Το μοναστήρι είναι μόλις 400 μέτρα από τα σύνορα με την Αλβανία, κτισμένο στους πρόποδες του Όρους Νεμέρτζικα, το οποίο τοπικά λέγεται και Μερόπη. Ο ποταμός Αώος που έρχεται από την Πίνδο και ενώνεται με τον Βοϊδομάτη έξω από την Κόνιτσα, περνά πολύ κοντά από την ανατολική πλευρά της Ι. Μονής και ενώνεται με τον ποταμό Σαραντάπορο.

Το Σπήλαιο του Περάματος βρίσκεται πλάι στην ειδυλλιακή λίμνη, τέσσερα μόνο χιλιόμετρα μακριά από την πόλη των Ιωαννίνων, στην παλιά εθνική Ιωαννίνων- Μετσόβου στο ομώνυμο χωριό. Το σπήλαιο δημιουργήθηκε πριν από 1.500.000 χρόνια στο εσωτερικό του λόφου Γκορίτσα. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (καθώς έψαχναν καταφύγια για προστασία από τους βομβαρδισμούς), και μετά το τέλος του, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Κωνσταντίνο Κασβίκη, γυμναστή και ερασιτέχνη σπηλαιολόγο.

Έτσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Αννα Πετροχείλου (ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας), και άρχισαν τη συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφησή του, ώστε να γίνει το πρώτο τουριστικά διευθετημένο στην Ελλάδα.

Συγκαταλέγεται στα καλύτερα του κόσμου με μεγάλη ποικιλία σταλακτιτών (19 τη στιγμή που στα περισσότερα ελληνικά σπήλαια είναι 6-10). Σε όλο το μήκος της διαδρομής, που είναι 1.500 μέτρα περίπου, θα συναντήσετε πολλές αίθουσες με ιδιαίτερα πλούσιο διάκοσμο. Θα δείτε επίσης απολιθωμένα οστά και δόντια από ένα σπάνιο είδος αρκούδας, της σπηλαίας άρκτου, που βρέθηκαν εκεί για πρώτη φορά.

Καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. και η τουριστική διαδρομή είναι συνολικά 1.100 μέτρα.

Η θερμοκρασία στο εσωτερικό του διατηρείται σταθερή στους 17 οC, ενώ
η θερμοκρασία του νερού είναι 14 οC.

Ο διάκοσμος αυτός αποτελείται από σταλακτίτες, οι οποίοι ξεκινούν
από την οροφή των πετρωμάτων, σταλαγμίτες, οι οποίοι ξεκινούν από
το έδαφος, ελικτίτες, μαργαριτάρια σπηλαίων κ.α

http://www.about-ioannina.gr/Ioannina_gr/cave.htm

http://www.metropolishotel.gr/?p=2173

https://el.wikipedia.org

Η λίμνη Παμβώτιδα, γνωστή και ως λίμνη των Ιωαννίνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 470 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει μήκος 7,9 περίπου χιλιόμετρα, πλάτος 1,5 ως 5,4 χιλιόμετρα, μέσο βάθος 4 – 5 μέτρα, μέγιστο βάθος 11 μέτρα και επιφάνεια 19,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Περιβάλλεται από τα όρη Μιτσικέλι και των ανατολικών αντερεισμάτων του Τομάρου (ή της Ολύτσικας) και σχηματίζεται από τα ύδατα τριών κυρίως πηγών (Ντραμπάντοβας, Σεντενίκου και Κρύας), που αναβλύζουν στους πρόποδες του Μιτσικελίου.Οι όχθες της είναι πυκνόφυτες και τα βουνά της Ηπείρου καθρεφτίζονται στα νερά της. Χρονολογείται από το 10.000 π.Χ αν και στο παρελθόν η στάθμη της είχε μειωθεί αξιοσημείωτα, σήμερα αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι χλωρίδας καιπανίδας της περιοχής. Η λίμνη αυτή είναι ιχθυοτρόφος, περίφημα είναι τα χέλιακαι οι καραβίδες . Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται εγκατεστημένος σήμερα ο ιχθυογεννητικός σταθμός της Δημοτικής Επιχείρησης Λίμνης Ιωαννίνων (ΔΕΛΙ), στον οποίο παράγονται κάποιες ποσότητες ελληνικού χαβιαρίου απόοξύρρυγχους ρωσικής προέλευσης. Στις ίδιες εγκαταστάσεις παράγονται επίσης κατά μέσον όρο 100.000 γόνος, που εξάγεται σε ιχθυοτροφικές μονάδες κυρίως του εξωτερικού, καθώς και διάφορες άλλες ποικιλίες γόνου γλυκών νερών για τον εμπλουτισμό ελληνικών λιμνών και ποταμών.

Στα Ιωάννινα, ο υγρός όγκος της Παμβώτιδας λίμνης μειώνει την κλιματική τραχύτητα και η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι 5,1^οC, του δε Αυγούστου 24,6^οC. Οι χιονοπτώσεις όμως είναι άφθονες. Όχι σπάνια στους αυχένες των βουνών το χιόνι υπερβαίνει τα 2 μ. και ολόκληρες περιοχές με πολυάριθμους οικισμούς επί πολλές ημέρες αποκλείονται τελείως.

Η βλάστηση της λίμνης αποτελείται, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, από ελόβια και κατά μικρότερο από υδρόβια είδη. Στη λίμνη υπάρχουν 64 είδη και υποείδη υδροβίων και υγρόφιλων φυτών. Εύκολα διακρίνεται το καλάμι, το ψαθί, το νεράτοκαι το νούφαρο. Οι ακτές της λίμνης και του νησιού καλύπτονται με τις πυκνές εκτενείς κοινότητες καλάμων. Η ζώνη καλάμων έχει ένα πλάτος 100 μ. Ειδικά στις βορειοανατολικές ακτές,  διαμορφώνεται μια ζώνη περίπου του πλάτους 100 μ που συντίθεται σχεδόν αποκλειστικά από καλάμια. Άφθονο αλίευμα υπάρχει στη λίμνη όπου συναντώνται 12 είδη ψαριών, όπως ο κυπρίνος, το γληνί, η δρομίτσα, η τσίμα, ο κέφαλος, χέλια (καθαρόχελα), καραβίδες, τυλιανοί, που το ψάρεμά τους γίνεται με καμάκια, δίχτυα, πυροφάνια, ή μέσα σε βιβάρια, που κατασκευάζονται από καλαμωτές.

http://1gym-triandr.thess.sch.gr/activ_gr.files/LIMNH/pambotis.htm

https://el.wikipedia.org/wiki

Η Νέα Απολλωνία κτισμένη δυτικά από τα ερείπια της αρχαίας Απολλωνίας αποτελεί την έδρα του Δήμου Απολλωνίας . Αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή έχουν αποκαλύψει ίχνη συνεχούς κατοίκησης από τη νεότερη και ύστερη νεολιθική εποχή,την πρώιμη εποχή του σιδήρου και κατά τους ιστορικούς χρόνους.

Κατά την διάρκεια της βασιλικής δυναστείας των Τημενειδών και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου Β και Μεγάλου Αλεξάνδρου δημιουργούνται συνθήκες πολιτιστικής ανάπτυξης και οικονομικής άνθησης σημαντικών πόλεων,ενώ στους ρωμαϊκούς χρόνους το πέρασμα της Εγνατίας Οδού διαμορφώνει εμπορικά κέντρα και αυξάνει τον πλούτο.

Τα λουτρά της Νέας Απολλωνίας, όπως αναφέρει ο Στράβωνας,  οικίστηκαν από το Βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Α΄ , τον 5ο π. Χ. αιώνα . Απόδειξη αποτελεί  στη νότια όχθη της Βόλβης, ένα μεγάλο κτίριο ιαματικού λουτρού, του οποίου τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά ανάγονται  στο 16ο αιώνα. Πιθανολογείται ότι πρόκειται για κτίσμα του μεγάλου Βεζίρη Sokolli Muhammad Pasha . Η 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων έχει κινήσει τις διαδικασίες για το χαρακτηρισμό του λουτρού ως ιστορικά διατηρητέου μνημείου, ενώ γίνονται συντονισμένες προσπάθειες για την επαναλειτουργία του.
Η ανακήρυξη των πηγών της Νέας Απολλωνίας επίσημα από το Ελληνικό κράτος  έγινε το 1920 και παραχωρήθηκαν στην τότε κοινότητα Νέας Απολλωνίας.

Σήμερα, λειτουργούν ως Ανώνυμη Εταιρία με κύριο μέτοχο το Δήμο Βόλβης . Οι επισκέπτες,  που επιλέγουν  τα Λουτρά για θεραπεία αλλά και αναζωογόνηση υπολογίζονται σε 150.00 ετησίως.
Η Νέα Απολλωνία είναι σήμερα μια σύγχρονη λουτρόπολη,  με άριστες υποδομές  και υπηρεσίες  υγείας, ομορφιάς και ευεξίας.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών λουτρών Νέας Απολλωνίας είναι για τις εξής παθήσεις :Ισχιαλγίες, Οσφυαλγίες, Ρευματισμοί, Νευρικές παρέσεις, Αυχενικό σύνδρομο , Οστεοπόρωση , Γυναικολογικές παθήσεις ,Γενική αναζωογόνηση του οργανισμού.

To Γεφύρι της Άρτας (στην λαϊκή παράδοση γιοφύρι της Άρτας) είναι λιθόκτιστη γέφυρα του ποταμού Αράχθου, του 17ου αιώνα μ.Χ, στην πόλη της Άρτας, που έγινε πασίγνωστη από το ομώνυμο θρυλικό δημοτικό τραγούδι που αναφέρεται στην «εξ ανθρωποθυσίας» θεμελίωσή του. Ο ίδιος όρος αποτελεί επίσης σύγχρονη μεταφορική έκφραση όταν αναφέρονται έργα τα οποία αργούν να ολοκληρωθούν όπως και στο θρύλο του τραγουδιού.

Στον Εθνικό Δρυμό Βίκου – Αώου όπου βρίσκονται πολλά από τα παραδοσιακά Ζαγοροχώρια της Ηπείρου, συναντάμε και το μονοπάτι που εκτείνεται παράλληλα με τον ποταμό Βοϊδομάτη, ξεκινώντας από το γεφύρι της Κλειδωνιάς και καταλήγοντας στο γεφύρι της Αρίστης. Μπορούμε να διανύσουμε το μονοπάτι αυτό ξεκινώντας από όποιο από τα δύο σημεία θέλουμε, ενώ η πρόσβαση σ αυτά γίνεται εύκολα με το αυτοκίνητο.
Στο παλιό πέτρινο γεφύρι της Κλειδωνιάς φθάνουμε οδικώς από την ασφαλτοστρωμένη παράκαμψη που βρίσκεται στην επαρχιακή οδό Κόνιτσας – Ιωαννίνων κοντά στη γέφυρα του Βοϊδομάτη (υπάρχει σχετική πινακίδα για το συγκεκριμένο γεφύρι), ενώ στο γεφύρι της Αρίστης φθάνουμε όταν φεύγοντας από το χωριό Αρίστη του Ζαγορίου, κατευθυνόμαστε προς τα χωριά Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο.
Αν η διαδρομή μας αρχίσει από το παλιό πέτρινο γεφύρι της Κλειδωνιάς ξεκινάμε ακολουθώντας το πέτρινο ανακατασκευασμένο καλντερίμι δίπλα στο ιστορικό γεφύρι και κινούμαστε με κατεύθυνση αντίθετη προς τη ροή του ποταμού.
Η πεζοπορική αυτή διαδρομή διαρκεί περίπου 2 – 2,5 ώρες, είναι σχετικά εύκολη (βαθμός δυσκολίας 2) και η απόσταση είναι περίπου 5 χλμ. Πορευόμαστε συνεχώς μέσα σε ένα μοναδικό φυσικό τοπίο, μέσα σε φαράγγι, δίπλα στον ποταμό Βοϊδομάτη με τα γαλαζοπράσινα πεντακάθαρα νερά, κάτω από πλατάνια και πλούσια βλάστηση. Η καταλληλότερη εποχή είναι η άνοιξη, όταν το τοπίο είναι πράσινο και οι καιρικές συνθήκες ιδανικές.
Ξεκινώντας από το παλιό πέτρινο γεφύρι της Κλειδωνιάς (χτίστηκε το 1853) θα συναντήσουμε στη διαδρομή μας το παλιό μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων (χρονολογείται από το 1658), την προϊστορική βραχοσκεπή «Κλειδί» όπου εντοπίστηκαν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας, στην απέναντι όχθη το μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιώτισσας (το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το γεφύρι της Αρίστης με κατεύθυνση προς το χωριό της Αρίστης και αξίζει να το επισκεφθούμε, συνεχίζοντας για λίγο τη διαδρομή μας) και τέλος το γεφύρι της Αρίστης που, αν και είναι κατασκευασμένο από τσιμέντο (αφού το παλιότερο πέτρινο κατάρρευσε και σώζεται μόνο μια μικρή καμάρα του στη θέση «παλαιογέφυρο»), βρίσκεται σε ένα μαγευτικό τοπίο.
Αν θελήσουμε να ακολουθήσουμε την αντίστροφη πορεία, μόλις περάσουμε το γεφύρι της Αρίστης, θα αφήσουμε το αυτοκίνητο και θα περπατήσουμε για λίγο στην άσφαλτο με κατεύθυνση προς το Πάπιγκο. Σε μικρή απόσταση θα συναντήσουμε αριστερά μας χωματόδρομο με μπάρα που απαγορεύει τη διέλευση των αυτοκινήτων και πινακίδα προς Μοναστήρι Αγίων Αναργύρων.
Η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη και αξίζει πραγματικά να περπατήσει κάποιος στο μονοπάτι αυτό που για αιώνες συνέδεε τα Ζαγόρια με τις άλλες περιοχές.
Συμβουλή από τους ντόπιους γέροντες : Ένα δροσερό ποδόλουτρο στα κρυστάλλινα νερά στην όχθη του Βοϊδομάτη είναι ό,τι πρέπει μετά από τη διαδρομή αυτή, για να «συνέλθουν» τα ταλαιπωρημένα πόδια μας …
Τέλος ας μην ξεχάσουμε ότι θα χρειαστεί είτε να επιστρέψουμε από την ίδια διαδρομή στο σημείο εκκίνησης, όπου θα βρίσκεται και το όχημά μας, είτε ότι θα πρέπει να μας μεταφέρει κάποιος οδικώς πίσω.

Η πόλη είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του βουνού Γυμνάδι

Ξεκινούν συνήθως αργά για να “γυρίσουν” στην συνέχεια σε ταχύτερη ρυθμική αγωγή, που εξελίσσεται συχνά σ” έναν απολαυστικό “διάλογο” ανάμεσα στον κλαρινζή και τον μερακλή πρωτοχορευτή, καθώς ο ένας εμπνέεται από τον άλλον για “να γλεντήσει” με τον αυτοσχεδιασμό του πάνω στα βασικά μοτίβα της μουσικής και του χορού.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του βασικού σκοπού που παίρνουν το όνομά τους ανάλογα με την περιοχή όπου συνηθίζονται: “γκάιντα παϊδιωτική”, “γκάιντα πυρσογιαννίτικη”

Το Μουσείο βρίσκεται περίπου 14 χλμ. νότια των Ιωαννίνων, στον Δήμο Μπιζανίου, επί του 12ου Χλμ. της Εθνικής οδού Ιωαννίνων – Αθηνών. Εξωτερικά διαβάζεται ως κτίριο αστικής φρουριακής αρχιτεκτονικής της Ηπείρου του 18ου αιώνα, με πολεμίστρες, καταχύτρες, σαχνισιά, ψηλούς τοίχους πέτρινους (με μικρά ανοίγματα), καμινάδες, κ.λπ., ενώ ο εσωτερικός χώρος έχει συνολικό όγκο 2.500 κυβικών μέτρων.

Η θεματολογία καλύπτει 24 αιώνες Ελληνικής Ιστορίας (από το 500 π.Χ.), με ιδιαίτερη έμφαση στην νεότερη ιστορία της Ηπείρου και χωρίζεται σε τρεις ενότητες 1) την ενότητα της Προ επανάστασης, 2) την ενότητα της Επανάστασης του 1821 και 3) την ενότητα του Β” Παγκοσμίου πολέμου. Το Μουσείο κλείνει με αναφορές και υπενθυμίσεις βασικών σημείων της Ελληνικής Ιστορίας και με το εργαστήρι του Καλλιτέχνη. Ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα και θέματα που αναπαριστάνονται είναι τα εξής:

• Το Κρυφό σχολείο κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας
• Το μαρτύριο του Διονύσιου του Φιλόσοφου (1611)
• Ο όρκος της Φιλικής Εταιρείας (1814)
• Κλέφτες και Αρματολοί
• Η σφαγή του Αλή Πασά στο νησί των Ιωαννίνων (Γενάρης 1822)
• Οι γυναίκες της Πίνδου, κατά τη Μάχη της Πίνδου (1940)
• Το Στρατηγείο της VIII Μεραρχίας, στη σπηλιά του Καλπακίου, (με το ομοίωμα του Στρατηγού Χαράλαμπου Κατσιμήτρου,1940)
• Η Κυρά της Ρω