Η μέρα μου αρχίζει με πρωινό ξύπνημα στις 5:00 το πρωί, κάθε Δευτέρα και Τετάρτη, καθώς έχω πρωινή προπόνηση. Στη συνέχεια πηγαίνω στο σχολείο, τις υπόλοιπες μέρες ακολουθώ το ίδιο πρόγραμμα χωρίς την πρωινή προπόνηση. Με την λήξη του σχολείου πηγαίνω κατευθείαν στο σπίτι χωρίς χάσιμο χρόνου, τρώω μεσημεριανό, διαβάζω ότι προλαβαίνω και έπειτα, κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή πηγαίνω στα αγγλικά φροντιστήριο. Μόλις τελειώνω τα αγγλικά κατευθύνομαι προς το Ποσειδώνιο κολυμβητήριο, το οποίο βρίσκεται στην παραλία, απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής. Αρχίζω με γυμναστήριο στις 5:30 και μπαίνω στο νερό στις 6:15. Η προπόνηση διαρκεί δύο ώρες από τις 6:30 μέχρι τις 8:30. Η στιγμή που τελειώνει η προπόνηση είναι η καλύτερή μας. Κάνουμε περίπου μισή ώρα μέσα στα αποδυτήρια (στην καλύτερη περίπτωση)!!! Επιστρέφω σπίτι συνήθως κατά τις 8:40. Τρώω βραδινό και μετά (τις περισσότερες φορές) τελειώνω τα μαθήματα, που μου έχουν μείνει. Αυτό είναι το καθημερινό μου πρόγραμμα.

Τα αποτελέσματα δεν είναι ανάλογα της κούρασης και δεν ξέρω αν αυτό που κάνω αξίζει, καθώς στερούμαι πολλά πράγματα που κάνουν τα παιδιά της ηλικίας μου. Έχω πάρει μέρος τρεις φορές σε πανελλήνια πρωταθλήματα και κυνηγώ, στα ατομικά την οχτάδα και στα ομαδικά την τριάδα. Κολυμπάω όλα τα στυλ (ελεύθερο, ύπτιο, πεταλούδα, πρόσθιο) με αγαπημένα μου το πρόσθιο και το ελεύθερο.

Καναροπούλου Κατερίνα

Παρακάτω θα διαβάσετε μια συνέντευξη που θα σας κεντρίσει τον ενδιαφέρον. Κύριο πρόσωπο η κα. Κατσουλάρη Παναγιώτα φιλόλογος του σχολείου μας, που μας μιλάει για το διήγημα της.

Με ποια αφορμή ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας διήγημα;

Αφορμή ήταν τα καλοκαίρια που πήγαινα στο χωριό μου στα Γιάννενα. Όμως, συγκεκριμένα ήταν το περιβάλλον όπως το ποτάμι, η φύση, τα δέντρα του χωριού καθώς και το ετήσιο παραδοσιακό πανηγύρι.

Όταν ήσασταν παιδί, ποιο βιβλίο είχατε αγαπήσει πολύ και ποιόν συγγραφέα;

Σαν παιδί, είχα ένα διαφορετικό γούστο στα βιβλία. Το βιβλίο που αγάπησα σαν παιδί ήταν το « Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου. Με συγκίνησε ιδιαίτερα το δράμα του μικρασιατικού Ελληνισμού.

Ποιο είδος διηγήματος σας αρέσει;

Με συγκινούν βαθύτατα τα ιστορικά διηγήματα ή μυθιστορήματα.

Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει ένας γονιός για να αγαπήσει το παιδί του τα βιβλία;

Πιστεύω πως ο γονιός δεν πρέπει  να επιβάλει στο παιδί του να διαβάζει, επειδή το παιδί θα το δει σαν υποχρέωση και δεν θα το αγαπήσει. Σαφώς το παιδί  πρέπει να πηγαίνει σε βιβλιοθήκες ,  βιβλιοπωλεία κ.τ.λ. και να διαλέγει μόνο του το βιβλίο που του αρέσει ανάλογα με τις προτιμήσεις του.

Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε σε επαφή τα παιδιά με τα βιβλία και με ποιόν τρόπο;

Θεωρώ ότι ένα παιδί είναι ικανό να διαβάζει εξωσχολικά βιβλία από την ηλικία που αρχίζει να πηγαίνει στο σχολείο. Δεν χρειάζεται από μικρό να αποστηθίζει ένα βιβλίο απλώς να το ξεφυλλίζει και να ταξιδεύει στις εικόνες του.

Είναι δύσκολη η τέχνη της συγγραφής;

Ο καθένας μπορεί να γράψει κάτι. Εγώ ξεκίνησα να γράφω από το Πανεπιστήμιο. Ωστόσο η τέχνη της συγγραφής απαιτεί φαντασία και υπομονή. Επίσης πιστεύω πως η συγγραφή είναι ένα ταξίδι όπου ο συγγραφέας σε αυτό το ταξίδι καταθέτει ένα κομμάτι της προσωπικότητας του. Κατά τη γνώμη μου, η ανάγνωση και ιδίως η συγγραφή είναι ανάταση «ψυχής τε και πνεύματος»

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου στις 2 Απριλίου, τι μήνυμα θα θέλατε να περάσετε στους γονείς;

«Διαβάστε μικροί, μεγάλοι, αξιολογείτε πάντα αυτά που διαβάζετε. Επίσης, όταν διαβάζετε εσείς οι γονείς, θα παρακινηθούν να διαβάσουν τα παιδιά από μόνα τους.».

Μιλήστε μας λίγο για τον διαγωνισμό.

Ο διαγωνισμός στον οποίο πήγαν ήταν ο 4ο Πανελλήνιος διαγωνισμός « Αντώνης Σαμαράκης» . Η βράβευση θα γίνει στο ίδρυμα « Αντώνης Σαμαράκης» το οποίο βρίσκεται στην Λίμνη Πλαστήρα. Ο τίτλος του διηγήματος είναι « Στο βάθος της σπηλιάς» και θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Καστανιώτης.

Ποια είναι η άποψη σας σχετικά με το γύρισμα μιας ταινίας βασισμένη σ’ ένα βιβλίο;

Στο βιβλίο περιγράφονται πιο έντονα τα συναισθήματα του συγγραφέα καθώς και δίνονται πιο χαρακτηριστικές λεπτομέρειες. Στην ταινία χρησιμοποιούνται τα μισά από όσα λέγονται στο βιβλίο καθώς προσθέτονται  πολλά πράγματα εκτός βιβλίου. Προσωπικά θεωρώ πως η ταινία χάνει σε σχέση με το βιβλίο..

Πως αισθάνεστε όταν διαβάζετε ένα βιβλίο;

Όταν διαβάζω ένα βιβλίο αναπλάθω στο μυαλό μου τους ήρωες, το χρόνο και τον τόπο καθώς νιώθω ότι είμαι μία από αυτούς, ότι βρίσκομαι μέσα στο βιβλίο.

Κάτι πιο προσωπικό! Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ταξιδιωτικός προορισμός;

Προτιμώ το βουνό. ίσως γιατί κατάγομαι από χωριό ορεινό επομένως έχω περάσει αξέχαστες στιγμές εκεί με αποτέλεσμα να προτιμώ να περνάω εκεί τις διακοπές μου.

Πεντερίδης Χρήστος

Σαμαρτζίδη Σοφία -Αγγελική

-Τι σπουδές κάνατε;

-Έχω Πτυχίο Φυσικής και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στα Πληροφοριακά Συστήματα”

-Πώς αισθανθήκατε την πρώτη χρονιά που δουλέψατε σε σχολείο;

-“Αν και πέρασαν πολλά χρόνια από τότε (το 1993), θυμάμαι ακόμη την πρώτη μέρα που δίδαξα σε σχολείο (1^ο Γυμνάσιο Βέροιας). Παρ’ ότι είχα ήδη εργασιακή εμπειρία (δίδασκα στον ιδιωτικό τομέα) η αλήθεια είναι ότι είχα ένα αίσθημα αγωνίας”

-Σας αρέσει περισσότερο η δουλειά του διευθυντή ή του καθηγητή;

-“Μ’ αρέσει και ο διοικητικός ρόλος και η διδασκαλία. Πρόκειται για θέσεις με ελκυστικά χαρακτηριστικά και οι δύο ”

-Είναι δύσκολη η θέση του διευθυντή; Οι υποχρεώσεις είναι πολλές;

-“Η θέση του διευθυντή είναι θέση ευθύνης με πολλές υποχρεώσεις. Ο ρόλος του διευθυντή είναι να βοηθά τους εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα τους νεότερους, να καθοδηγεί την σχολική κοινότητα ώστε να θέσει υψηλούς στόχους και να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις επίτευξης τους”

-Πως νιώθετε όταν πρέπει να μαλώσετε ή να τιμωρήσετε κάποιο μαθητή;

-“Κάθε πρόβλημα συμπεριφοράς που ενδεχομένως προκύπτει, θεωρώ πως πρέπει να αντιμετωπίζεται με πνεύμα που συνάδει με τις σύγχρονες αρχές της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας. Πιστεύω ότι τα σχολικά παραπτώματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με γνώμονα την αρχή ότι η επιβολή κυρώσεων πρέπει να είναι η τελευταία επιλογή ως παιδαγωγικό μέτρο. Από την άλλη, η επιείκεια χωρίς όρια καλλιεργεί την αντίληψη της ατιμωρησίας. Μέχρι στιγμής δεν έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να τιμωρήσω μαθητή”

-Το ότι βρίσκεστε στη θέση του διευθυντή πιστεύεται ότι επηρεάζει τη σχέση σας με τους καθηγητές και μαθητές του σχολείου μας;

-“Η συνεργασία με τους υπόλοιπους καθηγητές είναι εξαιρετική. Το ίδιο ισχύει, έτσι πιστεύω τουλάχιστον, και με την μαθητική κοινότητα. Θα έλεγα ότι οι όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζονται και ξεπερνιούνται ”

-Θεωρείτε ότι το σχολείο μας αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα; Αν ναι τι θα θέλατε να αλλάξετε στο σχολείο μας;

-“Όσο αφορά τα προβλήματα, θα έλεγα ότι αυτά εστιάζονται περισσότερο σε επίπεδο κτιριακής υποδομής (μικρές αίθουσες, συντήρηση και βάψιμο του σχολείου εσωτερικά), εξοπλισμού (αναβάθμιση Η/Υ) έλλειψης βοηθητικού προσωπικού (επιστάτης, σχολικός φύλακας) και λιγότερο σε θέματα συμπεριφοράς και νοοτροπίας των μαθητών, για την βελτίωση των οποίων προσπαθούμε όλοι οι εκπαιδευτικοί.

-Θα ήθελα να εξοπλιστούν όλες οι αίθουσες διδασκαλίας με διαδραστικούς  πίνακες (ένας πίνακας που συνδυάζει την απλότητα και λειτουργικότητα ενός συμβατικού πίνακα με τις δυνατότητες ενός υπολογιστή). Πιστεύω πως είναι το τεχνολογικό μέσο το οποίο υπό προϋποθέσεις μπορεί να συμβάλλει στην επίτευξη των μαθησιακών στόχων, μπορεί να προωθήσει την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση, μπορεί να υποστηρίξει μέσα στην τάξη τις σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας και μάθησης που θέλουν το μαθητή να έχει ενεργητική συμμετοχή στο μάθημα μέσα από δραστηριότητες διερεύνησης, ανακάλυψης, πειραματισμού και διαθεματικής προσέγγισης”

-Σας ευχαριστούμε πολύ

-“Εγώ σας ευχαριστώ για την υπομονή σας”

Ηλιάδου Φρειδερίκη

Καρτσακλή Βαλεντίνα

Στην Τελετή Βράβευσης, που πραγματοποιήθηκε στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. το Σάββατο 29 Μαρτίου, βραβεύτηκαν οι ακόλουθοι μαθητές Γυμνασίου:

H Αθανασιάδου Μαρία  μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου του σχολείου μας κέρδισε το Α” ΒΡΑΒΕΙΟ

Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Αλεξανδρίδου Δήμητρα

(Γ΄ Γυμνασίου, Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Γ΄ΒΡΑΒΕΙΟ: Κούρτη Ευανθία-Στεφανία(Γ’ Γυμνασίου, 5ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

ΕΠΑΙΝΟΙ

Α΄ ΕΠΑΙΝΟΣ: Πάπαρη Ζωή(Α’ Γυμνασίου, Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Β΄ ΕΠΑΙΝΟΣ: Παπαδημητρίου Λουκάς(Α’ Γυμνασίου, Ελληνογαλλική Σχολή Καλαμαρί)

Γ΄ ΕΠΑΙΝΟΣ: Κυρτσούδης Νεκτάριος (Γ‘ Γυμνασίου, Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης)

Θερμά συγχαρητήρια στους βραβευθέντες και σε όλους τους μαθητές/τριες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό.

Το κείμενο της Αθανασιάδου Μαρίας …….

Ήταν μόνο 24 ώρες νωρίτερα. Πως εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα; Είχαν στείλει  μόνο εμένα, τον Μπόγκς, τα δίδυμα, τον Ίκι και τον Μαΐρο, και τον έμπειρο αναβάτη τον φίλο μου, τον Γιούλιβερ. Όταν ξεκινήσαμε ήταν πρωί γύρωστις 11, μα κανένας δεν είχε πληροφορηθεί τι θα κάναμε. Ούτε καν ο ΜπόγκςοΑρχηγός της ομάδας μας, δεν μας είπε τίποτα. Σο σίγουρο πάντως ήταν πως επικρατούσε μια γενική αναστάτωση, σαν κάτι μεγάλο να επρόκειτο να συμβεί κ αι φυσικά ο φόβος εξαπλώθηκε χωρίς να το ξέρει κανένας συγκεκριμένα. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, με τα σκι και λιγοστές προμήθειες φορτωμένστην πλάτη. Όλοι ήμασταν σφιγμένοι, μα δεν μιλούσαμε γι’ αυτό. Είχαμε ήδη προχωρήσει πάνω από 10 χιλιόμετρα, όταν άρχισε να χιονίζει. Κανένας δεν έδωσε σημασία έως ότου ξεκίνησε η πραγματική χιονοθύελλα. Μετά από λίγσταματήσαμε, αν προχωρούσαμε κι άλλο θα χανόμασταν. Ο Μπόγκς έδωσεμερικές διαταγές, ανάμεσα στις οποίες ήταν και να μείνουμε κοντά ο ένας στον άλλον, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν τηρήθηκε απ’ όλους. Ο Ίκι δεν βρισκόταν πια μαζί μας και ο Μαΐρο τρελάθηκε από τη στενοχώρια του, μα δεν το αφήσαμε να φύγει από κοντά μας. Έκανε τρομερή παγωνιά. Παρά τα ισοθερμικά και τα χοντρά μονωτικά ρούχα, το κρύο έκανε τα δόντια μας να χτυπάνε. «Ελάτε κοντά ο ένας στον άλλον. Δεν θα επιβιώσουμε έτσι, πρέπει να βρούμε κάποιο μέρος να ξεκουραστούμε. Σ ηκωθείτε, δέστε ο ένας τον άλλον με αυτό το σκοινί και ό,τι και να γίνει μην κοιμηθείτε!». Σηκωθήκαμε.  εν είχαμε άλλη επιλογή. Ο κίνδυνος να χαθούμε ήταν μεγάλος. Μετά από δύο ώρες περιπλάνησης πέσαμε πάνω σε κάτι. Ήταν ο σάκος του Ίκι! Κοιτάξαμε για ίχνη γύρω από τον σάκο, μα όλα είχαν καλυφθεί. Όταν τον ανοίξαμε είδαμε ένα κομμάτι χαρτί με μια πυξίδα κολλημένη πάνω του, σχισμένο από τη μια μεριά. Αφού αφαίρεσα την πυξίδα, πήγα να το πετάξω μα ο Γιούλιβερ με σταμάτησε την τελευταία στιγμή. Ήταν ένας χάρτης……………………………………………………………………………………………………………………….. …….

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι κουκουλωμένος στοsleeping bag  μου, σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να σκέφτομαι την πατρίδα. Προσπαθούμε όσο μπορούμε να μείνουμε ξύπνιοι, μα έχουμε κυριολεκτικά παγώσει ως το κόκκαλο. Αν δεν είχαμε βρει αυτή τη σπηλιά, θα ήμασταν σίγουρα νεκροί. Οι προμήθειες μας λιγοστεύουν. Αν δεν σταματήσει σύντομα να χιονίζει, θα πεθάνουμε όλοι. Ο μοναδικός που είναι ακόμα όρθιος είναι ο Γιούλιβερ. Προσπαθεί να βρει μια άκρη με τον χάρτη. Μα όλα αυτά δεν με ενδιαφέρουν πια… Εγώ βρίσκομαι πίσω, στο σπίτι μου στη Γαλλία, καλπάζοντας με το άλογό μου, τον Λοκ, πάνω από τους Επτά Λόφους που περιβάλλον τη μικρή μου πόλη. Νοιώθω πως θα πετάξω, τόσο γρήγορα πηγαίνουμε. Είμαι ευτυχισμένος, δεν θέλω  να σταματήσω ποτέ, μα ο Λοκ με τραβάει στη μικρή λιμνούλα. Αυτήν που ανακαλύψαμε με τον πατέρα μου, όταν ήμουν μικρός, όταν εκείνος ζούσε. Αφήνω το ζώο να πάρει μια ανάσα και να πιεί νερό, όσο εγώ απαλλάσσομαι από τα ρούχα  μου. Βουτάω στο παγωμένο νερό… Νοιώθω ζωντανός. Κοιτάζω τον καταγάλανο ουρανό από πάνω μου, να λαμπυρίζει χάρη στο νερό, στα χρώματα του πάγου. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά από τότε. Όμορφο μέρος να πεθάνει κανείς, σκέφτομαι. Αφήνω μια τελευταία πνοή πριν με κατακλύσει το σκοτάδι, ενώ εύχομαι να μπορούσα να γράψω και άλλα. Αυτό το κομμάτι χαρτί να είναι κάτι που θα δοθεί στη μητέρα μου και την αδελφή μου ως ένα τελευταίο αντίο, ως μια παράκληση για συγχώρεση που δεν τα κατάφερα

ΆΛΛΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ  ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ       και  μας ταξίδεψαν στον κόσμο τους……….

 «‘’Δεν μπορώ άλλο , δεν μπορώ… αφήστε με εδώ!’’ είπε με σιγανή τρεμουλιαστή φωνή και άρχισε  να βήχει. Ο Ζακ ήξερε ότι δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς.

‘’Αφήστε τον εδώ!’’  Είπε κοφτά

“Σημασία δεν έχει ποιο χάρτη φαίνεται να ακολουθείς, αλλά ποιος χάρτης σε ταξιδεύει’’.

‘’Το μέρος του μυαλού το φωτεινό μου που γέμισε από γράμματα’’.

‘’Ο τόπος μου άλλαξε θαρρώ με προσπερνάει’’

‘’Μόνο εμείς βρήκαμε το θάρρος έξω να βγούμε και με την ώρα να παλιώνουμε και να παλιώνουμε και να παλιώνουμε’’

‘’Σκληρός ο πόλεμος για τις ανθρώπινες ζωές. Μάτια δακρυσμένα, μάτια καταπονημένα, μάτια ανέκφραστα’’

‘’Την ομίχλη διέσχισε και μπήκε στην πλατεία. Τα χέρια του ασήκωτα, χρυσάφι κουβαλούσαν.’’

’Τα μάτια του φλεγόμενα κοιτούσαν πανάγαθους, ανήμπορους, αγέλαστους ανθρώπους’’

‘’Βλακείες λένε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία . Αυτή πεθαίνει πρώτη κι ύστερα ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα : απογοήτευση , θυμός , θλίψη . Φρικτές συνιστώσες της απελπισίας.’’

‘’Ποτέ η ποίηση δεν με έκανε χαρούμενη πάντα ήτανε ένα ακόμη περιττό βάρος.’’

‘’Μιλούσαμε αργά , βαριεστημένα. Για τα ίδια θέματα όπως πάντα χωρίς καν να ακούμε τι έλεγε , ο άλλος παρά τον ήχο της ίδιας της φωνής μας’’

‘’Η συνείδηση είναι ίση με  χίλια σπαθιά ‘’

’Η αμυγδαλιά μαράθηκε .Άδεια τα κλαδιά της άτσαλα στον αέρα κάτω από τον λαμπρό ψυχρό ήλιο. Θάρρος , θάρρος  και παντοτινή ελπίδα κι όπου με βγάλει ο δρόμος ‘’

‘’Τι είναι άραγε η φιλία ; Ένα φρούτο που αργεί να ωριμάσει .Ένα αίσθημα που γεννιέται με ένα βλέμμα, ζει με ένα χαμόγελο και πεθαίνει με ένα ψέμα…’’

’ Ο ήλιος έδυσε , κοιμήθηκε και πάλι , έσβησε η λάμψη του ουρανού. Τότε στο αυτί σου  έσκυψα , ψιθύρισα με θάρρος πως αν μου το επιτρέπεις, σ’ αγαπώ’’

‘’Θέλει θάρρος να αντικρίσεις τον ήλιο το πρωί’’