• σχολικές δραστηριότητες μας (εκδρομές, γιορτές, παρελάσεις)
• συνεντεύξεις
• αθλητικά
• άρθρα για Έλληνες λογοτέχνες και επιστήμονες
• ταινίες
• παγκόσμιες ημέρες, εορτολόγιο
• σταυρόλεξο

Τις εφημερίδες μας τις μοιράσαμε στους καθηγητές μας, στους  μαθητές και στους συγγενείς μας.

ΚYΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΣΑΛΙΑΪ ΝΙΚΟΣ

• διατροφή/θρέψη
• φαρμακευτική/κοσμετολογία
• μαγειρική
• λογοτεχνία και τέχνες
• Θρησκεία
• ιστορία και μυθολογία
• και γενικά πως αυτό επηρεάζει τα εργασιακά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτισμικά της κοινότητας/περιοχής που δραστηριοποιούνται γύρω από αυτή.

Τέλος, ερεύνησαν τα παράγωγα της ελιάς, όπως το σαπούνι.

Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος οι μαθητές έκαναν μια έρευνα με ερωτηματολόγια στο Γυμνάσιο και Λύκειο Αριστομένη.  Βρήκαν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στην περιοχή τους:

• Έχουν από το ελαιόλαδο ένα επιπλέον εισόδημα για την οικογένεια.
• Παράγουν έως και 2 τόνους ετησίως.
• Δίνουν προς πώληση έως 100  κιλά.
• Το κάνουν εξαγωγή στο εξωτερικό.
• Το χρησιμοποιούν για θέρμανση, για τη μαγειρική, για καλλυντικά αλλά και για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.
• Χρησιμοποιούν το ελαιόλαδο καθημερινά στη διατροφή τους και καταναλώνουν έως και 150 κιλά το χρόνο.
• Συμμετέχουν οικογενειακώς (όλα τα μέλη) στο μάζεμα της ελιάς.
• Καλλιεργούν κυρίως κορωνέϊκες και χονδροελιές.
• Τις προστατεύουν με  φώσφορο και κάλιο από διάφορες ασθένειες όπως ο δάκος.
• Τέλος, γνωρίζουν ότι το ελαιόλαδο μπορεί να ανακυκλωθεί και να χρησιμοποιηθούν τα παράγωγά του ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας.

ΚYΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΣΑΛΙΑΪ ΝΙΚΟΣ

Αυτή την περίοδο, ασχολούμαστε με το σχολικό άγχος.  Δημιουργήσαμε ένα ερωτηματολόγιο για αυτό το θέμα με τα αίτια, τα συμπτώματα και τις λύσεις, το οποίο μοιράσαμε στο Γυμνάσιο και Λύκειο του Αριστομένη.  Συγκεντρώσαμε τις απαντήσεις των συμμαθητών μας για το σχολικό άγχος και βρήκαμε ότι:

• Τους περισσότερους συμμαθητές μας δεν τους αγχώνουν τα δύσκολα μαθήματα και εργασίες, οι τσακωμοί με φίλους, η λεκτική βία και το άγνωστο μέλλον.
• Τους προκαλεί λίγο άγχος ένας άγνωστος άνθρωπος/χώρος, το ότι δεν έχουν αρκετό χρόνο να κάνουν όσα θα ήθελαν, να τους σχολιάζουν οι συμμαθητές τους, οι δημόσιες απαγγελίες, τα διαγωνίσματα/οι εξετάσεις και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τους.
• Η σωματική βία προκαλεί σημαντικό άγχος στους μαθητές του Αριστομένη.

Όσον αφορά τα συμπτώματα του άγχους οι περισσότεροι μαθητές δήλωσαν ότι δεν βιώνουν ταχυπαλμίες, πονοκέφαλο, εφίδρωση, δύσπνοια, κόμπο στο λαιμό, σφίξιμο στο στήθος, στεναχώρια και λύπη.

Το άγχος όμως τους προκαλεί νεύρα και αρνητικές σκέψεις.

Τέλος οι περισσότεροι  ξεπερνούν το άγχος με το να μιλούν σε φίλους, να περπατούν μόνοι τους και να ακούν μουσική.

ΚYΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΣΑΛΙΑΪ ΝΙΚΟΣ

Οι χοροί που έμαθαν φέτος είναι 8:

1) Τρυγώνα από τον Πόντο

2) Καλό Κορίτσι  από τον Πόντο

3) Συρτό Ρόδου

4) Ικαριώτικος

5) Kοτσικτόν από τον Πόντο

6) Εταιρέ  από τον Πόντο

7) Ζωναράδικος απο Θράκη

8) Συρτός Χανιώτικος

ΚYΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΣΑΛΙΑΪ ΝΙΚΟΣ

Έτσι  μας δίνεται η δυνατότητα να συζητήσουμε τα συναισθήματα μας και να βρούμε τρόπους διαχείρισής τους.  Όταν τελειώσουμε με αυτά τα δύο συναισθήματα, θα συνεχίσουμε και με τα υπόλοιπα.

ΚYΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΣΑΛΙΑΪ ΝΙΚΟΣ

Ο Γιώργος Σεφέρης (πραγματικό όνομα Γιώργος Σεφεριάδης, 1900-1971) γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου ή στις 13 Μαρτίου του 1900 στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας και ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Στυλιανού και της Δέσπως Σεφεριάδη (το γένος Τενεκίδη).  Ο Στυλιανός Σεφεριάδης υπήρξε διακεκριμένος ακαδημαϊκός και καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, συγγραφέας (με πλουσιότατο επιστημονικό έργο) και διπλωμάτης.  Την αγάπη του για τη λογοτεχνία θα την μεταδώσει και στα τρία του παιδιά, Γιώργο, Άγγελο και Ιωάννα (μετέπειτα σύζυγο του Κωνσταντίνου Τσάτσου), τα οποία και θα ασχοληθούν με αυτήν.  Το 1914, με την αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Σεφεριάδη μετακομίζει στην Αθήνα όπου ο Σεφέρης τελειώνει το Γυμνάσιο το 1917.  Κατόπιν θα μεταβεί στο Παρίσι όπου και θα σπουδάσει Νομικά ως το 1924 στη  Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, από την οποία αποφοίτησε με διδακτορικό.   Ήδη όμως από το 1918 θα εκδηλωθεί η αγάπη του για την ποίηση και θα αρχίσει να γράφει στίχους.  Τα χρόνια παραμονής του στο Παρίσι ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της ποιητικής του φυσιογνωμίας επειδή έχει την ευκαιρία να έρθει σε άμεση επαφή με τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής.  Ήταν η εποχή που το κίνημα του μοντερνισμού βρισκόταν στην ακμή του.

Στα χρόνια των σπουδών του, ενώ βρισκόταν στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Παρίσι, θα τον βρει και η Μικρασιατική Καταστροφή, η οποία θα τον επηρεάσει βαθύτατα και θα παραμείνει χαραγμένη στη μνήμη του.  Το 1926 ο Γιώργος Σεφέρης θα αρχίσει την διπλωματική του σταδιοδρομία διοριζόμενος στο Υπουργείο Εξωτερικών ως ακόλουθος.  Μέχρι το 1962 που συνταξιοδοτείται θα υπηρετήσει ως υποπρόξενος και πρόξενος στο Λονδίνο (1931-1934), στην Κορυτσά της Αλβανίας (1936-1938) και ως σύμβουλος τύπου στο Υπουργείο Εξωτερικών.  Μετά την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ακολουθήσει την ελληνική Κυβέρνηση στην Κρήτη, την Αίγυπτο, την Νότια Αφρική και την νότια Ιταλία, και μετά την απελευθέρωση στην Αθήνα όπου και μένει μέχρι το 1948.  Στις 10 Απριλίου του 1941, μία ημέρα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς, είχε νυμφευτεί στην Πλάκα τη Μαρώ Ζάννου, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.  Κατόπιν διορίζεται σύμβουλος στις ελληνικές πρεσβείες στην Άγκυρα και το Λονδίνο, αργότερα πρέσβης στο Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και το Ιράκ, και τελικά στο Λονδίνο (1957-1962).

Από τη δεκαετία του ’50 το έργο του Σεφέρη μεταφράστηκε και εκτιμήθηκε στο εξωτερικό. Συνέπεια αυτού ήταν η βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας τον Δεκέμβριο του 1963, «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας.  Αφότου αποσύρεται από τη διπλωματική του σταδιοδρομία, αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στο λογοτεχνικό του έργο, μέχρι το θάνατό του, το 1971. Η κηδεία του, εν μέσω της δικτατορίας και κατόπιν της Δήλωσής του στις 28 Μαρτίου του 1969 στο ραδιόφωνο του BBC, προσέλαβε τον χαρακτήρα εκδήλωσης εναντίον του καθεστώτος των συνταγματαρχών.

Αρκετοί συνθέτες έχουν ενσκήψει στο έργο του Σεφέρη και μελοποιήσει ποιήματά του, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Μαμαγκάκης, Μίλτος Πασχαλίδης, Αδελφοί Κατσιμίχα, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Αργύρης Μπακιρτζής, Δημήτρης Αγραφιώτης, Θεόδωρος Αντωνίου, Λεωνίδας Ζώρας, Θεόδωρος Καρυωτάκης, Περικλής Κούκος, Γιώργος Κουρουπός, Γεώργιος Πονηρίδης, Θάνος Μικρούτσικος και Τζον Τάβενερ.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Το πρώτο έργο του Γιώργου Σεφέρη είναι η συλλογή «Στροφή» που δημοσιεύτηκε το 1931.  Η συλλογή του αυτή δημιούργησε ποικίλες αντιδράσεις, καθώς έφερνε έναν αέρα ανανέωσης στην ελληνική ποίηση. Ακολούθησαν η «Στέρνα» (1932) και το «Μυθιστόρημα» (1935).  Ένα χρόνο μετά γράφει την «Γυμνοπαιδία» (1936), και το 1938 «Διάλογος πάνω στην ποίηση».  Το 1940 δημοσιεύονται το «Τετράδιο Γυμνασμάτων 1928-1937″, και το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄» καθώς επίσης και μία συλλογή των ως τότε δημοσιευμένων έργων του με τίτλο «Ποιήματα».  Το 1944 δημοσιεύεται το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄» το οποίο γράφτηκε στην Αίγυπτο και την Νότια Αφρική.  Ακολουθούν η τριμερής «Κίχλη», (1947) που από πολλούς θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γιώργου Σεφέρη, και η συλλογή «..Κύπρον, ου μ” εθέσπισεν» (1955), εν μέσω του Κυπριακού Αγώνα, και αργότερα μετονομάστηκε σε «Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄».  Το 1950 δημοσιεύτηκε η συλλογή «Ποιήματα 1924-1946″, που είναι μια εμπλουτισμένη έκδοση της πρώτης συλλογής των έργων του («Ποιήματα Ι»).  Η τελευταία συλλογή που τύπωσε ο Γιώργος Σεφέρης ‘οσο ζούσε είναι τα «Τρία Κρυφά Ποιήματα» (1966).  Το κύκνειο άσμα του ποιητή είναι το «Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄», το οποίο εκδόθηκε το 1976.  Εκτός από το ποιητικό έργο, ο Σεφέρης έχει κάνει αξιολογότατες μεταφράσεις, όπως την «Έρημη Χώρα» (1936) και το «Φονικό στην Εκκλησιά» (1963) του Τ.Σ. Έλλιοτ, το «Άσμα Ασμάτων» (1965), την «Αποκάλυψη του Ιωάννη» (1966), τις «Αντιγραφές» (1965) και τις «Μεταγραφές» (1980). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τα δοκίμια του Σεφέρη, στα οποία ανέπτυσσε τις απόψεις του για τα σύγχρονά του προβλήματα της γλώσσας και λογοτεχνίας.  Εκτός από τα παραπάνω ο Σεφέρης έγραψε και το «Χειρόγραφο Σεπτέμβρη ’41″, και το μυθιστόρημα «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη» που μολονότι άρχισε να γράφεται το 1926-1928 εκδόθηκε το 1974.

ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΚΑΣΑΪ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ

Η καταγωγή του από τη Λέσβο, η γέννησή του στην Κρήτη, τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων στις Σπέτσες και τις Κυκλάδες, διαμόρφωσαν μια βαθύτατα νησιωτική συνείδηση, που αργότερα στη διασταύρωσή της με τον υπερρεαλισμό δημιούργησε μια ποίηση πρωτότυπη, γεμάτη πλήθος λυρικών εικόνων, αλλά και επαναστατικών δυνάμεων. Μια ποίηση που με άξονα το φως ζήτησε να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο της ύπαρξης.  Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ.

Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α.  Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.   Το έργο του έχει επανειλημμένα συνδεθεί με το κίνημα του υπερρεαλισμού, αν και ο Ελύτης διαφοροποιήθηκε νωρίς από τον «ορθόδοξο» υπερρεαλισμό που ακολούθησαν σύγχρονοί του ποιητές. Επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό και δανείστηκε στοιχεία του, τα οποία ωστόσο αναμόρφωσε σύμφωνα με το προσωπικό του ποιητικό όραμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με το λυρικό στοιχείο και την ελληνική λαϊκή παράδοση.  Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες.  Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων.  Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Έργων Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ (*Ποίηματα)

Προσανατολισμοί (1940), Ήλιος ο πρώτος (1943), Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας (1945), Άξιον Εστί (1959), Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό (1960), Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά (1971), Ο Ήλιος ο ηλιάτορας (1971), Το Μονόγραμμα (1971), Τα ρω του έρωτα (1972), Ο ζωγράφος Θεόφιλος (1973), Ανοιχτά χαρτιά (1974), Τα ετεροθαλή (1974), Δεύτερη γραφή (1976), Η μαγεία του Παπαδιαμάντη (1976), Σηματολόγιον (1977), Μαρία Νεφέλη (1978), Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο (1978), Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας (1982), Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (1984), Σαπφώ (1984), Αποκάλυψη του Ιωάννη (1985), Ο Μικρός Ναυτίλος (1985), Κριναγόρας (1987), Τα δημόσια και τα ιδιωτικά (1990), Ιδιωτική οδός (1990), Τα ελεγεία της Οξώπετρας (1991), Εν λευκώ (1992), Δυτικά της λύπης (1995), Ο Κήπος με τις αυταπάτες (1995), 2 χ 7 ε (1996), Εκ του πλησίον (1998), Αυτοπροσωπογραφία σε λόγο προφορικό (2000),  Ποίηση, (2002).

ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΚΑΣΑΪ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ

ΠΗΓEΣ:

1. http://www.sansimera.gr/biographies/

2. http://www.ikarosbooks.gr

3. http://el.wikipedia.org/wiki

Γεννήθηκε στην Κύμη της Εύβοιας και τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε εκεί, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο.  Κατόπιν οι γονείς του τον έστειλαν στην Αθήνα για να τελειώσει τις εγκύκλιες σπουδές.  Με το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εισήλθε το1898 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία 15 ετών.  Έλαβε το πτυχίο του το 1904, σε ηλικία δηλαδή μόλις 21 ετών.  Στη συνέχεια εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία. Τότε ο πατέρας του πρότεινε μεταξύ άλλων να ακολουθήσει το δρόμο του στρατιωτικού ιατρού, την οποία πρόταση, βεβαίως, απέρριψε.

Ήταν φιλομαθής.  Στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, διεύρυνε τη μόρφωσή του με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, όπως τα γαλλικά, που θεωρούνταν, τότε, απαραίτητα για τους καλλιεργημένους ανθρώπους.  Ωστόσο ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική, η οποία ήταν και το μεγάλο του πάθος. Έτσι ασχολήθηκε επί οκτώ έτη με το βιολί.  Παρακολουθούσε μαθήματα στο Ωδείο Λότνερ.  Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή επέστρεψε στην Κύμη.  Επιστρέφοντας όμως εκεί, συλλογιζόταν το λόγο που έγινε ιατρός, αφού δεν ήθελε να ασκήσει το επάγγελμα αυτό. Καθημερινά, κάνοντας αμέτρητους περιπάτους, στην όμορφη Κύμη, ήρθε πιο κοντά με τη φιλοσοφία.  Ο Νίτσε έπαιξε μεγάλο ρόλο στον τρόπο σκέψης του.  Επίσης ασχολήθηκε και με τους: Γκαίτε, Καντ, και Σοπενχάουερ.

Ο πατέρας του θυσίασε τις οικονομίες τους, αφού γνώριζε το χαρακτήρα και τις ικανότητες του Γεωργίου, έτσι τον στέλνει το 1907 στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές.  Ο Παπανικολάου επιλέγει τον κλάδο της Βιολογίας. Το 1910 ανακηρύσσεται Διδάκτωρ της Φιλοσοφίας, για την εργασία του «Περί των συνθηκών της διαφοροποιήσεως του φύλου των Δαφνιδών».  Αυτή η περίοδος υπήρξε περίοδος φιλοσοφικού στοχασμού.  Το 1913 αναχώρησε για τις ΗΠΑ, όπου και εργάσθηκε ως βοηθός στον κλάδο της ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Ακολούθως εκλέχθηκε υφηγητής, έκτακτος καθηγητής και, τέλος, τακτικός καθηγητής της ανατομίας και ιστολογίας της ιατρικής σχολής, του Πανεπιστημίου αυτού.   Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, καθώς και των φυλετικών ορμονών. Το 1923 εφάρμοσε τη μέθοδό του σε γυναίκες, προς μελέτη των φυσιολογικών γεννητικών λειτουργιών και στη συνέχεια για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας. Η πρώτη του ανακοίνωση επί της χρησιμοποίησης της κυτταρολογικής μεθόδου προς διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, το 1928, έγινε δεκτή με πολύ σκεπτικισμό, καθόσον η κρατούσα τότε γνώμη για τέτοιου είδους έρευνα και εφαρμογή επί αποφολιδουμένων κυττάρωνήταν πρακτικά αδύνατη.

Το 1954, ο Παπανικολάου δημοσίευσε το μνημειώδες έργο «Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας» (Atlas of Exfoliative Cytology), εδραιώνοντας και επίσημα πλέον τη νέα ιατρική πρακτική και ειδικότητα που ουσιαστικά ανέπτυξε από το μηδέν.  Το συγγραφικό έργο του Γεωργίου Παπανικολάου αποτελείται από 158 άρθρα και 5 συγγράμματα. Ο Παπανικολάου τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις. Το Πανεπιστήμιο Cornell, στο οποίο εργάστηκε συνεχώς επί μισό σχεδόν αιώνα και από το 1947 κατείχε τη θέση του καθηγητή της κλινικής ανατομικής, τον ανεκήρυξε το 1957 ομότιμο καθηγητή της ίδιας έδρας. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος ιατρός (Consultant) του περίφημου Memorial Hospital της Νέας Υόρκης. Η Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών, η Ένωση των Αμερικανικών Ιατρικών Κολεγίων και η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία τού απένειμαν τιμητικά βραβεία. Το 1949 η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ονόμασε τον Παπανικολάου επίτιμο διδάκτορά της, ενώ η Ακαδημία Αθηνών τον Νοέμβριο του 1957 τον ανεκήρυξε παμψηφεί επίτιμο μέλος της. Σημειωτέον ότι υπήρξε ο πρώτος στον οποίο απονεμήθηκε η ανωτάτη τιμητική διάκριση της Ακαδημίας Αθηνών. Μεταθανατίως του απενεμήθη και το Βραβείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.Σήμερα το τεστ Παπανικολάου (Τεστ-Παπ) χρησιμοποιείται παγκοσμίως για την διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, επί της προκαρκινικής δυσπλασίας και άλλων κυτταρολογικών ασθενειών του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.

ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΚΑΣΑΪ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ