Δέσποινα Ευθυμιάδου
Προς Θεσσαλονικείς,
Είμαι ο Θερμαϊκός κόλπος. Χρόνια και χρόνια τώρα σας νοιάζομαι. Είμαι το αίμα σας. Είμαι το οξυγόνο σας. Ο λόγος ύπαρξής σας. Πάντα απέραντος και γαλήνιος. Η παρουσία μου και η παρουσία σας πάνε μαζί. Δημιουργήθηκα πριν από τον καθένα σας. Από την αρχαιότητα είμαι εδώ. Το ξέρω, έχω αλλάξει. Αλλά αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι εσείς με έχετε αλλάξει.
Με έχετε γεμίσει σκουπίδια και απόβλητα. Πολλά, τοξικά, επικίνδυνα για τον άνθρωπο και τα ζώα, απόβλητα. Και ακαθαρσίες, άπειρες ακαθαρσίες που διώχνουν από κοντά μου και τους ντόπιους και τους ξένους. Ποτέ δεν αναρωτηθήκατε γιατί όποιος με βλέπει αποστρέφει το βλέμμα του; Ή φεύγει, φεύγει μακριά και δεν επιστρέφει; Είμαι γεμάτος γλίτσα και πλαγκτόν. Τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί; Δεν έχω άλλο οξυγόνο να δώσω. Δεν έχω άλλα φύκια να ταΐσω. Δεν είμαι πόσιμος. Δεν μπορούν να κολυμπήσουν στα νερά μου. Ούτε καν να τα εισπνεύσουν. Ούτε καν να τα κοιτάξουν.
Και ξέρετε ποιος φταίει για όλα τα παραπάνω; Εσείς και μόνο εσείς. Ποτέ δε με ρωτήσατε τι θέλω. Ποτέ δε νοιαστήκατε για μένα πραγματικά. Ποτέ δεν σκεφτήκατε το δικό μου καλό. Ποτέ δεν απορήσατε για την κατάστασή μου. Και για το ποιος την προκάλεσε. Υπάρχει χειρότερη προδοσία από το να σε εγκαταλείπουν οι δικοί σου άνθρωποι; Αν δεν σε βοηθήσουν αυτοί, τότε ποιος; Πληγώνοντας εμένα, πληγώνεις και εσένα. Πώς γίνεται όλα τα άλλα νερά να είναι πιο καθαρά από μένα; Δεν είμαι τρελός. Ξέρω ότι κάποιοι με αγαπάτε και με προσέχετε. Όμως γιατί να είναι «κάποιοι» και όχι «όλοι»; Πείτε μου γιατί;
Σας παρακαλώ, αφήστε με να αναπνεύσω. Να συνοδέψω το μέλλον αυτής της πόλης. Να σας προσφέρω όσα στερηθήκατε. Να ξαναγίνω όσο καθαρός ήμουν κάποτε. Να ταΐσω τα ψάρια. Να ποτίσω τα φυτά. Να προσελκύσω επισκέπτες. Μη με ξεχάσετε ποτέ.
Ακούστε την κραυγή μου
και κρατήστε με καθαρό
Θερμαϊκός
Το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας.