Το καλοκαίρι που μας πέρασε η μαθήτριά μας Αθηνά Πήττα διέπρεψε στον τομέα της, στο Τένις (να σημειωθεί ότι είναι και πολύ καλή μαθήτρια επίσης). Ναι! Με την πρώτη ευκαιρία θα της πάρουμε μια συνέντευξη.  Ναι! Τα επιτεύγματα των μαθητών και μαθητριών μας θα πρέπει να προβάλλονται, να ενισχύονται, να επιβραβεύονται.

Η συναδέλφισσα Γεωργία Ροδινού, φιλόλογος μου λέει: «τί λέτε, να βάλουμε στον διάδρομο που μπαίνουν πολλά παιδιά διάφορα αποφθέγματα, προτάσσεις, φωτογραφίες, σκέψεις για ένα “καλωσόρισμα” στους νέους μαθητές»;  Ήταν δυνατόν να αρνηθώ;  Υπάρχουν φωτογραφίες από το υλικό αυτό.

Η συναδέλφισσα Μυρσίνη Χαραλαμπίδου, των Αγγλικών, προτείνει: Λέμε με τη συναδέλφισσα Μαρία Δημητρακοπούλου να παρουσιάσουμε κάποιους διαλόγους σε διάφορες γλώσσες με αφορμή την παγκόσμια ημέρα γλωσσών.  Τί λέτε; Αυτό θα γίνει την Πέμπτη (την Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Γλωσσών  θα πάει μια ομάδα 25 μαθητών στο Goethe Institut μετά από πρωτοβουλία της συναδέλφισσας των Γερμανικών Τζαμίχα Βασιλικής).

Η χρονιά ξεκινά με καλούς οιωνούς! Και το δεύτερο τεύχος των «ψηφίδων». Το καλό με τα ηλεκτρονικά περιοδικά είναι ότι εμπλουτίζονται με τον καιρό κι ελπίζουμε το δεύτερο τεύχος να γίνει «κτήμα» των μαθητών και μαθητριών του σχολείου μας. Γιατί σε αυτούς ανήκει!

Ο Διευθυντής του  1ου Γυμνασίου Εχεδώρου (Γυμνασίου Σίνδου)

Χρήστος Β. Μπαμπάτσικος

«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’τη Γη, ποτέ σου δεν  θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της»                                                    

                                                                                                                   Theater lover

Πολλά πλάσματα θελήσανε να φύγουν απ΄τον κόσμο,
να φτάσουν τ’άστρα, να βρουν το φως,
όμως φοβόντουσαν να τεντώσουνε το χέρι, για να πιάσουν του ουρανού τη χαίτη,
να χαϊδέψουν το διαφορετικό, το ξένο, το άπειρο…
Γιατί τους τρέλαινε η γλύκα του, μεθούσαν με τ’άρωμα του
και γράφανε τραγούδια για το άγνωστο,
που τα ζήλευε και ο μεγαλύτερος ποιητής, τα λαχταρούσε και ο πιο τρελός ζωγράφος,
τα είχε ανάγκη κι ο πιο βαθιά πληγωμένος.

Κι ένα μικρό παιδί,
που την ένια του φόβου δεν εγνώριζε,
κοίταξε τ’άστρα κι αποφάσισε να τα γνωρίσει.
Και ανέβηκε σε ένα δένδρο, και αναστέναξε η Γη,
και πήδηξε και ξεσήκωσε τον κόσμο ολάκερο.
Οι θάλασσες και τα βουνά τρόμαξαν και πήγαν να το βρουν.
Και είδαν το παιδί να σκαρφαλώνει με πόδια και χέρια ματωμένα πάνω στο δένδρο
και να πέφτει ξανά και να πονά και να τραυματίζεται.

Ώσπου ο Όλυμπος το λυπήθηκε και του είπε:
«Γιατί πονάς; Γιατί χαραμίζεσαι; Δεν φοβάσαι;»
Και το παιδί απάντησε: «Όχι!»,
και τίναξε τα χέρια του, περιποιήθηκε τις πληγές του, συνέχισε να προσπαθεί.
«Και τι θα καταφέρεις;» τον ρώτησαν.
«Ίσως τίποτα», απάντησε εκείνος.
Και τον ρωτήσανε και πάλι:
«Γιατί το κάνεις;» Και εκείνος είπε:
«Γιατί αν δεν γνωρίσω το άγνωστο, δεν θα σεβαστώ το γνωστό».

Και ένα άστρο τέντωσε το χέρι του
κι από αυτό γαντζώθηκε το μικρό παιδί
και γνώρισε τους πλανήτες, που ήταν ομορφότεροι και από θεούς
κι ερωτεύτηκε τα σύννεφα, που τον κοίμιζαν στην αγκάλη τους
και δεν θέλησε να γυρίσει πίσω στην Γή.
Κι η Γή ζήλεψε και έκλαψε και θύμωσε
και χτύπησε το μικρό παιδί δυνατά στην πλάτη και το τρόμαξε,
κι εκείνο έπεσε στο χώμα κι έβγαλε φτερά.

Τα πλάσματα μαζεύτηκαν γύρω του να το θρηνήσουν.

Επιπόλαιο, τον ονόμασαν οι θάλασσες.
Ονειροπόλο, η βροχή.
Αισχρό, ο αγέρας.
Μα γενναίο, η Ανατολή…

Η πολιτική και η ορθή άσκηση της εξουσίας, κεντρίζει το ενδιαφέρον του κόσμου, θεωρώντας την ως τη σημαντικότερη βάση για την ευημερία ενός κράτους και του λαού του. Σήμερα, οι πολίτες της Ελλάδας –και όχι μόνο- δεινοπαθούν λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γίνει και κρίση αξιών.

Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες

 φιλοσοφήσουν,

μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί. (Πλάτων)

Όπως εύστοχα έχει σημειώσει ο συγγραφέας Arthur Clarke, <<Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές>>. Στο βραβευμένο έργο του Κώστα Λειμονή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης  μετατρέπεται από πολιτικάντης σε πολιτικός, εκφωνώντας πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή. Η παράσταση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού οι θεατές έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν αν θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής ως συνάδελφοι πολιτικοί ή θα παρακολουθήσουν από τα θεωρεία ως αγανακτισμένοι πολίτες.

Με αφορμή τη συμμετοχή ενός παλιού μαθητή του σχολείου μας –Κωνσταντίνο Τσουμπάρη- στο θεατρικό έργο ‘’ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ’’ του Κώστα Λεϊμονή, οι μαθητές της Γ’ γυμνασίου του σχολείου μας στις 20 Μαρτίου, ημέρα Τρίτη επισκέφτηκαν το κινηματοθέατρο Αριστοτέλειο προκειμένου να παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο έργο. Πρωταγωνιστής του έργου είναι ο γνωστός ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, όπου ενσαρκώνει έναν πολιτικάντη που μετατρέπεται σε πολιτικό και πριν δηλώσει την παραίτηση του, εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο στην Βουλή.

Τα δημοτικά τραγούδια είναι γραμμένα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο, τον πιο εύχρηστο και διαδεδομένο στίχο στη νεοελληνική ποίηση. Από το 10ο μ.Χ. αιώνα μέχρι και σήμερα, μεγάλο μέρος της νεοελληνικής ποίησης είναι γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους. Αυτή η ευρύτατη χρήση, τόσο στη δημοτική ποίηση όσο και στην προσωπική, υπήρξε η βασική αιτία να αποκληθεί εθνικός στίχος.

Στον φυσικό κυματισμό της νεοελληνικής γλώσσας και στην καθημερινή ροή της ομιλίας μας υπάρχει δυνάμει ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος. Γι” αυτό πολλές φορές μιλώντας φυσικά και αβίαστα, σχηματίζουμε χωρίς να το καταλάβουμε φράσεις που έχουν το μετρικό ρυθμό του δεκαπεντασύλλαβου στίχου. Αυτό και μόνο μας πείθει ότι ο δεκαπεντασύλλαβος έχει λαϊκή προέλευση. Θα πρέπει να ξεκίνησε από αυτοσχέδιους λαϊκούς «ποιητές» που είχαν έμφυτη τη χάρη να συνθέτουν στίχους για διάφορα επίκαιρα συνήθως θέματα.

Στα πλαίσια της διδασκαλίας των δημοτικών τραγουδιών οι μαθητές του Β1 και του Β2, με την καθοδήγηση της φιλολόγου τους, Κυριαζοπούλου Ευαγγελίας, προσπάθησαν –άλλοι με μεγαλύτερη και άλλοι με μικρότερη επιτυχία- να γράψουν τα δικά τους ποιήματα σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Ακολουθούν κάποια από αυτά.

Ποιήματα μαθητών

2. Του γάμου

«Σε δυο μέρες παντρεύεται η όμορφη Σοφία

και μοναχή την άφησε τη μάνα και τη θεία.

Σοφία μου πεντάμορφη, φόρεσε το στεφάνι,

και βάλε και τη βέρα σου και το ψηλό τακούνι.

Παρανυφάκια μπόλικα χορεύουν μπρος σ’ εσένα.

Άσε και μάνα κι αδερφό και πάρε τον γαμπρό σου.

Σου δώκαμε τον μορφονιό να πάρεις ν’ αγαπήσεις.

Δώσ’  του βρακί ανάποδο να μην σου τον ματιάξουν.

Ευχαριστώ που μ’ άκουσες κι εσύ και το κοινό σου.

( Ιωσήφ Μαρία, Β2)

2. Στο σχολείο

Πουρνό- πουρνό σηκώνομαι και βάζω τα στολίδια,

φορώ το ρολογάκι μου και πάω στο σχολειό μου.

Ευρίσκω εκεί τις φίλες μου και παίζουμε, γελάμε.

Διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι, σηκώνω και το χέρι

όταν θα μπει ο καθηγητής, για να μη με μαλώσει.

Κάθε Δευτέρα κάθομαι κι εγώ στη χορωδία.

Τέλος, παίρνω τη σάκα μου και την σηκώνω, φεύγω

και πάω στο σπιτάκι μου να δω και τους γονείς μου.

 (Ιωσήφ Μαρία, Β2)

4. Του σχολείου

Στο σχολειό, όταν ξεκινάς, μες τη χαρά πηγαίνεις.

Μετά αρχίζουν δύσκολά και δεν περνάς  ωραία.

Διαβάζεις ώρες ατέλειωτες και μες στο άγχος είσαι.

Μα όταν αυτά τελειώσουνε και βγεις έξω στον κόσμο

στα χρόνια τα μαθητικά θα θέλεις να γυρίσεις.

  (Ισπικούδη Ολυμπία, Β2)

4. Του σχολείου

Κάθε πρωί, όταν ξυπνώ, πηγαίνω στο σχολείο,

μαζί με μία τσάντα μου, τετράδια και βιβλία.

Εκεί όλοι μαθαίνουμε να γράφουμε, να μετράμε,

αφού ο δάσκαλος εκεί όλο μας εμαλώνει.

 (Διαμαντής Δημήτρης, Β2)

6. Στο σχολείο

Σχολείο πάλι σήμερα, πρωί θα σηκωθούμε,

θα φάμε όλοι πρωινό και όλοι θα πλυθούμε.

Πηγαίνοντας για το σχολειό με φίλους θα βρεθούμε.

Και μόλις φτάσουμε εκεί, την προσευχή θα πούμε.

Ύστερα μες στις τάξεις μας το μάθημα αρχίζει,

Μα όλοι ανυπόμονοι το διάλειμμα ζητούμε.

Σαν ’ρθει τ’ απομεσήμερο, σπίτι μας θα βρεθούμε.

(Ασηκάκη Αρχοντία, Β1)

7.   «Και έφυγ’ απ’ το σπίτι μας…»

Και ήρθ’ η ώρα τότε πια να πάει στην αγκαλιά Του

και έφυγ’ απ’ το σπίτι μας χωρίς τα πράγματά του.

Μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για να Του δώσει

με την ελπίδα πως Αυτός θα τον εξιλεώσει.

Κι εγώ τον ψάχνω- σαν παιδί- να βρω την αγκαλιά του

για να ακούσω μουσική να βγαίνει απ’ την καρδιά του.

Και βρίσκω το ποτήρι του πεσμένο στο χορτάρι

και ξέρω πως ο Κύρης του ήρθε να τον επάρει.

Και βγαίνουν δάκρυα δροσερά απ’ τα πικρά μου μάτια

και νιώθω την καρδούλα μου να σχίζεται κομμάτια.

Και τον μπαμπά μου τον ρωτώ πότε θα μου γυρίσει

και ύστερα του απαντώ πως μάλλον θα μου λείψει.

          (Γιαννακοπούλου Δέσποινα, Β1)

8. (Το τελευταίο αυτό ποίημα δεν είναι γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, αλλά σε μοντέρνο στίχο)

Γύρεψα ουρανό και γη, για να

δω τα μάτια σου, αλλά τη στιγμή

που τ’ αντίκρισα άλλαξα γνώμη.

Ξέρεις γιατί; Επειδή δεν σ’ αγάπησα

γι’ αυτό.

(Δαβλάρα Άννα- Μαρία, Β1)

             Σε ένα σχολείο της Αθήνας, λίγο πιο πέρα από το κέντρο, κάποιοι μαθητές, αγνώστου ταυτότητας, βανδαλίζοντας το σχολείο, κατάφεραν να προβληματίσουν μαθητές και καθηγητές με ένα μεγάλο ερώτημα. Σε έναν από τους τοίχους του σχολείου οι μαθητές έγραψαν με μεγάλα μαύρα γράμματα την φράση: «Τι είναι ομορφιά;». Οι μαθητές του γυμνασίου έσπευσαν να απαντήσουν, γράφοντας κάτω από αυτό το ερώτημα τις απόψεις τους. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν και απαντήσεις με ρομαντικό περιεχόμενο, όπως: «Ομορφιά είναι τα μάτια της». «Το χαμόγελό του». «Ομορφιά είναι εκείνος» κλπ. Ωστόσο, ένας μαθητής έγραψε την δική του εκδοχή για το τι είναι ομορφιά, και, παρόλο που τα γράμματα του ήταν άτσαλα και χαραγμένα στον τοίχο με μολύβι, η απάντηση του τράβηξε την προσοχή των συμμαθητών του. Η απάντηση του ήταν απλή, μικρή, αληθινή: «Ομορφιά δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε».

Όταν ο διευθυντής του σχολείου αποφάσισε να δώσει τέλος στην συνήθεια των μαθητών να γράφουν τους τοίχους, πήρε ένα κουτί λευκή μπογιά και πήγε στον γεμάτο από μηνύματα τοίχο. Πριν αρχίσει να ξαναβάφει τον τοίχο, διάβασε τις απαντήσεις των μαθητών και, όπως ήταν φυσικό, ξαφνιάστηκε με την απάντηση του παιδιού που είπε πως η ομορφιά δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Έτσι, άλλαξε την αρχική του επιλογή και αφού έσβησε τις απαντήσεις, αλλά όχι το ερώτημα, πήρε μαύρη μπογιά και έγραψε από κάτω με μεγάλα γράμματα την απάντηση στο ερώτημα που τόσο τον είχε ξαφνιάσει.

Δεν πέρασαν παρά μερικές βδομάδες και ένα κακό  χτύπησε ένα γυμνάσιο λίγα μέτρα πιο πέρα. Μια μεγάλη φωτιά ξέσπασε στο προαύλιο χώρο του σχολίου, λόγω μιας εμπρηστικής πράξης των μαθητών. Εξαιτίας  του δυνατού αέρα, η φωτιά πήρε μεγάλη έκταση, αρκετή για να καταστρέψει έξι από τις αίθουσες του γυμνασίου. Δεν υπήρξαν νεκροί, μιας και τα παιδιά εκκένωσαν εγκαίρως το σχολείο. Ωστόσο, ένα κορίτσι, το οποίο ήταν στις τουαλέτες και δεν πρόλαβε να βγει από το κτήριο εγκαίρως, υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο, τα οποία παραμόρφωσαν τα χαρακτηριστικά της.

Τα παιδιά μεταφέρθηκαν εγκαίρως στο διπλανό γυμνάσιο –αυτό με το μεγάλο ερώτημα γραμμένο στον τοίχο-, ώστε να μην χάσουν πολλά μαθήματα από την διδακτέα ύλη. Το τραυματισμένο κορίτσι είχε μια δυσκολία στο να κοινωνικοποιηθεί, μιας και τα σημάδια στο πρόσωπο της απωθούσαν τα παιδιά της ηλικίας της. Δεν χρειάστηκαν παρά μερικές μέρες για να την απομονώσουν πλήρως.  Με τις αναμφίβολα αδιάκριτες ερωτήσεις τους και τα ειρωνικά τους σχόλια την έκαναν να καταλάβει πως δεν ήταν επιθυμητή στο σχολείο. Το κορίτσι, έχοντας ως μόνο φίλο της πλέον την μουσική, συχνά καθόταν –ασυνείδητα- κάτω από τον τοίχο με το ερώτημα «Τι είναι ομορφιά;» για να απολαύσει λίγες στιγμές ηρεμίας.

Παρόλα αυτά, ακόμα και αυτή της η επιλογή δαιμόνιζε μερικά από τα παιδιά, τα οποία προσπαθούσαν να βρουν αφορμές για να την κοροϊδέψουν. Μια μέρα λοιπόν, μετά το πέρας των σχολικών μαθημάτων και μετά από μια δύσκολη μέρα, το κορίτσι αποφάσισε να χαλαρώσει ακούγοντας λίγη μουσική πριν γυρίσει στο σπίτι. Έκατσε όπως πάντα στην καθιερωμένη της γωνία, φόρεσε τα ακουστικά της, έκλεισε τα μάτια της και για μερικές στιγμές έπαψε να σκέπτεται όλα όσα συνέβησαν και χαλάρωσε. Λίγο αργότερα την πήρε ο ύπνος, για μερικά μόνο λεπτά, αλλά και πάλι δεν κατάφερε να ηρεμήσει. Μια ομάδα αγοριών την βρήκε να κοιμάται και άρχισε να την κοροϊδεύει. Ωστόσο, η ένταση της μουσικής στα ακουστικά της ήταν τόσο δυνατή που δεν κατάφεραν να την ξυπνήσουν. Της πήραν το κινητό και την κλότσησαν για να ξυπνήσει. Εκείνη τους κοίταξε χωρίς να ξέρει τι  την θέλανε. Τα παιδιά άρχισαν να την χτυπάνε με μανία και σταμάτησαν μόνο όταν το κορίτσι άρχισε να κλαίει. Την πέταξαν στην άκρη, πήραν όλα της τα αντικείμενα και τα διασκόρπισαν σε όλο το σχολικό προαύλιο. Το κορίτσι δεν είχε δύναμη να σηκωθεί να τα μαζέψει. Το μόνο αντικείμενο που ήταν κοντά της ήταν ένας μαύρος μαρκαδόρος.

Το κορίτσι έμεινε για αρκετά λεπτά ακίνητο, έως ότου να σιγουρευτεί πως η ομάδα των παιδιών είχε φύγει. Τότε, με όση δύναμη της είχε απομείνει, πήρε τον μαύρο μαρκαδόρο που βρισκόταν  κοντά της και τράβηξε μια μεγάλη ευθεία γραμμή στην απάντηση που είχε δώσει ο διευθυντής για το τι ήταν ομορφιά. Κάτω από το ερώτημα έγραψε με όσο μεγαλύτερα γράμματα μπορούσε: « Η ομορφιά είναι συνώνυμη της ευγένειας. Καμία από της δύο λέξεις δεν υπάρχει στ’αλήθεια…».

Τέλος…

Μέσα από πολλές και εξαντλητικές πρόβες που έγιναν με την βοήθεια των καθηγητριών καταφέραμε να τελειώσουμε την θεατρική παράσταση.

Μετά από τις χρονοβόρες πρόβες που πραγματοποιήθηκαν, ακολούθησε το καλύτερο για εμάς μέρος αυτό του ταξιδιού ¨ οι παραστάσεις¨. Δώσαμε συνολικά ένδεκα παραστάσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως στο Άργος του Ναυπλίου. Την δεύτερη χρονιά αυτού του υπέροχου ταξιδιού, πληροφορηθήκαμε ότι η μία από τις δύο υπεύθυνες καθηγήτριες η κα Κουτούλα Κατερίνα είχε πάρει μετάθεση σε άλλο σχολείο. Λόγω της μετάθεσης της και το γεγονός ότι έφυγε από εμάς, ξεκίνησε η ιδέα μιας παράστασης στο σχολείο όπου διδάσκει σήμερα η καθηγήτρια. Μετά από επικοινωνία που έγινε μεταξύ των δύο καθηγητριών, ορίστηκε στις 15 Φεβρουαρίου παράσταση στο κινηματοθέατρο Κορδελιού-Ευόσμου.

Η εμπειρία ήταν μοναδική. Η θεατρική ομάδα μεταφέρθηκε από τη Σίνδο ως τον Εύοσμο με λεωφορείο του οποίου τα έξοδα ήταν ασφαλώς καλυμμένα από το Σχολείο μας. Φτάνοντας, αντικρίσαμε για πρώτη φορά, έναν χώρο κατάλληλο να φιλοξενήσει την ομάδα μας. Έγινε η απαραίτητη προετοιμασία του χώρου αλλά και των μελών της ομάδας και η αυλαία άνοιξε!

Το κοινό μας, μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ευόσμου, παιδιά της ηλικίας μας ήταν ενεργό και ευχάριστο δίνοντας τη δική του πινελιά στη πλοκή του έργου. Από τα παιδιά δεν έλειπε η ησυχία, καθώς οι εκπαιδευτική επιτηρούσαν διαρκώς τον χώρο.

Στο γυρισμό όλοι συμφώνησαν στο γεγονός ότι ήταν η καλύτερη μας παράσταση!!!

Και το ταξίδι συνεχίζεται…..

Οι όμορφες νότες του πιάνου, έδιναν έναν τόνο ευτυχίας στην μονότονη ζωή του. Έχοντας ένα όμορφο τριαντάφυλλο –το αγαπημένο λουλούδι της μητέρας του- πάνω στο πιάνο του, του οποίου τα φύλλα πάλλονταν απαλά κάθε φορά που έπαιζε μία διαφορετική νότα, και ένα μολύβι κοντά στην κακογραμμένη του παρτιτούρα, περνούσε ώρες νανουρίζοντας τον σκύλο του, εκνευρίζοντας τον πατέρα του και χαλαρώνοντας την ψυχή του.

Έπαιζε όμορφα τραγούδια, δικής του έμπνευσης, όπως η μητέρα του. Kάθε φορά που την έφερνε στο μυαλό του, έγραφε και ένα καινούριο μουσικό σύνολο. Ο πατέρας του εκνευριζόταν και έκλεινε με δύναμη το καπάκι του πιάνου, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να καταφέρει να σπάσει ένα από τα πλήκτρα. «Αυτό το πιάνο, το έπαιζε μόνο η μητέρα σου!» του έλεγε. Εκείνος έκλεινε το πιάνο, κατευθυνόταν προς το παράθυρο και χάζευε την ζωή του δρόμου. Δίσταζε να μιλήσει στον πατέρα του, δίσταζε να του μιλήσει για την μητέρα του, δίσταζε να είναι ο εαυτός του.

Τα βράδια, η Τασία –η  νοσοκόμα που τον φρόντιζε- τον έβαζε στο κρεβάτι του. Την ένιωθε φίλη του, με αποτέλεσμα να την ρωτά όλα αυτά που τον βασάνιζαν. «Τασία,  πόσα χρόνια είσαι εδώ;» την ρώτησε μια μέρα, καθώς τον έβαζε στο κρεβάτι του. Εκείνη κοντοστάθηκε. Σκέφτηκε για μερικά λεπτά και στην συνέχεια του απάντησε: «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.» « Γιατί ρωτάς;» τον ρώτησε γεμάτη περίεργεια. Εκείνος την κοίταξε για λίγο με αμηχανία. «Θυμάσαι την μαμά μου;» την ρώτησε. Εκείνη του χάιδεψε τα μαλλιά. «Άρη μου, δεν χρειάζεται να τα θυμάσαι αυτά.» του απάντησε ήρεμα. Εκείνος συνέχισε -απτόητος- να την ρωτά. «Ήταν όμορφη; Ο πατέρας; Ήταν ευτυχισμένος μαζί της; Εγώ; Με αγαπούσαν εμένα; Πως ήμουν μωρό; Η μητέρα μου με αγαπούσε; Έπαιζε και εκείνη πιάνο; Εγώ γιατί δεν την θυμάμαι;» Η Τασία υπέκυψε στις ερωτήσεις του. Έκατσε δίπλα του, στην καρέκλα του γραφείου του, και του είπε όσα ήξερε. «Δεν την θυμάσαι, γιατί δεν σε αφήνει ο πατέρας σου. Η μητέρα σου ήταν όμορφη. Πολύ όμορφη. Της μοιάζεις, ναι, της μοιάζεις πολύ. Έπαιζε πιάνο. Τα βράδια, κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, πριν καλά καλά γεννηθείς, σου έπαιζε τραγούδια στο πιάνο για να σε νανουρίσει. Σε αγαπούσε. Και ο πατέρας σου σε αγαπάει. Απλά δεν το δείχνει. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι».  Εκείνος δεν αρκέστηκε από αυτά που τη ρώτησε: «Και γιατί ο πατέρας μου έχει γίνει τόσο σκληρός μαζί μου;» H Τασία απέφυγε να του απαντήσει. Έκανε να φύγει. Εκείνος έπιασε το χέρι της και της είπε: «Σημαίνει πολλά για εμένα αυτή σου η απάντηση. Σε παρακαλώ, απάντησε μου». Η Τασία δεν πρόλαβε να πει τίποτα. Η πόρτα χτύπησε. Ήταν η κόρη της Τασίας, η Άννα. Ο Άρης μόλις την είδε σώπασε και  γύρισε από την άλλη κάνοντας τον κοιμισμένο. Η Τασία του έδωσε ένα γλυκό φιλί, μιας και κατάλαβε πως η αιφνιδιαστική επέμβαση της κόρης της του χάλασε τα σχέδια, και στην συνέχεια έφυγε.

Το επόμενο πρωί, Κυριακή, ο Άρης ξύπνησε νωρίτερα από ότι συνήθως. Ήξερε πως την ώρα που εκείνος κοιμόταν, η Τασία, η Άννα αλλά και ο πατέρας του πήγαιναν στην εκκλησία. Έτσι, μιας και είχε ξυπνήσει πιο νωρίς, και δεν ήταν κανείς στο σπίτι για να τον βοηθήσει, δεν θα μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Με την βοήθεια των χεριών του ανασήκωσε λίγο την πλάτη του, ώστε να αλλάξει στάση στο σώμα του. Μη ξέροντας τι να κάνει φώναξε «Είναι κανείς εδώ;» ξέροντας πως δεν θα πάρει απάντηση. Ωστόσο μία φωνή του απάντησε «Ναι». Εκείνος χάρηκε. Δεν κατάλαβε ποιανού ήταν μιας και η κλειστή πόρτα του δωματίου του δεν του επέτρεπε να ακούσει καθαρά. « Σε παρακαλώ, μπορείς να έρθεις να με βοηθήσεις;» είπε, περιμένοντας πως θα ήταν ο πατέρας του. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα του. «Περάστε» είπε εκείνος περιμένοντας να δει ποιος ήταν. Προς μεγάλη του έκπληξη ήταν η Άννα, η κόρη της Τασίας. Το χαμόγελο στα χείλη του έσβησε όταν την είδε. Πήρε μια βαθιά ανάσα. «Μπορείς να με βοηθήσεις;» την ρώτησε όσο πιο ευγενικά μπορούσε. Εκείνη του απάντησε θετικά και έκανε να κινήσει προς το μέρος του. Πήρε το αναπηρικό του αμαξίδιο, που ήταν πίσω από την πόρτα και το έφερε δίπλα από το κρεβάτι του. «Λοιπόν, θα κάνεις ότι σου πω.  Εντάξει;» της είπε εκείνος. «Δεν μπορείς να σηκωθείς μόνος σου;» του αποκρίθηκε. Ο Άρης νευρίασε και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα προσπάθησε να της εξηγήσει. «Είμαι ανάπηρος. Οι ανάπηροι δεν περπατάνε». Εκείνη του ανταπέδωσε λέγοντας του πως όπου υπάρχει δύναμη, υπάρχει και τρόπος. Ο Άρης –του  οποίου η υπομονή είχε εξαντληθεί  προ πολλού- προσπάθησε να σηκωθεί μόνος του, ώστε να μην πέσει στην ανάγκη της. Όταν όμως προσπάθησε να βάλει το πόδι του στο αναπηρικό αμαξίδιο, εκείνο κουνήθηκε και τον έριξε κάτω. Η Άννα χαμογέλασε. Πήγε κοντά του για να τον βοηθήσει. Τον έβαλε στο αναπηρικό του αμαξίδιο, χωρίς να μπορεί να κρύψει το χαμόγελο της. «Μία προειδοποίηση», είπε ο Άρης. «Δεν μου αρέσουν τα άτομα που με λυπούνται». Το πρόσωπο της απευθείας σοβάρεψε. «Την επόμενη φορά, να πατήσεις το φρένο που είναι  στο κάτω μέρος της αριστερής σου ρόδας αν δεν θέλεις να πέσεις» του είπε και έφυγε από το δωμάτιο εκνευρισμένη.

Ο Άρης κατάλαβε πως την εκνεύρισε, αλλά ο τεράστιος εγωισμός του δεν του επέτρεπε να το παραδεχτεί. Γυρνώντας τις ρόδες του, έφτασε από το δωμάτιο στο σαλόνι. Εκεί έκατσε για αρκετή ώρα μπροστά από το πιάνο του, χωρίς να παίζει. Δεν είχε όρεξη. Άκουσε γέλια έξω από το παράθυρο. Κρύφτηκε πίσω από την κουρτίνα και χάζεψε για μερικά λεπτά τα παιδιά που έπαιζαν έξω ποδόσφαιρο. Στην άλλη πλευρά του δρόμου, όμορφα κορίτσια, μικρά σε ηλικία, έπαιζαν κυνηγητό. Θυμήθηκε την μητέρα του. Ένα αμυδρό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του. Στράφηκε προς το πιάνο. Άνοιξε το καπάκι και άρχισε να παίζει. Χωρίς παρτιτούρα. Απλά έκλεινε τα μάτια του και θυμόταν την μητέρα του να τον κυνηγά, ενώ εκείνος καλά καλά δεν ήξερε να περπατήσει. Το κλειδί στην πόρτα ακούστηκε. Σταμάτησε να παίζει και πήγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο δωμάτιο του. Έκατσε στο γραφείο του.

Λίγες στιγμές αργότερα, ο πατέρας του και η Τασία μπήκαν μέσα γελώντας. Ο Άρης στράφηκε προς την πόρτα του δωματίου του. Του φάνηκε περίεργο. Άκουγε τον πατέρα του να γελά, μετά από αρκετά χρόνια θλίψης. Ωστόσο λίγο αργότερα το γέλιο σταμάτησε. Η Τασία χτύπησε την πόρτα του δωματίου του. Εκείνος της επέτρεψε να περάσει, και προς μεγάλη της έκπληξη, ο Άρης καθόταν στο καροτσάκι του. «Ποιος σε έβαλε;» τον ρώτησε με περιέργεια, μιας και ήξερε πως μόνος του αποκλείεται να τα είχε καταφέρει. «Η Άννα», απάντησε εκείνος μονολεκτικά, χωρίς να έχει όρεξη για κουβέντα. «Α ναι» διαπίστωσε η Τασία, «Την άφησα σπίτι, γιατί είχε πυρετό.» Ο Άρης ένιωσε τύψεις. Ζήτησε από την Τασία να φύγει από το δωμάτιο. Πέρασε αρκετές ώρες δίπλα από το παράθυρο, χαζεύοντας την ζωή του δρόμου που τόσο είχε λησμονήσει. Όταν ο ήλιος είχε γίνει αρκετά καυτός, κοντά στις τρείς το μεσημέρι, η Τασία πέρασε από το δωμάτιο του και του χτύπησε την πόρτα. Ήταν ώρα για το μεσημεριανό τους γεύμα.

Ο Άρης κινήθηκε αργά προς την τραπεζαρία. Εκεί, βρήκε τον πατέρα του και την Τασία να τον περιμένουν. Έφαγαν χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία κουβέντα. Ωστόσο τον Άρη τον βασάνιζε μία απορία: Γιατί η Άννα δεν έκατσε στο τραπέζι μαζί τους;. Λίγο αργότερα, η Τασία σηκώθηκε από το τραπέζι για να μαζέψει τα πιάτα. Πήρε το ανέγγιχτο πιάτο της Άννας και κίνησε να της το πάει στο δωμάτιο. Ο Άρης την σταμάτησε. «Που το πας το πιάτο;» την ρώτησε, δήθεν αδιάφορα. «Στην κόρη μου», του απάντησε. «Έχει πυρετό και δεν μπορεί να έρθει ως εδώ. Πρέπει να την φροντίσω λίγο». Ο Άρης ένιωσε τύψεις. «Άσε, θα το πάω εγώ» της είπε. «Πρέπει να της ζητήσω και ένα ευχαριστώ που με βοήθησε το πρωί» πρόσθεσε. Η Τασία χαμογέλασε. Ακούμπησε το δίσκο με το φαγητό της κόρης της στα πόδια του, του ανακάτεψε λίγο το μαλλί και τον άφησε να φύγει.

Ο Άρης έφτασε έξω από το δωμάτιο της διστακτικά. Χτύπησε σιγανά την πόρτα και όταν η Άννα του επέτρεψε να μπει, άνοιξε με προσοχή την πόρτα. Η Άννα ξαφνιάστηκε, όταν τον είδε. Δεν την άφησε να μιλήσει. «Κοίτα. Ξέρω πως σε στενοχώρησα πριν. Και δεν ήξερα πως ήσουν άρρωστη. Εντάξει, το παραδέχομαι πως είμαι και λίγο οξύθυμος μετά το ατύχημα, αλλά να, δεν έχω και φίλους και μου φάνηκε περίεργο που με βοήθησες. Ε, και στην τελική σου χρωστάω ένα συγνώμη…» Εκείνη χαμογέλασε, πήρε τον δίσκο από πάνω του και τον αγκάλιασε. «Έχεις φίλους», του είπε. Εκείνος απόρησε. «Εμένα!» του είπε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Τα δύο παιδιά χαμογέλασαν. Έμεινε και της έκανε παρέα μέχρι να τελειώσει το γεύμα της. Λίγο πριν φύγει από το δωμάτιο, για να την αφήσει να ξεκουραστεί, εκείνη τον ρώτησε. «Μέχρι αύριο θα είμαι καλύτερα. Το απόγευμα θέλεις να πάμε καμιά βόλτα;» ο Άρης της κοίταξε σχεδόν εξοργισμένος. «Δεν βγαίνω έξω», της απάντησε και σταμάτησε εκεί την συζήτηση.

Όλη την υπόλοιπη μέρα την πέρασε μπροστά από το πιάνο. Έπαιζε και ξαναέπαιζε την κακογραμμένη του παρτιτούρα, χωρίς να του έρχεται καμία έμπνευση. Δεν μπορούσε να την τελειώσει. Κάποια στιγμή, αργά το βράδυ η Άννα πήγε κοντά του. Πήρε το τριαντάφυλλο που είχε πάνω από το πιάνο και το μύρισε. Ο Άρης βλέποντας αυτή την εικόνα άρχισε να παίζει. Η Άννα έκατσε και τον κοιτούσε γεμάτη περιέργεια. Όταν τέλειωσε, αφού αποτύπωσε τις νότες στο πεντάγραμμό του της είπε: «Μου θύμησες την μαμά μου». Εκείνη χαμογέλασε. Ήταν αργά, τα δύο παιδιά πήγαν για ύπνο.

Το επόμενο πρωί, η Άννα έφυγε για το σχολείο. Ο Άρης δεν έκανε μάθημα, μιας και ή Τασία που τον διάβαζε, γιατί ντρεπόταν να πάει σχολείο, είχε αρρωστήσει. Τριγυρνούσε στο σπίτι, χωρίς να έχει τίποτα να κάνει. Ο πατέρας του έλειπε στην δουλειά, και ήταν μια καλή ευκαιρία να παίξει πιάνο, αλλά του ήρθε μία καλύτερη ιδέα. Οι παρτιτούρες του ήταν ελλιπείς, θολές, μιας και η εικόνα της μητέρας του ήταν αμυδρά αποτυπωμένη στο μυαλό του. Εφόσον δεν είχε κανέναν να τον εμποδίσει, έψαξε σε όλα τα ντουλάπια που υπήρχαν στο σπίτι –και ήταν πολλά- για να βρει μία φωτογραφία της. Κάποια στιγμή, αφού σπατάλησε αρκετή ώρα ψάχνοντας τα ντουλάπια, βρήκε μία φωτογραφία που δεν είχε ξαναδεί. Ήταν εκείνος μικρός, στην αγκαλιά μιας όμορφης, καστανομάλλας γυναίκας, που δεν ήταν η Τασία. «Μαμά!» είπε και δάκρυσε. Έμεινε εκεί, κοιτώντας την φωτογραφεία για αρκετή ώρα. Λίγα λεπτά αργότερα, έτρεξε, πήρε την άδεια κορνίζα που στεκόταν πάνω από το πιάνω και έβαλε εκεί την φωτογραφεία της μητέρας του. Άρχισε να παίζει κοιτώντας την φωτογραφία της. Τα συναισθήματα ήταν έντονα. Δεν ήξερε τι ένιωθε. Έπαιζε για ώρες.

Αργά το μεσημέρι, γύρισε ο πατέρας του. Η Άννα δεν είχε έρθει ακόμα, θα πήγαινε πρώτα μία βόλτα από τον πατέρα της. Ο πατέρας του μπήκε στο σαλόνι και είδε τα δύο πράγματα που τον εξόργιζαν περισσότερο. Τον γιό του να παίζει πιάνο και την φωτογραφία της γυναίκας του να στολίζει την έως τότε άδεια κορνίζα. Πήγε κοντά στον γιό του. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Έκλεισε το καπάκι του πιάνου. Πήρε την κορνίζα με την φωτογραφία της γυναίκας του στα χέρια. Βούρκωσε. «Αυτή, πρέπει να την ξεχάσεις!» είπε στον γιό του και πέταξε με δύναμη την κορνίζα κάτω, με αποτέλεσμα να την σπάσει. Ο Άρης έμεινε να κοιτάζει την φωτογραφία της μητέρας του κλαίγοντας. Ο πατέρας του κλείστηκε στο δωμάτιο του. Λίγο αργότερα μπήκε μέσα η Άννα.

Βρήκε τον Άρη να είναι πάνω από την φωτογραφία της μητέρας του και να κλαίει. Μάζεψε τα γυαλιά από το πάτωμα και τον κοίταξε στα μάτια. «Του μίλησες;» τον ρώτησε. Εκείνος δεν της απάντησε. «Τότε γιατί έσπασε την φωτογραφία της;» συνέχισε να τον ρωτά. «Δεν ξέρω», της απάντησε. «Δεν ξέρεις;» ρώτησε θυμωμένη η Άννα. «Δεν τον ρώτησες;» Εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Πήγαινε, ρώτα τον τώρα. Αφού αυτό θέλεις, το ξέρω. Πήγαινε. Κάνε αυτό που θέλεις. Γίνε ο εαυτός σου!» Ο Άρης δεν της απάντησε. Πήρε μια βαθιά ανάσα και πήγε προς το δωμάτιο του πατέρα του. Χτύπησε δυνατά την πόρτα. «Γιατί δεν με αγαπάς; Γιατί δεν με αφήνεις να την θυμάμαι; Γιατί με κάνεις να νιώθω ντροπή για αυτό που είμαι;» άρχισε να τον ρωτά φωνάζοντας. Ο πατέρας του βγήκε έξω και τον χαστούκισε. Πρώτη φορά τον χτυπούσε. Η Άννα προσπάθησε να τον παρηγορήσει. «Καλύτερα να πάμε μια βόλτα. Να ηρεμίσουν τα πνεύματα» είπε. Εκείνος χωρίς να το σκεφτεί δέχτηκε.

Τα δύο παιδιά κάνανε μία βόλτα στο κοντινό δασάκι. Ηρέμησαν για λίγο, ωστόσο δεν κατάφεραν να περάσουν απαρατήρητοι. Κάποια παιδιά τους συνάντησαν στον δρόμο της επιστροφής. «Ωραίο όχημα έχει ο φίλος σου.» είπαν κάποια παιδιά γελώντας. «Είναι γρήγορο; Άσε, θα μαντέψω, Φεράρι;» γέλασαν. Ο Άρης ένιωσε άσχημα. Δεν τους απάντησε. «Ας φύγουμε», είπε στην Άννα. Ένα παιδί τους διέκοψε. «Ρε σεις. Αυτός είναι που η μάνα του πέθανε για να τον σώσει. Αυτό το καθυστερημένο που πριν περάσει τον δρόμο δεν κοίταξε αν περνάνε αμάξια και σκότωσε την μητέρα του!», είπε ένα παιδιά στα υπόλοιπα. Ο Άρης εξαγριώθηκε: «Την μητέρα μου δεν θα την πιάνετε στο στόμα σας!», τους είπε. «Γιατί; Θα αφήσει τα ραδίκια για να μας κάνει ντα;» είπαν γελώντας. Ο Άρης έφυγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αφήνοντας πίσω του τα παιδιά να γελάνε.

Η Άννα τον πρόλαβε. «Έπρεπε να τους απαντήσεις. Μην καταπιέζεις αυτά που νιώθεις. Αυτά που θέλεις να πεις. Να είσαι ο εαυτός σου!» του είπε. «Από όσο φαίνεται, ο εαυτός μου δεν αρέσει σε όλους», της απάντησε θυμωμένος. Δεν της είπε τίποτα άλλο. Μπήκε στο σπίτι και κλειδώθηκε στο δωμάτιο του. Ούτε της μίλησε.

Η Άννα, αρκετές ώρες αργότερα, του άφησε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα. Εκείνος το πίρε στα χέρια του και το διάβασε. Έλεγε μονάχα μία  φράση. «Το να είσαι ο εαυτός σου χρειάζεται δύναμη». Εκείνος πήρε το τριαντάφυλλο πάνω από το πιάνο του, και μαζί με ένα χαρτάκι το άφησε έξω από την πόρτα της. Το χαρτάκι έλεγε «Ε τότε, είμαι δειλός»…

Μια σελίδα από το ημερολόγιο μου

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Αυτή τη στιγμή, νιώθω εξαιρετικά θυμωμένη. Φυσικά, όπως πάντα, υπαίτιοι για τα νεύρα μου, είναι –ποίοι άλλοι;- οι γονείς μου.

Η μαμά, αν και της το έχω τονίσει χιλιάδες φορές πως δεν μου αρέσει να βάζει σκούπα όταν κοιμάμαι, άνοιξε την ηλεκτρική σκούπα και καθάρισε όλο το σπίτι. Βγήκα έξω από το δωμάτιο τρέχοντας. Επειδή με ξέρει, μου έδειξε το ρολόι: ήταν εφτά. Δεν μπορούσα να της πω κάτι. Με εξοργίζει όταν έχει δίκιο. Όμως δεν έφτανε μόνο αυτό! Αργότερα, αφού σκούπισε, έβαλε τραγούδια στην τηλεόραση –με την ένταση στο τέρμα- και άρχισε να καθαρίζει τα τζάμια. Πήγα πάλι μέσα να την δω.. Έκλεισα την μουσική και την κοίταξα θυμωμένη. Ακόμα πιο θυμωμένη από πριν. «Κάνω γενική» μου είπε. Πάλι δεν μπορούσα να πω τίποτα, μιας και έχουμε συμφωνήσει πως ΜΟΝΟ όταν κάνει γενική καθαριότητα στο σπίτι μπορεί να ακούει μουσική. Μα καλά, ποιος κάνει γενική καθαριότητα ημέρα Πέμπτη;

Φυσικά όμως δεν ήταν μόνο αυτό, μιας κι έχω δύο γονείς. Και όπως πάντα, όταν με νευριάζει ο ένας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην με νευριάσει και ο άλλος. Στο τέλος αυτής της εξοντωτικής μέρας, καθόμουν κολλημένη στο τζάμι του σαλονιού και χάζευα το μπαρ απέναντι στο οποίο γινόταν το πάρτι του ΓΕΛ και φυσικά ο μπαμπάς δεν με είχε αφήσει να πάω. Έτρεξα στην κουζίνα, όπου καθόταν και διάβαζε την εφημερίδα του και άρχισα να κλαίω και να φωνάζω πως αυτός έφταιγε που δεν πήγα στο πάρτι. Εκείνος –με την κλασική ηρεμία του- με ρώτησε: «Πίνεις;». Φυσικά του απάντησα «όχι». «Καπνίζεις;». Και πάλι «όχι» του απάντησα. «Ξέρεις κανέναν από το ΓΕΛ;», με ρώτησε στο τέλος. Εγώ, αρχίζοντας να χάνω την ψυχραιμία μου, του φώναξα «Ο-χι». Και τότε ήρεμος μου είπε: «τότε γιατί να πας;»

Δεν το πιστεύω! Είχε δίκιο, για ακόμα μία φορά, είχε δίκιο! Νευρίασα…

Γιατί, γιατί οι γονείς πρέπει να έχουν πάντα δίκιο; Είναι τόσο σπαστικό να έχουν δίκιο, γιατί τότε, δεν μπορείς να κάνεις έναν καβγά της προκοπής. Είναι ανώφελο!

                                                                                                                                         Δεν σε φιλώ,
γιατί απόψε δαγκώνω,
Ντέπυ…

Ερώτηση: Ιωάννα, γνωρίζουμε ότι κατέκτησες την 17^η θέση, στον προκριματικό αγώνα της Ολυμπιάδας Νεότητας, στο αγώνισμα της Ρυθμικής Γυμναστικής.  Πώς νιώθεις μετά την πρόκρισή σου αυτή;

Απάντηση: Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες εμπειρίες που έχω βιώσει και θα αποτελέσει πηγή μιας δημιουργικής χρονιάς.

Ερώτηση: Πόσες μέρες διήρκησε η διαμονή σου στη Ρωσία;

Απάντηση: Φύγαμε την Τρίτη 13/2/2018 και γυρίσαμε την Παρασκευή 16/2/2018.

Ερώτηση: Πώς κύλησαν οι μέρες σου εκεί;

Απάντηση: Την Τρίτη μόλις φτάσαμε πήγαμε στο ξενοδοχείο, φάγαμε και κοιμηθήκαμε καθώς ήταν αρκετά αργά. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, ξυπνήσαμε νωρίς, πήραμε το πρόγευμά μας και ξεκινήσαμε για το γυμναστήριο. Μετά την προπόνηση κάναμε μια βόλτα στην Μόσχα. Την Πέμπτη το μεσημέρι αγωνιζόμουν. Μόλις τελείωσε ο αγώνας γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμάσουμε τα πράγματά μας, καθώς ξημερώματα Παρασκευής πετούσαμε για Ελλάδα. Την Παρασκευή το μεσημέρι είχαμε φτάσει Ελλάδα.

Ερώτηση: Ήταν απευθείας η πτήση σας;

Απάντηση: Όχι, η πτήση ήταν από  Ελλάδα-Τουρκία, έπειτα Ρωσία και το αντίστροφο.

Ερώτηση: Από ό, τι καταλαβαίνουμε ήταν κουραστικό το ταξίδι σας.

Απάντηση: Ναι, ήταν αρκετά κουραστικό αλλά ευτυχώς γυρίσαμε νωρίς και είχαμε χρόνο για ξεκούραση.

Ερώτηση: Ποιο είναι το αποτέλεσμα του αγώνα;

Απάντηση: Το αποτέλεσμα όλης της κούρασης και του αγώνα είναι μια θέση στην Ολυμπιάδα Νεότητας, στο Μπουένος Άιρες τον Οκτώβριο του 2018.

- Καλή συνέχεια, καλή επιτυχία και ευχαριστούμε για την συνέντευξη.

Ρυθμική

Στη Μόσχα η Ιωάννα Μαγοπούλου, για τον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων Νέων της ρυθμικής

Η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων «Μπουένος Άιρες 2018», στο άθλημα της ρυθμικής γυμναστικής, περνάει από τη Μόσχα για την Ιωάννα Μαγοπούλου, η οποία θα εκπροσωπήσει τα ελληνικά χρώματα στον προκριματικό της ευρωπαϊκής ζώνης, που θα γίνει στη ρωσική πρωτεύουσα την Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου.

Η νεαρή αθλήτρια του ατομικού αναχωρεί σήμερα (Τρίτη 13/02), συνοδευόμενη από την προπονήτριά της Έφη Μπλέκα και τη διεθνή κριτή Μαρία Πάχτα.
Δικαίωμα συμμετοχής στον αγώνα πρόκρισης είχε από ελληνικής πλευράς και η Μιράντα Ψύκου, η οποία όμως θα απουσιάσει λόγω τραυματισμού.

Στον ευρωπαϊκό προκριματικό έχουν δηλωθεί συνολικά 57 αθλήτριες, γεννημένες όλες τους το 2003, από συνολικά 33 χώρες.
Το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων θα πάρουν 18 αθλήτριες, που θα προέρχονται από ισάριθμες διαφορετικές χώρες, αφού επιθυμία της Δ.Ο.Ε. είναι να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή εκπροσώπηση εθνών στη διοργάνωση του Μπουένος Άιρες (1-12 Οκτωβρίου 2018).

Ο αγώνας πρόκρισης της Πέμπτης 15/02 (09:00 – 18:00 ώρα Ελλάδας) περιλαμβάνει το σύνθετο ατομικό, με την τελική κατάταξη να προκύπτει από το άθροισμα των βαθμολογιών κάθε αθλήτριας στα τέσσερα όργανα (στεφάνι, μπάλα, κορύνες, κορδέλα).

Εμείς (1ο Γυμνάσιο Εχεδώρου) της ευχόμαστε καλή επιτυχία!