Παναγιώτα Κουκούμιαλου, Β” Γυμνασίου

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Έχανα τη συνείδηση του περιβάλλοντος, αλλά επήγαινα σαν υπνοβάτης, ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Οι παλιάτσοι έτρεχαν μπροστά μου ή εχόρευαν γύρω δαιμονισμένα. Εφώναζαν, εχτυπούσαν. Αλλά εγώ επήγαινα βλέποντας τα σύννεφα και ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Δυσκολότατα επροχωρούσα. Με τους αγκώνες άνοιγα τόπο, αφήνοντας πίσω μου ράκη. Αποσταμένος, ματωμένος, στάθηκα κάπου. Στον ήλιο έσπαζαν οι καγχασμοί των άλλων. Κ” ήμουν γυμνός. Γέρνοντας βαθιά, σαν τσακισμένο δέντρο, άκουσα για τελευταία φορά την εσωτερική μου φωνή.

Και τώρα έχασα την ήρεμο ενατένιση. Πού ν” αφήσω το βάρος του εαυτού μου; Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με τους κήπους. Τα βουνά με ταπεινώνουν. Για να δώσω τροφή στους λογισμούς μου, παίρνω το μεγάλο, δημόσιο δρόμο. Δύο φορές δε θα ιδώ το ίδιο πράγμα. Οι χωρικοί που στέκονται απορημένοι, έχουν την άγνοια και την υγεία. Τα σπίτια τους είναι παλάτια παραμυθιού. Οι κατσίκες τους δε μηρυκάζουν σκέψεις. Χτυπώ το πόδι και φεύγω. Περπατώ ολόκληρες μέρες. Πού πηγαίνω; Όταν γυρίσω το κεφάλι, ξέρω πως θ” αντικρίσω το φάσμα του εαυτού μου.

Οι μαθήτριες της Β” Λυκείου έγραψαν τις παρακάτω διασκευές:

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Και σαν επήγαινα, ξάφνου μου εμφανίζεται ένας φίλος από τα παλιά σαν σκιά και μου φωνάζει «Έλα μαζί μας», «Πλησίασε». Εγώ όμως τον αγνόησα πλήρως και συνέχισα τον μακρύ μου δρόμο. Πέρασα από πολιτείες λαμπρές και από άλλες πιο σκοτεινές. Οι άνθρωποι μιλούσαν πότε ισπανικά και πότε κινέζικα. Πήγα μακριά, όμως στην διαδρομή σε κάποιες στιγμές αδυναμίας, βρήκα συντροφιά στο πλήθος. Τότε, ξύπνησε πάλι μέσα μου η φωνή και με έβαλε στον δρόμο μου. Μόνο μια φορά ακόμα κύλισα και τότε εμφανίστηκε για να με συνεφέρει η λογική μου. Με ταρακούνησε βαθιά και με απέτρεψε να το ξανακάνω, γιατί τα αποτελέσματα θα ήταν μοιραία την επόμενη φορά. Έτσι, έβαλα επιτέλους μυαλό και επικεντρώθηκα στον στόχο μου, να φτάσω στην λύτρωση της ψυχής μου. Συνάντησα φίλους παλιούς, αλλά έκανα και καινούριους. Κάποιοι από αυτούς που είχαν ίδιους στόχους με εμένα έμειναν και ακόμα πηγαίνουμε μαζί. Άλλοι πάλι έφυγαν με την πρώτη δυσκολία, τον πρώτο τσακωμό. Δεν τους κρίνω, γιατί έτσι φαίνεται και η αδυναμία της ψυχής τους. Εκείνοι δεν μπόρεσαν να πειθαρχήσουν τον εαυτό τους, όπως εγώ. Και παρόλο που κύλησα μερικές φορές, κατάφερα να ξεμπλέξω. Αυτή είναι δύναμη που δεν έχουν όλοι.

Ακόμα πηγαίνω και θα πηγαίνω για πολύ καιρό. Με φίλους αλλά και χωρίς, με μπόρες και με λιακάδα, τον στόχο μου θα τον πετύχω. Όμως, τελικά και όταν τον πετύχω το μόνο που θα αξίζει να θυμάμαι είναι η διαδρομή και όσα πέρασα μέχρι να φτάσω στο τέλος.

Αργυρώ Κωνσταντά, Β’ Λυκείου

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Πέρασα μέσα από το πλήθος ακολουθώντας την δική τους ροή μέσα στο καρναβάλι γελώντας και περνώντας καλά αλλά μη ξεχνώντας τι κρύβεται εκεί… Πάρτι, χορός, διασκέδαση και φωτιά στο κέντρο και μέσα η μουσική των οργάνων ήχησε στο δάσος και χορεύαμε γύρω από την φωτιά σε ξέφρενους χορούς. Όλα ήταν υπέροχα, όλοι χορέψαμε την νύχτα στο δάσος με μουσική και φαγητά να μας περιμένουν στις κουβέρτες στρωμένες τριγύρω και εμείς ενωμένοι σαν οικογένεια σε γιορτή μαζί μαζεμένοι και ενωμένοι να περνούμε καλά στην φύση γύρω από την φωτιά. Τα βλέφαρα βαραίνουν και σιγά σιγά η γιορτή σβήνει, ξαφνικά θόρυβος, βουητό και φωνές, τα μάτια ανοίγουν αλλά καμία σχέση με πριν, παντού τείχη, μπαζωμένα κτίρια, τσιμεντένιοι δρόμοι. Πού πήγε το δασάκι μας; Μα ναι, το ξέχασα, είμαστε στην πόλη, στο καρναβάλι, με πήρε ο ύπνος στο παγκάκι, δεν υπήρχε το δασάκι, το φαντάστηκα. Είμαι πίσω σε αυτήν την κρύα πόλη που κανείς δεν σε ξέρει, αλλά όλοι μοιάζουν ίδιοι, αλλά κανείς δεν είναι ίδιος…

… μια μάσκα που κρύβεται κάτι άλλο από κάτω, ψεύτικα χαμόγελα, φίλοι και παρέες , όλοι προσπαθούν να ταιριάξουν. Εγώ δεν ταιριάζω εδώ.

Ταξιάννα Πανταζή, Β’ Λυκείου

 

​Με μεγάλη υπερηφάνεια ανακοινώνουμε ότι η μαθήτριά μας, Παναγιώτα Κουκούμιαλου, διακρίθηκε στην εθνική προεπιλογή του διαγωνισμού «Haïkus 2025-2026» (Επίπεδο Α2).

​Το ποίημα της Παναγιώτας, που δημιουργήθηκε υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Γαλλικών κας Ειρήνης Καλυμνιού, ξεχώρισε για την ευαισθησία του και πλέον προκρίνεται για να διαγωνιστεί σε Παγκόσμιο Επίπεδο!

​Η επίσημη βράβευση πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 2026 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.

​Θερμά συγχαρητήρια στη μαθήτριά μας και στην εκπαιδευτικό μας για αυτή τη σπουδαία επιτυχία που τιμά το σχολείο και το νησί μας! Το ποίημα είναι το εξής:

Με συγκίνηση συγχαίρουμε τον μαθητή μας Αθανάσιο Κοντογιάννη για την κατάκτηση του 2ου βραβείου στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ορθογραφίας στη γαλλική γλώσσα «Dictée Lavalloise», έναν θεσμό που προάγει τη γαλλοφωνία και τη διακρατική συνεργασία. Η σημαντική αυτή διάκριση επιτεύχθηκε με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Γαλλικών, κας Καλυμνιού Ειρήνης, και αποτελεί τιμή για όλη τη σχολική μας κοινότητα.

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε τη διάκριση μαθητών του σχολείου μας στον διαγωνισμό σχεδίου για το μπλουζάκι της Ευρωπαϊκής Ημέρας Γλωσσών, όπου δύο από τα επιλεγμένα σχέδια προήλθαν από τη σχολική μας κοινότητα. Η επιτυχία αυτή επιτεύχθηκε με τη συμβολή και καθοδήγηση της καθηγήτριας Γαλλικών κας Καλυμνιού Ειρήνης και αναδεικνύει τη δημιουργικότητα και την αγάπη των μαθητών για τις γλώσσες.

https://edl.ecml.at/el/Activities/EDL-T-Shirt-Contest
Τα σχέδια που διακρίθηκαν είναι τα εξής:

Όμιλος Γαλλικων: Γαλλικός Πολιτισμός, 7η Τέχνη, Γαλλική Γαστρονομία.
Ο Όμιλος Γαλλικών του σχολείου μας έχει ως θεματικό άξονα τον γαλλικό πολιτισμό, την έβδομη τέχνη και τη γαλλική γαστρονομία, προσφέροντας στους μαθητές μια δημιουργική επαφή με τη γλώσσα και τον πολιτισμό της Γαλλίας. Στόχος του ομίλου είναι η ενίσχυση της γλωσσικής έκφρασης μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, ενώ σκοπός του είναι η καλλιέργεια της αισθητικής, της δημιουργικότητας και της διαπολιτισμικής συνείδησης των μαθητών.

Η Αγία Σοφία: Ένα Σύμβολο της Πίστης και της Ιστορίας

Η Αγία Σοφία είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της χριστιανικής πίστης και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη (τη σημερινή Ιστανμπούλ) και είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για την ομορφιά, τη μεγαλοπρέπεια και την ιστορική της αξία.

Η Αγία Σοφία είναι αφιερωμένη στη «Σοφία του Θεού», δηλαδή στον Λόγο του Θεού, που κατά την χριστιανική πίστη είναι ο Ιησούς Χριστός. Ο ναός ήταν για αιώνες ο κεντρικός ναός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το μέρος όπου γινόταν η στέψη των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Εκεί τελούνταν οι πιο σημαντικές θρησκευτικές τελετές και γιορτές.

Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, η Αγία Σοφία είναι σύμβολο πίστης και δόξας του Βυζαντίου, αλλά και της παρουσίας του Θεού στη ζωή των ανθρώπων.

Η Αγία Σοφία χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ και εγκαινιάστηκε το 537 μ.Χ. Ο Ιουστινιανός θέλησε να φτιάξει έναν ναό που να ξεπερνά κάθε άλλο σε ομορφιά και μέγεθος. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο, λέγεται ότι είπε: «Νενίκηκά σε Σολομών!», δηλαδή: «Σε ξεπέρασα, Σολομώντα!» (ο οποίος είχε φτιάξει τον Ναό στα Ιεροσόλυμα).

Η Αγία Σοφία λειτούργησε ως χριστιανικός ναός για περίπου 900 χρόνια. Όταν η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1453, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος (τζαμί). Οι αγιογραφίες καλύφθηκαν με ασβέστη και προστέθηκαν μιναρέδες.

Το 1935, με απόφαση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, η Αγία Σοφία έγινε μουσείο. Έτσι, άνοιξε τις πόρτες της σε ανθρώπους κάθε θρησκείας και εθνικότητας.

Το 2020, η Τουρκία αποφάσισε να την ξανακάνει τζαμί, απόφαση που προκάλεσε αντιδράσεις σε πολλές χώρες και κυρίως στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η Αγία Σοφία θεωρείται θαύμα της αρχιτεκτονικής. Έχει έναν τεράστιο κεντρικό τρούλο που φαίνεται σαν να αιωρείται στον αέρα. Μέσα στον ναό, το φως μπαίνει από παντού και δημιουργεί μια μαγευτική ατμόσφαιρα. Οι αγιογραφίες και τα ψηφιδωτά της είναι μοναδικά έργα τέχνης και δείχνουν την πίστη και την τέχνη των ανθρώπων εκείνης της εποχής.

Παρόλο που η Αγία Σοφία σήμερα λειτουργεί ως τζαμί, εξακολουθεί να είναι ένας χώρος που θυμίζει σε όλους τη μεγάλη παράδοση του Χριστιανισμού και την ακμή του Βυζαντίου. Είναι μνημείο της UNESCO και χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο την επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους, παραμένει ένας ιερός τόπος, γεμάτος μνήμες, προσευχές και ελπίδες για το μέλλον.

  Η Αγία Σοφία δεν είναι μόνο ένα παλιό κτίριο. Είναι ένα σύμβολο πίστης, τέχνης και πολιτισμού. Μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε την παράδοσή μας, την ιστορία μας και την πίστη μας, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες.

Ταξιάννα Πανταζή, Β΄Λυκείου

Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί συμμετείχαν σε έναν ουσιαστικό διάλογο για επίκαιρα ευρωπαϊκά και διεθνή ζητήματα, ενισχύοντας τη σύνδεση του σχολείου με την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παράλληλα, καλλιεργήθηκε η κριτική σκέψη και ο ενεργός προβληματισμός των μαθητών, ενδυναμώνοντάς τους στον ρόλο τους ως ενεργών και υπεύθυνων πολιτών.

Η έναρξη του εορτασμού της εθνικής επετείου πραγματοποιήθηκε στις 24/03/2026 με τη σχολική γιορτή, κατά την οποία οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν σε εορταστικές εκδηλώσεις με ποιήματα, χορούς, ομιλίες και τραγούδια, τιμώντας τους αγώνες των προγόνων μας για ελευθερία, καθώς και το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 25/03/2026 με τον εκκλησιασμό και τη συμμετοχή των σχολείων μας στην παρέλαση, αποδίδοντας τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ήρωες του 1821 και διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη και την εθνική μας κληρονομιά.

Το κουτί άρχισε να πάλλεται. Η Ελένη το άνοιξε. Το γράμμα είχε αποκτήσει νέα λόγια:

«Αν φτάσεις στην Πηγή, βρίσκεσαι στον πυρήνα του δάσους. Εκεί δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Μόνο αλήθεια.»

Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια και άγγιξε το νερό.

Η Ελένη στεκόταν ακόμη μπροστά στην πηγή όταν άκουσε το νερό να ησυχάζει. Το φως που την είχε τυλίξει έσβηνε αργά, σαν να της έλεγε ότι η δοκιμασία ολοκληρώθηκε. Το δάσος ανέπνεε, γύρω της, όχι ανήσυχο, αλλά σαν να περίμενε κάτι ακόμη.

Και τότε, ένας απαλός ψίθυρος ακούστηκε πίσω της. Ένας ψίθυρος που γνώριζε πριν καν γυρίσει.

«Ελένη μου…»

Γύρισε απότομα. Και πάγωσε.

Η μορφή της γιαγιάς της στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, απόλυτα καθαρή, όπως ακριβώς τη θυμόταν· η σιλουέτα της λουσμένη από φως και άνεμο, αλλά το χαμόγελό της ζεστό και ανθρώπινο, σαν να μην είχε φύγει ποτέ από τη ζωή.

Τα μάτια της γιαγιάς έλαμπαν με στοργή.

«Ήρθες μέχρι εδώ, όπως ήξερα ότι θα έκανες. Είσαι η μόνη που μπορούσε να ξυπνήσει το δάσος.»

Το μονοπάτι από φύλλα άρχισε να κινείται, να αναδιατάσσεται, να ανοίγει έναν νέο δρόμο μπροστά της. Η Ελένη, με το κουτί σφιχτά στα χέρια, το ακολούθησε.

Το δάσος είχε αλλάξει.

Ο αέρας ήταν γεμάτος ψιθύρους που δεν ήταν πια τρομακτικοί, ήταν καθοδηγητικοί.

Προχωρώντας, άκουσε τον ήχο του νερού. Σε λίγο βρέθηκε μπροστά σε μια πηγή που δεν θυμόταν να υπάρχει. Το νερό της λαμπύριζε με έναν ασημένιο φωτισμό, σαν να είχε δικό του φως.

Η Ελένη έσκυψε επιφυλακτικά. Αντί για την αντανάκλασή της, είδε το πρόσωπο της γιαγιάς της, ίδιο, όπως το είχε αποθηκεύσει η παιδική της μνήμη.

«Ώστε έφτασες…» είπε μια φωνή, μαλακή σαν κύμα. «Το χάρισμα δεν είναι βάρος, παιδί μου.

Είναι δρόμος.

Και ο δρόμος γίνεται πιο καθαρός όταν τον ακολουθείς.»

Πριν προλάβει να μιλήσει, το νερό άρχισε να αλλάζει. Οι αντανακλάσεις έσβησαν. Μια νέα μορφή γεννήθηκε στα βάθη της πηγής· ούτε άνθρωπος ούτε σκιά. Ήταν σαν οι ρίζες του δάσους να είχαν πάρει μορφή.

Η φωνή που ακούστηκε έκανε το έδαφος να δονηθεί ελαφρά.

«Το δάσος σε διάλεξε. Τώρα πρέπει να διαλέξεις κι εσύ.

 Θα μείνεις και θα το υπηρετήσεις; Ή θα φύγεις και θα αφήσεις τη φωνή του να σιγήσει;»

~

 

 

«Τελικά θα ξεπεράσει όλες τις δοκιμασίες; Ποια είναι τα μυστήρια που κρύβει το δάσος; Θα γνωρίσει τον έρωτα και θα βρει μια αληθινή οικογένεια που ποτέ δεν είχε; Κι όλα αυτά θα ξεκινούσαν μόνο από ένα φθινοπωρινό φύλλο…; Η συνέχεια μένει να φανεί.»

Μην το χάσετε τον επόμενο μήνα…

Παναγιώτα Κουκούμιαλου, Β Γυμνασίου

]]> https://schoolpress.sch.gr/gymoinou/archives/217/feed 0