Δήμητρα Ρουστέμη, μαθήτρια Γ” Γυμνασίου

Έλα να ακολουθήσουμε του καλοκαιριού την ξέφρενη πορεία,

να γράψουμε μαζί τη δική μας ιστορία.

Σθεναρή στα δυνατά κύματα,

ανεξίτηλη στην αλμύρα,

φτασμένη με χιλιάδες βήματα

από ανθρώπους δίχως πείρα.

Σε απόμερες ακρογιαλιές εμπνευσμένη

γεμάτες φιλοδοξίες και φαντασία.

Στον δημιουργό του υπερφυσικού ξεχασμένη

χωρίς καμία υποκρισία.

Αγέρωχη σαν σχεδία στο μέσο της θαλάσσης,

σε πελάγη μανιασμένα

τα κύματα πώς να δαμάσεις;

με τα κουπιά βυθισμένα.

Όχι θεατές που απλά αγωνιούν

και παρακολουθούν αμέτοχοι,

αλλά πρωταγωνιστές που την εξέλιξη δημιουργούν·

των πράξεών τους ένοχοι.

Νίκος Κουρουμπέτσης, μαθητής Β΄Λυκείου

Θέμιδα Δουγέκου, μαθήτρια Α” Γυμνασίου

Ασημίνα Σκουρτανιώτη, μαθήτρια Β” Γυμνασίου

Ισπρίτ Καούρ, μαθήτρια Α” Γυμνασίου

Κατερίνα Βαμβακά, Κων/να Ζήκου, Κων/νος Πανούσης, Κατερίνα Παππά, Δήμητρα Ρουστέμη και Μαντζοτντεεπ Σινγκ, μαθητές Γ” Γυμνασίου και Β” Λυκείου

Η στάχτη χάθηκε μαζί με τις αναμνήσεις,

μα σε παρακαλώ μη μου τις θυμίσεις.

____

Φύσηξε και ταξίδεψαν με τον αέρα

και το μυαλό μου συνέτριψαν σαν σφαίρα.

____

Σαν σφαίρα ήταν η δική τους φυγή,

επειδή σε αυτά είχα δώσει ψυχή.

____

Τους είχα φερθεί με ευπρέπεια,

όμως δέχτηκα την πιο άσχημη συνέπεια.

____

Με άφησαν με την καρδιά λαβωμένη

και το πείσμα να επιμένει.

____

Να επιμένει για το ακατόρθωτο

και οι στόχοι μου για το αδιόρθωτο.

____

Να μάθω από τα λάθη μου ανεπίδεκτος

και από την μοναξιά επίλεκτος.

Νίκος Κουρουμπέτσης, μαθητής Β΄ λυκείου

Μπήκε ο Μάης

“Και τώρα μπήκε ο Μάης ο μήνας μπήκε
με την Πρωτομαγιά του,
τη χαροκόπα θυγατέρα,
και να στ’ απλόχωρο λιβάδι,
στ’ ολόχλωρο, στ’ ολανθισμένο,
μεθάει και σκούζει και φρενιάζει
της γυφτουριάς το πανηγύρι,
το πανηγύρι της Κακάβας.
Κ’ η ρεματιά που το χωρίζει
το ένα τ’ απλόχωρο λιβάδι
σε δυο αδερφάκια λιβαδάκια,
βλέπει απ’ το μια της άκρη, βλέπει
κι από την άκρη της την άλλη,
σε μια τριγύρω νερομάννα,
γιορτή παράξενη μεγάλη
το χρόνο μια φορά,
στο έμπα του Μάη του μήνα,

στ’ άνθια του Μάη και τη χαρά.”

Κωστής Παλαμάς

 Φωτογραφία της Ελένης Κυριάκου, μαθήτριας  Γ΄ γυμνασίου

Το παγόνι

Το πανέμορφο παγόνι

κατηγόραγε τ’ αηδόνι

«Τραγουδεί στη ερημιά

και θαυμάζουν τη φωνή του.

Μα δε βλέπουν το κορμί του

που ’χει τόσην ασκημιά;

Σταχτερό κοντούλι σώμα,

μήτε ουρά και μήτε χρώμα.

Πού η λαμπρή μου η θεωρία

και της όψης μου τα μάγια!

Σαν ανοίξω το φτερό,

γίνομαι άξαφνα κυρία

με σμαράγδινη βεντάγια,

που πηγαίνει στο χορό.»

«Είν’ αλήθεια» λέει τ’ αηδόνι

το έρημο και μοναχό,

«μ’ έκανε ο Θεός φτωχό,

σ’ έντυσε για το σαλόνι.

Τα στολίδια σου να δείξεις…

μα το στόμα μην τ’ ανοίξεις.»

(από το βιβλίο: Zαχαρίας Λ. Παπαντωνίου, Xελιδόνια, Bιβλιοθήκη Eκπαιδευτικού Oμίλου, 1920)

Φωτογραφίες του Απόστολου Συκαρά, μαθητή Β΄ λυκείου