Την επανάσταση στην απόδοση των συσκευών smartphones αναμένεται να φέρουν οι εφαρμογές του μέλλοντος.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο κάτοχος ενός smartphone καλείται να σβήσει μια σειρά από εφαρμογές από την εσωτερική μνήμη προκειμένου να ελευθερώσει χώρο. Στο μέλλον εκτιμάται ότι κάτι τέτοιο δεν θα είναι απαραίτητο.

Ο λόγος για αυτό είναι ότι θα υπάρχει ένα ειδικό λογισμικό που θα επιτρέπει το streaming μίας εφαρμογής απευθείας στο μόνιμα συνδεδεμένο στο Διαδίκτυο smartphone, χωρίς να είναι ανάγκη να αποθηκεύεται το ο,τιδήποτε τοπικά.

Κάτι τέτοιο εκτιμάται ότι θα επιφέρει μία μικρή επανάσταση στην απόδοση των συσκευών, αφού τα κινητά τηλέφωνα δεν θα επιβαρύνονται με το καθήκον να φορτώνουν απαιτητικά γραφικά ή άλλα στοιχεία.

Ήδη, ερευνητές έχουν παρουσιάσει το λογισμικό AppStreamer, το οποίο αναλαμβάνει αυτό το ρόλο και καταφέρνει να μειώσει τις απαιτήσεις δημοφιλών παιχνιδιών στο Android έως και σε ποσοστό 85%.

Για να γίνει αυτό εφικτό απαιτείται η σύνδεση του κάθε smartphone με έναν cloud server, ο οποίος αναλαμβάνει να στέλνει στη συσκευή όλα τα απαραίτητα στοιχεία προκειμένου ο χρήστης να έχει μπροστά του την εφαρμογή, ακριβώς όπως θα την είχε εάν την είχε κατεβάσει στην εσωτερική μνήμη του τηλεφώνου.

Η διαδικασία αυτή θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν δημοφιλείς πλατφόρμες streaming ψυχαγωγικού περιεχομένου, όπως το Spotify και το Netflix, τα οποία δεν κατεβάζουν τίποτα τοπικά, αλλά απαιτούν σταθερή και μόνιμη σύνδεση στο Διαδίκτυο.

Εάν συνυπολογίσει κανείς τις ταχύτητες που θα προσφέρει το 5G, τότε η όλη διαδικασία θα μπορεί να γίνεται χωρίς καθυστερήσεις, σε τέτοιο σημείο που δεν θα μπορεί ο χρήστης να διακρίνει εάν έχει αποθηκευμένη μία εφαρμογή τοπικά ή τη χρησιμοποιεί online. Λογισμικό παρόμοιο με το AppStreamer εκτιμάται ότι θα κάνει την εμφάνισή του και από άλλους δημιουργούς, προσφέροντας μία εναλλακτική μέθοδο εξοικονόμησης χώρου στα μελλοντικά smartphones.

Ο Τάλως δεν γεννήθηκε αλλά φτιάχτηκε είτε από τον ίδιο το Δία ή σύμφωνα με άλλες παραλλαγές του μύθου με την εντολή του Δία από τον πολυτεχνίτη Δαίδαλο ή τον Ήφαιστο, θεό της φωτιάς και του σιδήρου. Ο Τάλως, ένας χρυσός σκύλος που δεν του ξέφευγε κανένα θήραμα και μία φαρέτρα με βέλη που δεν έχαναν ποτέ τον στόχο τους. ήταν τα τρία δώρα του Μέγιστου των θεών, Δία, προς την αγαπημένη του Ευρώπη που του χάρισε τρεις γιούς, το Μίνωα, μυθικό βασιλιά της Κνωσού, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα.

Σε νόμισμα που βρέθηκε στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού, ο Τάλως απεικονίζεται νέος, γυμνός και με φτερά στους ώμους. Πιθανώς τα φτερά εξηγούν τη μεγάλη του ταχύτητα αφού μπορούσε τρεις φορές τη μέρα να γυρίσει ολόκληρη την Κρήτη. Εξωτερικά ο Τάλως έμοιαζε με θεόρατο άντρα που το σώμα του ήταν φτιαγμένο από χαλκό. Είχε μία και μόνη φλέβα που του έδινε ζωή. Αυτή ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στους αστραγάλους ενώ αντί για αίμα έτρεχε μέσα της λιωμένο μέταλλο. Στους αστραγάλους του υπήρχε σφηνωμένο ένα χάλκινο καρφί που δεν άφηνε να χυθεί το υγρό που τον κρατούσε στη ζωή.

Δουλειά του Τάλω ήταν να προστατεύει την Κρήτη από κάθε εισβολέα κάνοντας τον γύρο του νησιού τρεις φορές τη μέρα. Βλέπετε στη μινωική Κρήτη δεν έχουν βρεθεί ίχνη τειχών για την προστασία των πόλεων γι? αυτό και ο Έβανς, ο ανασκαφέας της Κνωσού, μιλούσε για την περίφημη «μινωική ειρήνη» (pax minoica). Φαίνεται ο Μίνωας ένιωθε ασφαλής έχοντας έναν πανίσχυρο φρουρό. Ο Τάλως δεν άφηνε κανένα εχθρικό πλοίο να πλησιάσει αφού από την ακτή εκτόξευε τεράστιους βράχους βυθίζοντας τα ξύλινα καράβια όσων πλησίαζαν απειλητικά την Κρήτη. Αν κάποιος παρ? όλα αυτά ξέφευγε και κατάφερνε να πατήσει στην στεριά τον περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ο Τάλως έμπαινε στη φωτιά και το χάλκινο κορμί του πυρακτωνόταν. Μετά σφιχταγκάλιαζε τους εχθρούς, που φυσικά γίνονταν παρανάλωμα. Υπάρχει μία παράδοση ότι, όταν οι Σαρδηνοί προσπάθησαν να εισβάλουν στο νησί είχαν αυτό το «καυτό» τέλος, γι? αυτό τα νεκρά τους κορμιά βρέθηκαν με στόματα ανοιχτά από τον πόνο και τη φρίκη. Όπως λέει ο μύθος, ο Τάλως αφού σύντριβε ή έκαιγε τους εχθρούς της Κρήτης, ξεσπούσε σε γέλια. Ίσως από αυτό κατάγεται η έκφραση «σαρδόνιο γέλιο», δηλαδή το σαρκαστικό γέλιο του νικητή μίας αναμέτρησης, που κομπάζει και ειρωνεύεται τους ηττημένους.

Ο Τάλως δεν είχε όμως μοναδικό χρέος να προστατεύει την Κρήτη από εχθρούς αλλά και από κάθε είδους αδικία. Γύριζε τρεις φορές το χρόνο όλα τα χωριά του νησιού κουβαλώντας στην πλάτη του χάλκινες πλάκες με χαραγμένους τους θεϊκούς-δίκαιους νόμους. Σκοπός ήταν να φροντίζει να τηρούνται αυτοί οι νόμοι στην επαρχία. Οι χάλκινες πλάκες που κουβαλούσε ίσως ήταν μεταγενέστερη προσπάθεια να εξηγηθεί με τη λογική γιατί αναφέρεται σαν χάλκινος. Στις πόλεις υπεύθυνος για την τήρηση των νόμων ήταν ο Ραδάμανθυς, που μαζί με τον αδερφό του, Μίνωα, μετά το θάνατό τους έγιναν κριτές των ψυχών στον Άδη, σύμβολα απόλυτης δικαιοσύνης.

Το 1940, τη χρονιά που ξέσπασε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, οι τακτικές τηλεοπτικές εκπομπές διακόπηκαν. Μετά τον πόλεμο ξαναρχίζουν οι μεταδόσεις, αλλά ήταν λιγότερες σε αριθμό.

Το BBC ξανάρχισε το 1946 να εκπέμπει τηλεοπτικό σήμα και τρία χρόνια αργότερα κατασκεύασε με εξαιρετική επιτυχία έναν πάρα πολύ ισχυρό, τον ισχυρότερο θα λέγαμε σταθμό αναμετάδοσης ανά την υδρόγειο. Μαζί με την ολοκλήρωση των οκτώ επιπλέον σταθμών αναμετάδοσης το έτος 1952, καθίσταται δυνατή η παρακολούθηση του ραδιοτηλεοπτικού προγράμματος από ένα ποσοστό του πληθυσμού, το οποίο αγγίζει το 80%, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τον Σεπτέμβριο του 1960 έγινε το πρώτο μεγάλο βήμα : στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με πρωτοβουλία της ΔΕΗ στήθηκε ο πρώτος πειραματικός τηλεοπτικός σταθμός. Παρά την περιορισμένη του εμβέλεια, αφού κάλυπτε μια περιοχή 45 χιλιομέτρων γύρω από την Θεσσαλονίκη, ήταν ένα πολύ σπουδαίο βήμα για την εποχή εκείνη και δεδομένων των επιπέδων ή των ρυθμών τεχνολογικής ανάπτυξης της Ελλάδας.

Και φτάνουμε στο αποφασιστικότερο σημείο της ιστορίας της ελληνικής τηλεόρασης: τις πειραματικές εκπομπές τεχνικών του Ε.Ι.Ρ. από τον σταθμό της Δ.Ε.Η. στο Ζάππειο το 1964 και ένα χρόνο μετά την απόφαση για αξιοποίηση του υπάρχοντος σταθμού. Έτσι η όλη υπόθεση ξέφυγε οριστικά πλέον από το πειραματικό στάδιο και οι πρώτες πραγματικές τηλεοπτικές μεταδόσεις είναι γεγονός.

Στις 23 Φεβρουαρίου 1966 ξεκινάει και στην Ελλάδα η τηλεοπτική περιπέτεια, ασπρόμαυρη στην αρχή και με μικρή εμβέλεια. Οι τηλεοράσεις δε, που υπήρχαν στην Αθήνα δεν ήταν πάνω από 1000!!

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 λειτουργούν στην Αμερική 1300 τηλεοπτικοί σταθμοί και το 98% των αμερικανικών νοικοκυριών διαθέτει τηλεόραση. Οι εκπομπές πραγματοποιούνται κάτω από καλύτερες τεχνικές συνθήκες και είναι έγχρωμες.

Από το 1990 επίσης, ξεκινά και η αναμετάδοση των πρώτων δορυφορικών καναλιών. Είναι η εποχή που οι ταράτσες των σπιτιών αλλάζουν ραγδαία όψη, όταν στις ήδη εγκατεστημένες μεγάλες κεραίες των VHF προστίθενται οι λίγο πιο κομψές κεραίες UΗF που προορίζονται για την λήψη των νέων καναλιών. Έτσι, εμφανίστηκαν δειλά δειλά τα πρώτα τεράστια πιάτα στις αθηναϊκές ταράτσες και στη συνέχεια και των άλλων πόλεων. Τέλος το 1994 εμφανίζεται το πρώτο συνδρομητικό κανάλι, το Filmnet, που προσέφερε εμπορικές ταινίες και ζωντανούς αγώνες ποδοσφαίρου.

Στα σπίτια αρχίζουμε να προτιμάμε «ντιζαϊνάτες» συσκευές LCD, LED, plasma και home cinema για τέλειο αποτέλεσμα σε εικόνα και ήχο.

90 χρόνια μετά τη δημιουργία της, έχουμε πάψει να θεωρούμε την τηλεόραση μία απλή συσκευή αναπαραγωγής εικόνας και ήχου.
Πλέον oι έξυπνες τηλεοράσεις (Smart TV) έχουν δυνατότητα σύνδεσης στο Internet για πρόσβαση σε έναν ολόκληρο κόσμο απεριόριστων επιλογών ψυχαγωγίας, εύκολα και απλά.