Μια από τις πληρέστερες πηγές πληροφοριών για την αρχαιοελληνική κουζίνα είναι τα γραπτά κείμενα του “Αθήναιου”, συγγραφέα των «Δειπνοσοφιστών». Όμως ο Αθήναιος δεν αποτελεί το μοναδικό μάρτυρα των διατροφικών συνηθειών των προγόνων μας. Ο Πλάτωνας, ο Ησίοδος, ο Πλούταρχος αλλά και άλλοι συγγραφείς, μας έχουν μεταφέρει πολλές γαστρονομικές γνώσεις! Παρακολουθώντας λοιπόν σκηνές καθημερινής ζωής σε δράματα, αριστοφανικούς διαλόγους, φράσεις ρητόρων κι οτιδήποτε άλλο,  μπορούμε να αντιληφθούμε τον τρόπο της γαστρονομικής σκέψεις εκείνης της εποχής. Τα κείμενα που έχουν διασωθεί, αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα γαστρονομικά αρχεία.
Τα περισσότερα φαγητά των αρχαίων ήταν ελαφρά και ακολουθούσαν τους κανόνες της υγιεινής διατροφής. Η αρχαία ελληνική κουζίνα περιελάμβανε τις περισσότερες από τις υγιεινές διατροφικές συνήθειες που έχουν υιοθετηθεί από το σύγχρονο πολιτισμό στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. Ήταν πλούσια σε δημητριακά, λαχανικά, φρούτα, γαλακτοκομικά και λάδι. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι Έλληνες συμπεριλάμβαναν στην διατροφή τους το μέλι το οποίο έτρωγαν συχνά με δημητριακά ως βραστό χυλό, τα λαχανικά και τα οπωροκηπευτικά, το ελαιόλαδο, το νερωμένο κρασί, τους καρπούς  όπως τα σύκα, το κρέας, τα καρβέλια,  τα όσπρια  όπως τις φακές και τα ρεβίθια, τα κουλούρια από κριθάρι, τα γλυκά  όπως τα γλυκά ταψιού, και οι μελόπιτες. Πολλά εδέσματα τα έτρωγαν ψητά ή βραστά, ενώ χρησιμοποιούσαν και καρυκεύματα στο φαγητό τους. Μερικά από τα εδέσματα της αρχαιοελληνικής κουζίνας ήταν:

• Χοιρινό με δαμάσκηνα
• Γουρουνόπουλο γεμιστό
• “Κρεωκάκκαβος”, δηλαδή πανσέτα χοιρινού με γλυκόξινη σάλτσα από μέλι, θυμάρι και ξύδι με συνοδεία ρεβιθοπολτού
• “Όρνις εν επτισσμένη κριθή”, δηλαδή κοτόπουλο με χοντροαλεσμένο κριθάρι
• “Ξιφίας εν τρίμματι συκαμινίω”, δηλαδή ξιφίας με σάλτσα από μούρα κ.α.

Σε διάφορες περιοχές της αρχαίας Ελλάδος υπήρχαν διαφοροποιήσεις στις διατροφικές συνήθειες. Για παράδειγμα στην αρχαία Σπάρτη η διατροφή ήταν λιτή. Οι άνθρωποι έτρωγαν λίγη και κακής ποιότητας τροφή, καθώς και τον περιβόητο μέλανα ζωμό. Αυτό γινόταν για να συνηθίσουν στις κακουχίες, ώστε να έχουν αντοχή στον πόλεμο. Λιτή ήταν και η διατροφή στην Κρήτη.

Πώς συνήθιζαν, όμως, να τρέφονται οι αθλητές στην αρχαιότητα, στη χώρα που γέννησε την Ολυμπιάδα.

Μπορούμε αρχικά να φανταστούμε πως θα ήταν τα πράγματα για τους αρχαίους Έλληνες αθλητές, και πως ήταν η διατροφή των αθλητών τους αρχαίους χρόνους στην Ελλάδα, που δεν διέθεταν τις σημερινές «ανέσεις», όπως ειδικούς διατροφολόγους και τεχνολογικά όργανα γυμναστικής. Η δύσκολη προπόνηση τους συνοδευόταν από την κατάλληλη διατροφή με τους προπονητές τους να εκτελούν και χρέη… διαιτολόγου. Συνιστούσαν μάλιστα μια προκαθορισμένη διατροφή, καθώς «για να κατακτήσει κάποιος έναν ολυμπιακό τίτλο πρέπει να ακολουθεί ιδιαίτερη διατροφή, να μην τρώει επιδόρπια, να μην πίνει παγωμένο νερό και να μην καταναλώνει ποτήρια κρασιού όποτε του κάνει κέφι»

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.  Συνέχεια εδώ

Οι τραγουδιστές – οργανοπαίκτες των καλάντων ονομάζονται « καλαντιστές».

Βικιπαίδεια [Συνέχεια]

1. Κάλαντα  

ΙΚΑΡΙΑ

2. Video

" target="_blank">Καλησπερώ σ” αφέντη μου      ( Αρχαγγέλου Ρόδου )

3. Video

" target="_blank">Παραδοσιακά Πρωτοχρονιάτικα Χίου 

4. Video  Ελάτε δω γειτόνισσες ( Ηπείρου )

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]