Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου και αποτελεί την κύρια εκδήλωση του ΟΗΕ από το 1972 για την ενημέρωση του παγκόσμιουκοινού σχετικά με περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Ο Αλιάκμονας είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που πηγάζει σε ελληνικό έδαφος. Ο ποταμός πηγάζει στην Πίνδο ( Γράμμος) , στα σύνορα της χώρας με την Αλβανία και  περνά από το νομό Καστοριάς, Γρεβενών, Κοζάνης, Ημαθίας

και καταλήγει στην Μεθώνη του νομού Πιερίας στο Θερμαϊκό κόλπο. Το συνολικό του μήκος είναι περίπου 310 χμ.
Το όνομα Αλιάκμων είναι σύνθετο και προέρχεται από το άλς (άλας, θάλασσα) και από το άκμων (αμόνι). Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο Αλιάκμων ήταν ένας από τους ποτάμιους θεούς, παιδί του Ωκεανού και της Τηθύος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή,  το όνομα βγαίνει από τις δύο λέξεις Αλιά (αλιεία) άκμο(ω)ν(ας) (ακμάζει). Δηλαδή η αλιεία ακμάζει.
Μια αρχαία παράδοση λέει ότι όσα πρόβατα έπιναν νερό από τον Αλιάκμονα άλλαζαν χρώμα και γίνονταν λευκά. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από μια καταγραφή του Λατίνου συγγραφέα Πλίνιου (23-79 μ.Χ.), που μεταφρασμένη από τα λατινικά, λέει: «Ωσαύτως εν Μακεδονία, όσοι θέλουσι να έχωσι πρόβατα λευκά άγουσιν εις τον Αλιάκμονα, όσοι δε μέλανα εις τον Αξιόν».
Οι Τούρκοι τον έλεγαν Iντζέ-καρά (ψηλός και μαύρος) και οι Σλάβοι Μπίστριτσα (Бистрица, γοργοπόταμος).
Ο τόπος μας είναι στενά συνδεδεμένος με τον Αλιάκμονα. Η θέση του χωριού μας παλιότερα ήταν κοντά στο ποτάμι για να εξασφαλίζουν οι κάτοικοι εύκολα το νερό, αλλά εξαιτίας των πλημμυρών μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση περίπου 300 μ. πιο νότια. Παρόλα αυτά η ζωή των κατοίκων είναι συνδεδεμένη με το ποτάμι αυτό , αφού τα νερά του χρησιμοποιούνται στην ύδρευση και άρδευση της περιοχής μέχρι και σήμερα. Επίσης το ποτάμι αυτό είναι πνεύμονας ζωής της περιοχής αφού πρόκειται για έναν πλούσιο υδροβιότοπο που φιλοξενεί πολλά αποδημητικά πουλιά, είδη φυτών και ψαριών. Κύριο μέλημα λοιπόν όλων μας πρέπει να είναι η προστασία του από τη ρύπανση που προκαλεί  το παράνομο πέταγμα σκουπιδιών κοντά στο ποτάμι και οτιδήποτε άλλο που μπορεί να μολύνει τα νερά του.

Από τη μαθήτρια  της  Στ΄ Τάξης  Δέσποινα Κ.

Ο  παππούς  μου  είναι  70  χρονών.  Μου  διηγήθηκε  τα  έθιμα  των  Χριστουγέννων  στο  χωριό  μας,  όταν  αυτός  ήταν  μικρός.  Πριν  60 χρόνια,  παραμονή  των  Χριστουγέννων,  ξημερώματα μαζευόταν  παρέες  παιδιών  με  φαναράκια  στο  χέρι  και  γυρνούσαν  στο  χωριό  να  ψάλλουν  τα  κάλαντα.  Τα  κάλαντα  που  έψελναν  ήταν: «Κόλλιντα  μπάμπω  και  Χριστός  γιννιέται. Δώσε  μας  σύκα  και  καρύδια  , να  μη  σου  σπάσω  τα  κεραμίδια».  Εκείνα  τα  χρόνια  δεν  είχαν  χρήματα  και  έδιναν  στα  παιδιά  ξυλοκέρατα,  σύκα  και  καρύδια.
Το  ξυλοκέρατο  ήταν  καρπός  δέντρου  που μοιάζει  στο  σχήμα  με φαρδύ  ξερό φασολάκι  και  τρωγόταν.  Ανήμερα  Χριστουγέννων  όλο  το  χωριό  πήγαινε  εκκλησία,  γιόρταζε  τη  γέννηση  του  Χριστού  με  ευλογία.  Έπειτα  στα  σπίτια  σφάζανε  τα  γουρούνια,  έφτιαχναν  τηγανιές,  λουκάνικα  που  τα  κρεμούσαν  στα  υπόστεγα  για  να  στεγνώσουν και  καπαμά.  Ο  καπαμάς  είναι  παραδοσιακό  φαγητό,  κότα  γεμιστή  με  ρύζι  και  συκωτάκια. Το  βάζανε  σε  πήλινη  κατσαρόλα  και  κλείνανε  το  καπάκι  γύρω  γύρω  με  ζυμάρι. Στη  συνέχεια  το  έβραζαν  στη  σόμπα  όλη  νύχτα.  Αυτό  ήταν  το  φαγητό  για  το  μεσημέρι  των  Χριστουγέννων  και  το  μαγειρεύουμε  ακόμη  και  σήμερα.  Επίσης  πολλοί  άνθρωποι  υποστηρίζουν  ακόμη  και  σήμερα  ότι  έβλεπαν  τους  καλικάντζαρους.  Αυτά  ήταν  κάτι  μικρά  ανθρωπάκια  τα  οπ΄ποία  ανέβαιναν  πάνω  στη  γη  το  δωδεκαήμερο  των  Χριστουγέννων.  Κάθε  βράδυ  πήγαιναν  στα  σπίτια  και  έφτιαχναν  ζημιές.  Κατέβαιναν  πάλι  στη  γη  ξημέρωμα  των  Φώτων  που  αγιάζονται  τα  νερά.  Τα  ρουγκάτσια  επίσης  είναι  ένα  έθιμο  που  κρατάει  μέχρι  και  σήμερα.  Τα  αγόρια  του  χωριού  ντύνονται  με  παραδοσιακές  ενδυμασίες  πηγαίνουν  στην  εκκλησία  και  αφού  πάρουν  την  ευλογία  του  παπά  ξεκινούν  από  το  προαύλιο  της  εκκλησίας  χορεύοντας  με  τη  συνοδεία  ζουρνάδων και  νταουλιών.  Γυρίζουν  όλο  το  χωριό  χορεύοντας    και  με  το  σπαθί  τους  σταυρώνουν  τα  σπίτια.
Πιστεύω  ότι    η  νέοι  πρέπει  να  συνεχίσουν  την  παράδοση  του  τόπου  μας  και  να  κρατήσουν  τα  έθιμά  μας.

Η Παγκόσμια ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιερώθηκε από την ΙΒΒΥ , Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη νεότητα στις 2 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Σκοπός ήταν να δημιουργήσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να προκαλέσει την προσοχή των μεγαλύτερων στο παιδικό βιβλίο.  Το βιβλίο είναι ένα παράθυρο στον κόσμο, αφού μέσα από αυτό ενημερωνόμαστε για τις παγκόσμιες εξελίξεις. Όμως η σημαντικότερη προσφορά του είναι η καλλιέργεια του ανθρώπου , ηθική και πνευματική. Είναι μέσο ψυχαγωγίας και γενικά εμφανίζεται ως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Μας συντροφεύει τις ώρες τις πλήξης και της μοναξιάς ενώ ταυτόχρονα μας ψυχαγωγεί. Χωρίς το βιβλίο ο άνθρωπος δε θα γνώριζε την πορεία του στους αιώνες. Είναι βέβαιο πως οι λαοί, που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι σε εξαφάνιση και πνευματικό λήθαργο , γιατί η γνώση είναι δύναμη.
Στη συνέχεια δημοσιεύουμε μερικές από τις αφίσες, που ζωγραφίσαμε  για να δείξουμε την μεγάλη μας  αγάπη  για το βιβλίο.