Tag: Σχολείο

Το σχολείο που ονειρεύομαι

Δεκ. 21 Γενικά 1 σχόλιο

Γράφουν οι μαθήτριες της Β Γυμνασίου, Παπαδοπούλου Αντωνία ,Παπαδοπούλου Μαρία ,Παπαδοπούλου Ιωάννα

το σχολειο των ονεριων-2Το σχολικό μας περιοδικό δίνει σε όλους την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε τις απόψεις μας για θέματα επικαιρότητας που απασχολούν τους νέους της ηλικίας μας. Ένα τέτοιο θέμα είναι και το σχολείο που ονειρεύομαι.

Το σχολείο που ονειρεύομαι είναι ένας χώρος όπου κάθε μαθητής αισθάνεται ασφαλής, αποδεκτός και εμπνευσμένος. Δεν είναι απλώς ένα κτήριο με αίθουσες και βιβλία, είναι ένα περιβάλλον ζωντανό, γεμάτο δημιουργικότητα, όπου η μάθηση δεν περιορίζεται στα τετράδια αλλά απλώνεται σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας. Πρώτα απ’ όλα, το σχολείο που φαντάζομαι δίνει προτεραιότητα στη συνεργασία και στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης. Οι μαθητές δουλεύουν ομαδικά, ανακαλύπτουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και ενθαρρύνονται να εκφράζουν τη γνώμη τους ελεύθερα. Ο δάσκαλος δεν είναι απλώς εκείνος που «μεταδίδει» γνώση, αλλά ένας καθοδηγητής που βοηθά κάθε παιδί να ανακαλύψει τις δικές του δυνάμεις.

Στο σχολείο που ονειρεύομαι, η τεχνολογία χρησιμοποιείται δημιουργικά: διαδραστικοί πίνακες, εργαστήρια ρομποτικής, πρόσβαση σε ψηφιακά εργαλεία , καρέκλες με μαξιλάρι ,ώστε να κάθονται οι μαθητές αλλά κα οι ίδιοι οι καθηγητές με άνεση, το μάθημα να γίνεται με tablet ή laptop.Όμως όλα αυτά δεν αντικαθιστούν τη χαρά της ανθρώπινης επαφής απλώς εμπλουτίζουν τη μάθηση. Οι αίθουσες είναι φωτεινές, ζεστές και φιλόξενες, γεμάτες χρώματα και χώρο για ιδέες. Η αυλή είναι μεγάλη και κατάλληλη για παιχνίδι, άθληση, δηλαδή δεν υπάρχει μεγάλο μέρος τσιμέντου αλλά μόνο χόρτα. Οι μαθητές μαθαίνουν να αγαπούν τη φύση μέσα από κήπους, φυτά και δράσεις για το περιβάλλον, όπως είναι η  φύτευση δέντρων. Επίσης,  γίνονται δράσεις για ψυχοθεραπεία όπως για παράδειγμα πως μπορούμε να βοηθήσουμε ανθρώπους που δεν είναι καλά ψυχολογικά ή όταν έχουν προβλήματα με την οικογένειά τους .

Τέλος, το σχολείο των ονείρων μου δεν περιορίζεται μόνο στα μαθήματα: είναι γεμάτο τέχνη, μουσική, θέατρο, αθλητισμό και δημιουργικά εργαστήρια. Είναι ένα μέρος όπου οι μαθητές δεν φοβούνται το λάθος, γιατί ξέρουν ότι αποτελεί μέρος της μάθησης.

Ετικέτες:

Σκέψεις και συναισθήματα για τις ενδοσχολικές εξετάσεις…

Ιουλ. 14 Γενικά 0 σχόλια

Γράφει η μαθήτρια της Β” τάξης Λιολιοπούλου Άννα

εξετασειςΟι εποχές μεταβάλλονται συνεχώς, ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα και γοργά και το θερμό, γλυκό καλοκαιράκι μας πλησιάζει. Το ημερολόγιο, κρεμασμένο πίστα στους τοίχους κάθε σπιτικού, αναγράφει πάνω του την λέξη «Μάιος» , και ο δείκτης ημερών, αυτός ο αναγραμμένος κύκλος οδεύει σταδ

ιακά προς το τέλος τούτου του μήνα. Σιγά σιγά, η πεντάμορφη εποχή της άνοιξης ολοκληρώνεται, μα μαζί της, ολοκληρώνεται και μια ακόμη καθιερ

ωμένη σχολική χρονιά. Όλα έρχονται στο τέλος τους, μα ώστε κάτι καινούριο να ανατείλει και να κυριαρχήσει.

Βουτιές, ξεκούραση, ευτυχία, ανάπαυση, δροσερά παγωτά μας περιμένουν υπομονετικά όπως και εμείς. Μα για να τα απολαύσουμε, θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με μια τεράστια πρόκληση, μια δοκιμασία, μια…πολύ γνωστή εξέταση! Το όνομα της ξακουστό πανελλαδικώς,
το άκουσμα του προκαλεί άγχος, φόβο, παράπονα και δυσφορία στους Έλληνες μαθητές, οι κλασσικές, ενδοσχολικές εξετάσεις! 
Στον πίνακα, ο κάθε καθηγητής αναγράφει την ύλη του αντίστοιχου μαθήματος, μα το χρώμα του μαρκαδόρου γεμίζει και περιβάλλει όλο τον λευκό πίνακα, χρωματίζοντας τον, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο. Κρύος ιδρώτας λούζει τα σώματά μας, όταν συνειδητοποίηουμε πως, οι ώρες αφοσίωσης στο διάβασμα, θα πρέπει πλέον να τριπλασιαστούν στον νου μας! Μα, πως να πολλαπλασιάσουμε τόσο τεράστια νούμερα; Ωχ, ξέχασα! Άραγε θα μπορέσουμε να εκτελέσουμε πολλαπλασιασμούς στην εξέταση, ή μήπως θα σβήσουν τα λαμπρά φώτα του μυαλού μας αντικρίζοντας την λευκή εξεταστική κόλλα;
Καθισμένη στην ροζ βελούδινη καρέκλα του μικρού μου δωματίου, τα μάτια μου καρφώνονται στο σχολικό βιβλίο, μα ξεφυλλίζοντας τις σελίδες, το μυαλό μου μπερδεύεται, κολλάει. Μάλλον έχω μνήμη χρυσόψαρου, ποτέ τα διδαχτήκαμε όλα αυτά;
Ένας αναστεναγμός ξεφεύγει από τα χείλη μου, και τα χέρια μου καλύπτουν το πρόσωπό μου. Μήπως να τετραπλασιάσουμε εκείνον τον αριθμό; Ο νους μου γρήγορα τηλεμεταφέρεται στο σύντομο μέλλον, και η φαντασία μου καλπάζει!
Ώρα 8 το πρωί, ημέρα 3 Ιουνίου. Το χέρι μου τρέχει πέρα δώθε, τα μάτια μου εξαντλημένα, Παλεύουν να παραμείνουν ορθάνοιχτα, μα οι βαριές βλεφαρίδες αντιστέκονται και τα σιγο-κλείνουν. Όμως η καρδιά μου παύει τον φυσιολογικό της χτύπο, όταν βρίσκεται αντιμετώπιση με εκείνο το ερώτημα, δεν ξέρω την απάντηση! Πανικός κυριεύει την συνείδηση μου, καθώς με σιγουριά ανακοινώνω στον εαυτό μου πως οριστικά έχω αποτύχει.
-Δεν θα ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο! Γρήγορα πίσω στο διάβασμα!
Ώρες, μέρες, νύχτες, λεπτά , δευτερόλεπτα, αναμνήσεις δημιουργούνται, μα είναι γεμάτες με άγχος, πίεση, φόβο, θυμό και θλίψη. Μα, αυτή η ανταμοιβή! Εκείνες οι δροσερές νύχτες κάτω από το λαμπρό φως του ήρεμου φεγγαριού, περιτριγυρισμένη από ποικίλες φωνές, γέλια, συζητήσεις, πολύχρωμα λαμπάκια, με θέαμα την σκοτεινή, βαθιά θάλασσα, στην οποία το φως της σελήνης χωρίζει ένα διάδρομο, έναν δρόμο που σε μαγνητίζει, σε παροτρύνει να λύσεις το μυστήριο , το αξίζουν!
Λίγη υπομονή λοιπόν, λίγες σελίδες ακόμη διάβασμα, και η σκληρή δουλειά και αναμονή πάντα αμείβεται!
Αν ποτέ ανησυχήσεις και εσύ, νιώσεις πως ο όγκος και το βάρος ξεφεύγουν από τα φυσιολογικά όρια (και στο ενδιαφέρον μάθημα της φυσικής, μα πολλές φορές, και στην ίδια την ζωή) κλείσε τα μάτια, και ονειρεύσου, φαντάσου, νιώσε. Έκφρασε τα συναισθήματα σου, αγαπά τον εαυτό σου. Και αν ποτέ νιώσεις το πνεύμα σου να κουράζεται, τότε, κάνε ένα μικρό, κοφτό και αποτελεσματικό διάλειμμα!
Εύχομαι ολόψυχα σε όλους καλή επιτυχία στις εξετάσεις!
Ετικέτες:,

Η ζωή στο σχολείο

Μαρ. 17 Γενικά 3 σχόλια

του Κωνσταντίνου Λιλιοπουλου,

   Τα σχολικά χρόνια ενός μαθητή είναι  όμορφα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολα λόγο της ψυχολογικής πίεσης που υφίσταται. Η ημέρα ενός μαθητή είναι κουραστική, καθώς αρχίζει νωρίς το πρωί και ολοκληρώνεται αργά το βράδυ. Η ημέρα ξεκινάει περίπου στις 7:30 όπου φεύγει από το σπίτι του για το σχολείο και να επιστρέψει από αυτό περίπου στις 14:00 μετά από ένα δύσκολο και βαρύ σχολικό πρόγραμμα. Μετά το μεσημεριανό γεύμα και μικρής διάρκειας ξεκούρασης (ούτε μισή ώρα), ακολουθεί η συνέχεια που περιλαμβάνει: ξενόγλωσσα μαθήματα, μουσική ή αθλητισμός αλλά και την προετοιμασία για την επόμενη ημέρα στο σχολείο .

    Μέσα από τα μάτια ενός μαθητή, η ζωή  στη σχολική τάξη φαίνεται  μια καθημερινή ρουτίνα. Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι όλοι οι μαθητές βρίσκονται μέσα σε αυτήν, με ορισμένους να συζητούν, να αστειεύονται, να ετοιμάζουν τα θρανία τους και κάποιους σχεδόν να μην έχουν ακόμα ξυπνήσει. Γενικά επικρατεί  μία αταξία  και ανησυχία μέχρι την εμφάνιση του καθηγητή. Το γέλιο σταματά, οι φωνές παύουν,  οι κοιμισμένοι ξυπνούν, τα πνεύματα ηρεμούν.  Ο καθηγητής κάνει μια μικρή εισαγωγή για το μάθημα, σε ποιο σημείο βρισκόμαστε και αρχίζει το χτυποκάρδι, η αγωνία για το ποιος θα είναι αυτός που θα εξεταστεί.  Μετά από την εξέταση ορισμένων μαθητών και τον έλεγχο των εργασιών,  αρχίζει η παράδοση του νέου μαθήματος.  Ο καθηγητής παραδίδει, γίνονται λίγες ερωτήσεις αλλά ποίος μπορεί και έχει τη διάθεση να συμμετέχει; Ορισμένες φορές έχεις την αίσθηση ότι η ώρα δεν περνά. Κοιτάς το ρολόι και οι δείκτες του φαίνονται ακίνητοι, η ατμόσφαιρα βαριά, η ανησυχία έντονη. Περιμένεις το διάλειμμα και ξαφνικά ακούς τον μαγικό ήχο: Ντριννννννννν, είναι το κουδούνι που σε βγάζει από τη δύσκολη λύση και σε στέλνει στο  κόσμο του διαλείμματος..

Ετικέτες:,
Όροι Χρήσης schoolpress.sch.gr | Δήλωση προσβασιμότητας
Top