Ξεκινούν συνήθως αργά για να “γυρίσουν” στην συνέχεια σε ταχύτερη ρυθμική αγωγή, που εξελίσσεται συχνά σ” έναν απολαυστικό “διάλογο” ανάμεσα στον κλαρινζή και τον μερακλή πρωτοχορευτή, καθώς ο ένας εμπνέεται από τον άλλον για “να γλεντήσει” με τον αυτοσχεδιασμό του πάνω στα βασικά μοτίβα της μουσικής και του χορού.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του βασικού σκοπού που παίρνουν το όνομά τους ανάλογα με την περιοχή όπου συνηθίζονται: “γκάιντα παϊδιωτική”, “γκάιντα πυρσογιαννίτικη”