Ένα ποίημα της Βαρβατσούλη Σαββίνας εμπνευσμένο από την «Ελένη» του Ευριπίδη

Ο Ευριπίδης στην τραγωδία Ἑλένη (412 π.Χ.) δίνει μια διαφορετική εκδοχή του μύθου της Ελένης επηρεασμένος από την Παλινῳδία του Στησιχόρου (τέλος 7ου αιώνα π.Χ.). Στην Παλινῳδία του ο Στησίχορος αποκαθιστούσε την εικόνα της Ελένης επισημαίνοντας ότι ποτέ δεν πήγε στην Τροία με τον Πάρη:

Δεν είναι αληθινός αυτός ο λόγος
Δεν μπήκες στα καλοφτιασμένα τα καράβια
Μήτε στα κάστρα πήγες της Τροίας

Οι θεοί την πήγαν στην Αίγυπτο, ενώ στη θέση της έπλασαν ένα είδωλο, που ο Πάρης απήγαγε νομίζοντας ότι είναι οι Ελένη.

Στην Αίγυπτο η Ελένη μένει στα ανάκτορα του βασιλιά Πρωτέα. Μετά το θάνατο του Πρωτέα, ο γιος του Θεοκλύμενος επιμένει να τη νυμφευθεί, αλλά εκείνη θα επιλέξει να μείνει πιστή στον Μενέλαο…

Ήταν ακόμα νωρίς, όταν ήρθε το τέλος μας.

Μάλλον ήταν στην μοίρα μας,

ο ακαριαίος θάνατος των δυο μας.

Περίμενα χρόνια να με σώσεις

από τον εφιάλτη.

Όμως κάθε φορά που φώναζα

στην θάλασσα το όνομά σου,

δεν έπαιρνα καμία απάντηση.

Τα λουλούδια αρχίζουν να ανθίζουν

όμως μαραίνονταν με το δικό μου αίμα.

Αναγεννήθηκα από τον ήλιο,

όταν αρνήθηκα την ύπαρξή μου.

Η σελήνη γέμιζε δάκρυα τα μάτια μου

κάθε βράδυ, όταν σε σκεφτόμουν.

Και τα αστέρια, η αιώνια φωνή μου.

Ήταν ακόμα νωρίς, όταν ήρθε το τέλος μας.

Μα νύφη μ΄ ανάγκασαν να γίνω.

Άργησαν όμως, δεν άντεξα.

Γιατί εσένα πήγα να βρω.

Δυο σκιές ενώθηκαν.

Μαύρο νυφικό φορούσα.

Μάλλον ήταν στην μοίρα μας,

ο ακαριαίος θάνατος των δυο μας, Μενέλαε.

***

Σημείωση: Η λέξη «παλινωδία» χρησιμοποιείται μεταφορικά, για να δηλώσει την αναίρεση προηγούμενων ισχυρισμών, την ανυπαρξία σταθερής πρακτικής και συμπεριφοράς, την αμφιταλάντευση.

]]> https://schoolpress.sch.gr/lexith/?feed=rss2&p=899 0 https://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=872 https://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=872#comments Mon, 30 Jan 2023 08:44:38 +0000 margkorts http://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=872

Από την Ασημακοπούλου Μαρία-Λουίζα

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό μας η γιαγιά της αρθρογράφου, κυρία Μαρία-Λουίζα Μήλλα, την οποία ευχαριστούμε πολύ.

Το όνομά μου είναι Μαρία-Λουίζα και η καταγωγή μου είναι από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Πρώτη γενιά, γεννημένη στην Ελλάδα.

Ο μπαμπάς ξεριζώθηκε μικρός μαζί με τους γονείς του και τα έξι αδέρφια του. Ο παππούς και η νόνα του και όλο το σόι μας ήρθαν μαζί. Θείες, θείοι, ξαδέλφια.

Πάντοτε μου μιλούσε με νοσταλγία και αγάπη για την Πατρίδα. Πόσο όμορφη ήταν! Μιλούσε με λεπτομέρειες για την καθημερινή τους ζωή και αισθανόμουν σαν να είχα ζήσει εκεί.

Η γιαγιά καθολική, ο παππούς ορθόδοξος. Την έκλεψε δώδεκα χρονών και στα δεκατρία της είχε το πρώτο της παιδί.

Οικονομικά, κανένα πρόβλημα. Το υποστατικό στα περίχωρα της Σμύρνης. Ήταν περιβολάρηδες με πάρα πολλές μηλιές, εξ ου και το επώνυμο «Μήλλας». Το αρχοντικό κοντά στην παραλία, δίπατο, τεράστιο, με μεγάλη αυλή και πηγάδι, στέρνα και δωμάτια για το προσωπικό. Οι πιο πολλοί Τούρκοι και Αρμένιοι. Οι σχέσεις μας μαζί τους καλές, σαν οικογένεια.

Αρχηγός η μητέρα του παππού μου,  η κόνα, η κυρά Γιακόβα. Ο λόγος της νόμος. Ο πατέρας αγαπημένος, αφού είχε το όνομα του προπάππου, Αντώνης. Μόνο που η γιαγιά του τον φώναζε ναμικιόρη, δηλαδή παραπονιάρη και αχάριστο, γιατί όλο γκρίνιαζε. Πρώτος στο Σχολαρχείο, κάτι παραπάνω από το Δημοτικό, σαν Γυμνάσιο. Είχε έφεση στα Μαθηματικά. Κοφτερό μυαλό ο μπαμπάς μου. Οι θείες μου, οι δύο μεγαλύτερες, φοίτησαν στο Πανεπιστήμιο. Ήταν τιμή οι γυναίκες της γενιάς μας να είναι μορφωμένες. Δεν υπήρχαν διακρίσεις ανάμεσα στα αγόρια και στα κορίτσια. Ο παππούς και ο προπάππος ασχολούνταν με τα περιβόλια και τις δουλειές τους και η νόνα με την οικογένεια. Αυτή να μαγειρέψει για την οικογένεια, αυτή να κανονίσει τις δουλειές και τα ψώνια στην αγορά από το προσωπικό. Το σπίτι έλαμπε. Για αυτό και τις Σμυρνιές τότε τις έλεγαν παστρικιές.

Τα απογεύματα βόλτα στον κεντρικό δρόμο, στο λιμάνι, με όλα τα μαγαζιά για ψώνια και για το νυφοπάζαρο. Η Σμύρνη ήταν κοσμοπολίτισσα και το στολίδι στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης. Ντύσιμο ευρωπαϊκό της εποχής. Τα καλύτερα, με όλα τα αξεσουάρ χρυσά. Περπατούσαν οι θείες μου και τις χάζευαν για την ομορφιά και τη χάρη τους. Μετά γλυκό στο ζαχαροπλαστείο και σπίτι, πριν βραδιάσει.

Όλα καλά και όμορφα, ώσπου χάσαμε τον πόλεμο. Οι Έλληνες στρατιώτες υποχωρούσαν και οι σύμμαχοί μας μας εγκατέλειψαν στην τύχη μας. Ο κόσμος τρομοκρατημένος δεν ήξερε τι να κάνει. Οι δικοί μου μάζεψαν ό,τι πολύτιμο είχαν και μπορούσαν να το μεταφέρουν: κοσμήματα, λίρες, ράβδους χρυσού, ραμμένα στα ρούχα ολονών. Η αλήθεια είναι πως οι Τσέτες, οι Τούρκοι αντάρτες, του Κεμάλ Ατατούρκ έπεφταν σαν ύαινες στις γειτονιές των Αρμενίων και των Ελλήνων. Έκλεβαν ό,τι πολύτιμο έβρισκαν, σκότωναν, έσφαζαν με τις μαχαίρες και βίαζαν τις γυναίκες μπροστά στα μάτια των παιδιών τους. Οι Τούρκοι που έμεναν μαζί μας μας ειδοποίησαν πως έχουν έρθει καράβια στο λιμάνι, γερμανικά, εγγλέζικα και επιβιβάζουν κόσμο, φτάνει να έχουνε μπερντέ, δηλαδή χρήματα. Στριμώχτηκαν όλοι στις αποβάθρες κλαίγοντας, θρηνώντας για τη ζωή που άφηναν πίσω τους, για την Πατρίδα, το βιος τους. Οι Τσέτες όσους προλάβαιναν τους έσφαζαν χωρίς οίκτο, μην προλάβουν και φύγουν. Το μίσος τους για τη φυλή μας μεγάλο. Χαμηλής μόρφωσης άνθρωποι, ό,τι δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν, το κατέστρεφαν. Οι δικοί μου έδωσαν ό,τι είχαν και επιβιβάστηκαν στις βάρκες για τα πλοία. Οι άλλοι, οι φτωχοί, σπρώχνονταν πέφτοντας στη θάλασσα, αφού τους πετσόκοβαν οι Τσέτες. Από όσους πιάνονταν από τις βάρκες τους έκοβαν τα χέρια. Γέμισε η θάλασσα αίμα και η Σμύρνη καπνούς. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ζωντανό ή άψυχο. Οι σύμμαχοί μας μας πετούσαν στο νερό, να πνιγούμε.

Κάποτε το μαρτύριό μας τελείωσε και φθάσαμε εξαθλιωμένοι στη μητέρα Πατρίδα, την Ελλάδα. Οι ντόπιοι μάς χώρισαν και άλλους τους έστειλαν στην επαρχία, άλλους στην Αθήνα, στο Περιστέρι, στο Νέο Ηράκλειο, στη Φιλαδέλφεια και αλλού. Μας κοιτούσαν με μισό μάτι φοβούμενοι πως το Κράτος θα μας βοηθούσε και θα μας έδινε δουλειές. Το Κράτος έδωσε όποιο κομμάτι γης ήταν δύσβατο και άφορο και εμείς το κάναμε παράδεισο με το μόχθο μας. Άνθρωποι δουλευταράδες, άκοποι, μερακλήδες, κιμπάρηδες και στη δουλειά και στο γλέντι.

Ο προπάππος μου αγόρασε με ό,τι είχε απομείνει τα ποτιστικά χωράφια στην Κολοκυνθού, στην Παναγίτσα, στο ποτάμι του Κηφισού και μαζί του πήρε και τον πατέρα μου, τον εγγονό του, να τον μεγαλώσει. Η υπόλοιπη οικογένεια μαζί με άλλους Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν στις παράγκες του Περιστερίου. Η ζωή τους δύσκολη, γιατί οι ντόπιοι τους θεωρούσαν παρακατιανούς. Ποιους; Τους άρχοντες του τόπου τους! Μερικοί από τους συγγενείς έφυγαν στην Ιταλία και άλλοι στη Γαλλία.

Ο πατέρας μου συνάντησε τη μεγάλη του αδελφή, την Ολυμπία, και τα πρώτα ξαδέλφια του στη Φλωρεντία μετά από πενήντα χρόνια. Με πόση αγάπη μιλούσαν για την Πατρίδα τους και τα μεγαλεία της!

Ο πατέρας, αφού κατάφερε να δει τους συγγενείς του εν ζωή, ονειρευόταν ξύπνιος τη ζωή που έχασε και προσπαθούσε να μου μεταδώσει αυτή του τη νοσταλγία. Μου έλεγε: «Μαρία-Λουίζα μου, μην ξεχάσεις ποτέ τον τόπο μας στην άλλη μεριά του Αιγαίου. Είναι πιο όμορφος από εδώ. Μας ξερίζωσαν, όμως η μνήμη πρέπει να μείνει ζωντανή, να τη μεταλαμπαδεύσεις και στα παιδιά σου. Υποσχέσου μου πως, όταν τα μέρη θα ξαναγίνουν δικά μας, θα πας και θα φιλήσεις το χώμα που θα πρωτοπατήσεις, γιατί είναι ιερό, ποτισμένο με το αίμα μας. Εγώ θα φύγω, όμως εσύ θα προλάβεις να ζήσεις τα γεγονότα. Ορκίσου μου πως θα πας!» Η φωνή του αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου και η υπόσχεσή μου παραμένει. Θα πάω!

Ένα διήγημα της Ντούμα Ιωάννας

Απόσπασμα από ιστορικό μυθιστόρημα της Μαλτέζη Ελένης-Μαρίας

Ο  Άγιος Νικόλαος βρισκόταν στη συνοικία Βαπόρια, στη μέση μιας πλατείας με φοίνικες. Ήταν η πιο εντυπωσιακή εκκλησία που είχε δει η Λενούλα. Μαρμάρινες σκάλες οδηγούσαν σε μια μεγαλοπρεπή είσοδο. Τέσσερις κίονες ιωνικού ρυθμού κοσμούσαν την κορυφή της σκάλας. Στο βάθος η πόρτα με τα περίτεχνα χρυσά σχέδια στο πάνω μέρος της κι ένα σχέδιο σαν κοχύλι. Από πάνω ένας όμορφος τοίχος βαμμένος σε απαλό μπεζ με πέντε όμοια παράθυρα. Η στέγη είχε τριγωνικό σχήμα με ένα σταυρό στη κορυφή. Δύο καμπαναριά, περίτεχνα, μπεζ, με κυκλικές λευκές κορυφές, έστεκαν περήφανα πάνω στη στέγη. Πιο πίσω ο γαλάζιος τρούλος με τις λευκές και τις κόκκινες γραμμές στόλιζε με μια πολύχρωμη πινελιά το αριστούργημα.

«Είναι εντυπωσιακή και έχει τόσες λεπτομέρειες!» θαύμασε η Λενούλα, παρατηρώντας το γαλάζιο ρολόι στο αριστερό καμπαναριό. «Πού να δεις και μέσα! Πάμε!» της είπε ο θείος.

Μπήκαν στην εκκλησία. Το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Ένας χρυσός πολυέλαιος κρεμόταν από την οροφή. Μαρμάρινες κατασκευές, εντυπωσιακές εικόνες και πολύχρωμα μοτίβα στόλιζαν τη μεγαλοπρεπή αίθουσα. Μια ωραία καμάρα χώριζε την αίθουσα από το ιερό. Δεξιά και αριστερά της καμάρας, δύο λευκές κολώνες με χρυσά σκαλίσματα και διάφορες εικόνες της Παναγίας, του Χριστού και διαφόρων Αγίων. Πάνω από την καμάρα υπήρχαν περίτεχνα χρυσά σκαλίσματα και ακόμη πιο ψηλά ένα σχέδιο με μπλε αψίδες. Άλλες δυο καμάρες στόλιζαν την υπέρλαμπρη εκκλησία. Στο πάνω μέρος τους ήταν ζωγραφισμένη μία άγκυρα, σύμβολο του προστάτη των ναυτικών. Ένας μικρότερος πολυέλαιος κρεμόταν στο βάθος, με τα κόκκινα καντήλια του να αστράφτουν γιορτινά.

Πολλοί άνθρωποι περίμεναν να αρχίσει η λειτουργία συζητώντας χαμηλόφωνα. Παιδιά με γαλανόλευκες στολές στόλιζαν την εκκλησία με τριαντάφυλλα. Ο παπάς και οι ψάλτες ετοιμάζονταν για τη μεγάλη γιορτή.

Η Λενούλα κάθισε πλάι στον θείο της, έστρωσε την μπλε φούστα της και περίμενε. Οι γονείς της σχολίαζαν τα σημεία της εκκλησίας που θυμούνταν από τη προηγούμενη φορά που είχαν έρθει και η Λίζα κουβέντιαζε με μια φίλη της που είχε έρθει να παρακολουθήσει τη λειτουργία.

«Θα μου πεις την ιστορία της εκκλησίας; Φαίνεται σπουδαίο κτίριο» είπε. «Ναι. Είναι πράγματι ένα πολύ σπουδαίο κτίριο» της είπε ο θείος της. «Είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού και έχει μεγάλη ιστορία. Το 1847 ο αρχιτέκτονας Λάμπρος Ζαβός από την Ιθάκη κατασκεύασε μια ξύλινη μακέτα της εκκλησίας. Το τελικό σχέδιο δημιούργησε ο αρχιτέκτονας Γ. Μεταξάς. Πολλοί άλλοι αρχιτέκτονες, όπως ο Ελευθεριάδης, ο Βλυσίδης, συνέβαλαν σε αυτό το λαμπρό έργο τέχνης. Ο ναός χτίστηκε με τη συγκατάθεση του βασιλιά Όθωνα, ο οποίος υπέγραψε και επικύρωσε τα οικοδομικά σχέδια με Βασιλικό Διάταγμα, το 1851. Η εικόνα του Αγίου Νικολάου επαργυρώθηκε στη Μόσχα το 1852. Ο ναός εγκαινιάστηκε επισήμως στις 14 Σεπτεμβρίου 1870 από τον Αρχιεπίσκοπο Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο».

«Και για την αρχιτεκτονική ξέρεις τίποτα;» ρώτησε η Λενούλα. «Και βέβαια. Το σχέδιο του Αγίου Νικολάου είναι βασιλική με τρούλο. Το μαρμάρινο τέμπλο κατασκευάστηκε από τον σπουδαίο γλύπτη Γεώργιο Βιτάλη, το χρονικό διάστημα 1883-1899. Ο μαρμάρινος άμβωνας σχεδιάστηκε με βάση τον άμβωνα της Μητρόπολης Αθηνών και ο μαρμάρινος επισκοπικός θρόνος, δωρεά της οικογένειας Πρωίου, είναι σίγουρα ένα αρχιτεκτονικό θαύμα. Την εκκλησία έχουν διακοσμήσει οι καλύτεροι αγιογράφοι της εποχής. Μάλιστα, κάποιες από τις εικόνες είναι έργα μοναχών του Αγίου Όρους» της εξήγησε ο καπετάν Νικόλαος.

Άρχισε η λειτουργία. Όλοι στέκονταν στις θέσεις τους κοιτώντας ίσια μπροστά. Η Λενούλα άκουγε προσεκτικά και κατάφερε να καταλάβει μερικές λέξεις του ιερού κειμένου: «Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα, ἐγκρατείας Διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια, διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια, Πάτερ Ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Όλη την ώρα η Λενούλα προσευχόταν. Παρακαλούσε τον Άγιο να χαρίσει αιώνια  ευτυχία και συνεχή πρόοδο στο νησί της και σε όλη την Ελλάδα. Τον ευχαριστούσε για την πανέμορφη μικρή πατρίδα που της χάρισε. Η υπέρλαμπρη Νύμφη του Αιγαίου ήταν πλέον πατρίδα της! Δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο δώρο. Ακόμη και τις πιο βαθιές της επιθυμίες, το νησί θα τη βοηθούσε να τις πραγματοποιήσει. Χωρίς αυτό ήταν χαμένη. Κοντά του μπορούσε να βρει απέραντη χαρά.

Από  τον  Παπαγιώργη  Νίκο

    Στην ζωή μου έκανα πολλά ταξίδια σε ένα όμως συνέβη κάτι πολύ μυστήριο!  Μαζί με έναν φίλο μου ταξιδεύαμε επί ώρες με προορισμό μια μικρή πόλη όπου εκεί είχε ανακαλυφθεί ένα παλιό ορυχείο χρυσού και λέγανε πως μέσα υπήρχε μια κρυφή σπηλιά. Φήμες, επίσης, λέγανε ότι η σπηλιά περιείχε ακόμη αποθέματα χρυσού. Εμείς, όμως, δεν πήγαμε εκεί ούτε  για να δούμε το ορυχείο,  ούτε για να αναζητήσουμε την σπηλιά αλλά πήγαμε γιατί είχε πεθάνει μια μακρινή  θεία του  φίλου  μου, η οποία δεν είχε παιδιά και είχε αφήσει την περιουσία της σε αυτόν. Φτάσαμε, λοιπόν, κατά το μεσημέρι στην πόλη και καταλύσαμε σ’ ένα μικρό ξενοδοχείο. Ξεκουραστήκαμε για λίγο και το απόγευμα πήγαμε στον  συμβολαιογράφο, που θα μας ενημέρωνε  για την κληρονομιά. Ο φίλος μου κληρονόμησε μόνο ένα μικρό χωράφι, το οποίο είχε σκοπό να πουλήσει, άλλωστε δεν είχε τι άλλο να το κάνει καθώς δεν ζούσε εκεί. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και ο φίλος μου, μου είπε:

     -Ξέρεις, λέω, να κάτσουμε, λίγο καιρό, θέλω να ψάξω να βρω ένα συλλεκτικό βιβλίο, το οποίο δεν έχω βρει σε κανένα βιβλιοπωλείο ως τώρα.

      Ξέχασα  να  σας  αναφέρω  ότι  η  πόλη  αυτή  ήταν  γνωστή  για  τα  βιβλιοπωλεία -παλαιοπωλεία  της  στα  οποία  μπορούσες  να  βρεις  παλιές  και  σπάνιες  εκδόσεις  βιβλίων.

    -Εντάξει, του είπα.

     Το επόμενο πρωί σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα στην πόλη. Κάποια στιγμή χωρίς να το προσέξω βρέθηκα σε ένα σημείο της πόλης το οποίο ήταν εντελώς ερειπωμένο. Έτσι, αφού δεν υπήρχε τίποτα να δω, έφυγα. Γύρισα πάλι στο ξενοδοχείο. Ο φίλος μου ήταν ήδη  εκεί.

    -Βρήκες αυτό που έψαχνες;  Ρώτησα εγώ.

    -Όχι, αλλά δεν έψαξα παντού.

    -Να σε ρωτήσω αν ξέρεις κάτι για ένα παλιό ερειπωμένο σημείο της πόλης;

    -Πρέπει να λες για την μικρή πλατεία κοντά στο άγαλμα ενός παλιού προέδρου, αν δεν κάνω λάθος.

    -Ναι,  αυτήν!

   -Όταν ήμουν μικρός είχαμε έρθει με τους γονείς μου εδώ για να δούμε τη συγχωρεμένη, τη θεία μου. Μου είχε πει ότι κάποτε ένας ολέθριος σεισμός ισοπέδωσε τα πάντα. Ο κόσμος εγκατέλειπε την πόλη όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ένας πολύ πλούσιος άντρας όμως δεν έφευγε χωρίς το χρηματοκιβώτιό του, το οποίο ήταν ασήκωτο από τον χρυσό που είχε μέσα. Έτσι, λοιπόν, η απληστία του τον έφαγε στο τέλος γιατί δεν βγήκε έξω με αποτέλεσμα ένας ισχυρός μετασεισμός να κατεδαφίσει το σπίτι και αυτό να τον καταπλακώσει. Ο κόσμος έλεγε ότι του άξιζε να πεθάνει, άλλωστε, ολοένα έδειχνε τη  φιλαργυρία  και  την  αλαζονεία  του. Δεν βοηθούσε  κανέναν φτωχό, παρ΄όλο που δεν του  έλειπαν  τα  χρήματα και φερόταν με  το  χειρότερο  τρόπο  απέναντι  στους  ανθρώπους που είχε στη δούλεψή του. Υπάρχει και ένας παρωχημένος μύθος ο οποίος, λέει, πως το φάντασμά του εμφανίζεται τη νύχτα και ότι ακόμα προσπαθεί να σηκώσει το χρηματοκιβώτιο.

     Εκείνη τη νύχτα γεμάτος περιέργεια βγήκα έξω και πήγα στο σημείο εκείνο. Κάθισα μπροστά στο άγαλμα και περίμενα. Μια ώρα αργότερα μια ομίχλη σκέπασε την πλατεία και μια σκιά φάνηκε στο βάθος. Πάγωσα, δεν μπορούσα να κουνηθώ, δεν πίστευα στα μάτια μου ότι ο μύθος ήταν αληθινός. Ξαφνικά η σκιά ερχόταν προς το μέρος μου και όπως ήταν φυσικό ξεκίνησα να τρέχω. Βγαίνοντας από την πλατεία κοίταξα πίσω μου και είδα την ομίχλη καθώς και την σκιά να εξαφανίζονται. Έφτασα στο ξενοδοχείο με κομμένη την ανάσα.

    -Τι έγινε; Πού ήσουν και γιατί είσαι λαχανιασμένος; Ρώτησε ο φίλος μου.

    -Τον είδα,  ήταν εκεί!

    -Μα ποιον;

    -Το φάντασμά του, το είδα!

    -Πιο σιγά, δεν σε καταλαβαίνω, εξήγησέ μου.

    Εξήγησα στον φίλο μου, με κάθε λεπτομέρεια, το τι είχα δει αλλά δεν με πίστευε.  Τσακωνόμασταν για ώρες, ώσπου κάποια στιγμή είπα:

   -Αρκετά!  Δεν θα κάτσω άλλο να φιλονικώ μαζί σου. Ξέρω τι είδα, δεν είμαι τρελός!

    Το επόμενο πρωί ο φίλος μου ξεκίνησε να πάει να κοιτάξει στα βιβλιοπωλεία για το βιβλίο που έψαχνε ενώ εγώ πήγα πάλι στην πλατεία να ψάξω για ίχνη. Δεν υπήρχε τίποτα, κανένα ίχνος.   Κάποια στιγμή ακούστηκε μια φωνή.

   -Συγγνώμη για την ενόχληση  αλλά μου φαίνεται ότι κάτι ψάχνεις.

    Ήταν ένας γεράκος μικρόσωμος, με βαθιές  ρυτίδες  στο  πρόσωπο, με πενιχρό  ντύσιμο, του οποίου η όλη εμφάνιση έδειχνε ότι είχε ταλαιπωρηθεί  πολύ  στη  ζωή  του.

  -Έεεε…, όχι… δεν ψάχνω κάτι.

   -Μην φοβάσαι, ό,τι και αν ψάχνεις, μπορώ να σε βοηθήσω. Εμπιστεύσου με!

   -Πολύ καλά. Ξέρετε, εχθές το βράδυ ενώ βρισκόμουν εδώ είδα ένα…….

   -Φάντασμα;

   -Ναι,  μα πώς το ξέρετε;

   -Ζω στην πόλη πολλά χρόνια. Όσοι έρχονται σ’ αυτήν την πλατεία, ξέρουν για τον μύθο και αναζητούν το φάντασμα.

   -Άρα,  υπάρχει;

  -Μα φυσικά και υπάρχει. Είπε με ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του.

  -Το έχετε δει;

 - Φυσικά και το έχω δει.

  -Το ήξερα! Όμως ο φίλος μου δεν με πιστεύει.

  -Θα σου δώσω μια συμβουλή. Ό,τι βλέπεις, καλό είναι να το κρατάς για σένα γιατί προφανώς ο κόσμος δεν θα πιστέψει αυτό που εσύ είδες. Αν, όμως, θες να τους δείξεις αυτό που είδες, τότε απλώς δείξ’ τους το,  χωρίς πολλά  λόγια γιατί, μερικές  φορές,  τα λόγια είναι περιττά.

    Ευχαρίστησα τον γέρο και πήγα στο ξενοδοχείο. Το ίδιο κιόλας  βράδυ πήρα τον φίλο μου και πήγαμε στην πλατεία. Περιμέναμε και περιμέναμε και περιμέναμε αλλά τίποτα, ούτε η ομίχλη, ούτε το φάντασμα, έκαναν την εμφάνισή τους. Ξεκίνησα να σκέφτομαι τα λόγια εκείνου του γέρου κι αν ο ίδιος ο γέρος ήταν τελικά  μια νοερή  εικόνα  ή αν ήταν αληθινός. Ξαφνικά ένιωσα ένα χέρι στον ώμο μου, κοίταξα πίσω μου και ήταν ο γέρος που είχα συναντήσει!

   -Α, εσύ είσαι; Μα τι γυρεύεις εδώ;

   -Χρειάζομαι την βοήθειά σας πρέπει να μεταφέρω κάτι έξω από την πόλη.

Η ομίχλη εμφανίστηκε, μα  καθώς προχωρούσαμε δεν βλέπαμε πουθενά το φάντασμα.

   -Εδώ είναι,  αυτό θέλω να σηκώσουμε.

     Η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή αυτήν την φορά που δεν βλέπαμε το αντικείμενο που έπρεπε να σηκώσουμε. Το πιάσαμε μαζί με τον φίλο μου αλλά ήταν ασήκωτο.

  -Βιαστείτε, δεν έχουμε πολύ χρόνο! Είπε, κάποια στιγμή, ο γέρος.

     Όσο και να προσπαθούσαμε δεν γινόταν τίποτα. Γυρίσαμε να πούμε στο γέρο ότι δεν τα καταφέρναμε αλλά όταν γυρίσαμε δεν είδαμε τίποτα πίσω μας. Ο γέρος είχε χαθεί, η ομίχλη υποχωρούσε σιγά-σιγά. Κοιτάξαμε κάτω και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, όταν είδαμε ότι το αντικείμενο που προσπαθούσαμε να σηκώσουμε ήταν ένα χρηματοκιβώτιο!!!

 Τέλος

]]> https://schoolpress.sch.gr/lexith/?feed=rss2&p=216 0 https://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=625 https://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=625#comments Mon, 28 Feb 2022 14:22:11 +0000 ΓΚΟΡΤΣΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ http://schoolpress.sch.gr/lexith/?p=625 Ένα διήγημα της Βαρβατσούλη Σαββίνας εμπνευσμένο από τον μύθο της Περσεφόνης

Το σκίτσο που συνοδεύει το κείμενο είναι δημιουργία της Μελίνας-Στυλιανής Μαραγκού.

Απόσπασμα από ιστορικό μυθιστόρημα της Μαλτέζη Ελένης-Μαρίας

(Τα γεγονότα διαδραματίζονται μεταξύ των ετών 1961-1962.)

Το νεώριο Σύρου βρισκόταν λίγο πιο κάτω απ΄ το λιμάνι, απέναντι απ΄ το Νησάκι και το τελωνείο. Ήταν γεμάτο παράξενα μηχανήματα και είχε και ένα ορθογώνιο, κομψό κτίριο με αψιδωτά παράθυρα. Μία ταμπέλα που έγραφε «ΝΕΩΡΙΟΝ» με μεγάλα μπλε γράμματα το στόλιζε.

«Τι σημαίνει “νεώριον” θείε;» ρώτησε η Λενούλα.

«Είναι αρχαία λέξη που παράγεται από τη λέξη “νεωρός”, που δημιουργείται από τον συνδυασμό των λέξεων “ναῦς” και “ὁρῶ”, δηλαδή “πλοίο” και “βλέπω”. Είναι αυτός που είναι υπεύθυνος για την φροντίδα των πλοίων σε έναν χώρο ελλιμενισμού. Έτσι, βγαίνει και η λέξη “νεώριο”, που σημαίνει χώρος του λιμανιού όπου επισκευάζονται και κατασκευάζονται πλοία» της εξήγησε ο καπετάν Νικόλαος.

Προχώρησαν προς την είσοδο του κτιρίου. Ένας καπετάνιος βρισκόταν εκεί με στολή ίδια με του θείου.

«Καλημέρα, Νικόλαε! Πώς πάει;»

«Καλημέρα, Μάρκο. Μια χαρά. Εσύ;»

«Επίσης. Ευτυχώς, όλα καλά. Το κοριτσάκι; Η ανιψούλα που μου έλεγες;»

«Ναι» είπε η Λενούλα και του έδωσε το χέρι της. Χαιρετήθηκαν και ο καπετάνιος της είπε:

«Κι έλεγα πότε θα σε γνωρίσω! Έχεις στ΄ αλήθεια πολλή ομορφιά και πιστεύω πως θα΄ χεις  άλλη τόση καλοσύνη. Μού΄ χει πει πολλά ο μπάρμπας σου!»

«Θέλω να μάθω την ιστορία του ναυπηγείου» του είπε η Λενούλα.

Ο καπετάν Μάρκος, συνονόματος του σπουδαίου Μάρκου Βαμβακάρη, ήταν καπετάνιος και ναυπηγός. Δούλευε πολλά χρόνια στο Νεώριο Σύρου και γνώριζε καλά την ιστορία του.

«Ας αρχίσουμε με την ιστορία λοιπόν» είπε, καθώς περπατούσαν προς τη θάλασσα. «Η ιστορία του ναυπηγείου ξεκινά το 1860, πριν από εκατό χρόνια περίπου. Χτίστηκε με σχέδια που έγιναν στην Ευρώπη, με την επίβλεψη του Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1861 από την πρώτη Ατμοπλοϊκή Εταιρεία που διηύθυνε ο Ηλίας Κεχαγιάς. Το ναυπηγείο δημιουργήθηκε στη θέση ενός παλιού λοιμοκαθαρτηρίου, που κατεδαφίστηκε το 1857.

Η πρώτη ξύλινη αναβάθρα για την ανέλκυση των πλοίων κατασκευάστηκε το 1857 από τον Χιώτη ναυπηγό Νικόλαο Παγίδα. Αρχικά, στο ναυπηγείο κατασκευάζονταν μικρές ατμομηχανές, αντλίες, λέβητες, πιεστήρια. Επίσης, κατασκευάζονταν μικρά ραβδωτά κανόνια κατά την περίοδο 1866-1869. Ήταν η συμβολή του ναυπηγείου μας στην Κρητική Επανάσταση. Ακόμη, περιελάμβανε τμήματα μηχανουργείου, λεβητοποιείου και χυτηρίου».

Έδειξε στη Λενούλα μια μεγάλη ξύλινη πλατφόρμα.

«Αυτή είναι η αναβάθρα, μικρή καπετάνισσα. Εδώ ανεβαίνουν τα πλοία, καθώς έρχονται απ΄τη θάλασσα και τα επισκευάζουν οι ναυπηγοί».

Η Λενούλα κοίταξε με θαυμασμό την αναβάθρα. Όλα όσα μάθαινε της φαίνονταν πολύ συναρπαστικά.

«Και η δεύτερη αναβάθρα;» ρώτησε.

«Η δεύτερη αναβάθρα κατασκευάστηκε από την γαλλική εταιρεία “Compagnie des Forges et Chantiers” την περίοδο 1883-1885» της εξήγησε ο καπετάν Μάρκος. Η Λενούλα τώρα ήθελε να μάθει περισσότερα.

«Αυτό το κομψό κτίριο του ναυπηγείου υπήρχε από την αρχή;» ρώτησε.

«Όχι. Χτίστηκε το 1885, όταν έγινε η πρώτη επέκταση του ναυπηγείου» της απάντησε ο καπετάνιος.

Ύστερα, συνέχισε την ιστορία. «Το πρώτο μεταλλικό εμπορικό πλοίο στην Ελλάδα ναυπηγήθηκε εδώ το 1892 και το δεύτερο τη χρονική περίοδο 1903-1904, με σχέδια του Ερμουπολίτη ναυπηγού Αλεξάνδρου Κρυστάλλη»

«Σε ποιον ανήκει το ναυπηγείο; Πρέπει να υπάρχει κάποιος επιχειρηματίας.» τον ρώτησε η Λενούλα.

«Στη μακρόχρονη ιστορία του το Νεώριο άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες και πέρασε από διαδοχικές φάσεις ακμής και παρακμής. Τα πρώτα χρόνια την τεχνική διεύθυνση είχαν Άγγλοι και Γάλλοι μηχανικοί, ενώ οι σημαντικότεροι Ερμουπολίτες διετέλεσαν μέτοχοι, σύμβουλοι και δανειστές ή προμηθευτές της εταιρείας, η οποία πτώχευσε το 1893. Το 1898 ανέλαβε το ναυπηγείο η εταιρεία “Νεώριον και Μηχανουργεία Σύρου” των Τσιροπινά, Λαδοπούλου, Βαφιαδάκη και Πετροκόκκινου. Το 1925 το ναυπηγείο πέρασε στην ιδιοκτησία του Κασσιώτη εφοπλιστή Μηνά Διακάκη. Το 1926 επισκευάστηκαν εδώ δύο αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού.

Τέλος, το 1950 ανέλαβε την επιχείρηση ο εφοπλιστής Μηνάς Ρεθύμνης, στα χέρια του οποίου παραμένει μέχρι σήμερα. Το 1955 παραχωρήθηκε στο ναυπηγείο μία σιδερένια, πλωτή δεξαμενή που είχε αποκτήσει το Ελληνικό Δημόσιο μέσω των γερμανικών επανορθώσεων. Η δεξαμενή αυτή εγκαταστάθηκε στην ανατολική πλευρά του λιμανιού της Ερμούπολης.»

«Ναι. Νομίζω πως την είδα καθώς ερχόμουν» είπε η Λενούλα.

«Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία του ναυπηγείου. Πώς σου φαίνεται;» τη ρώτησε ο καπετάν Μάρκος.

«Πολύ ενδιαφέρουσα! Ώστε υπήρχε από τόσο παλιά ναυπηγείο εδώ!» απάντησε με θαυμασμό η Λενούλα.

«Ναι. Οι Συριανοί ήταν πάντα πολύ προοδευτικοί» της εξήγησε ο θείος της.

Η Λενούλα χαμογέλασε στον ήλιο. Αγαπούσε το νησί της.  Τώρα πια ήταν σίγουρη πως θα γινόταν καπετάνισσα. Κοίταξε τις μηχανές του ναυπηγείου, τα σμαραγδένια νερά της θάλασσας και την όμορφη Ερμούπολη. Ήθελε να κάνει κάτι σπουδαίο για το νησί της. Οι Συριανοί είχαν κάνει τόσο σπουδαία πράγματα και πρωτοποριακά για την εποχή τους. Ναι, θα έκανε κάτι μεγάλο γι΄ αυτόν τον τόπο, έπρεπε μόνο ν΄ αποκτήσει γνώσεις. Γνώσεις για την ιστορία, την τέχνη και τον πολιτισμό της ιδιαίτερης πατρίδας της.

Ένα θεατρικό κείμενο της Βαρβατσούλη Σαββίνας

[Το κείμενο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος "Τεχνολογία Α΄ Γυμνασίου" (ενότητα "Γεωργική Τεχνολογία"). Διδάσκων: Θ. Μαλτέζης]

By Nick Alexiou

One day two friends, Mark and Jacob decided to take a submarine and just explore the bottom of the sea. That thought came 11 years ago, when they were 5.

11 YEARS LATER

It’s Mark’s 16 birthday and everybody is here. Later this day he remembered an old wish that he hasn’t already accomplished. That wish was going to be real. At  night he went into a huge sea store with his friend so they could buy a submarine. They saw a lot of different colors but they have decided. They took it and headed into the beach. They left from the sand and went underwater. The submarine was amazing but…

HOME (BEFORE BLOWING THE CANDLES)

The cake was ready .A huge chocolate berry cake with a green buttercream frosting. It was ‘’picture time’’ and everyone said cheese .The picture was funny but something was wrong. A black shadow was behind the people.

INTO THE SUBMARINE

Mark wasn’t thinking about them and all was forgotten in his mind. From the submarine’s mirror he saw that they were followed. They were now going faster when suddenly they reached a huge temple and they went inside. They got out of the submarine and caught a torch. They also got snorkels so they can receive oxygen from the atmosphere. The temple had a huge depth when they realized that they were followed by armed military. After that they start running. In front of them was standing a big black hole. They jumped inside. They were in a huge dark lair. A masked person was standing in front of them. He took his mask off and he offered them a job with the following question:

-Do you wanna be spies?

To be continued…………………

Από τον Παπαγιώργη Νίκο

Πριν από μερικά χρόνια έκανα ένα ταξίδι στην Αίγυπτο, για να επισκεφτώ τις αρχαίες πυραμίδες της. Έφτασα στην Αίγυπτο βράδυ αρκετά κουρασμένος, οπότε πήγα σε ένα ξενοδοχείο να ξεκουραστώ, ώστε την επόμενη μέρα να επισκεπτόμουν τις πυραμίδες.

Το πρωί της επόμενης μέρας βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, ένας άντρας με λευκή κελεμπία με ρώτησε αν έψαχνα για μεταφορικό  μέσο.

Εγώ που όντως έψαχνα, του αποκρίθηκα :

-Ναι θα ήθελα ένα μεταφορικό μέσο για  να πάω στις πυραμίδες.

-Πολύ καλά, περάστε από δω.

Ο άντρας με την λευκή κελεμπία με πήγε σ” ένα στάβλο 100 μέτρα από το ξενοδοχείο. Μπαίνοντας μέσα στο στάβλο, αντίκρισα περίπου τριάντα καμήλες.

-Λοιπόν τι λέτε;

-Τι να σας πω, του  απάντησα, δεν έχω ανέβει ποτέ σε καμήλα. Είναι ασφαλές;

-Φυσικά και είναι ασφαλές, μην ανησυχείτε για τίποτα, άλλωστε όλοι οι τουρίστες έτσι ταξιδεύουν εδώ.

-Εντάξει τότε, θα ανέβω.

Έτσι μια και δυο ανέβηκα και αφού ο άντρας με την λευκή κελεμπία έδεσε την καμήλα του με την δικιά μου, ώστε να με καθοδηγήσει και να με πάει στον προορισμό μου, ξεκινήσαμε. Ξαφνικά στον δρόμο η καμήλα άρχισε να κλωτσάει από δω και από κει. Εγώ από τα δυνατά τραντάγματα, δεν τα κατάφερα κι έπεσα κάτω. Έκπληκτος και τρομαγμένος ο άντρας με την λευκή κελεμπία κατέβηκε να με σηκώσει και είπε:

-Συγχωρέστε με, σας παρακαλώ, δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό!!!

-Δεν πειράζει είμαι εντάξει αλλά λέω να συνεχίσω με τα πόδια, άλλωστε δεν απέχουν και πολύ από δω οι πυραμίδες, ε; Ήδη τις  βλέπω. Τελικά, αφού περπάτησα για μερικά μέτρα, έφτασα στις πυραμίδες. Εκεί  για  καλή  μου  τύχη,  βρήκα  μια  ομάδα  τουριστών  που  με τον  ξεναγό  της  ήταν  έτοιμη  να  μπει στις  πυραμίδες. Οπότε  μπήκα  κι  εγώ  στην  ομάδα της  ξενάγησης. Ο ξεναγός μάς πήγε σε μια πολύ μεγάλη πυραμίδα. Ήταν τόσο καλοσυντηρημένη που θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν νεόδμητη !!! Μπήκαμε μέσα και επισκεφτήκαμε όλα τα δωμάτια. Στο τελευταίο δωμάτιο της πυραμίδας αντικρίσαμε τάφους και διάφορα φυλαχτά, τα οποία κατείχαν οι Φαραώ.

Αφού ρίξαμε μια ματιά, βγήκαμε από την πυραμίδα και πήγαμε πίσω στην είσοδο. Εκεί μας άφησε ο ξεναγός και μας είπε πως μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα για φαγητό. Ξαφνικά ακούσαμε κάποιον να ζητάει βοήθεια. Ήταν μια κυρία που φώναζε, γιατί ένας κλέφτης ντυμένος στα μαύρα είχε αρπάξει την τσάντα της και έτρεχε.

-Γρήγορα, ζητήστε την αρωγή της αστυνομίας, ενώ εγώ θα κυνηγήσω τον κλέφτη. Είπε ένας νεαρός που ήταν μαζί μας στην ξενάγηση.

Δεν έχασε ούτε λεπτό και ξεκίνησε να τρέχει πίσω του. Το ίδιο έκανα και εγώ. Έτρεχα και έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα όμως ούτε τον κλέφτη έβλεπα ούτε και τον νεαρό που τον κυνηγούσε. Δεν μπορεί σκέφτηκα να χάθηκαν και οι δυο τόσο γρήγορα, κάτι δεν πάει καλά εδώ. Πώς στο καλό εξαφανίστηκαν αφού από πίσω τους ήμουνα. Έκατσα για λίγο και κοιτούσα τριγύρω. Ξαφνικά άλλοι δυο έφταναν τρέχοντας. Κρύφτηκα πίσω από ένα βράχο και τους παρακολούθησα. Σταμάτησαν. Τους είδα να πηγαίνουν σε κάτι άλλα βράχια που ήταν κοντά μου, να μετακινούν ένα βράχο και να μπαίνουν σε μια τρύπα. Το ίδιο έκανα και εγώ μετά από πέντε λεπτά. Αφού μπήκα μέσα, ακολούθησα κάτι αναμμένους πυρσούς που οδηγούσαν σε ένα αρκετά μεγάλο χώρο. Εκεί γύρω από ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι είχαν συγκεντρωθεί οκτώ άτομα. Ανάμεσα τους ήταν και ο κλέφτης μαζί με τον νεαρό από την ξενάγηση και ο άντρας με την λευκή κελεμπία που ήταν και ο αρχηγός τους.  Στο τραπέζι είχαν απλώσει διάφορα τιμαλφή και νομίσματα, όλα προϊόντα λαθροχειρίας!!!

Είχα κρυφτεί καλά και τους άκουγα προσεκτικά.

-Για να δούμε τι έχουμε εδώ, δαχτυλίδια, κολιέ, σκουλαρίκια και νομίσματα. Μπράβο, καλά τα πήγαμε, δεν πιστεύω να σας ακολούθησε κανείς;

-Όχι, μόνο ένας τουρίστας αλλά μας έχασε.

-Βάλτε τα μέσα μαζί με τα άλλα, κλείστε ερμητικά το βαρέλι και ετοιμαστείτε να ξαναβγούμε.

-Μάλιστα αφεντικό.

Αμέσως βγήκα από την κρυψώνα μου και πήγαινα να βγω από το λημέρι τους αλλά ένας μεγαλόσωμος άντρας με έπιασε.

-Αφεντικό κοίτα τι βρήκα εδώ!

-Νόμιζα πως σας είχε χάσει και εσύ πώς τον άφησες να μπει;

-Εμμ εεε να πείνασα και είπα να πήγαινα να τσιμπούσα κάτι.

-Τόσο χοντρός που είσαι πώς να αντισταθείς! Τέλος πάντων, βάλτε τον στο κελί.

-Ε, δεν γίνεται  να το κάνετε αυτό, δεν έχετε κανένα δικαίωμα.

-Χαχαχα, δεν ξέρεις ποιοι είμαστε, ε; Καιρός να μάθεις. Εμείς  είμαστε η  σπείρα  της Αιγύπτου. Εδώ και  τρία συναπτά έτη κλέβουμε κοσμήματα, δεν υπακούμε στους νόμους, δε μας ενδιαφέρουν τα δικαιώματα που λες εσύ και καλύτερα να το βουλώσεις, αν θες να μην πάθεις κακό.

Με ρίξανε σε ένα κελί και βάλανε έναν κοντό άντρα να με φυλάει, ώστε να μην το σκάσω. Αφού πέρασε μια ώρα σκέφτηκα πως αυτός ο άντρας θα ήταν η λύση στο πρόβλημά μου, έτσι ξεκίνησα να του μιλάω.

-Δεν μου λες πώς και βάλανε εσένα να φυλάς αυτό το κελί;

-Τι είπες ξένε;

-Λέω πως δεν είσαι ικανός να φυλάξεις τούτο το κελί!

-Μπα και γιατί το λες αυτό;

-Μα είναι προφανές ότι εγώ είμαι πιο ψηλός, πιο δυνατός και πιο έξυπνος από σένα και εύκολα μπορώ να το σκάσω.

-Νομίζεις ξένε ότι είσαι πιο έξυπνος; Εγώ βλέπεις είμαι ο εγκέφαλος εδώ, αν δεν ήμουν εγώ στην σπείρα, δεν θα μπορούσαν να ληστέψουν ούτε τυφλό και αν νομίζεις πως θα το σκάσεις είσαι γελασμένος!

-Αλήθεια; Ε, τότε γιατί δεν σε κάνανε αρχηγό;

-Μόνος μου δεν ήθελα.

-Λες ψέματα, δεν σε κάνουν αρχηγό γιατί είσαι αδύναμος. Πάω στοίχημα πως ούτε εκείνο το βαρέλι δεν μπορείς να σηκώσεις.

-Α! ναι; Τώρα θα δεις!

Ο κοντός άντρας σήκωσε με τα χίλια ζόρια το βαρέλι που ήταν γεμάτο με χρυσαφικά αλλά αυτό έπεσε πάνω του.

-Αααα βοήθεια δεν μπορώ να το σηκώσωωωω……. με πλάκωσε….

-Χαχαχααα καλύτερα να περιμένεις μέχρι να γυρίσουν και οι υπόλοιποι, ώστε να σε βοηθήσουν και να δουν και αυτό το θέαμα εκτός και αν θες να κάνουμε μια συμφωνία και να γλυτώσεις και το ρεζιλίκι.

-Λέγε ξένε γρήγορα, γιατί θα σπάσουν τα πλευρά μου !!!

-Πέτα μου το κλειδί ώστε να βγω να σε βγάλω και μετά θα ξαναμπώ στο κελί.

-Και πού το ξέρω ότι θα μπεις πάλι στο κελί;

-Μην είσαι χαζός, κρατάς όπλο. Θέλω δεν θέλω θα μπω στο κελί ώστε μην μου ρίξεις!

-Δίκιο έχεις. Ορίστε πάρ΄το.

Αμέσως βγήκα του πήρα το όπλο και τον άφησα εκεί.

-Εεε τι κάνεις εκεί!

-Παίρνω το όπλο σου.

-Γκρρρ ανόητε, θα σε πιάσουν και θα σε σκοτώσουν. Βγάλε με από δω και θα τους πω να σου χαρίσουν την ζωή!

Τον αγνόησα και βγήκα από το λημέρι. Ξεκίνησα να τρέχω. Όμως η συμμορία ήταν από πίσω μου. Τελικά με έπιασαν και ο αρχηγός  τους με  ένα ελαφρύ μειδίαμα μου είπε:

-Ξέρεις αποδείχτηκες αρκετά έξυπνος και κατάφερες να ξεγελάσεις τον φρουρό, όμως πραγματικά πίστεψες ότι θα προλάβαινες να το σκάσεις έγκαιρα πριν φτάσουμε εμείς; Ειλικρινά πώς σου ήρθε αυτή η φαεινή ιδέα; Και τώρα τι θα κάνεις; Ακόμη και να ρίξεις με το όπλο, είμαστε εφτά και είσαι ένας.

Και ενώ κοίταζα το πιστόλι που ήταν στραμμένο προς εμένα, ένα καπνογόνο από το πουθενά έπεσε μπροστά μου. Κάλυψα το πρόσωπό μου και μέσα στον καπνό προσπάθησα να το σκάσω. Τα μέλη της σπείρας είχαν πέσει κάτω σχεδόν λιπόθυμα από τον πολύ καπνό. Μόνο ο αρχηγός τους κατάφερε να διαφύγει. Τελικά, βγήκα από τον καπνό και είδα τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας να συλλαμβάνουν τους εγκληματίες. Αργότερα, ένα ασθενοφόρο ήρθε, με παρέλαβε και με πήγε στο νοσοκομείο, όπου η διαμονή μου κράτησε μια μέρα. Την επόμενη μέρα, ενώ πήγαινα στο αεροδρόμιο, στο δρόμο άκουγα διάφορα κοινότοπα φληναφήματα για το περιστατικό. Αυτή η εμπειρία ήταν τρομακτική και σίγουρα δεν θα την ξεχάσω εύκολα, όμως είμαι χαρούμενος που όλα τελείωσαν αίσια.

ΤΕΛΟΣ