Συντάκτες: Δέσποινα Ευθυμιάδου, Ορφέας Κουτσουπάκης, Αθανάσιος Μίγκος, Αλέξανδρος Τσαούσογλου
Τα κάλαντα είναι μία πανάρχαια συνήθεια στην Ελλάδα. Τα παιδιά συγκεντρώνονταν για να κάνουν αναγγελίες πολύ σημαντικών γεγονότων. Άλλοτε τραγουδούσαν για καλή χρονιά, κρατώντας ένα κλαδί ελιάς τυλιγμένο με μαλλί προβάτου, το οποίο συμβόλιζε την ευφορία και τη γονιμότητα.
Η λέξη «κάλαντα» προέρχεται από τις Ρωμαϊκές «καλένδες», που σήμαιναν τις πρώτες μέρες του μήνα.
Αν και αρχικά τα κάλαντα απορρίφθηκαν ως ειδωλολατρικό έθιμο, στη συνέχεια έγιναν αποδεκτά και κατέληξαν να αποκτήσουν καθαρά θρησκευτικό περιεχόμενο. Μάλιστα, καθιερώθηκε να λέμε τα κάλαντα όχι μόνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αλλά πριν από όλες τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές όπως τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, του Λαζάρου, των Βαΐων.
Τα κάλαντα, εκτός από τα χαρμόσυνα μηνύματα των γιορτών, φέρνουν και ευχές για καλή τύχη στους νοικοκύρηδες των σπιτιών αλλά και σε όλο τον κόσμο.
