα. Φυσούσε, δεν φυσούσε αέρας, τρέχαμε για να πετάξει και έπεφτε ˙ μετά ξανά από την αρχή. Πηγαίναμε στην Μελίκη με τα πόδια, ξεκινούσαμε το πρωί και φτάναμε το μεσημέρι την ώρα που γινόταν τα καρναβάλια. Είχαν παρέλαση. Εκεί στην παρέλαση άλλοι βγαίναν με τα γαϊδούρια, μερικοί ντύνονταν μαύροι. Πάνω σε μια πλατφόρμα βγαίναν 3-4 τρακτέρ, άλλοι ντύνονταν διάβολοι πάνω σε ένα ποδήλατο με μια ρόδα. Στον γυρισμό ψάχναμε κάποιο μέσο, να μας γυρίσει, πότε βρίσκαμε, πότε όχι. Ερχόμασταν στο σπίτι, το βράδυ και ό,τι βρίσκαμε τρώγαμε.»

«Ο κόσμος τότε ήταν αθώος και χαρούμενος. Καφενεία, κέντρα και ταβέρνες δεν είχαμε, μαζευόταν μια παρέα στο σπίτι και τρώγαμε ό,τι είχε ο καθένας, για παράδειγμα, σφάζαμε καμιά κότα.»

Κριστιάνο Ρονάλντο: Καλώς σας βρήκα! Η χαρά είναι όλη δική μου.

Δημοσιογράφος: Είναι πολλά τα πράγματα που θέλω να μάθω για εσάς, αλλά ας ξεκινήσουμε από τον τόπο γέννησης και τα πρώτα χρόνια της ζωής σας. Πώς ήταν;

Κριστιάνο Ρονάλντο: Γεννήθηκα στη Μαδέρα, σε ένα νησί του Ατλαντικού Ωκεανού που ανήκει στην Πορτογαλία. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου και γενικά η παιδική μου ηλικία ήταν δύσκολη, αλλά το ποδόσφαιρο ήταν εκεί για μένα, όταν το χρειαζόμουν.

Δημοσιογράφος: Η αγάπη για το ποδόσφαιρο πώς ξεκίνησε; Πώς φτάσατε σε αυτά που έχετε κερδίσει μέχρι τώρα;

Κριστιάνο Ρονάλντο: Την αγάπη και το πάθος για το ποδόσφαιρο, τα είχα από μικρό παιδί, παίζοντας με τον αδερφό μου και τους φίλους μου στον δρόμο, αλλά και στο γήπεδο, όταν είχαμε την ευκαιρία. Όλα αυτά που κατάφερα στην καριέρα μου είναι πολλά. Για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα, χρειαζόταν ένας συνδυασμός πειθαρχίας, σκληρής δουλειάς – σωματικής και ψυχικής – αλλά και πάθους για το παιχνίδι, καθώς και λίγης τύχης.

Δημοσιογράφος: Σε ποιες ομάδες έχετε παίξει και ποια σας άρεσε πιο πολύ;

Κριστιάνο Ρονάλντο: Ως επαγγελματίας έχω παίξει στο Sporting Lisbon, που ήταν η πρώτη μου ομάδα και το τελευταίο match με τη Sporting Lisbon ήταν εναντίον της Manchester United. Ακολούθως, μπήκα στην ομάδα της Manchester United. Τα χρόνια που έπαιξα με την Manchester United δεν θα τα ξεχάσω ποτέ, γιατί είναι τα καλύτερα χρόνια μου στο ποδόσφαιρο. Μετά μεταγράφηκα στην ομάδα της Real Madrid, εκεί ότι ήταν να νικήσω το νίκησα. Ύστερα μεταγράφηκα στην ομάδα της Juventus και μέσα σε δύο με τρία χρόνια έγινα ο καλύτερος σκόρερ τους. Επέστρεψα πάλι στην Manchester  για έναν χρόνο και τώρα είμαι στην ομάδα της Al Nasr.

Δημοσιογράφος: Έχετε σχεδιάσει τίποτα για το μέλλον;

Κριστιάνο Ρονάλντο: Ναι! Σύντομα θα το μάθει όλος ο κόσμος.

Δημοσιογράφος: Σας ευχαριστώ! Να είστε καλά!

Κριστιάνο Ρονάλντο: Εγώ σας ευχαριστώ!

Παρακάτω έχουν συγκεντρωθεί ποιήματα που υπάρχουν στα βιβλία των Νέων Ελληνικών και των τριών τάξεων. Μπορείς να τα μελετήσεις. Στη συνέχεια, μπορείς βάσει του τίτλου τους να αναζητήσεις και να ακούσεις το αντίστοιχο τραγούδι!

Δ.ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, Στη συγκέντρωση της Ε.Φ.Ε.Ε  (από 6^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Α΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ.163)

Η πλατεία ήταν γεμάτη

με το νόημα πού ’χει κάτι

απ’ τις φωτιές

στις γωνίες και στους δρόμους

από συντρόφους οικοδόμους,

φοιτητές

Και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου

κι ήσουν φως μου

κατακόκκινη νιφάδα

σε γιορτή

Σε γιορτή που δεν ξανά’δα

στη ζωή μου τη σκυφτή

η πλατεία ήτανε άδεια

και τρελός απ’ τα σημάδια

σα σκυλί

με συνθήματα σχισμένα

σ’ έναν έρωτα για σένα

έχω χυθεί

στ’ αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους

και στους δρόμους

και ζητώ πληροφορίες

και υλικό

να φωτίσω τις αιτίες

που μ’ αφήνουνε μισό

η πλατεία είναι γεμάτη

κι απ’ το πρόσωπό σου κάτι

έχει σωθεί

στον αγώνα του συντρόφου

στην αγωνία αυτού του τόπου

για ζωή

στα παιδιά και στους εργάτες, στους πολίτες

στους οπλίτες,

στα πλακάτ και τη σκανδάλη

που χτυπά

η συγκέντρωση ανάβει

κι όλα είναι συνειδητά

 ————————————————————————

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ: MAL DU DEPART, (από 4^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Α΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 121)

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ουρανών και των γαλάζιων πόντων

και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων

Για το Μαδράς, τη Σιγκαπούρη, τ’ Αλγέρι και το Σφαξ

θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία

κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς

θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ

οι φίλοι θα νομίζουνε πως τά ’χω πια ξεχάσει

κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά

«ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει»

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί

και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει

και αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί

θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ

σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,

θά ’χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ,

και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

————————————————————————

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, Ο εφιάλτης της Περσεφόνης (από 2^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Α΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 60)

 Εκεί που φύτρωνε φλησκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

τώρα καμιόνια κουβαλούν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη, στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

————————————————————————

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, Αθανασία (από 4^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Β΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 113)

 Tι ζητάς Αθανασία

στο μπαλκόνι μου μπροστά

δε μου δίνεις σημασία

κι η καρδιά μου πώς βαστά.

Σ’ αγαπήσανε στον κόσμο

βασιλιάδες, ποιητές

κι ένα κλωναράκι δυόσμο

δεν τους χάρισες ποτές.

Είσαι σκληρή

σαν του θανάτου τη γροθιά

μα ’ρθαν καιροί

που σε πιστέψαμε βαθιά.

Κάθε γενιά

δική της θέλει να γενείς

ομορφονιά

που δεν σε κέρδισε κανείς.

Τι ζητάς Αθανασία

στο μπαλκόνι μου μπροστά

ποια παράξενη θυσία

η ζωή να σου χρωστά.

Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι

ταπεινοί προσκυνητές

κι απ’ του κήπου σου τη βρύση

δεν τους δρόσισες ποτές.

Είσαι σκληρή

σαν του θανάτου τη γροθιά

μά’ ρθαν καιροί

που σε πιστέψαμε βαθιά.

Κάθε γενιά

δική της θέλει να γενείς

ομορφονιά

που δεν σε κέρδισε κανείς.

 ————————————————————————

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, Ο Τόπος μας είναι κλειστός (από 5^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Β΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 151)

 Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά

που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές,

μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και που

τις προσκυνούμε.

Ήxoς στεκάμεvoς κoύφιoς, ίδως με τη μovαξιά μας

ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.

Μας φαίνεται παράξεvo πoυ κάπoτε μπoρέσαμε να χτίσoυμε

τα σπίτια, τα καλύβια και τις στάνες μας.

Κι oι γάμoι μας, τα δρoσερά στεφάνια και τα δάχτυλα

γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.

Πώς γεννηθήκαν, πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

O τόπoς μας είναι κλειστός. Τov κλείνουν

oι δυo μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια

την Κυριακή σαν κατεβoύμε ν’ αvασάvoυμε

βλέπoυμε να φωτίζoυvται στο ηλιόγερμα

σπασμένα ξύλα από ταξίδια πoυ δεν τέλειωσαν

σώματα πoυ δεν ξέρoυv πια πώς ν’ αγαπήσoυv.

 ————————————————————————

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, Στρατιώτης ποιητής (από 4^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Γ΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 139)

 Δεν έχω γράψει ποιήματα

μέσα σε κρότους

μέσα σε κρότους

κύλησε η ζωή μου

Την μιαν ημέρα έτρεμα

την άλλη ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο

μέσα στο φόβο

πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα

δεν έχω γράψει ποιήματα

μόνο σταυρούς

σε μνήματα

καρφώνω.

 ————————————————————————

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, Άσπρη μέρα και για μας (από 5^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Γ΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 178)

Θα ποτίσω

μ’ ένα δάκρυ μου αρμυρό

τον καιρό

πικρά

καλοκαίρια

έμαθα κοντά σου να περνώ

νεκρά

περιστέρια

γέμισε η αυγή τον ουρανό.

Θα γυρίσω

λυπημένη Παναγιά

έχε γειά

μην κλαις

το μαράζι

μάθε φυλαχτό να μην κρεμάς

να λες

δεν πειράζει

θα ’ρθει άσπρη μέρα και για μας.

 ————————————————————————

ΒΑΣ.ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ, Αντιλαλούνε τα βουνά  (από 5^η ενότητα, Νέα Ελληνικά, Γ΄ Λυκείου ΕΠΑΛ, σ. 179)

Αντιλαλούνε τα βουνά

σαν κλαίω εγώ τα δειλινά.

Περνούν οι ώρες θλιβερές

σ’ ένα παλιό ρολόι

κι εγώ τους αναστεναγμούς

τους παίζω κομπολόι.

Αντιλαλούνε τα βουνά

σαν κλαίω εγώ τα δειλινά.

Εμπάφιασα απ’ τα ντέρτια μου

κι απ’ τα πολλά σεκλέτια μου.

Κουράγιο είχα στη ζωή

μα τώρα που σε χάνω

θα ήταν προτιμότερο

για μένα να πεθάνω.

Μουγκρίζω απ’ τις λαβωματιές

κι απ’ τις δικές σου μαχαιριές.

Λαβωματιές με γέμισες

και μ’ έφαγαν οι πόνοι

και στη φωτιά που μ’ έριξες

τίποτα δε με σώνει.

Θέλω να σου γράψω για την τέχνη με αφορμή μία συζήτηση που είχαμε στο σχολείο. Είμαι προβληματισμένη, γιατί πολλοί μιλούσαν θετικά για την Τέχνη, ενώ άλλοι ήταν τελείως αντίθετοι πάνω σε αυτό.

 Η Τέχνη, όπως όλοι γνωρίζουμε, καλλιεργεί την κρίση, τη δημιουργική φαντασία, την ικανότητα «πολυπρισματικής θέασης». Από υποκειμενική σκοπιά θεωρώ ότι η Τέχνη είναι απαραίτητη στη ζωή των ανθρώπων, γιατί μας ψυχαγωγεί, κινητοποιεί τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Μας μορφώνει, μας ενημερώνει. Για παράδειγμα, εγώ πήγαινα πολεμικές τέχνες και με τις τεχνικές και τη μουσική που μάθαινα, ξέφευγα από το άγχος και τις ανησυχίες μου, καθώς γνώριζα καινούριο κόσμο, άρα κοινωνικοποιούμουν. Λατρεύω την ποίηση, γιατί με τους στίχους της η ζωή μου αποκτά ρυθμό και μουσικότητα. Μας γεμίζει φαντασία και μας ταξιδεύει.

Επομένως, γίνεται αντιληπτό ότι η Τέχνη επιβάλλεται να υπάρχει στη ζωή μας, διότι ο καθένας μπορεί να εκφραστεί, να χαλαρώσει και να εκδηλώσει δημιουργικά ό, τι αισθάνεται.

Αυτές ήταν κάποιες προσωπικές μου σκέψεις!

Αυτά για σήμερα, τα λέμε αύριο…

 Λαμβάνοντας ως αφορμή την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος εξαιτίας των κερδοσκοπικών ανθρωπίνων παρεμβάσεων, θα ήθελα να σας περιγράψω και να αναλύσω την κατάσταση του περιβάλλοντος, πώς και γιατί έχει καταντήσει έτσι, τους παράγοντες που οδήγησαν στην αλλοίωσή του, αλλά και να προτείνω τρόπους αντιμετώπισης και βελτίωσης αυτού του προβλήματος.

 Σύμφωνα με τους ειδικούς υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που επιδρούν στη φύση και προκαλούν την καταστροφή της. Ένας από τους κυριότερους παράγοντες είναι η υπερεκμετάλλευση των φυσικών πηγών και πόρων. Ειδικότερα, με τον όρο «υπερεκμετάλλευση» εννοούμε το φαινόμενο κατά το οποίο οι ανανεώσιμοι ή μη ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι γίνονται αντικείμενο συνεχούς εκμετάλλευσης από τον άνθρωπο σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα την εξάντλησή τους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έχει διαπιστωθεί ότι εξαιτίας της σπατάλης ενέργειας και πρώτων υλών έχουν αρχίσει οι ελλείψεις και τα προβλήματα στην παραγωγή βασικών αγαθών για τη ζωή του ανθρώπου. Ένας επιπλέον παράγοντας που βλάπτει το φυσικό περιβάλλον είναι τα λύματα, τα απορρίμματα, τα φυτοφάρμακα και τα εντομοκτόνα. Όλα αυτά προκαλούν τη ρύπανση του εδάφους και της ατμόσφαιρας. Η ρύπανση προέρχεται κυρίως από χημικές ουσίες και απόβλητα που είναι τοξικά για το περιβάλλον. Γιατί, όμως, είναι τοξικά;

 Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι επιπτώσεις των ανθρώπινων επεμβάσεων στο περιβάλλον έχουν και άμεσο αντίκτυπο στην υγεία μας. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει άμεση επαφή του ανθρώπου με το έδαφος, καθώς και μέσω της εισπνοής των ρύπων του εδάφους που έχουν «εξατμιστεί». Τέτοιου είδους αιτίες γενικά τείνουν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη ασθενειών που σχετίζονται με τη ρύπανση. Εκτός, όμως, από τους παραπάνω λόγους δυστυχώς παρατηρούνται παρεμβάσεις στη χλωρίδα και την πανίδα. Πλέον υπάρχει κίνδυνος σχετικά με την χλωρίδα και την πανίδα λόγω των κλιματικών αλλαγών και την αύξηση της θερμοκρασίας. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα προστασίας και αντιμετώπισης, δεν θα γίνεται καθαρισμός του αέρα, θα χαθούν πολλά είδη φυτών και ζώων και δεν θα υπάρχει έλεγχος των πλημμυρών.

 Παρόλο που η φύση έχει υποστεί διάφορες βλαπτικές συνέπειες που προκλήθηκαν από τους ασυλλόγιστους ανθρώπινους χειρισμούς, πρέπει να μείνουμε αισιόδοξοι, γιατί τηρώντας τα κατάλληλα μέτρα προστασίας, σίγουρα μπορούμε σταδιακά να βελτιώσουμε την κατάσταση επιτυχώς. Πρώτα – πρώτα στα σχολεία θεωρείται πλέον απαραίτητη η οργάνωση της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια, να υπάρχει στο στόχαστρο όλων η περιβαλλοντική εκπαίδευση των πολιτών. Ουσιαστικά, είναι μια διαδικασία εκπαίδευσης όλων των ηλικιών με σκοπό την υπευθυνότητα των πολιτών για περιβαλλοντικά ζητήματα. Αυτή η εκπαίδευση περιλαμβάνει δραστηριότητες που εφοδιάζουν την κριτική σκέψη, την ομαδική εργασία, καθώς και την υπευθυνότητα των πολιτών. Καλό είναι επίσης να πραγματοποιηθεί κάποιο νομοθετικό σχέδιο σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος. Για να γίνω πιο σαφής, το Ελληνικό Ινστιτούτο Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος. Επιβάλλεται να πραγματοποιηθούν δραστηριότητες, έργα και ενημερωτικές ομιλίες. Τέλος, χρειάζεται να μειωθεί η χρήση τοξικών φυτοφαρμάκων, να επικρατήσει η βιολογική γεωργία με φυσικούς τρόπους και η παραδοσιακή γεωργία, δηλαδή η μη χρήση χημικών ουσιών, εντομοκτόνων και φυτοφαρμάκων. Επιπρόσθετα, καθοριστικός παράγοντας αντιμετώπισης του προβλήματος θεωρείται η ανακύκλωση.

 Γίνεται αντιληπτό, επομένως, ότι πρέπει να επιδιώξουμε την τήρηση των μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος και να συμμετέχουμε όλοι στις δράσεις σχετικά με το θέμα αυτό. Ας είμαστε θετικοί, λοιπόν, και υπομονετικοί, ώστε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τα περιβαλλοντικά προβλήματα που εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε.

 Σας ευχαριστώ για την αμέριστη προσοχή σας!

Το διάσημο γνωμικό, «νους υγιής εν σώματι υγιεί», σημαίνει «να έχεις ένα υγιές πνεύμα μέσα σε ένα υγιές σώμα» και δείχνει πώς η υγεία προϋποθέτει υγιές πνεύμα και σώμα. Οι αρχαίοι πίστευαν πως η υγεία του σώματος συμβαδίζει με την πνευματική υγεία και είχαν δίκιο. Τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κανείς από τον αθλητισμό είναι πάρα πολλά σε διάφορους τομείς, όπως στον πνευματικό, ηθικό, ψυχολογικό και κοινωνικοπολιτικό. Επίσης, συμβάλλει στην καταπολέμηση του άγχους, στην ευημερία του πνεύματος και στην σωστή λειτουργία του οργανισμού.