Με αφορμή τους συμερινούς πολέμους, η μαθήτρια του σχολείου μας Παναγιώτα Γαβριήλ έγραψε ένα κείμενο που δείχνει πώς βλέπουν τα παιδιά τους πολέμους. Μέσω αυτού του κειμένου μπόρεσε να μοιραστεί ελεύθερα με τους αναγνώστες τις απόψεις της, τις ανησυχίες της και τις γνώσεις με ένα απλό αλλά συναισθηματικό κείμενο.
Σύνορα που χαράζονται ξανά και ξανά, μια γη γεμάτη φόβο και αγωνία για το αύριο και μια ιστορία που επαναλαμβάνεται είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στις επόμενες γενιές.
Πίσω από τα συμφέροντα, πίσω από τις μάχες υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν. Υπάρχουν οικογένειες που διαλύθηκαν και μόνο αφού σταματήσουν οι σειρήνες ξεδιπλώνεται η πραγματικότητα μερικών ανθρώπων, ολονύχτης έγινε εφιάλτης. Στον πόλεμο δεν πονάνε οι εκρήξεις και τα ερειπωμένα σπίτια, πονάει το κενό της απώλειας, η σβησμένη ελπίδα από τα πρόσωπα των παιδιών, ο φόβος που ουρλιάζει μέσα από ένα μόνο βλέμμα και δυστυχώς, αυτές είναι οι ζημιές που δεν διορθώνονται με κάποια αποζημίωση. Τότε είναι που όλοι συνειδητοποιούν ότι η μάχη έλαβε τέλος και μόλις σβήσει ο αχός και πέσουνε τα όπλα, το βλέμμα μας είναι εκτεθειμένο στο οδυνηρό αυτό αποτέλεσμα. Ένα νεκρό κομμάτι γης, μια ζώνη ποτισμένη με αίμα και πόνο, σύνορα χαραγμένα απο φόβο και οργή, όσο κι εάν αλλάζουμε τον χάρτη, δεν αλλάζει η εικόνα μετά από κάθε πόλεμο, σε κάθε έθνος, με όποια αφορμή. Ο τρόμος δεν λογαριάζει εθνικότητα, η ανησυχία δεν μας διαλέγει με βάση τις δικαιολογίες, γιατί κανένα επιχείρημα δεν είναι αρκετό για να αιτιολογήσει το απύλυτο χάος που αντικρίζουμε μόλις πέσουν τα όπλα.
Και για αυτό, η δική μας γενιά πρέπει να αναλάβει να κατευνάσει αυτήν την εχθρικότητα, γιατι διαλύεται το δικό μας μέλλον και πρέπει να παλέψουμε για αυτό. Εμείς είμαστε το μέλλον, εμείς είμαστε η φωνή, εμείς πρέπει να είμαστε αγγελιοφόροι της ειρήνης.
Κύρια εικόνα άρθρου:
Πήγη εικόνας: Καθημερινή
