Αρχικά στην Ελλάδα υπήρχε από τη μια η καλούμενη «Πελασγική γραφή» («Γραμμική Γραφή» την ονομάζει ο Έβανς) στις ελληνικής πόλεις- κράτη: Μυκήνες, Κνωσό κλπ και από την άλλη «η Φοινικική Γραφή» στην Θήβα της Βοιωτίας, μια πόλη που είχαν ιδρύσει το 1500 π.Χ. οι Φοίνικες στη Βοιωτία. Μετά το 1200/1100 π.Χ. (= εποχή Τρωικού πολέμου – καθόδου Δωριέων), όπως δείχνουν τα αρχαία γραπτά μνημεία, οι ελληνικές πόλεις- κράτη άρχισαν η μια μετά την άλλη να καταργούν την Πελασγική Γραφή και να επινοούν – καθιερώνουν μια νέα γραφή, τη σημερινή Αλφαβητική Ελληνική Γραφή.

          Παράδειγμα ελληνικής γραφής αποτελεί η Γραμμική Β’, στην οποία γράφηκε η αρχαία Μυκηναϊκή διάλεκτος και αντικατέστησε την Γραμμική Γραφή Α’  των Μινωιτών (1700-1400 π.Χ.) από το 1450 π.Χ. Δεν έχει όμως πια μυστικά, αφού αποκρυπτογραφήθηκε το 1952 από τους  χαρισματικούς Μάικλ Βέντρις (1922 – 1956), γιο συνταγματάρχη, με έφεση στις ξένες γλώσσες, που έτυχε να ξεναγηθεί από τον Άρθουρ Έβανς σε μια έκθεση ελληνικής και μινωικής τέχνης και να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για τους αρχαίους πολιτισμούς του ελλαδικού χώρου και τον Άγγλο καθηγητή κλασικής φιλολογίας Τζων Τσάντγουικ (1920 -1998) και αναφέρεται σε επίταξη του χαλκού των ναών. Η γραφή αυτή ήταν συλλαβική και χρησιμοποιούσε μόνον επικουρικά τα ιδεογράμματα.

        Το 1939 ο Carl Blegen και η ομάδα του ανακάλυψαν στην Πύλο, μέσα στα ερείπια του ανακτόρου του Εγκλιανού, περίπου 600 πήλινες πινακίδες σε Γραμμική Β. Η ανακάλυψη προκάλεσε “σεισμό” στους κύκλους των φιλολόγων και γλωσσολόγων, οι οποίοι ήταν πεπεισμένοι ότι οι  πινακίδες που είχε ανακαλύψει ο Έβανς στην Κνωσό ήταν προϊόντα του μινωικού πολιτισμού. Οι πινακίδες Γραμμικής Β αντιστοιχούν στο τελευταίο “οικονομικό  έτος” θα λέγαμε της ζωής του ανακτόρου. Περιείχαν πληροφορίες για εμπορικές συναλλαγές, παραγωγή και φορολογία προϊόντων κ.ο.κ. και αποκάλυψαν ένα σύστημα συγκεντρωτικό αλλά και συστηματικό ως προς τις οικονομικές λειτουργίες καθώς και μια συγκεντρωτική διοίκηση που περιλάμβανε το ανάκτορο, περιοχές της δικαιοδοσίας του και πολλούς μικρούς και μεγάλους οικισμούς. Οι ερευνητές διέκριναν 33 διαφορετικά “χέρια” γραφέων στις πινακίδες της Πύλου.

        Στην Ελληνική Γραφή αρχικά οι λέξεις γράφονταν χωρίς κενά μεταξύ τους σε γραμμές από αριστερά προς δεξιά και βουστροφηδόν (αυτός ο τρόπος γραφής ονομαζόταν έτσι, επειδή θύμιζε τον τρόπο που έστριβαν τα βόδια κατά το όργωμα). Δηλαδή η πρώτη γραμμή άρχιζε από αριστερά προς δεξιά και στην επόμενη γραμμή από δεξιά προς αριστερά κλπ. Από τον 5ο/4ο αι. π.Χ. και εξής μόνο από αριστερά προς δεξιά. Ακολούθως και κατά τον 6/5ο αι. π.Χ. και εξής η Θήβα, η οποία στο μεταξύ είχε εξελληνιστεί και όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη καταργούν τα αλφάβητά τους και καθιερώνουν ως κοινό το Ιωνικό. Επίσης από την εποχή αυτή και εξής οι λέξεις γράφονταν με κενό μεταξύ τους και πάντα από δεξιά προς αριστερά (= αντίθετα με τη φοινικική) και όχι βουστροφηδόν, όπως γίνονταν πριν. Στις άλλες γραφές (Αιγυπτιακή, Φοινικική κ.α.) οι λέξεις γράφονται σε στήλες ή σε γραμμές, ανάλογα με το τι βολεύει, από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή αντίθετα με την ελληνική. Τα γράμματα ήταν πάντα κεφαλαία. Οι αριθμοί γράφονταν κι αυτοί με γράμματα του αλφαβήτου. Κατά την ελληνιστική εποχή προστέθηκαν οι τόνοι και τα πνεύματα, ενώ οι βυζαντινοί πρόσθεσαν τα μικρά γράμματα. Το ελληνικό αλφάβητο είχε πολλές παραλλαγές από τόπο σε τόπο. Ακόμη έγινε η βάση για τη δημιουργία του λατινικού αλφάβητου.

Από την άλλη, η τηλεκπαίδευση έχει και την αρνητική της πλευρά, η οποία βρίσκει αρκετούς υποστηρικτές. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η συνεχής έκθεση στην οθόνη του υπολογιστή προκαλεί βλαβερές συνέπειες στην όραση, στη στάση του σώματος, αλλά προξενεί και πονοκεφάλους. Παράλληλα υπάρχει και ο κίνδυνος του εθισμού στον υπολογιστή, επειδή ορισμένοι μαθητές επικεντρώνονται στην τεχνολογία και όχι στο περιεχόμενο των μαθημάτων και ίσως έτσι αυξηθούν οι μαθησιακές δυσκολίες. Τέλος, ένα πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι η έλλειψη της ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ των μαθητών ή μεταξύ των μαθητών και των καθηγητών, γιατί η φυσική παρουσία όλων είναι αναντικατάστατη!