Για άλλη μια χρονιά το Run Greece με αγώνες πόλης για όλους 5χλμ., 10χλμ. και 1 χλμ. για παιδιά, ξεκινά την πορεία του στην Ελλάδα από την Λάρισα, η οποία κάθε χρόνο κάνει το ρεκόρ συμμετοχών. Η πρωτότυπη αυτή διοργάνωση διεξάγεται σε συνεργασία του ΣΕΓΑΣ, της Περιφέρειας Θεσσαλίας, του Δήμου Λαρισαίων, της WIND, της Ελληνικής Αστυνομίας, εθελοντικών ομάδων και πολλών φορέων. Οι αγώνες είναι ανοιχτοί για το κοινό και θα διεξαχθούν την Κυριακή στις 26 Μαρτίου 2017 στο κέντρο της πόλης της Λάρισας.

Στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στην έδρα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, οι διοργανωτές έδωσαν το στίγμα των αγώνων και απεύθυναν κάλεσμα σε όλους τους πολίτες να συμμετέχουν στους αγώνες, οι οποίοι έχουν παράλληλα και κοινωνικό χαρακτήρα.

Κώστας Αγοραστός – Περιφερειάρχης Θεσσαλίας: «Η Περιφέρεια Θεσσαλίας στήριξε τον θεσμό αυτό από την αρχή, τον οποίο στηρίζουν και όλοι οι δρομείς. Κάθε χρόνο έχουμε ρεκόρ συμμετοχών και έτσι φέτος καλούμε όλους να έρθουν να τρέξουν. Δεν θα κουράζομαι να λέω ότι ο αθλητισμός δίνει χρόνια στη ζωή και ζωή στα χρόνια. Ο αθλητισμός είναι φιλοσοφία ζωής και το δρομικό κίνημα είναι ευεργετικό για την πολιτεία, την κοινωνία και για την κοινωνική ισορροπία. Ενώνουμε τις δυνάμεις με τον ΣΕΓΑΣ, τον Δήμο Λαρισαίων, τους εθελοντές, τους βετεράνους αθλητές, τους μαραθωνοδρόμους, την Αστυνομία για να έχουμε καλούς αγώνες. Οι επιτυχίες ανήκουν σε αυτούς που συμμετέχουν».

Ηλίας Καφές – Πρόεδρος ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Θεσσαλίας: «Οι αγώνες Run Greece έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί δίνουν βαρύτητα στη συμμετοχή και όχι στην επίδοση και έτσι όλοι όσοι συμμετέχουν είναι νικητές. Τα μηνύματα που δίνουν οι αγώνες είναι πολλά. Του εθελοντισμού, της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, του ευ αγωνίζεσθε κ.α. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Περιφέρεια και τον κ. Αγοραστό, όχι μόνο για το Run Greece, αλλά για όλα τα πρωταθλήματα που κάνουμε στη Θεσσαλία. Αυτό που έκανε πράξη ο Περιφερειάρχης καλό είναι να το κάνει πράξη η ίδια η πολιτεία, δηλαδή να ενισχύσει τον διαχρονικό αθλητισμό. Με τον αθλητισμό δεν κερδίζουν μόνο όσοι αθλούνται, αλλά και ως επακόλουθο η ίδια η πολιτεία, η οποία θα έχει υγιείς ανθρώπους. Εύχομαι καλή επιτυχία στους αγώνες».

Γιώργος Κωσταρόπουλος – Εντεταλμένος σύμβουλος Αθλητισμού Δήμου Λαρισαίων: «Ο Δήμος μας στηρίζει τη διοργάνωση Run Greece γιατί θεωρεί ότι είναι ένα σημαντικό γεγονός για την πόλη. Η μεγάλη συμμετοχή όλα αυτά τα χρόνια δείχνει ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να βγει στον δρόμο να τρέξει και έτσι πιστεύω θα έχουμε πάλι ρεκόρ συμμετοχών. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή των εθελοντών για την επιτυχία των αγώνων και θα ήθελα να τους ευχαριστήσω. Επίσης να ευχαριστήσω τους συνδιοργανωτές και καλούμε όλο τον κόσμο να έρθει να τρέξει».

Θανάσης Ράπτης –Ειδικός Γραμματέας ΣΕΓΑΣ: «5^η χρόνιά Run Greece στη Λάρισα. Και φέτος περιμένουμε οι αγώνες να κάνουν ρεκόρ συμμετοχών καθώς οι εγγραφές εμφανίζουν σε σχέση με πέρσι αύξηση 48%. Οι αγώνες αυτοί αποτελούν και μια ευκαιρία προβολής της Περιφέρειας και οι κάτοικοι της περιοχής έχουν αγκαλιάσει τους αγώνες. Φέτος θα επιχειρηθεί μια σύνδεση του Run Greece με τον Μαραθώνιο της Αθήνας, από τους καλύτερους αθλητές που θα συμμετάσχουν, με ομάδες αθλητών από κάθε κατηγορία. Η νικήτρια ομάδα θα έχει ως έπαθλο 5000 ευρώ τα οποία θα αποφασίσει εκείνη σε πιο κοινωφελές ίδρυμα της Περιφέρειας θα δώσει. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Περιφέρεια, τον Δήμο, τους χορηγούς, αλλά και την Wind η οποία ενισχύει και εκείνη από την πλευρά της κοινωφελή ιδρύματα μέσω του αγώνα»

Ζωή Τιβικέλη – Εκπρόσωπος πωλήσεων WIND: «Μετά από 5 χρόνια η WIND έχει συνδέσει το όνομά της με το Run Greece. Ο αριθμός των συμμετοχών κάθε χρόνο αυξάνει και αυτό σημαίνει περισσότερα χρήματα για κοινωφελής σκοπούς. Είναι πολύ σημαντικό να δηλώσουν να τρέξουν όσο περισσότεροι μπορούν. Εμείς φέτος έχουμε επιλέξει να ενισχύσουμε 2 φορείς, τον Σύλλογο Κεντρικής Ελλάδας Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις Ιασώ και δεύτερος ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Αυτισμό Θεσσαλίας. Τα παιδιά είναι μια ευαίσθητη ομάδα που θέλαμε να ενισχύσουμε φέτος και είμαστε χαρούμενοι που είμαστε παρόν σε αυτή την προσπάθεια».

Δημήτης Λιούσας – Πρόεδρος Συλλόγου Κεντρικής Ελλάδας Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις Ιασώ: «Να συγχαρώ όλους του συντελεστές για την σημαντική αυτή πρωτοβουλία το Run Greece Λάρισα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το να γίνονται οι αγώνες για καλό σκοπό. Τα παιδιά με νεοπλασματικές παθήσεις αγωνίζονται με θάρρος και αξιοπρέπεια για να στεριώσουν στη ζωή ως ισότιμα μέλη. Αγωνίζονται στη μεγαλύτερη παλαίστρα της ζωής και βγαίνουν στο τέλος υπερήφανοι ολυμπιονίκες».

Στη συνέντευξη τύπου παραυρέθηκαν επίσης εκπρόσωποι φορέων του αθλητισμού της περιοχής, εθελοντές κ.αΟι εγγραφές για τους αγώνες RUN GREECE ΛΑΡΙΣΑ (10χλμ, 5χλμ και αγώνας παιδιών) συνεχίζονται. Μπορείτε να εγγραφείτε online ή με την υποβολή έντυπης αίτησης:

-στα Γραφεία Ε.Α.Σ. ΣΕΓΑΣ Θεσσαλίας, Παναγούλη 2, Δευτέρα – Παρασκευή, 09.00-14.00 & 18.00-20.00
-στην Περιφέρεια Θεσσαλίας (ισόγειο), Κουμουνδούρου & Παπαναστασίου, Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00-13.00
-στον Δήμο Λαρισαίων, Ίωνος Δραγούμη 1, Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00-13.00

– Η συμμετοχή στον Αγώνα 10χλμ επιτρέπεται σε όσους και όσες έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους (γεννημένοι/ες το 2001 και μεγαλύτεροι/ες).

– Η συμμετοχή στον Αγώνα 5χλμ επιτρέπεται σε όσους και όσες έχουν συμπληρώσει το 12ο έτος της ηλικίας τους (γεννημένοι/ες το 2004 και μεγαλύτεροι/ες).

– Στον Αγώνα Παιδιών συμμετέχουν μαθητές της Ε’ και ΣΤ’ Τάξης Δημοτικού (παιδιά γεννημένα το 2005 και 2006).

– Δεν επιτρέπεται σε κανένα δρομέα η συμμετοχή και στους δύο αγώνες, 5χλμ & 10χλμ.

Δυστυχώς πολλά από αυτά επιλέγουν να εγκαταλείψουν την άθληση με κίνδυνο την υιοθέτηση ενός καθιστικού τρόπου ζωής. Στην Ελλάδα καθώς και στην υπόλοιπη Ευρώπη, περίπου το ένα τρίτο των παιδιών είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Επίσης εκτιμάται ότι πάνω από 1 στα 10 παιδιά πάσχουν από συναισθηματικά προβλήματα και χαμηλά επίπεδα αυτο-αντίληψης. Για το λόγο αυτό υπάρχει επείγουσα ανάγκη να ενθαρρύνουμε με θετικό τρόπο και να προάγουμε τη μακροχρόνια συμμετοχή των παιδιών σε φυσικές δραστηριότητες όπως είναι ο αθλητισμός

Εκπαίδευση ατόμων με ειδικές ανάγκες

 
Η ειδική αγωγή είναι ένας ευρύς και συγχρόνως παραμελημένος τομέας που απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και προσοχή από το κράτος και την πολιτεία. Ανάλογα με το είδος και το βαθμό της αναπηρίας διακρίνουμε άτομα με πνευματική αναπηρία, άτομα με σωματική και κινητική αναπηρία και άλλα με μαθησιακές δυσκολίες.
Σημαντικό στοιχείο είναι να αντιληφθούμε όλοι πως τα άτομα αυτά, ανεξάρτητα από την ιδιαιτερότητα που μπορεί να διαθέτουν, μπορεί να είναι εκπαιδεύσιμα και ασκήσιμα με σημαντικό όφελος για την προσωπική τους υγεία και την ποιότητα ζωής τους. Όλα όμως ξεκινούν από τους γονείς! Όταν αντιληφθούν πως το παιδί τους «διαφέρει» από τα άλλα θα πρέπει να ζητήσουν έγκαιρα τη βοήθεια των ειδικών. Αυτό είναι απαραίτητο να γίνει στην βρεφική ηλικία των παιδιών. Αφού γίνει η διάγνωση απαιτείται η συνεργασία πολλών επιστημόνων  (γιατροί-φυσιοθεραπευτές-ψυχολόγοι-λογοθεραπευτές-γυμναστές κ.α ) ώστε το παιδί να φτάσει στο ανώτατο «ταβάνι» των δυνατοτήτων που διαθέτει στο πλαίσιο που του επιτρέπει η εκάστοτε ιδιαιτερότητά του.
Στη παιδική ηλικία το παιδί, αναλόγως πάλι από το είδος και το βαθμό της  αναπηρίας του, θα φοιτήσει σε ειδικό ή σε «κανονικό» σχολείο. Στη πρώτη περίπτωση δυστυχώς θα έχει να αντιμετωπίσει κάποιες σημαντικές παραλήψεις της πολιτείας στην ειδική εκπαίδευση. Μόνιμοι εκπαιδευτικοί στα ειδικά σχολεία ακόμα δεν υπάρχουν. Οι θέσεις καλύπτονται από αναπληρωτές και ωρομίσθιους με όλα τα μειονεκτήματα που μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Τα μαθήματα σε πολλά σχολεία ξεκινάνε με μηνιαία καθυστέρηση ή και παραπάνω, λόγω έλλειψης προσωπικού! Θα πρέπει να τονίσουμε όμως πως υπάρχει η δέσμευση από την πολιτεία για διορισμό και μόνιμων εκπαιδευτικών μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η εκπαίδευση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες έγινε υποχρεωτική πριν λίγα χρόνια. Παρόλα αυτά ακόμη και σήμερα περισσότερα από τα μισά παιδιά δεν δέχονται την ειδική εκπαίδευση και είναι κλεισμένα σπίτι τους.. Σίγουρα όμως είναι ένα σημαντικό βήμα για την ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία και στους θεσμούς της.
Στη περίπτωση της πιο ελαφριάς αναπηρίας, το παιδί μπορεί να φοιτήσει σε «κανονικό» σχολείο σε τμήματα ένταξης. Με την προϋπόθεση όμως της ύπαρξης εκπαιδευμένου προσωπικού και κατάλληλης υλικοτεχνικής υποδομής. Και πάλι όμως θα πρέπει να λυθούνε δύο σημαντικά ζητήματα…
Το πρώτο έχει να κάνει με τη φροντίδα και τη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος ώστε οι υπόλοιποι μαθητές να αποδεχθούνε τον μαθητή με αναπηρία στη τάξη τους. Σημαντικό ρόλο εδώ θα παίξει ο εκπαιδευτικός ο οποίος θα πρέπει να κάνει μία αντικειμενική περιγραφή της αναπηρίας στα παιδιά, με έμφαση στα άτομα και όχι στην αναπηρία. Επίσης θα πρέπει να δοθεί έμφαση στο γεγονός πως αυτός ο περιορισμός δεν εμποδίζει τα άτομα με αναπηρία να παίξουνε και να αθληθούνε. Στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος θα βοηθούσε και η πρόσκληση σε αθλητές ή σε βουλευτές από τον χώρο της αναπηρίας να μιλήσουν στους μαθητές καθώς και η ανάθεση στους μαθητές διαθεματικών σχεδίων εργασίας με θέμα την ειδική αγωγή.
Το δεύτερο ζήτημα που θα πρέπει να λυθεί είναι η οργάνωση του μαθήματος με τέτοιο τρόπο ώστε ο μαθητής να συμμετέχει κανονικά και να μη νιώθει μειονεκτικά
Οι παρακάτω ενέργειες θα βοηθήσουν σε αυτό:
•    Αποφυγή δραστηριοτήτων που τονίζουν τις διαφορές ανάμεσα στους μαθητές
•    Χρήση δραστηριοτήτων συνεργασίας
•    Προσβασιμότητα στο χώρο γύμνασης και προσαρμοσμένο υλικό
•    Εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τον μαθητή με αναπηρία στο οποίο να αναφέρονται εξατομικευμένη αξιολόγηση και εξατομικευμένοι βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι
•    Προσαρμογή των κανόνων των παιχνιδιών στο μάθημα της φυσικής αγωγής
•    Χρησιμοποίηση απλής γλώσσας αν ο μαθητής έχει νοητική αναπηρία ή μαθησιακές δυσκολίες
•    Προστασία του παιδιού από τυχόν πειράγματα και ειρωνικά σχόλια

Πολύ συνοπτικά έγινε παρουσίαση της εκπαίδευσης που υφίστανται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Στη πράξη όμως για να είναι αποτελεσματικότερη η εκπαίδευση θα πρέπει η πολιτεία από μόνη της αλλά και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, να αντιληφθούν πως όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα ανεξάρτητα από τυχόν ιδιαιτερότητες που μπορεί να διαθέτει κάποιος. Η παροχή ίσων ευκαιριών θα διευκολύνει επίσης την εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία και την ομαλή ένταξή τους στη κοινωνία.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ» ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Της ΚΟΥΤΣΟΥΚΗ ΔΗΜΗΤΡΑΣ*
Το πρώτο σκίρτημα ζωής είναι η κίνηση του εμβρύου. Κίνηση σημαίνει ζωή. Τους πρώτους μήνες ζωής το βρέφος με τις αντανακλαστικές κινήσεις δηλώνει την ύπαρξή του. Με κάθε κίνηση επικοινωνεί με τους ανθρώπους γύρω του, συλλέγει ερεθίσματα και κωδικοποιεί μηνύματα, τα οποία μέσα στον πρώτο κιόλας χρόνο ζωής μετατρέπονται σε εκούσιες κινήσεις. Τέτοιες κινήσεις εξυπηρετούν ανάγκες χειρισμού παιχνιδιών και αντικειμένων, ανάγκες μετακίνησης στο χώρο αλλά και ισορροπίας στην καθιστή και όρθια θέση. Η κίνηση θεμελιώνει όλες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου και με τα πρώτα βήματα, καθώς και με την καθιέρωση του λόγου και της προφορικής επικοινωνίας, αρχίζει η περίοδος όπου σηματοδοτείται η αρχή της ανθρώπινης συνείδησης.
Ο «εαυτός» παίρνει θέση στο κοινωνικό περιβάλλον και υπάρχει ως ξεχωριστή οντότητα. Αρχίζει να υπάρχει σε σχέση με τους «άλλους» και μέσα από τους άλλους επιβεβαιώνεται η ύπαρξή του. Οι πράξεις του είναι αποδεκτές ή απορριπτέες ανάλογα με τους κανόνες και τις νόρμες που έχουν δημιουργήσει «οι άλλοι». Οι πρώτοι φόβοι και οι πρώτες προκαταλήψεις αναπτύσσονται από τη στιγμή της πρώτης επιτυχίας. Το ξεπέρασμα των φόβων αυτών έρχεται με τα επόμενα επιτεύγματα. Επιτεύγματα, όμως, που είναι κυρίως κινητικά.
Κίνηση και εξέλιξη
Με την παραπάνω σύντομη αναφορά για το θεμελιώδη ρόλο της κίνησης στην εξέλιξη είναι εμφανές ότι ο ρόλος της δεν περιορίζεται μόνο σε κινητικά, αλλά επεκτείνεται σε γνωστικά και συναισθηματικά οφέλη. Οι πολλές και ποικίλες κινητικές δραστηριότητες αποτελούν τη γνωσιακή βάση του μαθητή και μέσα από αυτές αναπτύσσει στρατηγικές για την απόκτηση νέων και πιο σύνθετων δραστηριοτήτων. Παράλληλα, αναπτύσσει, την ικανότητα να γενικεύει αυτές τις στρατηγικές και σε άλλα γνωστικά αντικείμενα, μεταφέροντας τον κανόνα και επιδιώκοντας να λύσει περισσότερα και διαφορετικά προβλήματα.
Τα συναισθηματικά οφέλη σχετίζονται με την επιβράβευση της προσπάθειας, την ικανοποίηση για την επιτυχία και την καταξίωση στα μάτια των «άλλων», που αποτελούν ουσιαστικά τους «κριτές» της προσπάθειας ή/και του αποτελέσματος.
Σε όλο το φάσμα των «αναπηριών», δηλαδή στις κινητικές αναπηρίες, τις συναισθηματικές διαταραχές, τη νοητική καθυστέρηση καθώς και στις αισθητηριακές διαταραχές (τύφλωση, κώφωση), η κινητική δραστηριότητα εξυπηρετεί πάρα πολλούς σκοπούς. Πέρα και πάνω από τη βελτίωση των δεξιοτήτων αυτοεξυπηρέτησης και την ανεξάρτητη διαβίωση, την ανάπτυξη κινητικών και φυσικών ικανοτήτων, την εκμάθηση αθλητικών δεξιοτήτων και την ελάττωση των συνεπειών της αναπηρίας, το άτομο με ειδικές ανάγκες μέσα από τη φυσική δραστηριότητα αποκομίζει οφέλη που αφορούν την κοινωνικοποίησή του και την ισότιμη συμμετοχή του στα κοινωνικά δρώμενα. Μέσα από τη συμμετοχή σε ατομικές αλλά και ομαδικές φυσικές δραστηριότητες το άτομο με αναπηρία δομεί την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή του -ιδιαίτερα όταν αυτές οι δραστηριότητες οδηγούν στην επιτυχία των στόχων του- ενδυναμώνει τις δεξιότητές του για διαπροσωπικές σχέσεις, εμπλουτίζει τη ζωή του με δεξιότητες που το βοηθούν να ενταχθεί σε ομάδες αρτιμελών και μαθαίνει να διαχειρίζεται το άγχος, που απορρέει μέσα από αισθήματα ανεπάρκειας και μειονεκτικότητας, εφόσον αναγνωρίζει την κατάστασή του και ενεργεί με σκοπό να τη βελτιώσει.
Κοινωνική ενσωμάτωση
Η φυσική δραστηριότητα με όλες της τις μορφές (φυσική αγωγή, κινητική αναψυχή, αθλητισμός και πρωταθλητισμός) αποτελεί αφενός ένα χώρο συνάντησης ατόμων ανεξαρτήτως εθνικών, φυλετικών ή άλλων ατομικών διαφορών και αφετέρου έναν αβίαστο τρόπο συνύπαρξής τους. Η διδασκαλία και η εξάσκηση νέων και εναλλακτικών κινητικών και αθλητικών δραστηριοτήτων εμπλουτίζουν, από τη μια μεριά, το ρεπερτόριο του ασκούμενου, ενώ, από την άλλη, του επιτρέπουν να εξερευνήσει νέες δυνατότητες και προσωπικές ικανότητες και ενδιαφέροντα που του παρέχουν νέες προκλήσεις και ευκαιρίες επιτυχίας, συνεπώς του παρέχουν κίνητρα για συμμετοχή και βελτίωση. Ολες οι μορφές φυσικής δραστηριότητας δίνουν τη δυνατότητα αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου, της ψυχαγωγίας και επιτρέπουν στο άτομο να αναπτύσσει κοινωνικές σχέσεις με τους συν-ασκούμενους, τους εκπαιδευτές και άλλους.
Η πραγματοποίηση ομαδικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, που να μπορούν να συμμετέχουν και τα άλλα μέλη της οικογένειας, είναι ένα βήμα για την κοινωνική ενσωμάτωση του ατόμου σε μια πρώτη φάση. Ενα επόμενο βήμα αποτελεί η θεσμοθέτηση και η πραγματοποίηση προγραμμάτων άθλησης ατόμων με και χωρίς ειδικές ανάγκες. Δηλαδή, όπου είναι δυνατό να μπορούν να γίνονται κοινά προγράμματα άσκησης για άτομα χωρίς ειδικές ανάγκες και για άτομα με ειδικές ανάγκες (π.χ. κολύμβηση, μπάσκετ, βόλεϊ, αναρρίχηση, ιππασία κ.λπ.).

Τα οφέλη από ένα τέτοιο πρόγραμμα ένταξης είναι αμφίδρομης κατεύθυνσης, καθώς δεν ωφελούνται μόνο τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά και τα άτομα του γενικού πληθυσμού. Η ένταξη ατόμων με ειδικές ανάγκες στα γενικά προγράμματα φυσικής δραστηριότητας μπορεί να προωθήσει την κοινωνικότητα των ατόμων χωρίς ειδικές ανάγκες, να αλλάξει τη στάση τους απέναντι στο διαφορετικό και να αυξήσει την ικανότητά τους για συνεργασία. Ακόμα και σοβαρής μορφής αναπηρίες δεν παρεμποδίζουν τη διεξαγωγή του προγράμματος, ούτε και μειώνεται η ποιότητά του.
Τέλος, η θεσμοθέτηση και η τακτική διοργάνωση αθλητικών εκδηλώσεων (τουρνουά, ημερίδες, φιλικές αθλητικές συναντήσεις) μεταξύ αθλητικών συλλόγων ατόμων με και χωρίς ειδικές ανάγκες είναι ένα ακόμα βήμα που συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση όλων των εμπλεκομένων. Πολύ περισσότερο δε η συμμετοχή των ΑΜΕΑ σε μικτά προγράμματα φυσικής δραστηριότητας συμβάλλει στην ένταξη και ενσωμάτωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην κοινωνία, την άρση των προκαταλήψεων απέναντι στη διαφορετικότητα, αποκλείοντας έτσι τη δημιουργία γκέτο, δηλαδή συγχρόνων Καιάδων όπως είναι ο ρατσισμός και ο  κοινωνικός αποκλεισμός. Γενικότερα, η υλοποίηση ανάλογων προγραμμάτων βοηθά στην ωρίμανση και ενδυνάμωση στάσεων αποδοχής του «άλλου» με ισότιμα  κριτήρια και τη δημιουργία θεσμών που να προωθούν τη συμμετοχή των πολιτών με ίσους όρους σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής δράσης, δηλαδή ενισχύοντας ουσιαστικά την ίδια τη δημοκρατία.
Ζητούμενο: Μια κοινωνία αξιών
Ο αθλητισμός ιστορικά αλλά ιδιαίτερα στον 21ο αιώνα είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ανάγκη του ανθρώπου να αγωνίζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του και τις δυσκολίες του και να καταξιώνεται μέσα από την ίδια τη συμμετοχή του. Οσο, λοιπόν αναπτύσσεται η συμμετοχή σε φυσικές και αθλητικές δραστηριότητες τόσο περισσότερο η κοινωνία βιώνει την αξία της συμμετοχής στον αγώνα και την ευγενή άμιλλα. Η φυσική δραστηριότητα και κατ” επέκταση ο αθλητισμός είναι έκφραση πολιτισμού αλλά και δείκτης της ποιότητας ζωής μιας κοινωνίας. Είναι, επομένως, κυρίαρχος ο ρόλος της φυσικής δραστηριότητας στη διαδικασία κοινωνικοποίησης όλων των πολιτών και τη βελτίωση της ποιότητας της φυσικής και κοινωνικής ζωής.

http://www.haroumenapaidia.gr/dikaiomata-amea

Περιγραφή

Τα αναγνωρισμένα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιππασίας (Federation Equestre Internationale – FEI) αγωνίσματα είναι τα ακόλουθα: Υπερπήδηση εμποδίων, Ιππική δεξιοτεχνία, Ιππικό τρίαθλο, Reining, Γυμνιππευτική (vaulting), Μαραθώνιος και Αμαξοδήγηση (driving). Τα επτά αυτά αγωνίσματα συμπεριλαμβάνονται στο αγωνιστικό πρόγραμμα των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων Ιππικών Αγώνων (World Equestrian Games), τα οποία διεξάγονται ανά τέσσερα χρόνια, στο ζυγό έτος μεταξύ δύο θερινών Ολυμπιάδων. Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διεξήχθη το Σεπτέμβριο του 2002 στην Jerez της Ισπανίας, ενώ το επόμενο θα λάβει χώρα στο “Aαχεν (Aachen) της Γερμανίας το 2006.

Ο εξοπλισμός

Εξοπλισμός Ιππέα

Ο βασικός εξοπλισμός του ιππέα ή της αμαζόνας για τα αγωνίσματα Υπερπήδησης εμποδίων και το Cross Country αποτελείται από το προστατευτικό καπέλο ιππασίας, παντελόνι ιππασίας, μπότες ιππασίας και σακάκι. Οι ιππείς φορούν πουκάμισο και γραβάτα ενώ οι αμαζόνες φορούν πουκάμισο με κολαρίνα.

Εξοπλισμός Ίππου

Σέλα: η σέλα σχεδιάστηκε για να βοηθά τον ιππέα να διατηρεί την ισορροπία και το κάθισμά του στον ίππο. Η σέλα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να ταιριάζει στον ίππο και να συμβάλλει στη δουλειά για την οποία αποσκοπεί. Γι αυτό το λόγο υπάρχουν διαφορετικοί τύποι σέλας για τα διαφορετικά ιππικά αθλήματα.

Φωτογραφία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σύδνεϋ, Αυστραλία. Ο Rodrigo Pessoa από τη Βραζιλία στο αγώνισμα της Υπερπήδησης Εμποδίων © Hamish Blair/ALLSPORTΗ βάση της σέλας είναι ο κορμός, ο οποίος είναι φτιαγμένος από ατσάλι, ίνες γυαλιού ή ξύλο. Κατά κύριο λόγο, το εξωτερικό της σέλας είναι φτιαγμένο από δέρμα.

Η πιο κοινή σέλα είναι η σέλα εμποδίων η οποία χρησιμοποιείται τόσο στο Ιππικό τρίαθλο όσο και στην Υπερπήδηση εμποδίων. Η σέλα αυτή είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε το βάρος του ιππέα να είναι προς τα εμπρός ενώ ο κορμός είναι σχεδιασμένος για πιο βαθύ κάθισμα.

Η σέλα της Ιππικής δεξιοτεχνίας είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να δίνει κάθισμα πιο πίσω από το συνηθισμένο, βοηθώντας τον ιππέα να χρησιμοποιεί το βάρος του.

Υπάρχουν τέσσερα βασικά εξαρτήματα της σέλας:

• Το Έποχο, το οποίο κρατάει τη σέλα στη θέση της και έχει χρήση ανάλογης της ζώνης.

• Οι Αρτάνες, οι οποίες είναι φτιαγμένες από δέρμα, προσαρμόζονται σε μία ειδική υποδοχή της σέλας κάτω από τον κορμό και στο πάνω μέρος των παραπλεύρων της σέλας και στηρίζουν τους αναβολείς.

• Οι Αναβολείς, οι οποίοι είναι συνήθως φτιαγμένοι από ατσάλι έχοντας επένδυση από καουτσούκ, αποτελούν το στήριγμα του ποδιού του ιππέα.

• Το Υπόσαγμα, το οποίο τοποθετείται κάτω από τη σέλα τόσο για να απορροφά τον ιδρώτα όσο και για να προστατεύει τη πλάτη του αλόγου.

Ηνία: Είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να κρατάνε τη στομίδα στο στόμα του ίππου. Υπάρχουν διαφόρων ειδών ηνία για να ταιριάζουν σε κάθε τύπο ίππου καθώς επίσης και διαφορετικών ειδών στομίδες.

Οι στομίδες: Αποτελούν το συνδετικό κρίκο της επαφής του ίππου με του ιππέα. Ο τύπος της στομίδας ανταποκρίνεται και στον έλεγχο που επιθυμεί να έχει ο ιππέας επί του ίππου του.

Μπότες ίππων (περικνημίδες τριβής), καμπάνες, επίδεσμοι: Οι περικνημίδες αποτελούν προστατευτικά των ποδιών και των οπλών των ίππων. Χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή του αγώνα και αποτελούν βασικό εξάρτημα για την καλύτερη προστασία και αποφυγή τραυμάτων στο βασικότερο και ουσιαστικότερο μέρος του ίππου. Οι επίδεσμοι, οι οποίοι είναι φτιαγμένοι συνήθως από ελαστικό ή μάλλινο ύφασμα, χρησιμοποιούνται τόσο στην προπόνηση όσο και στο στάβλο και συμβάλλουν στην ανακούφιση των ποδιών του ίππου

Τζορτζ Μπεστ

Αντικομφορμιστής, ποδοσφαιρικό ταλέντο εφάμιλλο ­ κατά πολλούς ­ του Πελέ, teen idol και αλκοολικός. Ο βορειοϊρλανδός σταρ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν ο πρώτος διάσημος ποδοσφαιριστής που είχε προβλήματα με το ποτό. Χάρη σε αυτόν μάλιστα οι ιστορίες αλκοολικών αθλητών, παρά τα συγκλονιστικά προσωπικά δράματα που κουβαλούσαν, περιβάλλονταν από έναν σκοτεινό εξωτισμό. Τα χαμένα ταλέντα, όπως και οι χαμένες υποθέσεις, προσείλκυαν πάντα το κοινό. Και τέτοια υπήρξαν πολλά.

Το 1968 ο Τζορτζ Μπεστ τα είχε όλα. Ανακηρύχθηκε ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Με την αγαπημένη του κόσμου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε χαρίσει το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην Αγγλία. Με τα «μαγικά» του στο γήπεδο είχε όσα λεφτά ήθελε. Με το επαναστατικό του μούσι είχε όποια κοπέλα ήθελε. Κάπου εκεί ήρθε το ποτό. Από τις σαμπάνιες της νίκης, στα ατελείωτα πάρτι της εποχής και στις μπιραρίες μετά τα παιχνίδια, ο «Τζόρτζι» έπινε το καταπέτασμα. Η αγγλική κοινή γνώμη χειροκροτούσε το αγαπημένο της παιδί που διασκέδαζε. Το ποτό στις παμπ αποτελεί μέρος της κουλτούρας της. Ωσπου ο Μπεστ εθίστηκε. Η καριέρα του έληξε άδοξα πέντε χρόνια μετά τους θριάμβους του, σε ηλικία μόλις 27 χρόνων, το 1973. Στο τέλος δεν μπορούσε να πάει στην προπόνηση ξεμέθυστος και μετά δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγε ο προπονητής του. Είχε πάρει και κιλά. Το ποτό, σε αντίθεση με τα ναρκωτικά, παχαίνει. Ο κόσμος τον ξαναθυμήθηκε πριν από λίγα χρόνια. Το καλοκαίρι του 1996 οι άγγλοι τηλεθεατές σοκάρονται βλέποντας τον Μπεστ καλεσμένο σε μια εκπομπή για την Εθνική Αγγλίας. Παραμορφωμένος από το αλκοόλ, κακοντυμένος, μια και έχει χάσει ή πιο σωστά… πιει όλη του την περιουσία. Ο ίδιος έχει πει: «Αν κρατούσα τα καπάκια από τα μπουκάλια που έχω πιει, θα ήμουν πλούσιος».

Την ίδια εποχή κατά την οποία μεσουρανούσε ο Μπεστ, ένας ακόμη Βρετανός, από τους πολλούς που είχαν και έχουν πρόβλημα με τα οινοπνευματώδη, κατέστρεφε την καριέρα του κοιτώντας τον άδειο πάτο ενός ποτηριού. Ο Τζίμι Γκριβς, από τους καλύτερους επιθετικούς των αγγλικών γηπέδων, το 1966 είχε αποκλειστεί από τον προπονητή τής μετέπειτα παγκόσμιας πρωταθλήτριας Εθνικής Αγγλίας Αλφ Ράμσεϊ γιατί είχε τη φήμη του πότη. Εχασε την ευκαιρία για μια μεγάλη καριέρα, αλλά κατάφερε να αποσυρθεί «αξιοπρεπώς» στα 31 του. Το «αξιοπρεπώς» χωράει πολλή κουβέντα. «Είχα φτάσει στο χειρότερο σημείο της ζωής μου» θυμάται έπειτα από χρόνια ο Τζίμι Ριβς. «Ενιωθα γερασμένος και ήμουν μόλις 31. Πολλά πρωινά ξυπνούσα στο αυτοκίνητό μου και δεν ήξερα πώς είχα φτάσει εκεί».

Ο λόγος που οι αθλητές μπλέκουν με τα οινοπνευματώδη είναι τόσο απλός που τρομάζει. Οι παίκτες σε πολύ μικρή ηλικία βιώνουν την εξωπραγματική πίεση του σταρ σίστεμ. Την ίδια ώρα βρίσκονται με πολλά χρήματα και ακόμη περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καθώς το ημερήσιο πρόγραμμά τους περιλαμβάνει μόνο λίγες ώρες προπόνησης. Ακόμη χειρότερα στην Αγγλία, η παμπ αποτελεί θεσμό.

Μια βραδιά στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μπροστά από τη δρύινη μπάρα μιας ημισκότεινης παμπ του Νιούκαστλ, εκτυλίσσεται η εξής σκηνή: Ο νεαρός Πολ Γκασγκόιν, ανατέλλων σταρ της ομάδας, κομπάζει στην παρέα του ότι είναι καλύτερος από τον φτασμένο συμπαίκτη του και νυν προπονητή της Εθνικής Αγγλίας κ. Κέβιν Κίγκαν. «Ναι, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεπεράσεις τον Τζορτζ Μπεστ» του λέει ένας φίλος του. Ο Γκασγκόιν το εκλαμβάνει ως πρόκληση για το πόσο μπορεί να πιει. Ετσι αρχίζουν όλα. Φύσει ιδιόρρυθμος, όπως κάθε μεγάλο ταλέντο, συγκεντρώνει πάνω του τα φλας των παπαράτσι, που γίνονται η σκιά του στην εξωγηπεδική ζωή του. Οι Ιταλοί της Λάτσιο θυμούνται ακόμη και σήμερα το περιστατικό, του 1992, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει ένα αποτέλεσμα μπροστά στις κάμερες και εκείνος απάντησε με ένα ρέψιμο. Μεγάλη μετεγγραφή των Ιταλών, η οποία όμως δεν τους βγήκε, και έτσι το 1994 αποφασίζουν να πασάρουν τον «Γκάζα» στη σκωτσέζικη Ρέιντζερς. Ο Γκασγκόιν ανακάμπτει, αλλά τα πληρώνει η γυναίκα του, η Σέριλ. Η φωτογραφία της με μαυρισμένο μάτι φιλοξενήθηκε αρκετές φορές στα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ. Τα μπαρ της Γλασκώβης τον μαθαίνουν για τα καλά και στο γήπεδο ελάχιστες φορές δεν πηγαίνει μεθυσμένος.

Μετακομίζει στο Ρίβερσαϊντ και με τη φανέλα της Μίντλεσμπρο ακροβατεί ανάμεσα στα οινοπνευματώδη και στα μαγικά του στο γήπεδο. Τα τελευταία κάνουν τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Αγγλίας κ. Γκλεν Χοντλ να τον καλέσει στην Εθνική για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας. Λίγο όμως πριν από την ανακοίνωση της τελικής 20άδας κυκλοφορούν φωτογραφίες του Γκασγκόιν με την παρέα του έξω από ένα μπαρ τύφλα στο μεθύσι. Ο κ. Χοντλ τον αποκλείει από την αποστολή. Λίγες εβδομάδες αργότερα θα βγει και το διαζύγιό του με τη Σέριλ. Είναι το δεύτερο χτύπημα για τον Γκασγκόιν μέσα σε λίγες ημέρες. Το πρώτο ήταν ο θάνατος του επιστήθιου φίλου του Ντέιβιντ Τσικ, από υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών. Ο Γκασγκόιν πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που ο συμπαίκτης του στη Μίντλεσμπρο και γνωστός μπεκρής Πολ Μέρσον αναγκάζεται να φύγει από την ομάδα για να μην κυλήσει.

Το περασμένο φθινόπωρο στο Δουβλίνο έρχεται η κορύφωση του δράματος. Βγαίνοντας από ένα μπαρ δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του και σωριάζεται σαν σακί. Σέρνεται ως τον κοντινό σιδηροδρομικό σταθμό, όπου μένει η πρώην γυναίκα του. Ενας σταθμάρχης τον αναγνωρίζει και τον πηγαίνει στο σπίτι της Σέριλ. Εκείνη τηλεφωνεί αμέσως στον παλιό του φίλο και παίκτη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Μπράιαν Ρόμπσον. Λίγες ημέρες αργότερα ο Γκασγκόιν εισάγεται στο νοσοκομείο Marchwood Priory, το διασημότερο κέντρο απεξάρτησης από οινοπνευματώδη στην Αγγλία. Εκεί είχαν νοσηλευτεί ο Πολ Μέρσον και ο διεθνής κεντρικός της Αρσεναλ Τόνι Ανταμς. Ο πρώτος θα πει: «Θα χρειαστεί να περάσει μια κόλαση αν θέλει να ξεφύγει από το πρόβλημά του». Ο δεύτερος θα γράψει ένα βιβλίο, το «Addicted» («Εθισμένος»), στο οποίο περιγράφει τις δικές του περιπέτειες αλλά και του φίλου του, του «Γκάζα».

Μία μέρα πριν από την εισαγωγή του Πολ Γκασγκόιν στο νοσοκομείο, η Αγγλία συγκλονίζεται από ένα ακόμη τέτοιο περιστατικό. Ο 48χρονος Μάλκομ Μακ Ντόναλντ, παίκτης θρύλος στα 70′s, βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρά του σε κωματώδη κατάσταση περικυκλωμένος από δεκάδες άδεια μπουκάλια ουίσκι.

Στο Λίβερπουλ θυμούνται ακόμη τον Δανό Γιαν Μέλμπι. Επί τρία χρόνια δεν υπήρξε νύχτα που ο προπονητής του να μην τον βρήκε κοιμισμένο σε μπαρ της πόλης. Εφυγε τελειωμένος και δέκα κιλά βαρύτερος…

Πρόβλημα με τα οινοπνευματώδη είχαν δύο μεγάλες δόξες του ποδοσφαίρου εκτός Αγγλίας. Ο Γκερντ Μίλερ, παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Δυτικής Γερμανίας το 1974, μετανάστευσε στις ΗΠΑ, ακολουθώντας το παράδειγμα του Πελέ και τα δολάρια της εποχής. Υστερα από χρόνια θα επιστρέψει στην πατρίδα του εξαθλιωμένος, παραμορφωμένος από τα οινοπνευματώδη και πάμπτωχος. Ο παλιός του φίλος και συμπαίκτης Φραντς Μπεκενπάουερ τον περιμάζεψε και του πλήρωσε τα έξοδα της κλινικής αποτοξίνωσης. Αφού «καθάρισε», του βρήκε και δουλειά στα παιδικά τμήματα της Μπάγερν Μονάχου. Ο Μίλερ κυκλοφορεί τώρα μονίμως με γυαλιά, προσπαθώντας να κρύψει το πρόσωπό του. Στις ΗΠΑ συνάντησε το ίδιο πρόβλημα και ο Ολλανδός Νέεσκενς. Πάντα μεθυσμένος, έφτασε στο σημείο να έχει προκαλέσει τόσα αυτοκινητικά ατυχήματα που οι Αμερικάνοι του ζήτησαν να εγκαταλείψει το έδαφός τους.

Πιο κοντινή στην Ελλάδα περίπτωση είναι αυτή του μπασκετμπολίστα Ρόι Τάρπλεϊ. Απίστευτο ταλέντο στο ΝΒΑ, εκδιώχθηκε λόγω ναρκωτικών και βρήκε καταφύγιο στην Ελλάδα και στις μπίρες. Πριν από τον ημιτελικό του Αρη με τον Ολυμπιακό τον Απρίλιο του 1994 για τα πλέι οφ του πρωταθλήματος στο ουδέτερο της Χαλκίδας, στις εφημερίδες φιλοξενούνται οι μαρτυρίες υπαλλήλου του ξενοδοχείου, ο οποίος είχε ανακαλύψει 35 κουτάκια μπίρες κάτω από το κρεβάτι του Ρόι. Φτάνει στο σημείο να πάθει παγκρεατίτιδα από τα οινοπνευματώδη το φθινόπωρο του 1995. Τον περασμένο Σεπτέμβριο βρέθηκε στην Κύπρο, μετεγγραφή του Απόλλωνα Λεμεσού. Το ανέκδοτο που κυκλοφορούσε είναι ότι στο αεροδρόμιο κρατούσε δύο σακ βουαγιάζ. Ενας από τους υπευθύνους της ομάδας πήγε να τον βοηθήσει και να σηκώσει τη μία τσάντα. Του βγήκε το χέρι, γιατί του έτυχε αυτή με τα κουτάκια μπίρας. Πριν από δύο εβδομάδες ο Τάρπλεϊ, έχοντας χάσει κιλά από τον μυϊκό όγκο του, νοσηλεύτηκε σε κλινική της Λεμεσού. Η επίσημη αιτιολογία ήταν «όξινες αναγωγές στο στομάχι».

Οπως πάντα, υπάρχει κάτι που τα αιτιολογεί, αλλά δεν τα δικαιολογεί…

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες (γαλλικά: Jeux olympiques, αγγλικά Olympic Games) είναι αθλητική διοργάνωση πολλών αγωνισμάτων που γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Η καταγωγή των αγώνων είναι η Αρχαία Ελλάδα, και έχουν αναβιωθεί από τον Γάλλο βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν και τον Δημήτριο Βικέλα στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι Αγώνες της Ολυμπιάδας, γνωστοί και ως Θερινοί Ολυμπιακοί, τελούνται κάθε τέσσερα χρόνια από το 1896 και μετά, με εξαίρεση τις χρονιές κατά τη διάρκεια των Παγκόσμιων πολέμων. Το 1924 άρχισαν οι ειδικοί Ολυμπιακοί Αγώνες και οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί, για χειμερινά αθλήματα. Από το 1994 οι χειμερινοί αγώνες δεν γίνονται πια την ίδια χρονιά με τους Θερινούς Ολυμπιακούς

Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Ο πρώτος καταγεγραμμένος εορτασμός των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαιότητα ήταν στην Ολυμπία, το 776 π.Χ. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή δεν ήταν και η πρώτη φορά που γίνονταν οι Αγώνες. Τότε οι Αγώνες ήταν μόνο τοπικοί και διεξαγόταν μόνο ένα αγώνισμα, η κούρσα του σταδίου.

Από το 776 π.Χ. και μετά οι Αγώνες, σιγά-σιγά, έγιναν πιο σημαντικοί σε ολόκληρη την αρχαία Ελλάδα φτάνοντας στο απόγειο τους κατά τον πέμπτο και έκτο αιώνα π.Χ. Οι Ολυμπιακοί είχαν επίσης θρησκευτική σημασία αφού γίνονταν προς τιμή του θεού Δία, του οποίου το τεράστιο άγαλμα στεκόταν στην Ολυμπία. Ο αριθμός των αγωνισμάτων έγινε είκοσι και ο εορτασμός γινόταν στην διάρκεια μερικών ημερών. Οι νικητές των αγώνων θαυμάζονταν και γίνονταν αθάνατοι μέσα από ποιήματα και αγάλματα. Το έπαθλο για τους νικητές ήταν ένα στεφάνι από κλαδιά ελιάς.

Οι Αγώνες σιγά σιγά έχασαν την σημασία τους όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα και όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι Ολυμπιακοί θεωρούνταν πια σαν μία παγανιστική γιορτή, και το 393 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε την διεξαγωγή τους. Με αυτό τον τρόπο τελείωσε μια περίοδος χιλίων χρόνων κατά την οποία οι Ολυμπιακοί διεξάγονταν συνέχεια κάθε τέσσερα χρόνια

Αναβίωση των Αγώνων

Είναι γνωστό ότι κατά τον 17ο αιώνα γινόταν κάποια γιορτή η οποία έφερε το όνομα «Ολυμπιακοί αγώνες» στην Αγγλία. Παρόμοιες εκδηλώσεις ακολούθησαν στους επόμενους αιώνες στην Γαλλία και Ελλάδα οι οποίες όμως ήταν μικρής έκτασης και σίγουρα όχι διεθνείς. Το ενδιαφέρον για τους Ολυμπιακούς μεγάλωσε όταν ανακαλύφθηκαν τα ερείπια της αρχαίας Ολυμπίας από Γερμανούς αρχαιολόγους στα μέσα του 19ου αιώνα.

Ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης, που τότε δίδασκε την αρχαία ελληνική γλώσσα σε πανεπιστήμιο του Παρισίου, μετέφρασε και δημοσίευσε στη γαλλική το «Γυμναστικό» του Φιλόστρατου (1858), και τη συνόδευσε με κείμενό του, περί της ανάγκης αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων^[1].

Πιέρ ντε Κουμπερτέν

Λίγο αργότερα, ο βαρώνος Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ο οποίος ήταν Γενικός Γραμματέας των γαλλικών αθλητικών σωματείων, προσπαθούσε να δικαιολογήσει την ήττα των Γάλλων στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο (1870-1871). Πίστευε ότι ο λόγος της ήττας ήταν επειδή οι Γάλλοι δεν είχαν αρκετή φυσική διαπαιδαγώγηση και ήθελε να την βελτιώσει. Ο Κουμπερτέν ήθελε επίσης να ενώσει της εθνότητες και να φέρει μαζί την νεολαία με τον αθλητισμό παρά να γίνονται πόλεμοι. Πίστευε ότι η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων θα πετύχαινε και τους δύο πιο πάνω σκοπούς του.

Σε ένα συνέδριο στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι που έγινε από τις 16 μέχρι τις 23 Ιουνίου, το 1894 παρουσίασε τις ιδέες του σε ένα διεθνές ακροατήριο. Την τελευταία μέρα του συνεδρίου αποφασίστηκε να διεξαχθούν οι πρώτοι μοντέρνοι Ολυμπιακοί αγώνες το 1896 στην Αθήνα, την πόλη και την χώρα που τους γέννησε. Έτσι γεννήθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) για να διοργανώσει τους Αγώνες με πρώτο πρόεδρο τον Μακεδόνα Δημήτριο Βικέλα, γενικό γραμματέα τον βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερντέν και μέλη προσωπικότητες από διάφορα κράτη.

Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Αν και οι αθλητές που πήραν μέρος δεν ξεπερνούσαν τους 250, ήταν η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση που έγινε ποτέ. Οι Έλληνες αξιωματούχοι και το κοινό ήταν ενθουσιασμένοι και ζήτησαν να έχουν το μονοπώλιο των αγώνων. Η ΔΟΕ όμως αποφάσισε διαφορ

Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Σχετικά άρθρα: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες και Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

Μετά, όμως από την αρχική επιτυχία, οι Ολυμπιακοί είχαν σοβαρά προβλήματα. Στους εορτασμούς στο Παρίσι (1900) και στο Σεντ Λούις (1904) οι αγώνες επισκιάστηκαν από τις διεθνείς εκθέσεις στις οποίες είχαν περιληφθεί. Οι επόμενοι Μεσολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το 1906 για να γιορτάσουν τα δέκατα γενέθλια των αγώνων. Αν και είχαν διοργανωθεί από την ΔΟΕ, μια μετέπειτα απόφαση της κήρυξε ότι δεν ήταν επίσημοι Ολυμπιακοί αγώνες. Οι αγώνες του 1906 όμως ξανά προσέλκυσαν ένα μεγάλο αριθμό από παγκόσμιες συμμετοχές. Το 1904 το 80% των συμμετοχών ήταν Αμερικάνοι αθλητές και σηματοδοτούν την αρχή της ανάπτυξης των αγώνων σε δημοσιότητα και μέγεθος ετικά και οι δεύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το 1900 στο Παρίσι (Γαλλία).

Χειμερινοί Αγώνες

Όταν εγκαθιδρύθηκε η ΔΟΕ, ένα από τα αγωνίσματα που προτάθηκαν για το πρόγραμμα αγώνων ήταν το πατινάζ ταχύτητας. Όμως το αγώνισμα αυτό δεν διεξήχθη μέχρι τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο, στους οποίους διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα καλλιτεχνικού πατινάζ. Η ιδέα για την οργάνωση ξεχωριστών Ολυμπιακών αγώνων για χειμερινά αγωνίσματα προτάθηκε αλλά απορρίφθηκε από Σκανδιναβικές χώρες που προτιμούσαν την δική τους διοργάνωση τους λεγόμενους Σκανδιναβικούς Αγώνες. Όμως, χειμερινά αγωνίσματα ήταν στο πρόγραμμα των αγώνων του 1916 που ακυρώθηκαν, και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920.

Για το 1924 αποφασίσθηκε να οργανωθεί μια «Διεθνής εβδομάδα χειμερινών αγώνων» (Semaine des Sports d’Hiver) στο Σαμονί της Γαλλίας υπό την προστασία της ΔΟΕ, και σε συνδυασμό με τους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924 στο Παρίσι. Αυτή η «Εβδομάδα» είχε μεγάλη επιτυχία και το 1925 η ΔΟΕ αποφάσισε να δημιουργήσει ξεχωριστή διοργάνωση για Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες η οποία δεν θα συνδέεται με τους Θερινούς Αγώνες. Η διοργάνωση του 1924 χαρακτηρίστηκε, αργότερα στην συνάντηση της ΔΟΕ το 1926, ως οι πρώτοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί.

Όλα τα αθλήματα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς διεξάγονται πάνω σε πάγο ή χιόνι όπως επιβάλλει το καταστατικό των Ολυμπιακών, το σύνταγμα της ΔΟΕ. Ο αριθμός των αθλητών σε χειμερινούς Ολυμπιακούς είναι κατά πολύ μικρότερος από αυτό των θερινών. Στο Σολτ Λέικ Σίτι 2,400 αθλητές αγωνίστηκαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2002 σε 78 αγωνίσματα.

Μέχρι το 1992, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί αγώνες διεξάγονταν την ίδια χρονιά με τους Θερινούς. Αλλά το 1993 η ΔΟΕ αποφάσισε οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί να γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια δύο χρόνια μετά τους Θερινούς. Έτσι οι επόμενοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το 1994 κι είχαν απόσταση δύο χρόνια μόνο απ” τους προηγούμενους

Πολιτική παρέμβαση

Σε αντίθεση με τι πίστευε ο Κουμπερτέν, οι Ολυμπιακοί δεν απέτρεψαν τους πολέμους και έτσι διακόπηκε η διεξαγωγή τους κατά τον πρώτο και δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολιτικά ζητήματα επηρέασαν επίσης αρκετές Ολυμπιάδες. Το 1936 στο Βερολίνο οι Ολυμπιακοί χρησιμοποιήθηκαν για πολιτική προπαγάνδα από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους Ναζί. Κατά τις δεκαετίες του ’70 και ’80, επηρεάστηκαν από μποϋκοτάζ. Αφρικανικά κράτη μποϊκόταραν τους Ολυμπιακούς του 1976 επειδή η Νέα Ζηλανδία μετείχε σε αγώνες rugby στην Νότια Αφρική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και άλλα κράτη του δυτικού κόσμου αρνήθηκαν να αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς του 1980 στη Μόσχα επειδή η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στο Αφγανιστάν. Η Σοβιετική Ένωση και άλλες ανατολικές χώρες μποϊκόταραν τους Ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες. Η Βόρειος και η Νότιος Κορέα συμμετείχαν με κοινή αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2000 και 2004.

Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων

Στις 6 Ιουλίου 2007, στη συνδιάσκεψη της ΔΟΕ που έγινε στη Γουατεμάλα, έπειτα από πρόταση του προέδρου Ζακ Ρογκ, αποφασίστηκε η διεξαγωγή Ολυμπιακών Αγώνων Νέων για αθλητές και αθλήτριες από 14 ως 18 ετών από το 2010. Οι Αγώνες Νέων έχουν αρκετά κοινά στοιχεία στο αγωνιστικό και τελετουργικό μέρος με τους Θερινούς και Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται τα ίδια αθλήματα αλλά τα αγωνίσματά τους είναι προσαρμοσμένα στις ηλικίες των αθλητών. Σε ορισμένα ομαδικά αγωνίσματα (π.χ. ομαδικό μοντέρνου πεντάθλου, ομαδικό τοξοβολίας, διπλό τένις) προβλέπεται η δημιουργία ηπειρωτικών αντί εθνικών ομάδων, με αθλητές από διαφορετικές χώρες. Επίσης, δεν ανακρούονται οι εθνικοί ύμνοι των χωρών των νικητών, ούτε γίνεται έπαρση σημαιών. Κατά τα άλλα υπάρχει το τελετουργικό με τη φλόγα, η τελετή έναρξης στην οποία η Ελλάδα παρελαύνει πρώτη τιμής ένεκεν, η τελετή λήξης, το ολυμπιακό χωριό, η απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων κλπ.

Οι 1οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων διεξήχθησαν στη Σιγκαπούρη από 14 ως 26 Αυγούστου 2010 και οι επόμενοι έγιναν το 2014 στο Ναντζίνγκ της Κίνας. Οι 1οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων διεξήχθησαν το 2012 στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας.

Ιδιαίτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες

Οι Ιδιαίτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι οι Παραολυμπιακοί Αγώνες για τα άτομα με αναπηρία οι οποίοι έλαβαν χώρα το έτος 2004 στην Αθήνα, οι Ειδικοί Ολυμπιακοί Αγώνες για τα άτομα με νοητική υστέρηση και πολλαπλές αναπηρίες οι οποίοι έλαβαν χώρα το έτος 2011 στην Αθήνα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες των κωφών οι οποίοι επρόκειτο να λάβουν χώρα το έτος 2013 στην Αθήνα, όμως ακυρώθηκαν εξαιτίας της Ελληνικής κρίσης χρέους.

.

Διοργανώτριες Πόλεις

Κύριο λήμμα: Διοργανώτριες Πόλεις Ολυμπιακών Αγώνων

Θερινοί Αγώνες

• Αθήνα (Ελλάδα) 1896
• Παρίσι (Γαλλία) 1900
• Σεντ Λούις (ΗΠΑ) 1904
• Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο) 1908
• Στοκχόλμη (Σουηδία) 1912
• Αμβέρσα (Βέλγιο) 1920
• Παρίσι (Γαλλία) 1924
• Άμστερνταμ (Ολλανδία) 1928
• Λος Άντζελες (ΗΠΑ) 1932
• Βερολίνο (Γερμανία) 1936
• Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο) 1948
• Ελσίνκι (Φινλανδία) 1952
• Μελβούρνη (Αυστραλία)1956
• Ρώμη (Ιταλία) 1960
• Τόκιο (Ιαπωνία) 1964
• Πόλη του Μεξικού (Μεξικό) 1968
• Μόναχο (Γερμανία) 1972
• Μοντρεάλ (Καναδάς) 1976
• Μόσχα (Ρωσία) 1980
• Λος Άντζελες (ΗΠΑ) 1984
• Σεούλ (Νότια Κορέα) 1988
• Βαρκελώνη (Ισπανία) 1992
• Ατλάντα (ΗΠΑ) 1996
• Σίδνεϊ (Αυστραλία) 2000
• Αθήνα (Ελλάδα) 2004
• Πεκίνο (Κίνα) 2008
• Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο) 2012
• Ρίο ντε Τζανέιρο (Βραζιλία) 2016
• Τόκιο (Ιαπωνία) 2020

Χειμερινοί Αγώνες

• Σαμονί (Γαλλία) 1924
• Σεν Μόριτζ (Ελβετία) 1928
• Λέικ Πλάσιντ (ΗΠΑ) 1932
• Γκάρμις-Παρτενκίρχεν (Γερμανία) 1936
• Σεν Μόριτζ (Ελβετία) 1948
• Όσλο (Νορβηγία) 1952
• Κορτίνα Νταμπέτσο (Ιταλία) 1956
• Σκουά Βάλλεϊ (ΗΠΑ) 1960
• Ίνσμπρουκ (Αυστρία) 1964
• Γκρενόμπλ (Γαλλία) 1968
• Σαπόρο (Ιαπωνία) 1972
• Ίνσμπρουκ (Αυστρία) 1976
• Λέικ Πλάσιντ (ΗΠΑ) 1980
• Σαράγεβο (Γιουγκοσλαβία) 1984
• Κάλγκαρυ (Καναδάς) 1988
• Αλμπερβίλ (Γαλλία) 1992
• Λίλεχαμερ (Νορβηγία) 1994
• Ναγκάνο (Ιαπωνία) 1998
• Σολτ Λέικ Σίτυ (ΗΠΑ) 2002
• Τορίνο (Ιταλία) 2006
• Βανκούβερ (Καναδάς) 2010
• Σότσι (Ρωσία) 2014
• Πιεονγκτσάνγκ (Νοτια Κορέα) 2018

Μελλοντικοί Ολυμπιακοί Αγώνες

Το Πιεονγκτσάνγκ πρόκειται να διοργανώσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018

Το Τόκιο πρόκειται να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020

Ολυμπιακά Σύμβολα

Σχετικό άρθρο: Ολυμπιακά σύμβολα

Τελετές Έναρξης

H τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων θεωρείται πλέον ως η μεγαλύτερη γιορτή κάθε 4 χρόνια. Κάθε πόλη που τους φιλοξενεί, μέσα από ένα φαντασμαγορικό θέαμα που αποτελείται από διάφορα μέρη, προσπαθεί να περάσει την ιστορία της στον υπόλοιπο κόσμο. Έχει καθιερωθεί οι τελετές να γίνονται Παρασκευή πριν το πρώτο Σαββατοκύριακο των Αγώνων.

Το πρωτόκολλο που ακολουθεί την τελετή είναι αυστηρό και συναντάται παντού το ίδιο. Έτσι:

- Ο Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής ΔΟΕ μαζί με τον πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής, υποδέχονται τον αρχηγό του κράτους που τους διοργανώνει μέσα στο στάδιο.

- Η παρέλαση των αθλητών. Πριν από κάθε αποστολή προηγείται μια ταμπέλα με το όνομα της συμμετέχουσας χώρας και η σημαία της. Η παρουσίαση γίνεται σύμφωνα με το αλφάβητο της διοργανώτριας χώρας. Εξαίρεση αποτελούν η Ελλάδα που πάντα εισέρχεται πρώτη στο στάδιο και η διοργανώτρια χώρα που εισέρχεται τελευταία.

- Ο λόγος του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής, πάντα τελειώνει με την φράση «I have the honour of inviting …, President of the International Olympic Committee, to speak.»

- Ο λόγος του προέδρου της ΔΟΕ, πάντα τελειώνει με την φράση, , «I have the honour of inviting … (the Head of State) to proclaim open the Games of the… Olympiad of the modern era.»

- Ο αρχηγός του κράτους που κηρύσσει την έναρξη των αγώνων λέγοντας στην μητρική του γλώσσα τα παρακάτω «I declare open the Games of … (name of City) celebrating the … Olympiad of the modern era.» (πχ Κηρύσσω την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και τον εορτασμό της 28ης Ολυμπιάδος της σύγχρονης εποχής).

- Η Ολυμπιακή σημαία και ο Ολυμπιακός Ύμνος. Κατά την διάρκεια του Ολυμπιακού ύμνου, η σημαία εισέρχεται (οριζόντια) στο στάδιο και υψώνεται σε ιστό μέσα σε αυτό.

- Η Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία και το άναμμα του βωμού. Αθλητές φέρνουν την Ολυμπιακή φλόγα μέσα στο στάδιο και δίνοντας ο ένας στον άλλον τη δάδα τελικά ανάβουν το βωμό.

- Ο όρκος των αθλητών και των κριτών. Από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων το 2010 περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα και ο όρκος των προπονητών, που οι απαρχές του φθάνουν ως την Αρχαία Ολυμπία στην επίσημη τελετή ορκομωσίας των αθλητών, των γυμναστών και των ελλανοδίκων.

- Απελευθέρωση περιστεριών (σημ. Μετά τους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988 και τα περιστέρια που κάηκαν επειδή κάθισαν στον βωμό, ακολουθείται πιο ελεύθερο πρωτόκολλο. Στην Ατλάντα παιδιά κρατούσαν κοντάρια που πάνω είχαν χάρτινα περιστέρια, στην Αθήνα παιδιά με κλαδιά ελιάς εισήλθαν στο στάδιο).

- Ο ύμνος της διοργανώτριας χώρας

- Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Κατά την τελετή έναρξης, ένας αθλητής από τη χώρα που φιλοξενεί τους Αγώνες δηλώνει:

«Στο όνομα όλων των αθλητών υπόσχομαι ότι θα συμμετέχουμε σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες δείχνοντας σεβασμό και τηρώντας τους νόμους που τους κυβερνούν, στο αληθινό όνομα της αθ

Τελετές Λήξης

Η τελετή λήξης σε αντίθεση με αυτή της έναρξης έχει έναν πιο χαλαρό χαρακτήρα.

Κύρια σημεία της είναι:

• Καλλιτεχνικό πρόγραμμα

• Η είσοδος των σημαιών των χωρών που συμμετείχαν. Συνήθως μπαίνουν όλες μαζί, αλλά στην κορυφή της πομπής βρίσκονται οι σημαίες της διοργανώτριας χώρας, της επόμενης χώρας που θα τους διοργανώσει και της Ελλάδας.

• Η είσοδος των αθλητών που συμμετείχαν, οι οποίοι μπαίνουν σαν μια ομάδα και όχι κατά έθνος, γεγονός που συμβολίζει την ενότητα και την φιλία.

• Η ανάκρουση των Εθνικών Ύμνων της Ελλάδας (ως φόρος τιμής για την χώρα που γέννησε τους Αγώνες-καθιερώθηκε το 1928), της χώρας που διοργανώθηκαν και της χώρας που θα διοργανωθούν οι Αγώνες.

• Η τελετή της σημαίας με πρώτο στάδιο την είσοδο της Ολυμπιακής σημαίας της Αμβέρσας, την οποία φέρνει μέσα στο στάδιο ο δήμαρχος της διοργανώτριας πόλης, ο οποίος την παραδίδει στον πρόεδρο της ΔΟΕ.

• Η παράδοση της Ολυμπιακής σημαίας στην επόμενη διοργανώτρια πόλη. Ο πρόεδρος της ΔΟΕ απευθύνει χαιρετισμό και την παραδίδει στον δήμαρχο της πόλης.

• Η παρουσίαση ενός μικρού καλλιτεχνικού δρώμενου από την επόμενη διοργανώτρια πόλη.

• Ο Πρόεδρος της ΔΟΕ κηρύσσει επίσημα την λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων και καλεί όλη την νεολαία της γης να συγκεντρωθεί στην επόμενη διοργανώτρια πόλη και τον εορτασμό των Αγώνων της Ολυμπιάδας.

• Η Ολυμπιακή φλόγα σβήνει αρμονικά στον βωμό και η ολυμπιακή σημαία μεταφέρεται έξω από το στάδιο.

• Καλλιτεχνικό πρόγραμμα

λητοπρέπειας, για τη δόξα του αθλητισμού και την τιμή της ομάδας μας».

Ολυμπιακά Αθλήματα

Κύριο λήμμα: Ολυμπιακά αθλήματα

Στους Ολυμπιακούς του 2000 οι αθλητές αγωνίστηκαν σε 28 κύριες κατηγορίες αθλημάτων σύμφωνα με τη ΔΟΕ. Αυτές οι κύριες κατηγορίες όμως αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα 34 διαφορετικά αθλήματα, από τα οποία μόνο πέντε ήταν συνέχεια στο πρόγραμμα των Ολυμπιάδων από το 1896: στίβος, ποδηλασία, ξιφασκία, γυμναστική και κολύμβηση. Αν το 1896 η κωπηλασία δεν ακυρωνόταν λόγω άσχημου καιρού, θα ήταν επίσης σε αυτόν τον κατάλογο.

Στους χειμερινούς Ολυμπιακούς υπάρχουν 7 αθλήματα, ή 15 εάν καταμετρήσουμε τα αθλήματα που υπάρχουν σε γενικές κατηγορίες όπως skiing και πατινάζ. Από αυτά τα Cross-country skiing, Καλλιτεχνικό πατινάζ, χόκεϋ επί πάγου, Nordic combined, ski jumping και speed skating έχουν διεξαχθεί σε όλους τους χειμερινούς Ολυμπιακούς. Επίσης το Καλλιτεχνικό πατινάζ και το χόκεϋ επί πάγου διεξήχθησαν σαν μέρος των θερινών Ολυμπιακών πριν ακόμα καθιερωθούν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί.

Τα τελευταία χρόνια η ΔΟΕ έχει προσθέσει καινούργια αθλήματα στο πρόγραμμα για να προσελκύσει νέους θεατές. Μερικά παραδείγματα είναι το Χιονοσανίδα (snowboarding) και Μπιτς βόλεϊ. Η ανάπτυξη των Ολυμπιακών σημαίνει ότι μερικά όχι και τόσο δημοφιλή αγωνίσματα, όπως τα (μοντέρνο πένταθλο),(Τάε Κβον Ντο) και άλλα «ακριβά» (white water canoeing) μπορεί να χάσουν την θέση τους στο Ολυμπιακό πρόγραμμα.

Μέχρι το 1992 οι Ολυμπιακοί περιλάμβαναν επίσης και αγωνίσματα «επίδειξης». Η προσπάθεια ήταν αυτά τα αγωνίσματα, τα οποία δεν ήταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών, να μπορέσουν να παρουσιαστούν σε ένα μεγάλο ακροατήριο. Οι νικητές των αγωνισμάτων αυτών δεν θεωρούνται επισήμως Ολυμπιονίκες. Συνήθως τα αγωνίσματα αυτά ήταν δημοφιλή μόνο στην φιλοξενούσα χώρα, υπάρχουν όμως περιπτώσεις που διεθνώς γνωστά αθλήματα έχουν επιδειχθεί. Μερικά από αυτά τα αγωνίσματα όπως το μπέιζμπολ και το Κέρλινγκ (curling κατάφεραν να μπουν τελικά στο επίσημο πρόγραμμα των αγώνων.

Ολυμπιακός Ύμνος

Κύριο λήμμα: Ολυμπιακός Ύμνος

Ο Ολυμπιακός Ύμνος είναι μια μουσική σύνθεση που συντέθηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 από τον Κερκυραίο συνθέτη Σπύρο Σαμάρα, σε ποίηση και στίχους του Κωστή Παλαμά.

Ολυμπιακή Σημαία

Κύριο λήμμα: Ολυμπιακή σημαία

H Ολυμπιακή σημαία είναι το σύμβολο των Ολυμπιακών Αγώνων και αποτελεί σήμερα ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ολυμπιακή Φλόγα

Κύριο λήμμα: Ολυμπιακή Φλόγα

Η Ολυμπιακή Φλόγα είναι ένα από τα σύμβολα του Ολυμπιακού Κινήματος με οικουμενική απήχηση και σημασία. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων καίει μέρα και νύκτα σε ειδικό βωμό μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης που τους φιλοξενεί.

Ιστορία

Δημιουργία

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1891, ο Καναδός Δρ. Τζέιμς Νάισμιθ, καθηγητής φυσικής αγωγής στο Εκπαιδευτήριο της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (YMCA) (σημερινό Κολέγιο Σπρίνγκφιλντ) στο Σπρίνγκφιλντ, Μασαχουσέτη, Η.Π.Α.), προσπαθούσε να κρατήσει την τάξη με την οποία έκανε μάθημα δραστήρια μια βροχερή μέρα. Αναζητούσε ένα δυναμικό παιχνίδι εσωτερικού χώρου για να κρατήσει τους μαθητές απασχολημένους και στα κατάλληλα επίπεδα φυσικής κατάστασης κατά τη διάρκεια του μακρύ χειμώνα της Νέας Αγγλίας. Αφού απέρριψε άλλες ιδέες είτε ως υπερβολικά τραχιές ή ακατάλληλες για κλειστά γυμναστήρια, έγραψε τους βασικούς κανόνες και κάρφωσε ένα καλάθι ροδακίνων σε ύψος 3,55 μέτρων. Σε αντίθεση με τα σύγχρονα δίχτυα καλαθοσφαίρισης, αυτό το καλάθι ροδακίνων διατηρούσε τον πάτο του, και οι μπάλες έπρεπε να ανακτηθούν με το χέρι μετά από κάθε «καλάθι» ή πόντο που σημειωνόταν. Αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό. Έτσι το κάτω μέρος του καλαθιού απομακρύνθηκε, πράγμα που επέτρεπε την ώθηση της μπάλας με ένα μεγάλο πείρο κάθε φορά.

Η καλαθοσφαίριση την πρώτη φορά παίχτηκε με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Οι πρώτες μπάλες που δημιουργήθηκαν ειδικά για την καλαθοσφαίριση ήταν καφέ, και ήταν μόνο στα τέλη του 1950 που ο Τόνυ Χάινκλ, ψάχνοντας για μια μπάλα που θα είναι πιο ευδιάκριτη για τους παίκτες και τους θεατές, εισήγαγε την πορτοκαλί μπάλα που χρησιμοποιείται σήμερα, Η ντρίμπλα δεν υπήρχε στο αρχικό παιχνίδι, εκτός από την «σκαστή πάσα» για τους συμπαίκτες. Η πάσα ήταν το κύριο μέσο μετακίνησης της μπάλας. Η ντρίμπλα τελικά εισήχθη, αλλά περιοριζόταν από το ασύμμετρο σχήμα της πρώτης μπάλας. Η ντρίμπλα έγινε σημαντικό μέρος του παιχνιδιού περίπου τη δεκαετία του 1950, καθώς βελτιώθηκε το σχήμα της μπάλας

Κανόνες

Παίζεται με δύο ομάδες των πεντε ατόμων σε ένα (συνήθως κλειστό, που στο έδαφός του έχει παρκέ) γήπεδο με δύο αντικριστά καλάθια. Οι παίκτες επιτρέπεται να ακουμπήσουν την μπάλα μόνο με τα χέρια (ωστόσο δε συνιστά παράβαση εάν αυτή ακουμπήσει και οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος, εκτός από τα πόδια). Σκοπός των ομάδων είναι να βάλουν με [σουτ] την μπάλα μέσα από το καλάθι όσο το δυνατόν περισσότερες φορές στα 40 λεπτά του αγώνα (τέσσερα δεκάλεπτα). Η ομάδα που θα πετύχει περισσότερους πόντους είναι η νικήτρια. Εάν ο αγώνας λήξει ισόπαλος, οι ομάδες συνεχίζουν σε πεντάλεπτη παράταση κ.ο.κ. Κάθε ομάδα έχει 5 παίκτες ανά πάσα στιγμή μέσα στο γήπεδο, ενώ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μπορεί να χρησιμοποιήσει άλλους 7 παίκτες (που βρίσκονται στον πάγκο), πραγματοποιώντας αλλαγές. Ανάλογα με το ποια ομάδα κατέχει την μπάλα, οι παίκτες παίζουν αμυντικά ή επιθετικά. Ο συνολικός χρόνος της επίθεσης μιας ομάδας είναι 24 δευτερόλεπτα, ενώ για να περάσει μια ομάδα την μπάλα από το μισό γήπεδο έχει μόνο 8 δευτερόλεπτα. Δεν επιτρέπεται να τρέχει κάποιος κρατώντας την μπάλα (βήματα): Πρέπει ή ταυτόχρονα να κτυπά τη μπάλα στο πάτωμα (ντρίμπλα) ή να σταματήσει και να δώσει πάσα. Αλλιώς η μπάλα πηγαίνει στην αντίπαλη ομάδα.

Κάθε αγώνας διαρκεί 4 περιόδους ίσης διάρκειας. Ανάμεσα στην 1η και τη 2η, καθώς και ανάμεσα στην 3η και την 4η, μεσολαβεί διάλειμμα 2 λεπτών. Ανάμεσα στην 2η και την 3η, υπάρχει διάλειμμα 15 λεπτών, το λεγόμενο ημίχρονο. Κάθε προπονητής έχει το δικαίωμα να καλέσει τους παίκτες του στον πάγκο για να τους δώσει οδηγίες, τέσσερις φορές στον αγώνα. Αυτό λέγεται time-out και κατά τη διάρκειά του ο αγώνας διακόπτεται για 1 λεπτό, ενώ οι παίκτες συγκεντρώνονται στους πάγκους.

Στο παρκέ υπάρχει η γραμμή του τριπόντου (στα 6,75 μέτρα στην Ευρώπη για διοργανώσεις υπό την αιγίδα της FIBA^[2], 7.25 στο NBA), που ορίζει την αξία κάθε σουτ. Οι αθλητές μπορούν να σκοράρουν για 2 πόντους (μέσα από τη γραμμή) ή για 3 (έξω από αυτήν, εφόσον δεν την πατούν). Για 1 πόντο μετράει η βολή, την οποία σουτάρουν οι παίκτες, κατόπιν υποδείξεως των διαιτητών (ενώ ο χρόνος έχει διακοπεί) μετά από φάουλ ή τεχνική ποινή (βλ. παρακάτω).

Παραβάσεις

Υπεύθυνοι για την επίβλεψη τυχόν παραβάσεων των κανόνων είναι οι 3 επιτηρητές. Βασικότερες παραβάσεις στο μπάσκετ είναι: Το φάουλ, που είναι η βίαιη παρενόχληση ενός παίκτη από κάποιον αντίπαλό του, με τρόπο που ξεφεύγει από τα αθλητικά πλαίσια. Ο αμυνόμενος μπορεί να παρεμποδίσει τον επιτιθέμενο χρησιμοποιώντας μόνο τον κορμό του. Όταν ένας αθλητής που υποπέσει σε πέντε φάουλ σε έναν αγώνα, αποβάλλεται και δεν μπορεί να επανέλθει στο γήπεδο (στο NBA αποβάλλεται στα έξι φάουλ). Τα βήματα συμβαίνουν όταν ένας παίκτης προχωρήσει σε περισσότερα από δύο κρατώντας την μπάλα, χωρίς να τη χτυπήσει στο πάτωμα ή όταν κουνήσει τα πόδια του αφού έχει σταματήσει κρατώντας την μπάλα με τα δύο χέρια. Σε περίπτωση άσχημης (υβριστικής, βίαιης κλπ.) συμπεριφοράς αθλητή ή προπονητή, ο διαιτητής έχει δικαίωμα να τον τιμωρήσει με τεχνική ποινή, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις υπάρχει η τιμωρία ντισκαλιφιέ (γαλλική disqualifié), που ισοδυναμεί με αποβολή του παίκτη από το πρωτάθλημα. Στο επιθετικό φάουλ όταν ο αμυντικός είναι ακίνητος και ο επιθετικός τον απωθήσει, είναι παράβαση. Το αν παίζει με πλάτη ή με πρόσωπο στο καλάθι δεν έχει σημασία, το φάουλ ισχύει και για τις δύο περιπτώσεις. Σε περίπτωση που ο αμυντικός αρνηθεί το φάουλ, τιμωρείται με τεχνική ποινή από τον διαιτητή. Αν ένας παίκτης σταματήσει την ντρίμπλα, τότε δεν μπορεί να την ξαναξεκινήσει διότι αυτό θεωρείται διπλή τρίπλα που ισοδυναμεί με βήματα. Επίσης ο ένας από τους τρεις επιτηρητές είναι υποχρεωμένος να δηλώσει στην γραμματεία που επιβλέπει τον αγώνα τις παραβάσεις κάθε παίκτη έτσι ώστε να τηρείται το φύλλο αγώνων

Τεχνικές και πρακτικές

Θέσεις

Κύριο λήμμα: Θέσεις καλαθοσφαίρισης

Οι θέσεις στην καλαθοσφαίριση είναι οι εξής:

1. Πλέι μέικερ Point guard
2. Σούτινγκ γκαρντ (Shooting guard)
3. Σμολ φόργουορντ (Small forward)
4. Πάουερ φόργουορντ (Power forward)
5. Σέντερ (Center)

Το μπάσκετ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το 1904, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις, το μπάσκετ παρουσιάστηκε ως σπορ επίδειξης και 32 χρόνια αργότερα, στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου το 1936, εντάχθηκε επίσημα στο πρόγραμμα ως ολυμπιακό άθλημα. Το 1992 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης επιτράπηκε για πρώτη φορά η συμμετοχή επαγγελματιών μπασκετμπολιστών

Η καλαθοσφαίριση στις 5 ηπείρους

Αμερική

Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής

Κύριο λήμμα: NBA

Στις ΗΠΑ το NBA είναι το πιο γνωστό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης. Σε αυτή τη διοργάνωση, μετέχουν οι καλύτεροι παίκτες σε όλο τον κόσμο, καθώς και πολλοί γνωστοί Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) παίκτες, όπως οι Ντιρκ Νοβίτσκι, Τόνι Πάρκερ, Πάου Γκασόλ κ.ά. Παλαιότερα συμμετείχαν και άλλοι γνωστοί Ευρωπαίοι παίκτες, όπως ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο Τόνι Κούκοτς, ο Άρβιντας Σαμπόνις, o Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς και άλλοι. Τώρα ξεχωρίζουν οι ΛεΜπρόν Τζέιμς και Στέφεν Κάρι ενώ παλιότερα μεγάλα ονόματα Αμερικάνων που συμμετείχαν ήταν μεταξύ άλλων ο Κόμπι Μπράιαντ, ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Λάρι Μπερντ και ο Μάτζικ Τζόνσον. Η εθνική ομάδα των Η.Π.Α. έχει κατακτήσει 5 χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και άλλες πολλές διακρίσεις. Σήμερα στο NBA αγωνίζεται και ο Ελληνοαμερικανός Κώστας Κουφός για τους Sacramento Kings και ο Έλληνας Γιάννης Αντετοκούνμπο για τους Milwaukee Bucks.

Καναδάς

Ο Καναδάς δεν έχει εγχώριο επίσημο πρωτάθλημα αλλά είναι παραδοσιακή δύναμη του αθλήματος σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Μεταξύ των πλέον γνωστών Καναδών καλαθοσφαιριστών είναι ο Στιβ Νας, ο Ρικ Φοξ, ο Σάμιουελ Ντάλεμπερτ και ο Τοντ ΜακΚάλοου.

Κεντρική και Λατινική Αμερική

Από την υπόλοιπη Αμερική, πέραν της Βόρειας, ελάχιστες χώρες έχουν να επιδείξουν σημαντική ιστορία και διακρίσεις στην καλαθοσφαίριση. Οι πιο σημαντικές δυνάμεις της ηπείρου είναι: 1) η Αργεντινή, που στέφθηκε χρυσή ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και τον 21ο αιώνα έχει μια από τις πιο ταλαντούχες γενιές καλαθοσφαιριστών στην ιστορία της ηπείρου, και 2) η Βραζιλία, που έχει κάποιες καλές διακρίσεις και είναι κυρίως γνωστή για έναν από τους καλύτερους σκόρερ που έβγαλε ποτέ το παγκόσμιο μπάσκετ, τον Όσκαρ Σμιντ. Από τις καλύτερες εθνικές ομάδες έχει και το Πουέρτο Ρίκο. Καλύτερος καλαθοσφαιριστής από τη Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια θεωρείται ο Αργεντίνος Μανού Τζινόμπιλι.

Ασία

Η Ασία θεωρείται η ήπειρος με τις πιο αδύναμες εθνικές ομάδες στην καλαθοσφαίριση. Τις πιο καλές εθνικές ομάδες έχουν η Κίνα, το Ιράν, η Ιαπωνία, το Πακιστάν, η Ινδονησία, ο Λίβανος, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία και η Ινδία. Σημαντικά εθνικά πρωταθλήματα είναι της Κίνας και των Φιλιππίνων. Καλύτερος Ασιάτης καλαθοσφαιριστής τα τελευταία χρόνια θεωρείται ο Κινέζος Τζιανλίαν Γι.

Αφρική

Οι εθνικές ομάδες της Αφρικής είναι δυνατές και έχουν σημαντικές διακρίσεις, ενώ και τα πρωταθλήματά τους είναι υψηλού επιπέδου. Την πιο καλή εθνική ομάδα εδώ και αρκετά χρόνια έχει η Αγκόλα, ενώ οι αμέσως καλύτερες είναι η Νιγηρία, η Αιθιοπία, η Μαδαγασκάρη, η Σενεγάλη και η Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ πολλές επιτυχίες, έχει επιδείξει η Αίγυπτος.

Ευρώπη

Η καλαθοσφαίριση στην Ευρώπη έχει τεράστια ιστορία και πλήθος σπουδαίων αθλητών έχουν περάσει από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Καλύτεροι Ευρωπαίοι καλαθοσφαιριστες τα τελευταία χρόνια θεωρούνται ο Ντιρκ Νοβίτσκι (Γερμανια), ο Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς (Σερβία), ο Πάου Γκασόλ (Ισπανία), ο Τόνι Πάρκερ (Γαλλία), ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο (Ισπανία), ο Αντρέι Κιριλένκο (Ρωσία), ο Θοδωρής Παπαλουκάς (Ελλάδα), ο Δημήτρης Διαμαντίδης (Ελλάδα) και ο Βασίλης Σπανούλης (Ελλάδα). Αυτή τη στιγμή στην ήπειρο λαμβάνουν χώρα οι εξής διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις: Ευρωλίγκα, EuroCup και EuroChallenge, ενώ τα καλύτερα εγχώρια πρωταθλήματα είναι της Ισπανίας,της Ελλάδας και της Ιταλίας. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι αρκετά ανταγωνιστικό τα τελευταία χρόνια. Επίσης, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 η Ελλάδα και η Ισπανία ήρθαν αντιμέτωπες στον τελικό. Μεγάλες ομάδες της Ευρώπης είναι ο Παναθηναϊκός, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ο Ολυμπιακός, η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης.

Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ελλάδα διεξάγεται Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων παιχτών όλων των εποχών θεωρείται ο Νίκος Γκάλης με μεγάλη συμβολή στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ευρωμπάσκετ 1987, όπου ανακηρύχτηκε πολυτιμότερος παίχτης και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, αλλά και στην δεύτερη θέση της Ελληνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ 1989 όπου ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ. Πρώτος σκόρερ έχει ακόμα ανακηρυχθεί στις διεθνείς διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ 1983, Ευρωμπάσκετ 1991 και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Μουντομπάσκετ 1986. Το 2007 τιμήθηκε με το μετάλλιο τιμής της Ευρωλίγκας, στην οποία διοργάνωση έχει ανακηρυχθεί πρώτος σκόρερ για 8 διαφορετικές σεζόν, ενώ την ίδια χρονιά έγινε και μέλος του ευρωπαϊκού Hall of Fame της FIBA κατά την πρώτη επιλογή του θεσμού^[3]. Το 2013 έγινε υποψήφιος για να ενταχθεί στο Hall of Fame του NBA^[4] στο οποίο όμως δεν εντάxθηκε^[5]. Άλλοι σπουδαίοι Έλληνες παίχτες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο μπάσκετ είναι οι Γιώργος Κολοκυθάς, Παναγιώτης Γιαννάκης, Θοδωρής Παπαλουκάς, Δημήτρης Διαμαντίδης και Βασίλης Σπανούλης. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς είναι ο μοναδικός Έλληνας παίχτης που έχει κατακτήσει το βραβείο του Ευρωπαίου παίχτη της χρονιάς από την Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA Europe).

Ωκεανία

Δύο είναι οι σημαντικές εθνικές ομάδες της Ωκεανίας: 1) η Αυστραλία και 2) η Νέα Ζηλανδία. Αυτές οι ομάδες είναι παρούσες στις περισσότερες μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις των τελευταίων χρόνων

• σχοινί,
• κορύνες (δύο ανά αθλήτρια),
• στεφάνι,
• μπάλα,
• κορδέλα

ή ελεύθερα (χωρίς αντικείμενα, τα λεγόμενα «floor routine»).
Ένας ατομικός αθλητής χειρίζεται μόνο 1 όργανο κάθε φορά. Όταν πολλές αθλήτριες εκτελούν μια ρουτίνα μαζί σ’ ένα ανώτατο όριο δύο τύποι αντικειμένων μπορούν να χρησιμοποιούνται από την ομάδα. Ένας αθλητής μπορεί να ανταλλάξει αντικείμενο με ένα μέλος της ομάδας ανά πάσα στιγμή μέσω της ρουτίνας. Ως εκ τούτου, ένας αθλητής μπορεί να χειριστεί μέχρι και δύο διαφορετικά κομμάτια του αντικειμένου κατά την διάρκεια της παράστασης. Η ρυθμική γυμναστική είναι ένα άθλημα που συνδυάζει στοιχεία από μπαλέτο, γυμναστική, χορό, και πράξεις χειραγώγησης αντικειμένων. Νικητής είναι ο συμμετέχων που κερδίζει τους περισσότερους βαθμούς΄ καθορίζεται από μια επιτροπή κριτών για στα άλματα, στις πιρουέτες (άξονες), στις ευελιξίες, στο χειρισμό αντικειμένων, στην εκτέλεση και στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Χρυσταλλένη Τρικωμίτη

Το διοικητικό όργανο, η Fédération Internationale de Gymnastique (FIG), άλλαξε τον κώδικα των σημείων, το 2001, 2003, 2005, 2008 για να τονίσει τεχνικά στοιχεία και να μειώσει την υποκειμενικότητα των κριτών. Πριν από το 2001, κρίνονταν σε κλίμακα του 10, όπως αυτό της καλλιτεχνικής γυμναστικής. Δεν έχει αλλάξει σε 30-βάθμια κλίμακα το 2003, ένα 20-σημείο κλίμακα το 2005, και το 2008 άλλαξε πίσω στο 30. Υπάρχουν τρεις τιμές, προσθέτοντας ότι είναι τα τελευταία σημεία-τεχνικής, καλλιτεχνικής και εκτέλεσης. Η FIG επιλέγει επίσης ποια συσκευή θα χρησιμοποιηθεί σε αγώνες. Μόνο τέσσερις από τις πέντε πιθανές συσκευές κυρώνονται. Μέχρι το 2010, οι σύλλογοι δεν χρησιμοποιούνταν στο Ανώτερο επίπεδο. Για το 2011 το σχοινί θα πέσει στους ανώτερους εθνικούς, το 2012 θα πέσει στους ειδικευόμενους εθνικούς, και το 2013 θα πέσει σε αρχάριους, και θα εξακολουθεί να πέφτει με τα χρόνια σε φθίνουσα εθνική στην επαρχιακή Interclub μέχρι που τελικά θα είναι εντελώς έξω από τη ρυθμική γυμναστική. [1] Υπάρχει έντονη αντίθεση προς αυτή των οπαδών του αθλήματος σε όλο τον κόσμο.

Οι διεθνείς αγώνες χωρίζονται μεταξύ Τζούνιορς, κάτω από δεκαέξι χρόνια από τη γέννησή τους και ηλικιωμένους για τις γυναίκες δεκαέξι ετών και άνω, πάλι με βάση το έτος της γέννησής τους. Οι αθλήτριες στη Ρωσία και την Ευρώπη αρχίζουν τυπικά την κατάρτιση σε πολύ νεαρή ηλικία και στο αποκορύφωμά τους είναι συνήθως στο τέλος της εφηβείας τους (15-19), ή γύρω στα είκοσι. Τα μεγαλύτερα γεγονότα στον αθλητισμό είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα, και Grand-Prix Τουρνουά.

Ολυμπιακοί συμμετέχοντες

Στην Ολυμπιακή ρυθμική γυμναστική συμμετείχαν μόνο γυναίκες. Τα κορίτσια αρχίζουν σε νεαρή ηλικία για να μπορούν με το δικαίωμα της ηλικίας να διαγωνιστούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε άλλες μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, την 1η Ιανουαρίου του 16ου έτους. (Για παράδειγμα, η αθλήτρια που γεννήθηκε 31 του Δεκεμβρίου, 1992 θα ήταν επιλέξιμη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008). Κορυφαίες αθλήτριες ρυθμικής πρέπει να έχουν πολλές ιδιότητες: η ισορροπία, η ευελιξία, ο συντονισμός και η δύναμη είναι μερικά από τα πιο σημαντικά. Επίσης, πρέπει να διαθέτουν ψυχολογικά χαρακτηριστικά όπως η δυνατότητα να ανταγωνίζονται υπό έντονη πίεση, στην οποία ένα λάθος μπορεί να τους κοστίσει τον τίτλο, και την ηθική πειθαρχία και το έργο να ασκήσουν τις ίδιες ικανότητες ξανά και ξανά.

Η αντισφαίριση, γνωστή με την αγγλική ονομασία τένις (tennis) είναι ένα σύγχρονο αθλητικό παιχνίδι. Οι παίκτες χρησιμοποιούν ρακέτες για να χτυπήσουν μια λαστιχένια σφαίρα που καλύπτεται με χνουδωτό ύφασμα πέρα από ένα δίχτυ στο γήπεδο του αντιπάλου. Με προέλευση την Ευρώπη, προς το τέλος του 19ου αιώνα, η αντισφαίριση διαδόθηκε πρώτα σε όλο τον αγγλόφωνο κόσμο, ιδιαίτερα μεταξύ των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Η αντισφαίριση είναι για μια ακόμη φορά ολυμπιακό άθλημα και παίζεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, από όλες τις ηλικίες, και σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Με εξαίρεση την υιοθέτηση της παράτασης (tie-break) στη δεκαετία του ’90, οι κανόνες του έχουν παραμείνει εντυπωσιακά αμετάβλητοι από τα 1890′s. Εκατομμύριοι παίκτες και θεατές παρακολουθούν την αντισφαίριση, ειδικά τα τέσσερα μεγάλα πρωταθλήματα (Grand Slam).

Ιστορική αναδρομή του τένις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λένε ότι τα χρόνια του Μεσαίωνα σε μερικά μοναστήρια, μοναχοί έπαιζαν ένα άθλημα που θεωρείιται ο πρόδρομος του σημερινού τένις. Η προέλευση της σύγχρονης αντισφαίρισης ξεκινά το 1856 όταν οι Χάρι Γκεμ και Αουγκούριο Περέιρα έπαιζαν ένα παιχνίδι που ονόμασαν pallelleota.

Οι Pereira, Dr. Frederick Haynes και Dr. A. Wellesley Tomkins δημιούργησαν την πρώτη λέσχη τένις το 1874 (Leamington Tennis Club) και καθόρισαν τους βασικούς κανόνες του παιχνιδιού. Αμέσως, το παιχνίδι αυτό διαδόθηκε στην Αγγλία και, από το 1881, σ’ όλη την Ευρώπη.

Βλέποντας τις εμπορικές προοπτικές που έχει η αντισφαίριση, πατένταρε το 1874, ο Άγγλος ταγματάρχης Ουόλτερ Κλόπτον Γουίκφιλντ ένα παρόμοιο με την αντισφαίριση παιχνίδι, όταν υπηρετούσε στην Ινδία, με τις ονομασίες sphairistike, από το ομόνυμο αρχαίοελληνικό άθλημα της σφαιριστικής, και tennis, αλλά απέτυχε στην καθιέρωση της πατέντας του. Η αντισφαίριση του Γουίκφιλντ βασίστηκε στο παλίοτερο γαλλικό άθλημα της αντισφαίρησης εσωτερικού χώρου γνωστό ως indoor tennis ή real tennis.

Το πρώτο τουρνουά αντισφαίρισης καταγράφεται στο Γουίμπλεντον, στο Λονδίνο το 1877.^[1]

Το 1881 δημιουργήθηκε στις Η.Π.Α. ο σύλλογος United States National Lawn Tennis Association με σκοπό να τυποποιήσει τους κανόνες και να διοργανώσει τουρνουά αντισφαίρισης.^{[2] [3]}

Το πρώτο γυναικείο τουρνουά αντισφαίρισης διοργανώθηκε το 1887 στις Η.Π.Α.^[4]

Στην Ελλάδα η αντισφαίριση χρονολογείται από το 1896.

Το Davis Cup, το παγκόσμιο προτάθλημα αντισφαίρισης αντρων (μεταξύ χωρών) και ξεκινά το 1900.^[5] Για τις γυναίκες υπάρχει αντίστοιχο πρωτάθλημα, το λεγόμενο Fed Cup.

Το 1926 ο C.C. Pyle δημιούργησε το πρώτο επαγγελματικό τουρνουά αντισφαίρισης, με Αμερικανούς και Γάλλους τενίστες που έπαιζαν παιχνίδια επίδειξης μπροστά σε κοινό. Εκείνη την περίοδο αν κάποιος τενίστας γίνονταν επαγγελματίας δεν μπορούσε να συμμετέχει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.^[6]

Το 1968 κατόπιν εμπορικών πιέσεων ο περιορισμός αυτός καταργήθηκε και δημιουργήθηκε η ανοιχτή εποχή (open era) στο τένις, οπού μπορούσε οποιοσδήποτε αθλητής να αγωνιστεί σε όποιο τουρνουά ήθελε. Μετά το 1968 οι καλύτεροι αθλητές της αντισφαίρισης μπορούν να ζουν από τον αθλητισμό. Στην ανοιχτή εποχή με την καθιέρωση παγκόσμιου πρωταθλήματος αντισφαίρισης, η αντισφαίριση διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο και έχασε την εικόνα που είχε ως άθλημα της υψηλής κοινωνίας

Ορολογία αντισφαίρισης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Η λέξη τένις προέρχεται από την Γαλλική λέξη tenez(τενέ) (από το ρήμα tenir) που φώναζαν οι Γάλλοι παίκτες όταν ήταν να σερβίρουν.
• Η λέξη ρακέτα προέρχεται από την Αραβική λέξη rakechat που σημαίνει η παλάμη του χεριού.
• Η λέξη deuce (ισοπαλία) προέρχεται από την Γαλλική φράση à deux le jeu που σημαίνει ότι και στους δύο είναι το παιχνίδι.
• Η λέξη love (μηδέν) μπορεί να προέρχεται από την Γαλλική λέξη l’œuf που σημαίνει αβγό, από το σχήμα του μηδέν.

Περιγραφή της αντισφαίρισης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αντισφαίριση είναι άθλημα στο οποίο αγωνίζονται δύο ή τέσσερις παίκτες. Αν οι αντίπαλοι είναι δύο, το παιχνίδι λέγεται απλό, ενώ αν είναι τέσσερις (ένα ζευγάρι σε κάθε πλευρά), λέγεται διπλό (double) και σε αυτή την περίπτωση προστίθονται στο παιχνίδι και οι εξωτερικές γραμμές του γηπέδου.

Το γήπεδο[

Ο αγώνας διεξάγεται σε ειδικό γήπεδο, το οποίο χωρίζεται στη μέση με δίχτυ ύψους 91 εκ.

Τύποι γηπεδων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα γήπεδα χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες ανάλογα με την επιφάνεια τους.

• Σκληρά γήπεδα. Η πλειοψηφία των γηπέδων στον κόσμο. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το Αυστραλιανό Όπεν που διεξάγεται στο Melbourne Park και το U.S. Open που διεξάγεται στο USTA National Tennis Center (ακρυλική επιφάνεια).
• Χωμάτινα γήπεδα. Στην Ευρώπη τα περισσότερα γήπεδα ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το French Open που διεξάγεται στο Ρολάν Γκαρός (Stade de Roland Garros).
• Γήπεδα με χόρτο. Τέτοια γήπεδα υπάρχουν κυρίως στην Αγγλία. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το Γουίμπλεντον. Η δυσκολία στην συντήρηση τους έχει οδηγήσει σε πολλά γήπεδα να καταργούν το χόρτο και να βάζουν άλλη επιφάνεια (συνήθως σκληρή).

Οι μπάλες του τένις είναι ελαστικές, λαστιχένιες, ντυμένες με χνουδωτό ύφασμα, με διάμετρο 85 χιλιοστά και βάρος 75-85 γραμμάρια. Το μέγεθος της ρακέτας δεν είναι καθορισμένο. Έχει μήκος 45-60 εκατοστά.

Το παιχνίδι[]

H Τζάστιν Χένιν σε χτύπημα «βολέ»

Κάθε αγώνας χωρίζεται σε σετ. Οι γυναίκες χρειάζονται δύο νικηφόρα σετ, ενώ οι άντρες συνήθως τρία νικηφόρα σετ για να κερδίσουν έναν αγώνα.

Κάθε σετ κερδίζεται με έξι τουλάχιστον νικηφόρα games (παιχνίδια). Χρειάζεται να υπάρχει διαφορά δυο γκέιμ για να κερδηθεί ένα σετ, εκτός των περιπτώσεων που το σετ έχει έρθει ισόπαλο 6-6. Η νίκη του σετ τότε καθορίζεται με παράταση (tie-break). Στην παράταση μετρούνται οι κερδισμένοι βαθμοί και όποιος φτάσει τους 7 βαθμούς και έχει διαφορά 2 βαθμών από τον αντίπαλο κερδίζει το γκέιμ και συνεπώς το σετ. Υπάρχει η τάση τα σετ να καθορίζονται σε παράταση (tie-break) εκτός από από το τελευταίο σετ το οποίο συνεχίζεται να παίζεται μέχρι να επιτευχθεί η διαφορά των δύο γκέιμ. Στα διπλά παιχνίδια συνήθως αντί για τρίτο σετ πηγαίνουν κατ” ευθείαν σε διαδικασία παράτασης (tie-break) στο οποίο κερδίζει όποιος φτάσει πρώτος τους 21 βαθμούς με διαφορά 4 βαθμών.

Τουρνουά αντισφαίρισης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορά στα τουρνουά αντισφαίρισης που διεξάγονται γίνεται στην σελίδα Κατάλογος τουρνουά αντισφαίρισης.

Τρόποι χτυπήματος της μπάλας στην αντισφαίριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τενίστας έχει οκτώ βασικά χτυπήματα στην διάθεση του κατά την διάρκεια του αγώνα: το σερβίς, forehand, backhand, βόλεϊ, half-volley, overhead smash, drop shot, και το lob.

Το σερβίς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι το χτύπημα το οποίο χρησιμοποιεί ο τενίστας για να ξεκινήσει ένα πόντο.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι σερβίς:

• Flat Σερβίς
• Topspin Σερβίς (Μερικές φορές αποκαλείται και «Kick/Kicker» σερβίς. Μερικές φορές το μπερδέυουν με το «American Twist» σερβίς, μια και οι δύο τύποι σερβίς αποκαλούνται «Kick/Kicker» σερβίς.)
• American Twist/Twist Σερβίς (Επίσης, μερικές φορές αποκαλείται και «Kick/Kicker» σερβίς, το οποίο δημιουργεί σύγχυση.)
• Slice/Slider/Sidespin Σερβίς
• Topspin-Slice Σερβίς
• Reverse Slice/Reverse Slider/Reverse Sidespin Σερβίς
• Reverse Twist/Reverse American Twist Σερβίς
• Reverse Topspin-Slice Σερβίς

Forehand[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για τον δεξιόχειρα παίχτη το forehand είναι το χτύπημα που ξεκινά από την δεξιά πλευρά του κορμού, συνεχίζει μπροστά στον κορμό του ενώ γίνεται η επαφή με την μπάλα, και τελειώνει με το χέρι στην αριστερή πλευρά του κορμού του.

Backhand[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για τον δεξιόχειρα παίχτη το backhand είναι το χτύπημα που ξεκινά από την αριστερή πλευρά του κορμού, συνεχίζει μπροστά στον κορμό του ενώ γίνεται η επαφή με την μπάλα, και τελειώνει με το χέρι στην δεξιά πλευρά του κορμού του.

Βολέ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χτύπημα βολέ πραγματοποιείται πριν η μπάλα αναπηδήσει στο έδαφος, συνήθως πραγματοποιείται κοντά στο φιλέ.

Half-Volley[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χτύπημα half-volley πραγματοποιείται όταν η επαφή με την μπάλα γίνεται αμέσως μετά την αναπήδηση, κατά την διάρκεια ανόδου της μπάλας, συνήθως και αυτό το χτύπημα πραγματοποιείται κοντά στο φιλέ.

Overhead smash[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το overhead smash είναι ένα δυνατό χτύπημα πάνω από το ύψος του κεφαλιού που μοιάζει με το σερβίς.

Drop shot[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο αντίπαλος βρίσκεται μακριά από το φιλέ ο παίχτης μπορεί να επιλέξει ένα χτύπημα drop shot. Αυτό πραγματοποιείται με ελαφρό άγγιγμα της μπάλας ώστε μόλις να περάσει το φιλέ και ο αντίπαλος να μην προλάβει να τρέξει για την φτάσει εγκαίρως.

Lob[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο αντίπαλος βρίσκεται κοντά στο φιλέ μπορεί να επιλεγεί ένα χτύπημα lob. Αυτό πραγματοποιείται στέλνοντας την μπάλα ψηλά πάνω από το κεφάλι του αντιπάλου στο πίσω μέρος του γηπέδου, και αναγκάζοντας το αντίπαλο να τρέξει στο πίσω μέρος του γηπέδου προσπαθώντας να προλάβει την μπάλα. Αυτό δίνει στο παίχτη χρόνο για να προετοιμάσει την άμυνα του στην επόμενη βολή. Υπάρχει ο κίνδυνος η βολή να μην είναι αρκετά ψηλά και ο αντίπαλος να καταφέρει ένα overhead smash.

Λαβές ρακέτας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την διάρκεια των χτυπημάτων ο παίχτης έχει στην επιλογή του διάφορους τρόπους πιασίματος της ρακέτας. Αυτές ονομάζονται continental, semi-western, western, extreme western ή eastern.

Πρωταθλητισμός και ψυχολογία

Ο γνωστός αθλητικός ψυχολόγος Glyn Roberts τονίζει ότι, η υπερβολική σημασία που δίνεται στο αποτέλεσμα και η μικρή έμφαση στην ορθή εκμάθηση ενός αθλήματος, είναι ένας από τους πρωταρχικούς παράγοντες, εξαιτίας των οποίων οι νεαροί αθλητές δεν απολαμβάνουν την ενασχόλησή τους με το τένις και σταματούν να ασχολούνται μ΄ αυτό. Σύμφωνα με τον Dr. Glyn Roberts, το 90% των παιδιών μεταξύ 12 και 18 χρονών εγκαταλείπουν την ενεργό αθλητική δράση, όταν αυτή έχει έντονο ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Οι περισσότεροι από αυτούς που εγκαταλείπουν το τένις, έχουν ως κυρίαρχο ή μοναδικό στόχο τους τη νίκη.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7