Η ποιήτρια κ. Αντωνία Μποτονάκη ολοκληρώνει τις δράσεις του σχολείου μας σχετικά με το αφιέρωμα στην ποίηση που ξεκίνησε τον Μάρτιο. Καλεσμένη στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου μας σε μια διαδικτυακή συνάντηση συνομίλησε ξεχωριστά με την κάθε τάξη, διάβασε ποιήματα, μας κάλεσε στον ποιητικό της κόσμο και απάντησε στα ερωτήματά μας. Εμείς χαρήκαμε πολύ αυτή την ιδιαίτερη συνομιλία, την ευχαριστούμε από καρδιάς που βρήκε χρόνο μέσα στο καθημερινό τρέξιμο και την πολύβουη πια ζωή μας να ανταποκριθεί στο μικρό κάλεσμά μας! Τέσσερα ποιήματα είχαμε την απόλαυση να ακούσουμε να τα απαγγέλει η ίδια η ποιήτρια -τα δυο ανέκδοτα-, να μας αποκαλύπτει μικρά μυστικά, να μιλάμε για τις λέξεις, τη συγχώρεση, τη συμπόνοια, την ίδια την ποίηση  Κι η απόλαυση τέτοια που θέλουμε κι αυτά να τα μοιραστούμε!

Ο ι  λ έ ξ ε ι ς

Οι λέξεις είναι αγκάθια

Στο τέλος του χειμώνα

θα κάτσω να, εκειδά

στην άκρη της αυλής μας

-το μόνο ηλιόλουστο κομμάτι του σπιτιού μας-

εκεί θα κάτσω

κι ένα προς ένα

-ανώδυνο δε θα ´ναι-

απ´ το κορμί μου θα τα βγάλω

-ένα μπουκέτο αγκάθια ματωμένα-

μ´ αυτά

τα ποιήματά μου

θα καρφώνω

ενώπια ενωπίοις

(ανέκδοτο)

Ε π έ κ ε ι ν α

Σαν έφτασε έτσι ωχρός κι αδύνατος

σα καύκαλο χελώνας ο νεκρός

έτσι ξεπαγιασμένος

με κείνα τα γελοία εσώρουχα

-δε βρίσκανε άλλα τέτοιαν ώρα-

κι ως να μην έφταναν αυτά

μπογιαντισμένος -ως είθισται στις μέρες μας-

με παραγεμισμένα μάγουλα και κολλημένα χείλη.

Έτσι ελεεινός στην πόρτα στάθηκε του Κάτω Κόσμου.

Σα βγήκε ο άγγελος για την παραλαβή, φοβήθηκε ο νεκρός

Να κλαίει άρχισε, να οδύρεται

Δεν ήμουνα καλός, να λέει

Μήτε πατέρας, μήτε σύντροφος

Οκνός, δειλός, και γυναικάς και πότης

Κι άλλα πολλά ετοιμαζότανε να πει

Μα ο άγγελος σήκωσε τη ρομφαία

-μακάρι να ΄ταν χέρι δροσερό-

και τον σταμάτησε.

Σε είχα δει, έτσι του είπε τρυφερά

Σε είχα δει, πώς μπόλιαζες τα δέντρα

πώς έπλαθες τη λάσπη

και πώς, με τις ασφοδυλιές έφτιαχνες ανεμόμυλους

Κι ακόμα

τόσο που έκλαψες, εξέπλυνε το κρίμα σου η αρμύρα.

Και πέτρα λησμονιάς του ‘δειξε να καθίσει.

(ανέκδοτο)

Α φ ύ π ν ι σ η

Όταν πέθανε, πριν ένα χρόνο ακριβώς, ο πατέρας μου

δεν πέθανα· όπως φοβόμουν.

Όταν σκοτώσανε ένα μήνα μετά το γάτο μου

δεν τρελάθηκα· όπως φοβόμουν.

Όταν αποφάσισα -σήμερα μόλις- να κάνω ευθανασία στο γέρικο σκυλί μου

δεν έκλαψα.

Χτες βράδυ, είδα τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών στη Γάζα·

κι όμως κοιμήθηκα σχεδόν καλά.

φοβάμαι ότι έχω πεθάνει από καιρό…

Τέρμα Θεού, εκδόσεις Ιωλκός

Ά σ κ η σ η   γ ρ α μ μ α τ ι κ ή ς

Ποίημα δεν είναι η στιγμή

που κόπηκε και κύλησε

στο πάτωμα το χέρι.

Δεν είναι ο πόνος

ούτε το θλιβερό κολόβωμα

ούτε η παλιά πληγή.

Προ πάντων ποίημα δεν είναι

το πρόσθετο το μέλος.

Αλλ” αντιθέτως.

Ποίημα είναι ο πόνος-φάντασμα

στο χέρι που χει λείψει.

Το αίσθημα του πόνου – αν με καταλαβαίνεις.

Όχι ο πόνος.

Μονάχα το »αλγείν» που χρόνισε

στη διάρκεια του παρατατικού.

Συντασσόμενο σε όλες τις φωνές

σε όλους τους χρόνους.

Τέρμα Θεού, εκδόσεις Ιωλκός

Πίνακας: Alena Hennesy

Υπεύθυνη δράσης: Σεβαστή Κωνσταντινίδου

Σε ένα τεύχος με αφιέρωμα στην ποίηση, ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, εκπαιδευτικός και ποιητής, εκμυστηρεύεται σκέψεις στη συγγραφέα και εκπαιδευτικό Σεβαστή Κωνσταντινίδου, υπεύθυνη του ηλεκτρονικού περιοδικού «Γραφίς Γαλατινής».

- Ο δρόμος της ποίησης φαίνεται να σε έχει κερδίσει για τα καλά. Μέσα στα δυο τελευταία χρόνια, τρεις ποιητικές συλλογές σου ήρθαν στο φως: Μνήμες της ρίζας και Δρόμοι στη σκόνη από τις εκδόσεις Κουκίδα και Διαλέγω το λευκό από τις εκδόσεις Ρώμη. Πώς προέκυψαν τα ποιήματα αυτά;

- Η ποιητική συλλογή που εκδίδεται το 2022 δεν περιέχει ποιήματα που γράφτηκαν το 2021. Ούτε βέβαια εκείνη που εκδόθηκε το 2021 περιέχει ποιήματα του 2020. Τα ποιήματα μένουν συνήθως στις πρόχειρες προεκτυπώσεις μου για πολλά χρόνια. Πολλά από αυτά με έχουν βασανίσει την τελευταία πενταετία και τους έχω αφιερώσει αμέτρητες ώρες. Έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου. Έζησα μαζί τους! Μα πώς αλλιώς μπορούν να δοκιμαστούν ή να ωριμάσουν; Για να απαντήσω στην ερώτησή, η επιλογή τους δεν είναι χρονολογική, αλλά θεματική. Δηλαδή από το υλικό που συσσωρεύεται στα χαρτιά μου, κι αργότερα στον υπολογιστή μου, επιλέγονται τα ποιήματα που συνδέονται μεταξύ τους κι αποτελούν μια οργανική ενότητα. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαν να βρεθούν υπό κοινό τίτλο.

- Γιατί γράφεις ποίηση;

- Θα δώσω την ίδια ακριβώς απάντηση που είχα δώσει και σε μια παλιότερη συνέντευξη: Υπακούω σε μια πολύ δυνατή εσωτερική παρόρμηση που μοιάζει με πείνα ή δίψα. Δεν γίνεται να εξηγήσεις γιατί χρειάζεσαι τροφή όταν πεινάς ή νερό, όταν διψάς και τρέχεις προς την πηγή με λαχτάρα. Είναι μια εσωτερική ανάγκη που δε σηκώνει αναβολή.

- Πώς γεννιέται ένα ποίημα; Τι προσωπικές διεργασίες οδηγούν στη γέννησή του;

- Υποθέτω πως ο κάθε ποιητής μπορεί να μιλήσει μόνο για τον τρόπο που ο ίδιος γράφει. Δεν θα μπορούσα να περιγράψω τα βήματα κάποιου άλλου ποιητή. Τα πάντα ξεκινούν από σκέψεις ασαφείς που έρχονται και ξανάρχονται κι επιμένουν. Είναι σημαντικό να προσέξει κανείς μέσα του αυτές τις δονήσεις. Η καθημερινότητα με τις χιλιάδες έγνοιες της, συνήθως μας αποσπά από τις σκέψεις αυτές. Νομίζω πως η ποίηση, στη φάση της αρχικής σύλληψης, απαιτεί ηρεμία κι ενδοσκόπηση. Το πρώτο σχέδιο προκύπτει συνήθως γρήγορα. Κυλάει στο χαρτί σαν νερό που ρέει από μια ανοιχτή βρύση. Μετά, για να αποκτήσει πιο μόνιμη μορφή, απαιτείται επεξεργασία. Σ” αυτό το δεύτερο βήμα πολλά ποιήματα “ατυχούν”. Καταλήγουν κομματάκια σαν χαρτοπόλεμος! Δεν έχει νόημα να κρατήσει κανείς ένα στιχούργημα δίχως ψυχή. Όσα πάντως “επιβιώνουν”, μένουν στις σημειώσεις ένα διάστημα, για να κριθούν αργότερα πιο ψύχραιμα. Κάποιες φορές έχω σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή τους, όταν τα ξαναβλέπω. Θέλω να καταλάβετε, πως τα ποιήματα περνούν από πολλά “κόσκινα”. Αλίμονο αν δίναμε στον εκδότη μας τα πάντα!

- Πώς καταλαβαίνεις ότι το ποίημα έλαβε την τελική του μορφή;

- Η ποίησή μου ευτυχώς δεν είναι εγκεφαλική. Στηρίζεται πιο πολύ στο συναίσθημα. Όταν μπορεί να μ” αγγίξει, ξέρω πως μπορεί ν” αγγίξει κι άλλους ανθρώπους. Ποτέ όμως ένα ποίημα δεν θα μπορούσε ν” αγγίξει τον καθένα! Είμαστε πολύ διαφορετικοί από τους διπλανούς μας. Δεν έχουν όλοι τα ίδια βιώματα, ούτε τις ίδιες προσδοκίες από τη ζωή.

- Με ποιο τρόπο επιλέγεις τον τίτλο ενός ποιήματος και της συλλογής ολόκληρης;

- Ειλικρινά, οι τίτλοι με στεναχωρούν και με κουράζουν. Ενώ τα ποιήματα γράφονται με ενθουσιασμό κι όρεξη, πρέπει μετά να τα “βαφτίσω” και να τα “στεγάσω” στο ίδιο σπίτι. Σε ένα σπίτι που να ταιριάζει σε όλα. Για να βρω τίτλο σε ένα ποίημα ή σε μια ποιητική συλλογή, σκέφτομαι ποια είναι η κυρίαρχη ιδέα, από όσες εκφράζονται μέσα από  τους στίχους. Εδώ, στηρίζομαι  αναγκαστικά στη λογική σκέψη κι όχι στο συναίσθημα.

- Πώς λειτουργεί  η μνήμη μέσα στη ζωή μας;

- Η μνήμη είναι πολύ σημαντική. Η ποίηση πάντα πίσω κοιτάζει στα περασμένα. Σπάνια στρέφει το βλέμμα της μπροστά ως “λόγος προφητικός”. Πίσω μας βρίσκονται όλα όσα μας διαμόρφωσαν: Είναι οι μυλόπετρες από τις οποίες περάσαμε. Οι Συμπληγάδες κάποτε. Ίσως ακόμα τα χέρια, που τρυφερά και με αγάπη μάς άγγιξαν· δεν περάσαμε μόνο βάσανα, αλλά και χαρές. Χωρίς μνήμη, δεν θα είχαμε την παραμικρή πιθανότητα ν” αποκτήσουμε γνώση. Ταξίδι χωρίς γνώση τι να το κάνεις;

- «Δρόμοι στη σκόνη». Ποια μπορεί να είναι η σκόνη στον δρόμο μας;

- Σκόνη είναι ό,τι μας λερώνει. Ό,τι αφήνει σημάδια πάνω μας. Ό,τι μας κάνει να δακρύζουμε. Ό,τι μένει σαν βάρος στο στήθος κι επανέρχεται απροειδοποίητα, ακόμα και μέσα στον ύπνο. Αν είμαστε στοιχειωδώς ευαίσθητοι, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε αδιάφορα τον πόνο των άλλων.

- Τι σημαίνει το λευκό για σένα;

- Λευκό είναι το αγνό, το αδοκίμαστο, το ανέγγιχτο, το αθώο, το καθαρό. Αυτό που περιμένεις να σου φωτίσει λίγο τη μέρα. Η χαρά είναι μόνο μια απόφαση. Πρέπει απλώς να την επιλέξεις.

- Μπορεί η ποίηση να μιλήσει στους μαθητές και στους νέους σήμερα;

- Η ποίηση πάντα μπορεί να μιλήσει! Έχουμε διάθεση να την ακούσουμε; Νομίζω πως οι μαθητές και οι νέοι θα μπορούσαν να βρουν μέσα στη σύγχρονη ποίηση κομμάτια της δικής τους ψυχής. Πιστεύω ότι πολλοί απορρίπτουν  την ποίηση πριν τη γνωρίσουν. Ας της δώσουν μια ευκαιρία! Ας σκύψουν στα βιβλία να την ακούσουν!

- Πες μου έναν αγαπημένο σου στίχο!

- “Πέσε βροχή, πέσε απαλή πάνω απ’ τις έγνοιες μου

πέσε απαλή, σα μουσική που ξεμακραίνει”

Από την ποιητική σύνθεση “Μικρή Περιήγηση” (Α΄ έκδ. 1996 – Β΄ εκδ. 2017)

- Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την όμορφη συνομιλία, Δημήτρη!

- Ευχαριστώ κι εγώ από τα βάθη της καρδιάς μου!

Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στη Λάρισα, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή στην Αθήνα και εργάζεται ως καθηγητής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Κοζάνης. Πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο της ποίησης με τη «Μικρή Περιήγηση» το 1996 από τις εκδόσεις Νέα Πορεία. Από τότε εκδόθηκαν δυο νουβέλες και πέντε ποιητικές συλλογές.

Φωτογραφίες: Κώστας Ντιος, Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, Σεβαστή Κωνσταντινίδου

Σεβαστή Κωνσταντινίδου

Η πυραμίδα του Maslow (Μάσλοου) αποτελεί στην πραγματικότητα μια κλίμακα ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών και επινοήθηκε από τον ανθρωπιστή ψυχολόγο Abraham Maslow, κατά τον οποίο οι δράσεις κάθε ανθρώπου ωθούνται από κίνητρα με σκοπό να ικανοποιηθούν συγκεκριμένες ανάγκες.

Η καθορισμένη ιεράρχηση, απεικονίζεται συνήθως με την μορφή πυραμίδας και υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κινούνται πρωτίστως στην ικανοποίηση πλέον βασικών αναγκών, προτού προχωρήσουν στην ικανοποίηση άλλων πιο σύνθετων. Συγκεκριμένα στα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας εντοπίζονται οι βασικότερες ανάγκες, στις οποίες συγκαταλέγονται οι φυσιολογικές ή βιολογικές ανάγκες, όπως η ανάγκη για νερό, τροφή, αέρα και ύπνο. Από την στιγμή που συγκεκριμένες ανάγκες ικανοποιηθούν, οι άνθρωποι κινούνται προς το επόμενο επίπεδο αναγκών, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται ανάγκες για ασφάλεια και προστασία, οι οποίες είναι κι αυτές σημαντικές για την επιβίωση και περιλαμβάνουν παράλληλα την επιθυμία για σταθερή απασχόληση, φροντίδα υγείας και ικανοποιητικό επίπεδο στέγης. Καθώς, οι άνθρωποι κατευθύνονται προς τα ανώτερα επίπεδα της πυραμίδας, οι ανάγκες καθίστανται ολοένα και περισσότερο ψυχολογικές και κοινωνικές. Η ανάγκη για αγάπη, φιλία, οικειότητα και στοργή, καθίσταται σημαντική, ενώ ανωτέρω η ανάγκη  για προσωπική και κοινωνική αποδοχή, καθώς και για αισθήματα επιτυχίας , αυτοεκτίμησης και προσωπικής αξίας αποκτούν προτεραιότητα. Τέλος, την κορυφή κατέχει η ανάγκη της αυτοπραγμάτωσης, η οποία αποτελεί μια διαδικασία πλήρους ωρίμανσης και ανάπτυξης του ατόμου, με στόχο να αξιοποιηθούν οι πλήρεις δυνατότητές του. Η αυτοπραγμάτωση, άλλωστε, οδηγεί στην αυτοαντίληψη σχετικά με τις προσωπικές δυνατότητες, στην υψηλή προτεραιότητα που τίθεται για την πνευματική ανάπτυξη, καθώς και στο έντονο ενδιαφέρον για την εκπλήρωση των δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου.

Η εμφάνισή της στη ζωή μας είναι υπαρκτή, έστω και αν εμείς δεν την αντιλαμβανόμαστε ως ένα βαθμό. Είναι αυτή που μας φέρνει πάντοτε ένα βήμα πιο κοντά στους στόχους που θέτουμε, καθώς το υψηλό φρόνημα και η στάση ζωής που καθένας μας διαθέτει συντελούν στην διεκπεραίωσή τους και τελικά, στην πολυπόθητη αυτοπραγμάτωση. Η ζωή, άλλωστε δεν είναι παρά ένα ταξίδι πολύπαθο και πολυτάραχο γεμάτο γνώσεις και εμπειρίες, όπου σημασία δεν έχει μόνο ο τελικός προορισμός, -τέρμα-, αλλά η διαδρομή. Οι αυτοπραγματωμένοι άνθρωποι, άλλωστε, βλέπουν τα μέσα ως σκοπούς, καθώς αντλούν ιδιαίτερη δύναμη και ικανοποίηση από τις εμπειρίες που συνοδεύουν την πορεία τους προς την κατάκτηση του τελικού στόχου. Γι’ αυτό, λοιπόν, κανείς και για κανένα λόγο δεν πρέπει να μένει προσκολλημένος στο οικείο και ασφαλές, αλλά αντίθετα να εξερευνά με τόλμη το άγνωστο και να ζει το μυστήριο της ανακάλυψής του ως μια ευκαιρία ψυχικής διερεύνησης και μια πρόσκληση για μια όμορφη και διδακτική περιπέτεια.

Νάσια Τσιτσιγάνη

Πηγή εικόνας:

Μηχανή του χρόνου

https://greekbusiness.wixsite.com

Πληροφορίες για την πυραμίδα του Maslow:

https://socialpolicy.gr

Σχεδιασμός κάρτας: Στέλλα Τσιτσιγάνη

Θά πενθώ πάντα — μ’ακούς; — γιά σένα,
μόνος, στόν Παράδεισο…

…

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’ άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.

Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης

Επιλέγει η Μαρία Σαμαρά ΠΕ02

Φωτογραφία: pixabay

Το ξέρω, υπάρχεις, σε νιώθω εκεί έξω…

κι αν κάθομαι μόνος σε γκρίζο κλαδί,

στη σκέψη και μόνο το κρύο θ” αντέξω

πως έχεις για μένα κρυμμένο φιλί.

Κι αν πάλι δεν έρθεις και κάπου χαθείς

ή πεις δεν αντέχεις το κρύο, θα δεις,

το γκρίζο κλαδί της ζωής μου τολμώ-

για σένα να αφήσω- θα “ρθω να σε βρω!

Αχιλλέας Θεοφάνους ΠΕ06

Φωτογραφία: pixabay

Εμπρός στηλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα,
βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματα σου!
Μάταια δε ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος,
η Πίνδος, οι Θερμοπύλες – δόξασμά σου.

Απ’  τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχθηκεν
η λευτεριά σου ολόφωτη, γενναία
κι απ’ τον τάφο του Σοφοκλή, απ’ τα μάρμαρα
της Αθήνας, πάντα ιερή και νέα.

Θεών κ’ ηρώων πατρίδα, σπάζεις άξαφνα
το ζυγό σου και την ενάντια Μοίρα
με τον ήχο, που βγαίνει του Τυρταίου σου
του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα.

Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν
Επιλέγει η Μαριτίνα Αλεξίου

Πηγή: itzikas. wordpress. com

Φωτογραφία: pixabay

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Δε θα ήθελα ποτέ να πεθάνω

η γη να με κρατεί ζωντανή

να ζω με αγάπη κι αξιοπρέπεια

Θα ήθελα να ζήσω με όνειρα κι ελπίδες

κανένα εμπόδιο να μη με σταματά

θα ήθελα να ωριμάζω με σκέψεις

σαν το παλιό καλό κρασί

Θα ήθελα να μάθω να αγαπώ

όλους τους ανθρώπους

χωρίς αντάλλαγμα κανένα

Άννα Κουτσή, Μιχαέλλα Κουτσή, Στέλλα Μανώλη

Φωτογραφία: pixabay

Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική

το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…

Εκεί σπάροι και πέρκες

ανεμόδαρτα ρήματα

ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια

όσα είδα στα σπλάχνα μου ν” ανάβουνε

σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη…

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…

Εκεί ρόδια, κυδώνια

θεοί μελαχρινοί, θείοι κ” εξάδελφοι

το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.

Kαι πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας

λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων

ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!

Εκεί δάφνες και βάγια

θυμιατό και λιβάνισμα

τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.

Στο χώμα το στρωμένο με τ” αμπελομάντιλα,

κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστός Ανέστη

με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.

Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Ελύτης

Ψαλμός Β’ της ενότητας «Τα Πάθη», από Το Άξιον Εστί

Επιλέγει η Νάσια Τσιτσιγάνη

Πηγή: tetradia.blogspot.com

Εικόνα: pixabay

Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.

Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —

που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)

που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί

απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό

δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.