Το κουτί άρχισε να πάλλεται. Η Ελένη το άνοιξε. Το γράμμα είχε αποκτήσει νέα λόγια:

«Αν φτάσεις στην Πηγή, βρίσκεσαι στον πυρήνα του δάσους. Εκεί δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Μόνο αλήθεια.»

Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια και άγγιξε το νερό.

Η Ελένη στεκόταν ακόμη μπροστά στην πηγή όταν άκουσε το νερό να ησυχάζει. Το φως που την είχε τυλίξει έσβηνε αργά, σαν να της έλεγε ότι η δοκιμασία ολοκληρώθηκε. Το δάσος ανέπνεε, γύρω της, όχι ανήσυχο, αλλά σαν να περίμενε κάτι ακόμη.

Και τότε, ένας απαλός ψίθυρος ακούστηκε πίσω της. Ένας ψίθυρος που γνώριζε πριν καν γυρίσει.

«Ελένη μου…»

Γύρισε απότομα. Και πάγωσε.

Η μορφή της γιαγιάς της στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, απόλυτα καθαρή, όπως ακριβώς τη θυμόταν· η σιλουέτα της λουσμένη από φως και άνεμο, αλλά το χαμόγελό της ζεστό και ανθρώπινο, σαν να μην είχε φύγει ποτέ από τη ζωή.

Τα μάτια της γιαγιάς έλαμπαν με στοργή.

«Ήρθες μέχρι εδώ, όπως ήξερα ότι θα έκανες. Είσαι η μόνη που μπορούσε να ξυπνήσει το δάσος.»

Το μονοπάτι από φύλλα άρχισε να κινείται, να αναδιατάσσεται, να ανοίγει έναν νέο δρόμο μπροστά της. Η Ελένη, με το κουτί σφιχτά στα χέρια, το ακολούθησε.

Το δάσος είχε αλλάξει.

Ο αέρας ήταν γεμάτος ψιθύρους που δεν ήταν πια τρομακτικοί, ήταν καθοδηγητικοί.

Προχωρώντας, άκουσε τον ήχο του νερού. Σε λίγο βρέθηκε μπροστά σε μια πηγή που δεν θυμόταν να υπάρχει. Το νερό της λαμπύριζε με έναν ασημένιο φωτισμό, σαν να είχε δικό του φως.

Η Ελένη έσκυψε επιφυλακτικά. Αντί για την αντανάκλασή της, είδε το πρόσωπο της γιαγιάς της, ίδιο, όπως το είχε αποθηκεύσει η παιδική της μνήμη.

«Ώστε έφτασες…» είπε μια φωνή, μαλακή σαν κύμα. «Το χάρισμα δεν είναι βάρος, παιδί μου.

Είναι δρόμος.

Και ο δρόμος γίνεται πιο καθαρός όταν τον ακολουθείς.»

Πριν προλάβει να μιλήσει, το νερό άρχισε να αλλάζει. Οι αντανακλάσεις έσβησαν. Μια νέα μορφή γεννήθηκε στα βάθη της πηγής· ούτε άνθρωπος ούτε σκιά. Ήταν σαν οι ρίζες του δάσους να είχαν πάρει μορφή.

Η φωνή που ακούστηκε έκανε το έδαφος να δονηθεί ελαφρά.

«Το δάσος σε διάλεξε. Τώρα πρέπει να διαλέξεις κι εσύ.

 Θα μείνεις και θα το υπηρετήσεις; Ή θα φύγεις και θα αφήσεις τη φωνή του να σιγήσει;»

~

 

 

«Τελικά θα ξεπεράσει όλες τις δοκιμασίες; Ποια είναι τα μυστήρια που κρύβει το δάσος; Θα γνωρίσει τον έρωτα και θα βρει μια αληθινή οικογένεια που ποτέ δεν είχε; Κι όλα αυτά θα ξεκινούσαν μόνο από ένα φθινοπωρινό φύλλο…; Η συνέχεια μένει να φανεί.»

Μην το χάσετε τον επόμενο μήνα…

Παναγιώτα Κουκούμιαλου, Β Γυμνασίου

]]> https://schoolpress.sch.gr/gymoinou/archives/217/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/gymoinou/archives/222 https://schoolpress.sch.gr/gymoinou/archives/222#comments Sun, 22 Feb 2026 18:49:03 +0000 mvagianou http://schoolpress.sch.gr/gymoinou/?p=222

Η μεγάλη αλλαγή ήρθε τον 15ο αιώνα με την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο. Η χρήση κινητών μεταλλικών στοιχείων επέτρεψε την ταχύτερη και μαζική παραγωγή βιβλίων. Έτσι, τα κείμενα έγιναν πιο προσιτά, η γνώση διαδόθηκε ευρύτερα και τέθηκαν τα θεμέλια για την πνευματική και κοινωνική εξέλιξη των επόμενων αιώνων.

Αργυρώ Κωνσταντά, Β Λυκείου

 το Another Brick in the Wall των Pink Floyd

«Στις αρχές του 1980, το single του «Another Brick in the Wall (Part 2)» ανέβηκε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέμεινε εκεί για τέσσερις εβδομάδες. Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy, χάνοντας τελικά από το «Against the Wind» του Bob Seger.
Στη Μεγάλη Βρετανία, πούλησε 340.000 αντίτυπα μέσα σε πέντε ημέρες και παρέμεινε στο # 1 για πέντε εβδομάδες, πουλώντας περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε διάστημα δύο μηνών.
Σκαρφάλωσε στην κορυφή των charts στη Γερμανία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, τη Νότια Αφρική, την Ελβετία, τη Σουηδία, τον Καναδά, την Αυστρία και την Ιρλανδία»

(Πηγή: Wikipedia)

Το τραγούδι “Another Brick in the Wall” των Pink Floyd αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα της ροκ μουσικής, κυρίως λόγω της έντονης κοινωνικής του κριτικής. Μέσα από τους στίχους του, το τραγούδι καταγγέλλει την αυστηρή και καταπιεστική εκπαιδευτική διαδικασία της εποχής, παρουσιάζοντας τα παιδιά σαν «τούβλα» σε έναν τοίχο που συμβολίζει την απώλεια της ατομικότητας και της δημιουργικότητας. Η χαρακτηριστική μελωδία και η συμμετοχή παιδικής χορωδίας ενισχύουν το μήνυμα του τραγουδιού, καθιστώντας το ταυτόχρονα διαχρονικό και διαχρονικά επίκαιρο, καθώς μας υπενθυμίζει την ανάγκη για σεβασμό και ελευθερία στην εκπαίδευση και την προσωπική ανάπτυξη.

Ταξιάννα Πανταζή, Β Λυκείου

Illustration by Eduardo Ramón Trejo. Photos from Getty Images.

Η Αναγέννηση αποτέλεσε μια εποχή πνευματικής και καλλιτεχνικής ανανέωσης, όπου η ανθρωπότητα στράφηκε ξανά στην κλασική παράδοση και τον ανθρωπιστικό ιδεαλισμό. Οι καλλιτέχνες επιδίωκαν την ισορροπία, την αρμονία και την ομορφιά στη μορφή και τη σύνθεση, αναδεικνύοντας την αξία του ανθρώπου και τη σχέση του με τη φύση. Μέσα από τη ζωγραφική και τη γλυπτική, η τέχνη της εποχής έγινε μέσο πνευματικής αναγέννησης, προσφέροντας στον θεατή αισθητική απόλαυση αλλά και προβληματισμό για τη ζωή, την ηθική και το πνευματικό ιδεώδες.

Venus of Urbino by Titian | Uffizi Galleries

Sleeping Venus – Giorgione — Google Arts & Culture

Η «Αφροδίτη του Ουρμπίνο» του Τιτσιάνο αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα έργα της Αναγέννησης, κυρίως λόγω του ερωτικού της χαρακτήρα αλλά και των διαφορετικών ερμηνειών σχετικά με το θέμα και τον συμβολισμό της. Η ταυτότητα της γυναικείας μορφής, καθώς και ο αποδέκτης του βλέμματός της, έχουν απασχολήσει έντονα τους ιστορικούς της τέχνης.

Η ματιά της μορφής έχει χαρακτηριστεί ως προκλητική, σαν μία ερωτική πρόσκληση προς τον θεατή, αφού κοιτά ευθεία χωρίς να στρέφει ολόκληρο το κεφάλι της. Η ματιά αυτή, σε συνδυασμό με τους συμβολισμούς του γάμου που υπάρχουν στο έργο, πιθανότατα υποδηλώνει πως το βλέμμα της απευθύνεται στον σύζυγό της και όχι γενικά στον θεατή. Βέβαια, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να πρόκειται απλώς για ένα από τα μοντέλα που χρησιμοποιούσε ο Τιτσιάνο.

Όσοι υποστηρίζουν ότι η μορφή απεικονίζει τη θεά Αφροδίτη βασίζονται κυρίως στην ομοιότητα της στάσης της με εκείνη της «Κοιμώμενη Αφροδίτη» (1510), έργο του Giorgione, ο οποίος υπήρξε δάσκαλος του Τιτσιάνο. Ανάμεσα στα δύο έργα υπάρχει διαφορά περίπου 25 ετών. Ο Giorgione απεικονίζει τη θεά γυμνή και κοιμισμένη σε ένα φυσικό τοπίο, ενώ ο Τιτσιάνο τη μεταφέρει σε έναν ιδιωτικό εσωτερικό χώρο και την παρουσιάζει ξύπνια, με άμεσο βλέμμα. Η τοποθέτηση του χεριού της στα γεννητικά της όργανα φαίνεται εσκεμμένη, γεγονός που καθιστά τη μορφή του Τιτσιάνο πιο τολμηρή σε σχέση με εκείνη του Giorgione, η οποία αποπνέει μεγαλύτερη σεμνότητα.

Η απάντηση πάνω σε αυτό δίνεται μέσα από πηγές που αναφέρουν το γάμο ανάμεσα στον Guidobaldo και την Guilia Varano το 1536. Το συγκεκριμένο έργο λοιπόν ήταν παραγγελία του πατέρα του για το γάμο. Ένα πρόβλημα που προέκυψε πάνω σε αυτό το θέμα ήταν το γεγονός του ότι τότε η Guilia ήταν μόλις 10 ετών ενώ ο Guidobaldo 24! Για αυτό το λόγο οι ιστορικοί της τέχνης έκριναν αυτή την πληροφορία ως αβάσιμη. Ωστόσο, την εποχή εκείνη ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην αριστοκρατία να συνάπτονται γάμοι ή αρραβώνες σε τόσο μικρή ηλικία. Συνήθως υπήρχε προγαμιαίο συμβόλαιο που απαγόρευε τις ερωτικές σχέσεις έως την ενηλικίωση της γυναίκας· το ζευγάρι μπορούσε να μοιράζεται την ίδια στέγη, αλλά όχι το ίδιο κρεβάτι.

Η σύνδεση του έργου με τον γάμο του Guidobaldo II della Rovere και της Giulia Varano το 1536 ενισχύει την ερμηνεία του ως γαμήλιου έργου. Ο Guidobaldo II della Rovere ήταν δούκας του Ουρμπίνο, μέλος της ισχυρής οικογένειας Della Rovere, ενώ η Giulia Varano ήταν κόρη του δούκα του Καμερίνο. Ο γάμος τους είχε πολιτικό και δυναστικό χαρακτήρα, όπως συνέβαινε συχνά στις αριστοκρατικές οικογένειες της ιταλικής Αναγέννησης. Το έργο θεωρείται ότι παραγγέλθηκε με αφορμή αυτόν τον γάμο, πιθανότατα ως γαμήλιο δώρο από τον πατέρα του Guidobaldo.

Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Rona Goffen, ο Τιτσιάνο επιδίωκε να παρουσιάσει ένα πρότυπο ιδανικής συζύγου, τονίζοντας τη σεξουαλικότητα ως στοιχείο που εντάσσεται στο πλαίσιο του γάμου. Στο πλαίσιο αυτό, η Αφροδίτη λειτουργεί συμβολικά: ως θεά του έρωτα και της γονιμότητας εκφράζει τη συζυγική αγάπη, τη γονιμότητα και τη σταθερότητα της έγγαμης ζωής. Επομένως, η ματιά της δεν είναι ξεδιάντροπη, αλλά αποκτά νόημα όταν ιδωθεί ως βλέμμα που απευθύνεται στον σύζυγο.

Τέλος, έχει διατυπωθεί και μία ακόμη εκδοχή: ότι ο Guidobaldo II della Rovere ζήτησε από τον Τιτσιάνο να απεικονίσει στο έργο την αγαπημένη του, Clarice Orsini, ως αντίδραση προς τον πατέρα του, ο οποίος τον είχε πιέσει να τη διακόψει. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο πατέρας του τον απείλησε με αποκλήρωση το 1533, χρονιά κατά την οποία γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του, Francesco Maria II della Rovere. Παρ’ όλα αυτά, η επικρατέστερη και περισσότερο αποδεκτή άποψη από τους ιστορικούς της τέχνης παραμένει ότι το έργο δημιουργήθηκε ως γαμήλιο δώρο και ότι η μορφή της Αφροδίτης λειτουργεί αλληγορικά, αποδίδοντας το ιδανικό της συζύγου στην Αναγέννηση.

Αργυρώ Κωνσταντά, Β Λυκείου

Τα σχολεία μας, είχαν τη χαρά να συμμετάσχουν σε διαδικτυακή ημερίδα με θέμα «Εθισμός στο Διαδίκτυο», η οποία διοργανώθηκε στις 30/01/2026, αποκλειστικά για τα εκπαιδευτήριά μας από το Νοσοκομείο Χίου «Σκυλίτσειο». Η ημερίδα, άνοιξε νέες προοπτικές και μας ενημέρωσε για τις επιπτώσεις του εθισμού, τις αιτίες και τις λύσεις που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να προστατεύσουμε τη σωματική και ψυχική μας υγεία.

Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς τη συντονίστρια της δράσης, κυρία Σταυρούλα Βαφειαδάκη, του Τμήματος Πληροφορικής & Οργάνωσης του Νοσοκομείου Χίου «Σκυλίτσειο», για την άρτια παρουσίαση και τη συμβολή της στην επιτυχή υλοποίηση της ημερίδας. Ευχαριστούμε επίσης τις Συμβούλους Σχολικής Ζωής, κυρία Κοράκη Αργυρώ και κυρία Χανδρά Αγγελική, καθώς και τον καθηγητή Πληροφορικής, κύριο Καρύβαλη Ιωακείμ, για τη συνεργασία και την τεχνική υποστήριξη κατά τη διοργάνωση της διαδικτυακής δράσης, στην οποία συμμετείχαν εκπαιδευτικοί και μαθητές του σχολείου μας.

Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες συμβάλλουν ουσιαστικά στην ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας και στην προώθηση της υπεύθυνης και ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου.

Εθισμός στο Διαδίκτυο – ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΤ Οινουσσών

Η αναδοχή δεν είναι απλώς μια προσφορά, αλλά ένας δεσμός καρδιάς που ενώνει παιδιά από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Ευχόμαστε η σχέση αυτή να συνεχιστεί με αγάπη και συνέπεια, χαρίζοντας ελπίδα, χαμόγελα και ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά που μας εμπιστεύτηκαν.

Action Aid – Αναδοχή Παιδιού – ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΤ Οινουσσών

Το άγγιξε, και αμέσως ένα απαλό φως άναψε μπροστά της, παίρνοντας σιγά-σιγά τη μορφή ενός νεαρού άντρα. Η παρουσία του δεν ήταν τρομακτική, ήταν ήρεμη, σχεδόν λυπημένη.

«Σε διάλεξε το δάσος… όπως διάλεξε κι εμένα κάποτε», είπε.

«Μα εγώ χάθηκα πριν προλάβω να μάθω τα μυστικά του…»

Η Ελένη ένιωσε ρίγος.

Άνοιξε το κουτί με προσοχή. Μέσα βρισκόταν ένα γράμμα της γιαγιάς της, γραμμένο με τον γνώριμο, ζεστό χαρακτήρα της.

«Αν κρατάς αυτό το κουτί, τότε το δάσος σε θεωρεί έτοιμη. Το χαρίζει μας περνά από γενιά σε γενιά. Άκου το, και θα οδηγήσει. Πάντα εσένα και όσους έχουν χαθεί.»

Τότε έπεσε ένα ακόμη φύλλο στα χέρια της, χρυσοκόκκινο, ίδιο με τα άλλα.

Μόλις το ακούμπησε πάνω στη φωτεινή μορφή, το φύλλο άστραψε και η σκιά άρχισε να διαλύεται.

«Σε ευχαριστώ…» ψιθύρισε.

Το φως έσβησε. Το γεφύρι σταμάτησε να τρίζει και το δάσος, αντί για στοιχειωμένο, έμοιαζε τώρα γεμάτο ανάσες ζωντανές, σαν να ανακουφίστηκε κι αυτό.

Η Ελένη στάθηκε για λίγο ακίνητη, κρατώντας το κουτί.

Το «κάτι» που είχε χάσει τόσο καιρό δεν ήταν αντικείμενο.

Ήταν η πίστη στη φωνή της, η σύνδεση με τις ρίζες της, η δύναμη να ακούει όσα οι άλλοι δεν άκουγαν.

Ένα τελευταίο φύλλο έπεσε δίπλα της, απαλό σαν υπόσχεση.

Και η Ελένη χαμογέλασε. Ήξερε πια ότι το δάσος δεν τελείωσε μαζί της. Μόλις είχε αρχίσει.

Παναγιώτα Κουκούμιαλου, Β Γυμνασίου

Παγκόσμια Ημέρα ΑμεΑ – «Το Αστέρι της Ευχής» – ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΤ Οινουσσών