Αλέξανδρος Ταούσογλου
«Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ” ένα γλάρο να πετάει» είναι ένα παραμύθι του Λουίς Σεπούλβεδα, που κυκλοφόρησε το 1996. Ο τίτλος μάς εκπλήσσει και προκαλεί το ενδιαφέρον μας.
Κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η αλληλεγγύη, η βοήθεια που πρέπει να προσφέρουμε σε κάποιον που την έχει ανάγκη, η αγάπη για τη φύση και η προστασία της. Κεντρικοί χαρακτήρες είναι ο γάτος Ζορμπάς και οι φίλοι του, η γλαροπούλα κι ένας άνθρωπος που τη βοηθάει να πετάξει.
Το βιβλίο αρχίζει με το ατύχημα της Κενγκά, της μητέρα γλάρου, η οποία στο ταξίδι της προς τις βόρειες θάλασσες πέφτει σε πετρελαιοκηλίδα. Καταλήγει στο μπαλκόνι του γάτου Ζορμπά και, πριν ξεψυχήσει, του ζητά να υποσχεθεί πως θα βοηθήσει το νεογέννητό της να επιβιώσει, και θα του μάθει να πετάει. Τελικά, ο Ζορμπάς βρίσκει τον τρόπο να τηρήσει τις υποσχέσεις του.
Αυτό που εντυπωσιάζει στο βιβλίο, είναι η προθυμία του γάτου να βοηθήσει τη νεογέννητη γλαροπούλα και η επιμονή του για να πετύχει, κρατώντας μία υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα της. Οι υπόλοιποι γάτοι, στην αρχή μένουν έκπληκτοι με την απόφαση του φίλου τους. Στη συνέχεια όμως, αλλάζουν στάση και βοηθούν, σαν μια ομάδα που εργάζεται για να πετύχει τον στόχο της.
Το βιβλίο είναι εύκολο στην ανάγνωση. Η πλοκή απλή, κατανοητή ακόμα και από μικρότερα παιδιά. Τα μηνύματά του, ωστόσο, είναι ουσιαστικά και σημαντικά για τη ζωή του ανθρώπου: Οφείλουμε να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τη φύση. Δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις. Είναι απαραίτητο να βοηθάμε, όταν μπορούμε. Χρειάζεται να καταγγέλλουμε τη μόλυνση που οι άνθρωποι προκαλούν στη φύση.
Θα συνιστούσα στον καθένα να διαβάσει αυτό το βιβλίο, και ιδιαίτερα σε όσους αρέσουν οι ιστορίες με ήρωες που προσπαθούν να δώσουν τη λύση στα προβλήματα.
