Ομάδα Βόλεϊ κοριτσιών

Στο πρώτο τετράμηνο του σχολικού έτους  το ΓΕΛ Κορώνειας συμμετείχε στα Πανελλήνια Σχολικά Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου αγοριών και πετοσφαίρισης κοριτσιών. Οι δύο ομάδες μας χωρίς να διαθέτουν πολλούς/πολλές μαθητές/μαθήτριες που ασχολούνται συστηματικά με τις αντίστοιχες αθλοπαιδιές πραγματοποίησαν δύο ικανοποιητικές εμφανίσεις  οι οποίες όμως δεν συνοδεύτηκαν και από νικηφόρα αποτελέσματα. Ωστόσο, όλοι οι μαθητές που αγωνίστηκαν στο ποδόσφαιρο και όλες οι μαθήτριες που αγωνίστηκαν στο Βόλεϊ έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο και προθυμία και αποκόμισαν πολύ όμορφες και πλούσιες  εμπειρίες από τους αγώνες.

Η ομάδα ποδοσφαίρου αγοριών ηττήθηκε με 2-1 σε ένα πολύ αμφίρροπο αγώνα  με πολλές συγκινήσεις από το ΓΕΛ Σοχού.

Η ομάδα πετοσφαίρισης κοριτσιών ηττήθηκε από το 1ο ΓΕΛ Πολίχνης με 2-0 σετ αποδίδοντας κατά διαστήματα πολύ ωραίο βόλεϊ τηρουμένων των αναλογιών μια και το αντίπαλο σχολείο της Πολίχνης διέθετε μεγάλο αριθμό παικτριών που αγωνίζονται σε υψηλό συλλογικό επίπεδο.

Επιμέλεια: Γρατσωνίδης Αστέριος,  Φυσικής Αγωγής, Διευθυντής

Το Χαμόγελο του Παιδιού είναι εθελοντικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός που λειτουργεί στην Ελλάδα, με στόχο την προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών και την αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων τους. Η δράση του περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη φιλοξενία παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο, την τηλεφωνική υποστήριξή τους, προγράμματα συμβουλευτικής και κοινωνικής ένταξής του, την ενίσχυση οικογενειών που τελούν σε ένδεια, καθώς και τη διοργάνωση εκστρατειών ενημέρωσης η πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων.

Τα συγκεντρωμένα είδη πρώτης ανάγκης και τα τρόφιμα παραδόθηκαν από μαθητές και μαθήτριες μας στο Χαμόγελο του Παιδιού σε αντιπροσωπεία  τους που επισκέφτηκε τη σχολική μας μονάδα.

Επιμέλεια: Γρατσωνίδης Αστέριος,  Φυσικής Αγωγής, Διευθυντής

 Των μαθητριών της Β Λυκείου Σίσκου Γεωργίας και Φωτιάδου Φωτεινής

Στο πλαίσιο της ενίσχυσης του θεατρικού γραμματισμού των μαθητών του ΓΕΛ Κορώνειας το σχολείο μας  επισκέφτηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025 τη Μονή Λαζαριστών για να παρακολουθήσει  την θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, οι Διψασμένοι.

Οι Διψασμένοι (Assoiffés) είναι ένα θεατρικό έργο του σύγχρονου δραματουργού Wajdi Mouawad, ενός από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς με πολλές διεθνείς παραγωγές και έργα που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Γράφτηκε στα γαλλικά και έχει ανέβει σε διαφορετικές παραγωγές σε διάφορες χώρες. Εξερευνά το άγχος της εφηβείας, την απώλεια της αθωότητας και τις σκληρές πραγματικότητες της ενηλικίωσης μέσα από τους χαρακτήρες του Μέρντοκ και της Νορβέζ, που ενσαρκώνουν θέματα καταπιεσμένων συναισθημάτων και τον αγώνα να βρουν νόημα, συχνά συνδυάζοντας μυθοπλασία και πραγματικότητα με σκοτεινό χιούμορ.

Κάποια από τα κεντρικά θέματα του έργου

Γενικά η παράσταση αφορά βαθιά ανθρώπινα και υπαρξιακά ζητήματα. Μερικά από αυτά είναι:

• Η απώλεια της παιδικής ηλικίας και η μετάβαση στη ζωή των ενηλίκων (η «δίψα» που δεν ξεδιψά ποτέ).
• Η αναζήτηση νοήματος, ταυτότητας και ομορφιάς σε έναν κόσμο που φαίνεται να την αρνείται.
• Η μνήμη και η επιστροφή στο παρελθόν, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει σε μια καθοριστική ημέρα της εφηβείας του για να κατανοήσει όσα τον σημάδεψαν.
• Το έργο εκφράζει έντονα την αίσθηση «δίψας» για ζωή, νόημα και επαφή με τον κόσμο, μια μεταφορά για το πώς οι άνθρωποι, και ιδίως οι έφηβοι, προσπαθούν να γεφυρώσουν τα όρια μεταξύ παιδικότητας και ενηλικίωσης.

Το έργο προτάθηκε το 2007 για το σημαντικό Governor General’s Literary Award, ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά βραβεία του Καναδά, γεγονός που αναδεικνύει τη διεθνή του αξία.

 Λίγα λόγια για το έργο

Δύο σώματα αγκαλιασμένα ανασύρονται από τον βυθό, δεκατέσσερα χρόνια μετά την εξαφάνιση ενός εφήβου. Ο δικαστικός ανθρωπολόγος Πολ-Εμίλ Μπορεγκάρ-Νουβό αναλαμβάνει να βρει στοιχεία για την υπόθεση και ανατρέχει στις 6 Φεβρουαρίου του 1991, την ημέρα του Αγίου Γκαστόν. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με το δικό του παρελθόν, τις αναμνήσεις και τις προσδοκίες του. Μια σχολική εργασία τον είχε τότε οδηγήσει στην επινόηση της Νορβέζ, ενός κοριτσιού που επέλεξε να σιωπήσει, κλεισμένη στο δωμάτιό της, όταν βρέθηκε μπροστά σε μια τρομακτική αποκάλυψη.

Την ημέρα του Αγίου Γκαστόν ο Μπουν, ένα μεγαλύτερο αγόρι, προσπαθώντας να αντισταθεί στην ασχήμια της καθημερινότητάς του, θα συναντήσει τη Νορβέζ σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

Είναι ένα έργο για εφήβους, που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, έχει παρουσιαστεί με μεγάλη επιτυχία από την Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το 2009. Γραμμένο με ευαισθησία, μας μεταφέρει σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο της ζωής, που τα όνειρα και η απελπισία βιώνονται στα όριά τους. Που οι δυνάμεις του έρωτα και του θανάτου μάχονται για να κυριαρχήσουν, σε έναν αγώνα αναζήτησης της ομορφιάς και του νοήματος της ζωής.

Συνέντευξη της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου, Στεπανιάν Φωτεινής για τις εντυπώσεις της από την παράσταση

 Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη μόλις τελείωσε η παράσταση;

Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις τελείωσε η παράσταση ήταν σχετικά με το πόσο με έχει επηρεάσει η ασχήμια που κρύβω εγώ μέσα μου. Δηλαδή, το πόσο της έχω επιτρέψει να βγει προς τα έξω ή αν έχω καταφέρει να την βγάλω από μέσα μου και συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό δυστυχώς όχι μόνο δεν την έβγαλα αλλά την έκανα φίλη μου, και την άφηνα να πληγώνει τους ανθρώπους που αγαπώ. Μετά από αυτήν την συνειδητοποίηση ζήτησα σε όλους συγγνώμη. Η δεύτερη σκέψη μου βέβαια ήταν το πόσο άθλια φερθήκαμε στους ηθοποιούς και στεναχωρήθηκα πολύ για το πώς κάναμε τον πρωταγωνιστή να νιώσει.

 Σου άρεσε η παράσταση; Γιατί ναι ή γιατί όχι; Τι σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση;

Μου άρεσε πάρα πολύ η παράσταση, διότι πρόβαλλε και έθιγε πολύ βαθιά θέματα που αφορούν όλους τους εφήβους (και όχι μόνο) και το επιτύγχανε αυτό με έναν πρωτότυπο τρόπο. Μερικοί θα το θεωρήσουν ενοχλητικό, αλλά εμένα σε προσωπικό επίπεδο με άγγιξε πολύ. Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση δεν αφορούσε το σενάριο αλλά τους ηθοποιούς. Έπαιζαν με έναν τέτοιο τρόπο που σε έκαναν να νιώσεις την κάθε λέξη, την κάθε κίνηση.

 Ποιο πιστεύεις ότι ήταν το βασικό μήνυμα του έργου;

Το βασικό μήνυμα του έργου όπως το αντιλήφθηκα εγώ ήταν ο τρόπος που αντιμετωπίζει η κοινωνία τους εφήβους, ο τρόπος που η κοινωνία αλλοιώνει την προσωπικότητά μας και μας κάνει όλους τα ίδια άβουλα πλάσματα υποχείρια του συστήματος, η κανονικοποίηση του παραλογισμού που συμβαίνει και των περιορισμών που μας επιβάλλουν, η ομορφιά αλλά και η ασχήμια που κρύβουμε οι άνθρωποι μέσα μας αλλά και το πόσο μας επηρεάζει το καθένα, η μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, και τέλος η έλλειψη κατανόησης των γονιών απέναντι στα παιδιά τους. Άρα, δεν είναι ένα βασικό μήνυμα αλλά πολλά μαζί που όμως περιστρέφονται από το ίδιο αντικείμενο.

 Θεωρείς ότι το θέμα του έργου είναι επίκαιρο σήμερα;

Ναι. Σίγουρα ναι. Είναι και θα είναι πάντα επίκαιρο αυτό το ζήτημα, και όσο το αγνοούμε ή παριστάνουμε ότι το έχουμε λύσει δεν θα σταματήσει να υπάρχει.

 Ποιος/ποια ηθοποιός σου άρεσε περισσότερο και γιατί;

Δύσκολη επιλογή. Δεν μπορώ να διαλέξω έναν, και οι τρεις ήταν υπέροχοι και έδωσαν το 100%. Ο καθένας ήταν πολύ καλός στον ρόλο του.

 Πώς σου φάνηκαν οι ερμηνείες των ηθοποιών;

Εξαιρετικές. Νομίζω πως ήταν από τις καλύτερες παραστάσεις με βάση τις ερμηνείες που έχω δει έως τώρα.

 Υπήρχε κάποιος χαρακτήρας με τον οποίο ταυτίστηκες;

Ταυτίστηκα πολύ με τον χαρακτήρα του εφήβου. Είδα όλες μου τις σκέψεις να ξεδιπλώνονται σε έναν χαρακτήρα.

 Πιστεύεις ότι ήταν καλή επιλογή παράστασης για σχολική εκδρομή;

Ναι. Η συγκεκριμένη παράσταση θεωρώ πως ήταν η καλύτερη επιλογή που έκαναν οι καθηγητές μας. Αν παραμερίσουμε τα σκηνικά που συνέβησαν στο τέλος της παράστασης (εννοώ την ασέβεια και αγένεια προς τους ηθοποιούς που επέδειξε μια ομάδα μαθητών) και το δυστυχώς μεγάλο ποσοστό των μαθητών που δεν αντιλήφθηκαν το έργο, ήταν μια πολύ καλή επιλογή.

 Τι βαθμό θα της έβαζες από το 1 έως το 10;

10!

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Στη συνέντευξη που πραγματοποιήσαμε με τον μαθητή Καραγιάννη Ραφαήλ, μαθητή της Α΄ Λυκείου του ΓΕΛ Κορώνειας και πανελλήνιο καθώς και πανευρωπαϊκό πρωταθλητή Παγκρατίου, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν νέο άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και ξεκάθαρους στόχους. Ο Ραφαήλ μίλησε ανοιχτά για το πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το παγκράτιο, για την απαιτητική και επίπονη καθημερινότητα του πρωταθλητισμού, αλλά και για τις θυσίες που χρειάστηκε να κάνει προκειμένου να φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Με τις απαντήσεις του, ανέδειξε τη σημασία της ψυχικής δύναμης, της υποστήριξης από την οικογένεια, τον προπονητή και τους φίλους, καθώς και τον ρόλο του σεβασμού και της ευγενούς άμιλλας στον αθλητισμό. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις δυσκολίες του συνδυασμού σχολείου και προπονήσεων, χωρίς όμως να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνηση που νιώθει όταν εκπροσωπεί τη χώρα του σε διεθνείς αγώνες. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί ένα δυνατό παράδειγμα έμπνευσης για τους νέους, αποδεικνύοντας πως με επιμονή, αγάπη για αυτό που κάνεις και σωστή καθοδήγηση, τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Δημοσιογράφοι: Αρχικά θέλεις να μας πεις λίγα πράγματα για τον εαυτό σου;

Ραφαήλ: Ονομάζομαι Καραγιάννης Ραφαήλ, είμαι 15 χρονών, πηγαίνω στην πρώτη λυκείου στο Γελ Κορώνειας και είμαι πανελλήνιος και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής Παγκρατίου.

Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι εδώ πέρα σήμερα για τη συνέντευξη;

Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί προσπαθώ και πιστεύω ότι θα εμπνεύσουμε και νέα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και αυτό είναι κάτι πολύ καλό.

Δημοσιογράφοι: Πώς άρχισε το ενδιαφέρον σου προς αυτό το άθλημα; Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτό;

Ραφαήλ: Το παγκράτιο είναι αρχαίο ελληνικό άθλημα-πολεμική τέχνη από τις αρχαιότερες στον κόσμο, η οποία εξαπλώθηκε προς την Ασία και την Ανατολή μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ενέπνευσε πολλές πολεμικές τέχνες που γνωρίζουμε τώρα. Εγώ με τον αθλητισμό ξεκίνησα να ασχολούμαι στην ηλικία των μεγάλων νηπίων γύρω στα πέντε μου, οπότε ξεκίνησα με το καράτε, το οποίο το συνεχίζω ακόμα, και μέσω της προπονήτριας μου, της κυρίας Αγγελικής Κρουσταλούδη, ασχολήθηκα και με το παγκράτιο.

Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι πανελλήνιος πρωταθλητής;

Ραφαήλ: Το συναίσθημα είναι πάρα πολύ ωραίο, γιατί αισθάνεσαι μια (ιστορική) ικανοποίηση για ότι έχεις κάνει τόσα χρόνια, ο κόπος σου, ο ιδρώτας σου και όχι μόνο ο κόπος σου αλλά και του προπονητή και του γονέα, ο οποίος πρέπει να είναι δίπλα σου και να σε υποστηρίζει… βλέπεις ότι έχει μεγάλο και σημαντικό αποτέλεσμα.

Δημοσιογράφοι: Τι σε ενέπνευσε να συνεχίσεις μέχρι το πανευρωπαϊκό επίπεδο;

Ραφαήλ: Το να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό περνάει πολλές φάσεις. Κάπου στη μέση πάντα θέλεις να τα παρατήσεις γιατί κουράστηκες. Το σημαντικό είναι να έχεις υποστήριξη, και άμα κάνεις αυτό που αγαπάς, συνεχίζεις. Το να πας από το πανελλήνιο σε ένα εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι κάτι απλό. Θέλει πάρα πολύ χρόνο, να κλάψεις από τον πόνο, γιατί εννοείται πως είχαμε τραυματισμούς, αλλά και να μάθεις από τα λάθη και να γίνεις πολύ καλύτερος και εννοείται πως νιώθεις μεγάλη χαρά, όταν ανεβαίνεις πάνω στο βάθρο με τη σημαία της Ελλάδας και τον εθνικό ύμνο.

Δημοσιογράφοι: Πώς ένιωσες όταν κατάφερες να πάρεις τη δεύτερη θέση πανευρωπαϊκά;

Ραφαήλ: Ήταν ένα πολύ μπερδεμένο συναίσθημα, γιατί ήταν μια χαρμολύπη: λύπη γιατί δεν μπόρεσες να πάρεις την πρώτη θέση, το οποίο, εντάξει, όλους μάς πονάει, αλλά είναι και χαρά, γιατί κατάφερες να κάνεις κάτι το οποίο δεν το είχες ποτέ σαν παιδί στο μυαλό σου. Δηλαδή δεν μπορείς να φανταστείς ποτέ ότι είσαι πανευρωπαϊκός πρωταθλητής ή πανελλήνιος.

Δημοσιογράφοι: Πόσο συχνά προπονείσαι και τι περιλαμβάνει η προπόνηση;

Ραφαήλ: Οι προπονήσεις διαρκούν μιάμιση με δύο ώρες, είναι τρεις-τέσσερις αναλόγως πόσες μέρες μπορείς την εβδομάδα και είναι διαφορετική η προπόνηση που θα κάνεις ως απλός αθλητής ή ως πρωταθλητής. Στο ένα σε πιάνει μέσα σου ο εγωισμός και δεν σταματάς και είσαι μέχρι το τελευταίο λεπτό μέσα σε όλα και είναι λίγο πιο επίπονη, για να το πω κι αλλιώς.

Δημοσιογράφοι: Ποια τεχνική/στοιχείο θεωρείς σημαντικό για αυτό το άθλημα;

Ραφαήλ: Το σημαντικό στον αγώνα πέρα των τεχνικών, που πρέπει να κατέχεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, είναι να παίζεις με το μυαλό, δηλαδή όπως το λέμε στα μικρά παιδιά είναι ότι ο αγώνα είναι ένα παιχνίδι και όλοι θα κάνουν τις ίδιες τεχνικές πάνω κάτω. Το σημαντικό είναι ποιος θα τις κάνεις πιο καλά, πιο γρήγορα και ποιος θα παίξει με το μυαλό εκείνη την στιγμή.

Δημοσιογράφοι: Πώς ήταν η εμπειρία σου στους αγώνες;

Ραφαήλ: Ήταν κάτι πολύ μπερδευτικό γιατί είχε ζύγιση, αλλά εντάξει, ζύγιση έχουν όλοι οι αγώνες, αλλά δεν είναι μονάχα η μέρα των αγώνων που έχεις αυτό το στρες και το άγχος, αλλά είναι και η διαδικασία που περνάς για να πας εκεί. Συνεχείς προπονήσεις, καθημερινό τρέξιμο, διατροφή για πολύ καιρό και άμα είσαι πάνω στα κιλά σου, αρκετή διατροφή και επίπονη, οπότε, ήτανε όλο μαζί ένα συναίσθημα το οποίο όμως πάντοτε σε ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Πάντοτε όπως είπαμε.

Δημοσιογράφοι: Ποια στιγμή του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος σου έμεινε περισσότερο;

Ραφαήλ: Μα, είναι ξεκάθαρα το να είμαι πάνω στο βάθρο με την ελληνική σημαία και να ακούγεται ο εθνικός ύμνος, είναι μια στιγμή που με συγκίνησε και ειδικά όταν βλέπεις από κάτω τους συναθλητές σου και τον προπονητή, οι οποίοι ήταν δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια, που σε βοηθάνε και σε στηρίζουν και τους στηρίζεις και εσύ, γιατί το να έχεις μια ομάδα αθλητική, είναι σαν να έχεις μια δεύτερη οικογένεια, όπου μπορείς να μιλάς άνετα και να εξηγείς κάποια προβλήματα είτε να λύνετε. Εκείνη τη στιγμή που τελειώνει ο τελικός, ναι μεν έχασα, αλλά είδα ότι ο αντίπαλος ήταν αρκετά καλός και παράλληλα χάρηκα, γιατί φάνηκε πως είχαμε σεβασμό μετά μεταξύ μας. Γιατί, ο αθλητισμός βασίζεται και στον σεβασμό, στην ευγενή άμιλλα, που λέγανε και παλιά. Δεν είναι μονάχα ο ανταγωνισμός.

Δημοσιογράφοι: Τι πιστεύεις ότι σε βοήθησε να φτάσεις τόσο ψηλά;

Ραφαήλ: Θέλει πείσμα, να έχεις πάρα πολύ πείσμα, να έχεις νεύρο, γιατί υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που θα πεις «τα παρατάω, δεν αντέχω άλλο», θα χρειαστεί να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο, να χάσεις βόλτες, εξόδους, χορούς, να μην βγεις με τους φίλους σου, να πεις ας πούμε «Δεν μπορώ να πάω σήμερα σινεμά», και είναι κάτι το οποίο μπορεί εκείνη την στιγμή να σε πονάει, αλλά κάποτε, εάν το αγαπάς πραγματικά, θα σε ικανοποιήσει και θα πεις «χαλάλι».

Δημοσιογράφοι: Πώς συνδυάζεις το σχολείο με τον πρωταθλητισμό;

Ραφαήλ: Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορούν να συνδυαστούν και πάρα πολύ. Το μοναδικό που με βολεύει είναι ότι ευτυχώς οι μεσοβδόμαδες προπονήσεις συμπίπτουν σε μέρες που έχω 6ωρα, το οποίο με βοηθάει στο να προλάβω να διαβάσω να πάω στην προπόνηση, και εννοείται πως έχει χρειαστεί για κάποιο διαγώνισμα, τεστ, ή κάποια εργασία, να διαβάσω και να τελειώσω 10:30 το βράδυ, να πάω για μπάνιο και μετά κατευθείαν για ύπνο, γιατί την άλλη μέρα έχω πάλι σχολείο και προπόνηση και είναι μια ρουτίνα που πρέπει να προγραμματίσεις σωστά τον χρόνο σου.

Δημοσιογράφοι: Ποιοι σε υποστήριξαν περισσότερο σε όλη αυτήν την πορεία;

Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί έχω πάρα πολύ καλούς γονείς, γιατί είναι σημαντικό να έχεις καλούς γονείς, ώστε να σε βοηθάνε και να σε υποστηρίζουν σε αυτόν τον τομέα. Η προπονήτριά μου, επίσης, ήταν πάρα πολύ υποστηρικτική, γιατί για να σας πω την αλήθεια, όταν ήμουν μικρός δεν το πολυήθελα, δεν το αγαπούσα, αλλά με τον τρόπο της με έκανε να δω πως το αγαπάω πραγματικά. Και επίσης το να έχεις καλούς φίλους, γιατί εάν ένας φίλος σου λέει «Μην πας για προπόνηση, έλα να βγούμε», δεν σε βοηθάει, σε κρατάει πίσω.

Δημοσιογράφοι: Τι θα συμβούλευες σε κάποιον μαθητή που θα ήθελε να ακολουθήσει αυτό το άθλημα;

Ραφαήλ: Να έχει γερό στομάχι, γιατί ναι, θα πονέσει, και να έχει όρεξη και μεράκι για αθλητισμό. Και άμα θέλει να ακολουθήσει ένα άθλημα, να βρει πρώτα το άθλημα που αγαπάει πραγματικά, που τον κάνει να ικανοποιείται και μετά να πει «Ναι! Θα ακολουθήσω αυτό το άθλημα», και να ξεχάσει επίσης μερικές εξόδους. Να κάνει αρκετές θυσίες!

Δημοσιογράφοι: Έχεις κάποιους επόμενους στόχους;

Ραφαήλ: Ο επόμενος στόχος μου, τον οποίο λέω εδώ, είναι το πανελλήνιο πρωτάθλημα, το οποίο είναι τον Απρίλιο, και από εκεί να πάω τον Νοέμβρη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα παγρατίου ελπίζοντας για κάποιο μετάλλιο.

Η απονομή του αργυρού μεταλλίου

Δημοσιογράφοι: Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου!

Ραφαήλ: Και εγώ, να ’στε καλά!

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

 Χαρακτηριστικά και Κανόνες:

Το παγκράτιο είναι ένα αρχαιοελληνικό μαχητικό άθλημα από τα πιο δημοφιλή και βίαια αθλήματα, γνωστό και ως «το κάλλιστων εν Ολυμπία». Συνδυάζει τεχνικές πάλης, όπως ρίψεις και ακινητοποιήσεις, πυγμαχία (γροθιές) και λακτίσματα (κλωτσιές), και ονομάζεται έτσι από τις λέξεις «παν» + «κρατώ», που σημαίνει «ολική κυριαρχία», με στόχο την υποταγή του αντιπάλου με οποιαδήποτε τεχνική εκτός από δαγκώματα, χτυπήματα στα μάτια ή στα γεννητικά όργανα. Υπάρχουν δύο είδη: «Άνω Παγκράτιο» (όρθιο) και «Κάτω Παγκράτιο» (που συνεχίζεται στο έδαφος). Θεωρείται πρόγονος των σύγχρονων πολεμικών τεχνών, με αγώνες να διεξάγονταν ήδη στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στις μέρες μας αναβιώνει με την Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος να το διαδίδει παγκοσμίως, διδάσκοντας παράλληλα την αρχαία ελληνική παιδεία.

Παγκρατιαστής σε στάση μάχης, ερυθρόμορφος αμφορέας, 440 π.Χ., Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.

Τεχνικά στοιχεία

Το παγκράτιο συνδύαζε το χτύπημα και την αρπαγή (λαβή) και ήταν αγώνας που κερδιζόταν με την υποταγή του αντιπάλου. Ένας αγωνιζόμενος θα μπορούσε να επισημάνει την υποταγή του με ανάταση του χεριού ή ενός δακτύλου του, αλλά μερικές φορές η μόνη μορφή υποταγής ήταν ο θάνατος ενός από τους αγωνιζόμενους.

Οι «κοινές κλειδαριές» και η «έμφραξη κρατούν» ήταν κοινές τεχνικές. Σήμερα αυτές οι τεχνικές θα μεταφράζονταν ως λαβές εξάρθρωσης σημείων, όπως αυχένας, ώμος, αγκώνας, καρπός, μηρός, αστράγαλος και άλλα. Τα λακτίσματα και η χρησιμοποίηση των «πυγμών» ήταν η μέθοδος επίθεσης, που στηρίζεται σε μεγάλο ποσοστό στη δύναμη. Γι” αυτό το λόγο το Παγκράτιο ήταν υπόθεση των βαρύτερων και πιο δυνατών αθλητών. Στην πραγματικότητα υπήρχαν μόνο τρεις κανόνες: οι αγωνιζόμενοι δεν είχαν το δικαίωμα να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου, να δαγκώσουν ο ένας τον άλλον ή να τον χτυπήσουν στην περιοχή των όρχεων.

Υπήρχαν δύο είδη Παγκρατίου:

• Το ένα διεξαγόταν σε όρθια στάση και ήταν λιγότερο επικίνδυνο, ονομαζόταν δε «Άνω ή ορθοστάνδην παγκράτιο».
• Στο άλλο συνεχιζόταν ο αγώνας και μετά την πτώση ενός από τους αντιπάλους, ο οποίος κατόπιν τούτου ήταν ευάλωτος σε κτυπήματα του αντιπάλου. Το είδος αυτό ονομαζόταν «Κάτω παγκράτιο».

 Ιστορία του αθλήματος

Η μυθολογία θέλει το άθλημα να προέρχεται από τον Θησέα, που επιστράτευσε συνδυασμό πάλης και πυγμής για να καταβάλει τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με άλλη ανάλογη εκδοχή, ο Ηρακλής κατέβαλε με τον τρόπο αυτό το λιοντάρι της Νεμέας.

Με τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου το Παγκράτιο διαδόθηκε στην Ινδία. Πιστεύεται πως από εκεί έφτασε στις χώρες της Άπω Ανατολής και αποτέλεσε τον πρόγονο όλων των ανατολικών πολεμικών τεχνών.

Ο Αριστοτέλης (Ρητορική Α 5-14, 1361β) το ορίζει ως εξής: «ὁ δὲ θλίβειν καὶ κατέχειν παλαιστικός, ὁ δὲ ὦσαι τῇ πληγῇ πυκτικός, ὁ δ” ἀμφοτέροις τούτοις παγκρατιαστικός». Η ονομασία προέρχεται από τις λέξεις παν + κρατείν, δηλαδή νικητής γινόταν αυτός που «κατέχει την κυρίαρχη δύναμη» ή αυτός που «κυριαρχεί απόλυτα», ενώ οι αθλητές ονομάζονταν παγκρατιαστές.

Το άθλημα αυτό, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και πολεμική τέχνη, εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 648 π.Χ. στην 33η Ολυμπιάδα. Ήταν θεαματικό και δημοφιλές («Εν Ολυμπία το κάλλιον», όπως το χαρακτηρίζει ο Φιλόστρατος), αλλά και επικίνδυνο, αφού είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές μέχρι και τον θάνατο του ενός εκ των αντιπάλων (Παυσανίας Η,10.1). Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες μετά το 200 π.Χ. εισήγαγαν και έναν λιγότερο βίαιο διαγωνισμό «Παγκρατίου παίδων» για τα νέα αγόρια.

Διάσημοι αρχαίοι παγκρατιαστές ήταν ο Θεαγένης ο Θάσιος, ο Λύγδαμης ο Συρακούσιος, ο Δωριεύς ο Ρόδιος, ο Σώστρατος ο Σικυώνιος και ο Πολυδάμας από τη Σκοτούσσα.

 Σύγχρονο Παγκράτιο

Στη σύγχρονη εποχή το Παγκράτιο αναβίωσε επίσημα το 1977, οπότε πρωτοστατούντος του -μετέπειτα διάσημου- δάσκαλου πολεμικών τεχνών, Σίμου Ζαχόπουλου (1948-2013) από την Καβάλα έγιναν οι πρώτες κινήσεις για την ίδρυση Ομοσπονδίας Παγκρατίου αθλήματος, ενώ αργότερα άρχισαν προσπάθειες ένταξής του στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τελικά η Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος (ΕΟΠΑ) ιδρύθηκε το 1996 από δύο παλαιούς μαθητές του Ζαχόπουλου, τον Π. Κουτρούμπα και τον Λ. Σαββίδη και έναν Μαθηματικό και δάσκαλο του Καράτε και του Kickboxing, τον Πολυνίκη Τριγάζη του Αναστασίου .

Το παγκράτιο αυτή την στιγμή αριθμεί περίπου 5.500 αθλητές διαφόρων ηλικιών, και από αυτούς οι 98 αποτελούν τα μέλη της εθνικής Ελλάδος, οι όποιοι συμμετείχαν και στο 9^ο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα παγκρατίου τον Νοέμβριο του 2025 στην Αλεξανδρούπολη.

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Εισαγωγή

Ο περισσότερος κόσμος που διαβάζει αυτό το άρθρο ξέρει τι είναι το γκράφιτι και έχει δει σίγουρα στην ζωή του. Για αυτούς όμως που δεν ξέρουν, γκράφιτι είναι οι ζωγραφιές σε τοίχους, συνήθως χωρίς άδεια, σε σημεία τα οποία είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτα. Ο πιο “κλασσικός” τρόπος βαψίματος είναι με σπρέι μπογιάς, αυτοκόλλητα ή και μαρκαδόρους και η κλίμακα των ζωγραφιών μπορεί να είναι από μια λέξη ή κάποιο όνομα σε έναν κάδο έως και ολόκληρες πολυκατοικίες, εγκαταλειμμένα εργοστάσια μέχρι και ναυάγια!

 Αθήνα, Ελευσίνα “Meditarranean sky”

 Προέλευση

Αν και υπάρχουν γκράφιτι από τα χρόνια της αρχαίας Ελλάδας, αυτό το άρθρο εστιάζει στην μοντέρνα μορφή του. Ξεκίνησε να εμφανίζεται στο μετρό της Νέας Υόρκης και στη Φιλαδέλφεια γύρω στο 1970 και μετά εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Αμερική και την υπόλοιπη υφήλιο. Το γκραφίτι επηρεάστηκε βαθιά από την κουλτούρα του χιπ-χοπ στην τότε Νέα Υόρκη και η πρώιμη μορφή του ήταν τα “tags” ή ταγκιές στα ελληνικά

“Ταγκιά” από άγνωστο καλλιτέχνη

Σικάγο, 1973

 Είδη Γκράφιτι

 Tags (ταγκιές)

Το όνομα του καλλιτέχνη γραμμένο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, η κλίμακα είναι συνήθως μικρή αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο.

 Πυκνά βαμμένη πόρτα με ταγκιές

Throw ups

Μεγάλα σχέδια με φουσκωτά γράμματα (bubble letters) που σκοπό τους έχουν να καλύψουν μεγάλη επιφάνεια στο πιο μικρό δυνατόν χρονικό διάστημα. Σημαντικό τους χαρακτηριστικό είναι το ότι δεν έχουν κενά τα γράμματα μεταξύ τους

 Throw up χωρίς γέμισμα, “Spleen”

 Pieces

Μεγάλου μεγέθους ζωγραφιές με πολλά χρώματα και ιδιαίτερες τεχνικές με έμφαση πάλι στα ονόματα καλλιτεχνών αλλά με ιδιαίτερη βάση στα περίπλοκα σχέδια.

  Θεσσαλονίκη, Αγιίου Δημητρίου “Ψάρια”

 Σημασία και σημαντικοί καλλιτέχνες

 Σημασίες

Η κύρια σημασία του γκράφιτι είναι η ελευθερία έκφρασης καθώς οι καλλιτέχνες αφήνουν το σημάδι τους σε δημόσιους χώρους ώστε να φαίνονται. Επιπλέον το γκράφιτι είναι ένας πόλεμος επικράτησης αφού ο κάθε “γκραφιτάς” προσπαθεί να κάνει όλο και μεγαλύτερα και δυσκολότερα κομμάτια ώστε να ξεπεράσει τους υπόλοιπους στην περιοχή του. Τέλος, προωθούν αντιπολεμικά και αντιφασιστικά μηνύματα. Επίσης, πολλά από αυτά προωθούν την αγάπη και περιγράφουν την πολιτική κατάσταση μιας χώρας, αφού χρησιμοποιούνται και ως μέσω διαμαρτυρίας

Θεσσαλονίκη, Γκράφιτι αλληλεγγύης στη Γάζα

Γκράφιτι για την ομοφυλοφιλία, (Καλλιτέχνης: Banksy)

Σημαντικοί καλλιτέχνες

Υπάρχουν εκατομμύρια ονόματα πάνω σε τοίχους άλλα λίγα είναι αυτά που ξεχωρίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο είτε για τον θετικό τους αντίκτυπο είτε για το πόσο γνωστά έχουν γίνει. Αναμφισβήτητα, η πιο διάσημη ομάδα γκράφιτι παγκοσμίως είναι η 1UP (one united power) η οποία έχει γκράφιτι σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων και ελληνικών πόλεων, δρουν όμως κυρίως στο Βερολίνο. Φημίζονται για τα απίθανα σημεία τα οποία βάφουν.

Γερμανία, Βερολίνο

 Aμερική, Μαΐάμι

Ένας άλλος καλλιτέχνης με πολύ μεγάλο αντίκτυπο στα έργα του είναι ο Banksy, γνωστός Βρετανός καλλιτέχνης, πολιτικός ακτιβιστής και σκηνοθέτης ταινιών, ανεπιβεβαίωτης ακόμα ταυτότητας. Τα έργα, που σχολιάζουν πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, έχουν εμφανισθεί σε δρόμους, τοίχους και γέφυρες πόλεων σε όλο τον κόσμο. Πολλά έργα του είναι αντιπολεμικά και άλλα προωθούν την αγάπη.

Βηθλεέμ, Παλαιστίνη

Βομβαρδισμένος τοίχος στην Ουκρανία

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Μια γενική περίληψη

Στην αρχή της ιστορίας η Αλίκη εντοπίζει έναν λαγό ο οποίος μιλάει σαν τους ανθρώπους και τον ακολουθεί. Έτσι η Αλίκη βρίσκει τον εαυτό της στην χώρα των θαυμάτων όπου περνά από πολλές περιπέτειες και γνωρίζει πολλά και διάφορα πλάσματα.

Γενικότερα η Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα με πολλή φαντασία, όπως φανταστικά ζώα, για παράδειγμα τον γάτο Cheshire, και περιπέτεια. Προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον στον αναγνώστη κάνοντάς τον να θέλει να συνεχίσει να διαβάζει και θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους.

 Βαθιά στην κουνελότρυπα

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων είναι ένα κλασικό βιβλίο γραμμένο από τον Lewis Carroll, που δεν είναι αυτό το πραγματικό του όνομα και η ιστορία του θα αποκαλυφθεί παρακάτω. Μια ιστορία που περιπλέκεται γύρω από την ηρωίδα του βιβλίου, τη νεαρή Αλίκη. Η Αλίκη στην αρχή εμφανίζεται σε έναν εξοχικό τόπο παρέα με τη μεγαλύτερη αδελφή της και βαριέται εφόσον δεν μπορεί να μιλήσει με την αδελφή της διότι εκείνη διαβάζει ένα βιβλίο, το οποίο η Αλίκη βρίσκει πολύ βαρετό επειδή δεν έχει εικόνες! Καθώς η Αλίκη σκέφτεται εάν αξίζει να σηκωθεί για να μαζέψει λουλούδια με σκοπό να φτιάξει στεφάνι, ΞΑΦΝΙΚΑ!!! Βλέπει έναν λαγό, ο οποίος φορούσε σακάκι και μονολογούσε. Η Αλίκη στην αρχή δεν δίνει πολλή σημασία, επειδή εκείνη τη στιγμή όλα φυσιολογικά της φαίνονταν. Όμως μόλις ο λαγός έβγαλε το ρολόι του, η Αλίκη συνειδητοποίησε ότι δεν είχε ξαναδεί τέτοιο λαγό, οπότε κατευθείαν έτρεξε από πίσω του και τον ακολούθησε μέσα σε μία κουνελότρυπα, χωρίς να σκέφτεται το πώς θα έβγαινε ξανά έξω. Από αυτό το σημείο και έπειτα ξεκίνησαν οι παράξενες περιπέτειές της.

Όταν έπεφτε ήταν τόσο βαθιά η κουνελότρυπα που είχε κάμποσο χρόνο για να χαζέψει τριγύρω, να πιάσει και να δει μερικά αντικείμενα και να κάνει και επίδειξη γνώσεων! Όταν επιτέλους έφτασε στο τέλος, ξαναείδε τον λαγό, τον ακολούθησε αλλά δεν τον πρόλαβε, το μόνο που είδε ήταν μία μακροσκοπική πόρτα…

(Το παραπάνω κείμενο ήταν μία περίληψη του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου.)

 Μα ποιος είναι ο Τρελοκαπελάς;

Ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες είναι ο τρελοκαπελάς, στα αγγλικά ο Mad Hatter, εμφανίστηκε στο κεφάλαιο «Ένα θεότρελο απογευματινό τσάι», αλλά από πού εμπνεύστηκε ο συγγραφέας για την δημιουργία αυτού του χαρακτήρα;

Ο Mαd Hatter, (θα χρησιμοποιώ την αγγλική ονομασία για καλύτερη κατανόηση), προέρχεται από τη φράση των άγγλων «Mad as a hatter». Η οποία φράση βγήκε από τους παλιούς καπελάδες. H φράση των άγγλων «Mad as a hatter» βγήκε από την αληθινή συμπεριφορά των καπελάδων από τον 17ο αιώνα. Τότε χρησιμοποιούσαν πολλά συστατικά και ο όλος τρόπος που έφτιαχναν τα καπέλα ήταν η αιτία που συμπεριφέρονταν τόσο περίεργα.

Το 1941 επιτέλους ανακάλυψαν αυτό το γεγονός: Οι καπελάδες για να επισκευάσουν τα καπέλα χρησιμοποιούσαν μία τεχνική που ονομάζεται “carroting”. Στην αρχή χώριζαν το τρίχωμα από το δέρμα των ζώων, στην συνέχεια χρησιμοποιούσαν νιτρικό υδράργυρο, για να βοηθήσουν στη διαδικασία. Με την εισπνοή όμως των ατμών υδραργύρου, η ουσία εισέρχεται στο αίμα και τελικά στον εγκέφαλο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα παθολογική συστολή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, απάθεια, ευερεθιστότητα, ακόμη και θάνατο.

Από εκεί βγήκε και η συζήτηση ανάμεσα στην Αλίκη και τον Mad Hatter:

Mad Hatter: Have I gone Mad?

Alice: You are but I’ll tell you a secret. All the best people are.

 Ο συγγραφέας

Ο συγγραφέας της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων εξέδιδε με το ψευδώνυμο Lewis Carroll αλλά το πραγματικό του όνομα ήταν Charles Lutwidge Dodgson (1832-1898). Ήταν συγγραφέας, ποιητής, μαθηματικός και φωτογράφος.

Έγραψε την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων το 1865. Εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα της Αλίκης από την Alice Pleasance Liddell, 1852-1934, κόρη του Henry George Liddell, αν και ο συγγραφέας το αρνούνταν.

Ο Charles είχε αρκετά προβλήματα υγείας, όπως ένα που τον άφησε κουφό στο ένα αυτί, αλλά θα επικεντρωθούμε στο τραύλισμά του. Πολλά παιδιά που συναντούσε το καταλάβαιναν αλλά οι περισσότεροι ενήλικες δεν κατάφεραν να το καταλάβουν. Λένε και ότι στο βιβλίο εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα του Ντόντο από τον εαυτό του, διότι δεν μπορούσε να προφέρει σωστά το όνομά του, αν και ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε. Το ίδιο ισχύει και για έναν χαρακτήρα του στο δεύτερο βιβλίο του, Alice Through The Looking Glass, τον λεγόμενο White knight, ο οποίος ήταν ο μοναδικός χαρακτήρας που συμπεριφέρθηκε με σεβασμό απέναντι στην Αλίκη. Άλλα στοιχεία του χαρακτήρα που οδήγησαν πολλούς αναγνώστες σε τούτο το συμπέρασμα είναι οι ατελείωτες εφευρέσεις του που φέρονται ασήμαντες στο γυμνό μάτι αλλά παρουσιάζει ο ίδιος με περηφάνια, όπως πολλές εφευρέσεις που ο ίδιος ο Charles είχε αλλά εκτιμήθηκαν μεταγενέστερα. Όπως, για παράδειγμα, ένα σκάκι με τρύπες για να μην πέφτουν τα πιόνια. Επιπλέον και ο συναισθηματικός του αποχαιρετισμός με την Αλίκη όταν φεύγει για να γίνει Βασίλισσα μπορεί να είναι μεταφορά για την πραγματική Αλίκη που θα ενηλικιωνόταν και θα άφηνε αυτόν πίσω.

 Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ 1951 ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ

1. Τα στρείδια

Στην ταινία του Walt Disney “Alice In Wonderland”, βασισμένη στο βιβλίο του Carol, υπάρχει μια μικρή ιστορία που διηγούνται οι Tweedles. Αυτή η ιστορία είναι βασισμένη σε νεαρά στρείδια που δεν υπάκουσαν την μητέρα τους όταν τους προειδοποίησε για τον ξένο με αποτέλεσμα ο ξένος να τα ξεγελάσει και να τα οδηγήσει στο σπίτι του, όπου τα έφαγε για μεσημεριανό. Το ηθικό δίδαγμα είναι να μην εμπιστευόμαστε τους ξένους όσο ακίνδυνοι κι αν μας φαίνονται.

Σε αυτήν τη σκηνή, όταν η μαμά των στρειδιών βλέπει τον ξένο να μιλάει στα παιδιά, κατευθείαν τoν υποψιάζεται, αντίθετα με τα παιδιά που δεν τους πέρασε καν από το μυαλό, και γυρνά το κεφάλι της για να ελέγξει το ημερολόγιό της και τότε είναι που ξεκινά να ανησυχεί μόλις βλέπει ότι ο μήνας έχει το “R”, το καταλαβαίνουμε επειδή μας δείχνεται κόκκινο και μεγάλο.

Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Έχει κάποια σημασία αυτό το γράμμα; Η απάντηση είναι ναι. Οι Άγγλοι από παλιά είχαν αυτό το «έθιμο» που έλεγε ότι μπορούν να τρώνε θαλασσινό φαΐ μόνο όταν ο μήνας έχει μέσα το “R”. Οπότε η μητέρα των στρειδιών το ήξερε ότι ο ξένος δεν ήθελε τίποτα παρά να κάνει κακό στα μικρά παιδιά της. Αυτό επίσης είναι μια πολύ καλή λεπτομέρεια εφόσον ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν Άγγλος. Αν και η Αλίκη δεν κατάλαβε το νόημα της ιστορίας όταν τελείωσαν με την διήγηση οι Tweedles και όταν της είπαν ότι η ιστορία έχει ένα πολύ καλό ηθικό δίδαγμα η Αλίκη απλά είπε: “Yes, If you are an oyster”, Φαντάζομαι πως όταν μεγάλωσε κατάλαβε το πώς ταυτίζεται η ιστορία και με τoυς ανθρώπους.

2. Πώς έγινε η παραγωγή της; Είναι ταινία κινουμένων σχεδίων, σωστά;

Μπορεί το αποτέλεσμα της παραγωγής που αγαπάμε και γνωρίζουμε να είναι μια όμορφη και εκπληκτική ταινία κινουμένων σχεδίων αλλά κανονικά ήταν μια κανονική ταινία με ηθοποιούς.

Ο Walt Disney πάντοτε έφτιαχνε τις ταινίες του με μεγάλη προσοχή και προσέχοντας την κάθε λεπτομέρεια. Στην περίπτωση της Αλίκης Στη Χώρα Των Θαυμάτων του 1951 ο Walt Disney με σκοπό να πετύχει οι κινήσεις των χαρακτήρων να φαίνονται φυσικές χρησιμοποίησε ηθοποιούς. Οι ηθοποιοί γύρισαν ολόκληρη την ταινία με τα κουστούμια και τις εκφωνήσεις σαν να γυρνούσαν μία κανονική ταινία. Οι καλλιτέχνες πήραν την «ταινία» αυτή και αντέγραψαν τις εκφράσεις των σωμάτων και των προσώπων των ηθοποιών μετατρέποντας αυτήν την «ταινία» σε κινούμενο σχέδιο.

Μέσω του ακόλουθου συνδέσμου θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την ίδια την ηθοποιό της Αλίκης να μιλάει για λίγα λεπτά για το γεγονός:

Ενώ στον ακόλουθο θα δείτε σκηνές από τότε που γυρίστηκαν με τους ηθοποιούς:

“Alice In Wonderland Syndrome”

Διαφορετικά γνωστή ως σύνδρομο Todd, αυτή η ιατρική κατάσταση εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά και σε κάνει να νιώθεις ότι τα αντικείμενα τριγύρω σου, ακόμα και εσύ ο ίδιος, είναι μεγαλύτερα ή μικρότερα από το συνηθισμένο, πραγματικό. Επιπλέον Θεωρείται σπάνιο φαινόμενο, αν και ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι η συχνότητά του μπορεί να είναι μεγαλύτερη σε παιδιά με ημικρανίες από ό,τι υπολογιζόταν παλαιότερα. Ο Lewis Carroll είχε ημικρανίες και μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορεί αυτό να οδήγησε στην έμπνευσή του για την Αλίκη να μεγαλώνει και να μικραίνει απότομα λόγω ενός μπισκότου ή χυμού, στα κεφάλαια «Λίμνη Από Δάκρυα», «Το Κουνέλι Στέλνει Μέσα Έναν Μικρό Μπιλ», «Συμβουλές Από Μία Κάμπια», «Ένα Θεότρελο Απογευματινό Τσάι», «Ποιος Έκλεψε Τις Τάρτες;» και «Η Κατάθεση Της Αλίκης».

 Οι Αρχικές Κριτικές

Όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1865 πολλές εφημερίδες έδωσαν στο Alice In Wonderland κάποιες μάλλον, βαρετές, κακές κριτικές. Όμως ο Lewis Carroll γέλασε τελευταίος. Διότι όταν πέθανε ,το 1898, η «Αλίκη Στην Χώρα Των Θαυμάτων» είχε πια γίνει το πιο δημοφιλές παιδικό βιβλίο στην Αγγλία. Μέχρι το 1932, ήταν μεταξύ των πιο δημοφιλών βιβλίων στον κόσμο.

 Η επιρροή που άσκησε στον κόσμο

Πριν από τον Lewis Carroll, δεν υπήρχαν πολλά βιβλία τόσο ανοιχτά παράξενα και σουρρεαλιστικά. Συγγραφείς και ζωγράφοι από το σουρρεαλιστικό κίνημα, όπως ο Σαλβαδόρ Νταλί, υπήρξαν μεγάλοι θαυμαστές του Lewis Carroll. Θαύμαζαν ιδιαίτερα τον τρόπο που ο Lewis Carroll έπαιρνε τα καθημερινά πράγματα και τα έκανε περίεργα και ονειρικά. Ακόμη και το χιούμορ, που σήμερα ακούμε καθημερινά, πιθανότατα οφείλει ένα κομμάτι του στα πασίγνωστα βιβλία του Lewis Carroll.

Ο Lewis Carroll λάτρευε τα αινίγματα. Για αυτό διάσημοι φιλόσοφοι όπως ο Ludwig Wittgenstein στράφηκαν στον Carroll για να σκεφτούν τη γλώσσα και τη λογική. Στην πραγματικότητα, η “Alice in Wonderland” ήταν ένα από τα αγαπημένα βιβλία του Wittgenstein. Κάποιοι λένε και ότι το βιβλίο αυτό τον ενέπνευσε ακόμη και για τις Φιλοσοφικές του Έρευνες, ένα από τα πιο σημαντικά έργα του περασμένου αιώνα.

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ο Carroll επηρέασε τον κόσμο με το βιβλίο του ήταν το πασίγνωστο ‘nonsense poem’ του το Jabberwocky, το οποίο παραμένει μοναδικό και σημαντικό κομμάτι στην ποιητική ιστορία.

 JABBERWOCKY

‘Twas brillig, and the slithy toves Did gyre and gimble in the wabe;

All mimsy were the borogoves, And the mome raths outgrabe.

‘Beware the Jabberwock, my son! The jaws that bite, the claws that catch! Beware the Jubjub bird, and shun

The frumious Bandersnatch!’

He took his vorpal sword in hand: Long time the manxome foe he sought– So rested he by the Tumtum tree,
And stood awhile in thought.

And as in uffish thought he stood, The Jabberwock, with eyes of flame, Came whiffling through the tulgey wood, And burbled as it came!

One, two! One, two! And through and through The vorpal blade went snicker-snack! He left it dead, and with its head He went galumphing back.

‘And has thou slain the Jabberwock? Come to my arms, my beamish boy!
O frabjous day! Callooh! Callay!’ He chortled in his joy.

‘Twas brillig, and the slithy toves Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves, And the mome raths outgrabe.

 Πολλές λέξεις από αυτό όπως το chortled δεν υπήρχαν στον λεξικό και εντάχθηκαν εξαιτίας του βιβλίου αυτού.

 Το καπέλο του Τρελοκαπελά

Όλοι πρέπει να έχουμε παρατηρήσει ότι το καπέλο του τρελοκαπελά έχει ένα χαρτί πάνω του το οποίο έχει κάτι γραμμένο. Πιο συγκεκριμένα γράφει 10/6. Τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί; Οι αριθμοί αυτοί ήταν η τιμή των καπέλων πίσω στην εποχή του συγγραφέα. Είναι μια πολύ ωραία πινελιά για να μας δείξει ο συγγραφέας ότι ο χαρακτήρας αυτός φτιάχνει τα καπέλα και δεν τα αγοράζει. Οι αριθμοί αυτοί στην συνέχεια έγιναν η παγκόσμια ημέρα για τον τρελοκαπελά.

 “Why Is A Raven Like A Writing Desk?”

Σε όποια έκδοση της Αλίκης Στην Χώρα Των Θαυμάτων κι αν κοιτάξεις υπάρχει μία φράση του Mad Hatter που δεν αλλάζει ποτέ «Γιατί Είναι Ένα Κοράκι Σαν ένα Γραφείο; (ORIGINAL: Why Is A Raven Like A Writing Desk?)».

Αυτή η φράση είναι ο πασίγνωστος γρίφος του Τρελοκαπελά που στοιχειώνει οποιονδήποτε διαβάσει το βιβλίο. Ο γρίφος αυτός εντάθηκε στο βιβλίο από τον Lewis Carroll ως άλυτος. Ποτέ δεν δόθηκε η λύση εφόσον ο Τρελοκαπελάς πάντοτε είτε αγνοεί να σχολιάσει τον γρίφο του είτε δηλώνει ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα!

Πολλοί ωστόσο έχουν επιχειρήσει να λύσουν τον γρίφο με διάφορες ιδέες για την απάντησή του αν και καμία δεν είναι ίδια με την άλλη. Ακόμη και ο ίδιος ο συγγραφέας έχει προσπαθήσει να δώσει μία απάντηση στον άλυτο γρίφο του βιβλίου του!!!

 Mock Turtle Soup

Πολλοί αναγνώστες του βιβλίου μπορεί στη αρχή να πιστεύουν ότι η mock turtle soup που αναφέρει η Κόκκινη Βασίλισσα σε μία από τις ομιλίες της με την Αλίκη, που στην συνέχεια οδηγεί την Αλίκη στον Mock Turtle για να της διηγηθεί την ιστορία του, είναι άλλο ένα από τα φανταστικά στοιχεία του βιβλίου, αλλά και όμως είναι αληθινή! Η σούπα αυτή ήταν πάρα πολύ δημοφιλής στη βικτωριανή εποχή. ως απομίμηση της σούπας πράσινης χελώνας. Συχνά χρησιμοποιείται εγκέφαλος και κρέας οργάνων, όπως το κεφάλι μοσχαριού, για να αναπαράγει την υφή και τη γεύση του κρέατος χελώνας του αρχικού πιάτου, αφού οι πράσινες χελώνες που χρησιμοποιήθηκαν για την παρασκευή του αρχικού πιάτου κυνηγήθηκαν σχεδόν μέχρι εξαφάνισης.

Then the Queen left off, quite out of breath, and said to Alice, «Have you seen the Mock Turtle yet?»

«No,» said Alice. «I don’t even know what a Mock Turtle is.»

«It’s the thing Mock Turtle Soup is made from», said the Queen.

— Alice in Wonderland, chapter 9

 «Η Αλίκη στη Χώρα των ξωτικών»

Το γνωστό βιβλίο «Η Αλίκη Στην Χώρα Των Θαυμάτων» στην αρχή είχε ονομαστεί «Η Αλίκη Στην Χώρα Των Ξωτικών». Αν και η ονομασία αυτή δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, ήταν ο τίτλος του βιβλίου όταν ο Lewis Carroll έδωσε ένα αντίγραφο στην Alice Liddell. Μέχρι να φτάσει η δημοσίευσή του στον κόσμο ο Lewis Carroll είχε αλλάξει πολλούς τίτλους.

Οι Τίτλοι:

Alice’s Hour in Elf Land

Alice Among the Fairies

Alice Among the Goblins

Alice in Elf Land

Alice’s Adventures Under Ground

Alice’s adventures in wonderland

Alice in wonderland

 Δεν Θα Γραφόταν!!!

Ο Lewis Carroll κανονικά δεν σκόπευε να κάνει το βιβλίο αυτό. Σκόπευε να είναι απλώς μια μικρή ιστορία σαν αυτές που μας έλεγαν οι γονείς ή παππούδες μας για να κοιμηθούμε τα βράδια.

Αρχικά την ιστορία αυτή την είχε πρωτοδιηγηθεί το καλοκαίρι του 1862, κατά τη διάρκεια μιας βαρκάδας στον Τάμεση. Η ιστορία δεν ήταν ακριβώς όπως την ξέρουμε εμείς. Ήταν μια ιστορία με περιπέτειες της Alice Liddell και των τριών αδελφών της. Οι αδελφές λάτρεψαν την ιστορία τόσο πολύ που κατάφεραν και έπεισαν τον Lewis Carroll να την ξαναδιηγηθεί. Ο Lewis έγραψε ακόμη και στο ημερολόγιό του για την διήγηση των «The interminable Alice’s adventures». Οπότε τελικά αποφάσισε να γράψει την ιστορία την οποία και έδωσε στην Alice Liddell τα Χριστούγεννα του 1864.

 Υπάρχει έμπνευση ακόμη και από ένα δέντρο!

Στον κήπο που βρίσκεται πίσω από το σπίτι της οικογένειας Liddell, στο Christ Church College της Oxford, υπάρχει ένα δέντρο που πολλοί πιστεύουν ότι ενέπνευσε το δέντρο στο οποίο είναι ο γάτος Cheshire στο κεφάλαιο «Πιπέρι Και Γουρούνα».

 Γυρίστηκε το 1903!

Οι σκηνοθέτες Cecil Hepworth και Percy Stowe μετέτρεψαν βιβλίο του Lewis Carroll σε μια ταινία με διάρκεια 12 λεπτών. Αυτή η ταινία ήταν η μεγαλύτερη ταινία που είχε παραχθεί εκείνη την εποχή, στην Βρετανία. Από τότε, έχουν παραχθεί περισσότερες από 50 τηλεοπτικές, κινηματογραφικές διασκευές και sequel.

Μερικά από αυτά είναι τα ακόλουθα:

Alice In Wonderland 1903

για παρακολούθηση: ">

• Alice’s Adventures In Wonderland 1910
• Alice Comedies 1923-27
• Alice In Wonderland 1931
• Alice In Wonderland 1933
• Alice In Wonderland 1949
• Alice In Wonderland 1951
• Alice In Wonderland 1962
• Alice Of Wonderland In Paris 1966
• Alice In Wonderland 1966
• Alice’s Adventures In Wonderland 1972
• Alice Or The Last Escapade 1977
• Alice In Wonderland 1981
• Alice 1982
• Alice In Wonderland 1985
• Alice 1988
• Alice In Wonderland 2010
• Alice Through The Looking Glass 2016

 Και λατινικά!

Στο δεύτερο βιβλίο, Alice Through The Looking Glass, κατά την περίοδο του κεφαλαίου Wool and Water (V), κάνει εμφάνιση η White Queen, για δεύτερη φορά, η οποία προσφέρει δουλειά στην Αλίκη ως η στυλίστας της και θα την επιβράβευε με ‘jam every other day’, αλλα ποτέ ‘today’. Αυτό συμβαίνει διότι στα λατινικά το iam (jam) χρησιμοποιούνταν μονάχα για τον παρελθοντικό και μελλοντικό τύπο, ποτέ τον παροντικό (εκεί χρησιμοποιούσαν το nunc). Πολλοί φιλόλογοι μέχρι και σήμερα αναφέρουν τον λόγο της βασίλισσας στην διδασκαλία των λατινικών.

Ακολουθεί το ακριβές απόσπασμα από το βιβλίο:

Alice carefully released the brush, and did her best to get the hair into order. ‘Come, you look rather better now!’ she said, after altering most of the pins. ‘But really you should have a lady’s maid!’

‘I’m sure I’ll take you with pleasure!’ the Queen said. ‘Twopence a week, and jam every other day.’

Alice couldn’t help laughing, as she said, ‘I don’t want you to hire ME–and I don’t care for jam.’

‘It’s very good jam,’ said the Queen.

‘Well, I don’t want any TO-DAY, at any rate.’

‘You couldn’t have it if you DID want it,’ the Queen said. ‘The rule is, jam to-morrow and jam yesterday–but never jam to-day.’

‘It MUST come sometimes to “jam to-day,”‘ Alice objected.

‘No, it can’t,’ said the Queen. ‘It’s jam every OTHER day: to-day isn’t any OTHER day, you know.’

 Η  παιδαγωγός

Τα παιδιά την οικογένειας Liddell είχαν μια παιδαγωγό, όπως τα περισσότερα παιδιά εκείνα τα χρόνια, η οποία παιδαγωγός ήταν η «μούσα» για πολλούς χαρακτήρες για τους οποίους έγραψε ο Carroll, ακόμα κι αν δεν ήταν και πολύ συμπαθητικοί. Χαρακτήρες όπως η Κόκκινη Βασίλισσα, η Δούκισσα και η Βασίλισσα των Καρδιών ήταν όλοι βασισμένοι σε αυτήν την μία γυναίκα. Κατά τους πρώτους μήνες των συνεχών επισκέψεων του Carroll στο σπίτι των Liddell, υπήρξε μια φήμη ότι βρισκόταν με την παιδαγωγό, ωστόσο με τον καιρό, έγινε ξεκάθαρο ότι εστίασαν οι επισκέψεις του πιο πολύ στον ποιοτικό του χρόνο με τα παιδιά Liddell και είχε μόνο δυσαρέσκεια για την παιδαγωγό.

 Το λιοντάρι και ο Μονόκερος

Το λιοντάρι και ο μονόκερος έχουν το δικό τους ολόκληρο κεφάλαιο στο Through The Looking Glass, παρόλο που αφαιρείται από τις περισσότερες αποδόσεις των ταινιών στην μεγάλη οθόνη, δεν είναι τόσο γνωστοί όσο για παράδειγμα ο Τρελοκαπελάς. Η κύρια δράση τους εστιάζεται στη μάχη αναμεταξύ τους με την κορόνα του βασιλιά ως έπαθλο. Τα πρόσωπά τους δεν είναι κάτι άλλο παρά αντιπροσωπεία των Άγγλων και των Σκωτσέζων, που επίσης βρίσκονταν πάντα σε διαμάχες. Το λιοντάρι παρουσιάζει την Αγγλία και ο μονόκερος τη Σκωτία.

 Τα λουλούδια

Το πραγματικό κορίτσι στο οποίο βασίστηκε η αγαπημένη μας Αλίκη, η Alice Liddell, με εξαίρεση τις δύο γνωστές αδελφές, είχε και άλλες δύο, οι οποίες εμφανίζονται μονάχα μία φορά και στα δύο βιβλία, στο κεφάλαιο των λουλουδιών στο Through The Looking Glass, ως δύο από τα λουλούδια που μιλούν με την Αλίκη.

 Η Θεωρία Των Ονείρων Στην Αλίκη

Κυρίως στο δεύτερο βιβλίο της σειράς, Through The Looking Glass, μια θεωρία γύρω από τον ονειρικό κόσμο και την πραγματικότητα επαναλαμβάνεται. Πρωτοεμφανίζεται στο κεφάλαιο των Tweedledee και Tweedledum. Στα γεγονότα της συγκεκριμένης περιπέτειας, η Αλίκη και τα δίδυμα βρίσκουν στο μονοπάτι τους έναν κοιμισμένο Λευκό Βασιλιά. Ένα από τα δίδυμα εκφράζει την περιέργειά του για το θέμα των ονείρων του βασιλιά, η Αλίκη επιμένει πως δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γνωρίζει κάποιος τι ονειρεύεται εκείνη τη στιγμή ο βασιλιάς. Τα δίδυμα προσπαθούν ακούραστα να την πείσουν ότι ήταν η ίδια κομμάτι του ονείρου του βασιλιά και θα πάψει να υπάρχει μόλις ξυπνήσει. Μέχρι και το τέλος του βιβλίου η ερώτηση παραμένει «Ήταν η Αλίκη κομμάτι του ονείρου του βασιλιά; Ή ήταν ο βασιλιάς κομμάτι του ονείρου της Αλίκης;» Αυτός ο γρίφος είναι εμπνευσμένος από μια παλιά θεωρία που υποστήριζε πως όλα τα ζωντανά όντα ήταν μονάχα κομμάτια του ονείρου του Θεού.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στα αγγλικά: Alice’s Adventures in Wonderland

Βιβλιογραφία

“The Annotated Alice” by Martin Gardner

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Το ποίημα του Νίκου Καββαδία «Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia», γράφτηκε κατά παράκληση της ανιψιάς του ποιητή, Έλγκας, που είχε ενθουσιαστεί από το δημοφιλές μυθιστόρημα του Sir Walter Scott Quentin Durward, με πρωταγωνιστές Εφτά Νυχτοπερπατητές (Seven Night Walkers), όντα δαιμονικά και τιμωρητικά των επίορκων. Οι εφτά νάνοι βέβαια του Καββαδία καμία σχέση δεν έχουν τελικά με τους ήρωες του Walter Scott, καθώς πρόκειται για όντα με φύση αγαθή, ήπια και φροντιστική: ένας σκουπίζει το κατάστρωμα, άλλος ράβει, δύο συντηρούν τη μηχανή, κάποιος ξορκίζει τις κακιές αρρώστιες, άλλος ζυμώνει, ένας παίζει μουσική που νανουρίζει, ενώ από στον πιο ισχυρό ανάμεσά τους, τον μάγο, κάνει έκκληση ο ποιητής να τερματίσει το ατέλειωτο ταξίδι και να βρεθεί στη στεριά, κάτω από ένα δέντρο.

Τα θέματα που θίγονται στο ποίημα, τελικά, είναι το ταξίδι και η θάλασσα, όπου η θάλασσα δεν είναι απλώς χώρος δράσης αλλά και σύμβολο ζωής. Το ταξίδι με το πλοίο αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη πορεία γεμάτη κινδύνους, αβεβαιότητα και εμπειρίες. Είναι ένα ταξίδι χωρίς σιγουριά για τον προορισμό. Δεύτερον, αναφέρεται στη μοναξιά του ανθρώπου, παρότι ο αφηγητής δεν είναι μόνος του αλλά υπάρχουν οι εφτά νάνοι· ωστόσο κυριαρχεί μια υπαρξιακή μοναξιά. Ο άνθρωπος πορεύεται μαζί με άλλους, αλλά τελικά κουβαλά μόνος του τα βάρη και τις σκέψεις του. Τρίτον, οι σύντροφοι της ζωής του που είναι οι εφτά νάνοι, λειτουργούν συμβολικά, διότι αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες, φόβους, αδυναμίες και εμπειρίες που συνοδεύουν τον άνθρωπο στο ταξίδι της ζωής του. Η ποίηση χρησιμοποιεί το φανταστικό για να μιλήσει για την πραγματικότητα. Τέλος, το ποίημα πραγματεύεται την ανθρώπινη ζωή ως ταξίδι γεμάτο μοναξιά, μνήμη, μοίρα και ερωτικές συγκρούσεις. Η ποίηση του Καββαδία συνδυάζει τη θάλασσα με βαθύ υπαρξιακό προβληματισμό.

Ακούστε και τη μελοποίηση από τον Θάνο Μικρούτσικο.

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

]]> https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/785/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/701 https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/701#comments Tue, 27 Jan 2026 15:37:12 +0000 ΑΛΒΑΝΙΔΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ http://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/?p=701 ....]]> Ακόμα μένω ζωντανός

Του μαθητή του Γ1, Λόγος 7

Λοιπόν άκου εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους δεν ισορροπώ
πέφτω κάτω με πατάνε και όταν σηκωθώ δε με αναγνωρίζω γίνομαι κάτι άλλο
γίνομαι ότι θέλουνε αυτοί κι όμως αυτό το αγόρι δε μπορεί να κοιμηθεί
τη σκέφτομαι όλη μέρα αλλά άμα περάσει τα όρια, δε ξέρω όμως υπάρχουνε και κάποια εμπόδια
καταπίεση σε συναίσθημα και τύψεις στο ταβάνι, αλλά γραμμένο για αυτή που δεν είναι σα καμία άλλη
ο κόσμος διαλύει τον έρωτα και η ζήλια την αγάπη
και εγώ νιώθω ασφάλεια μόνο με ένα δικό σου χάδι
η αγκαλιά σου τρυφερή μα το ξέρω ότι το ξημέρωμα δε θα μας βρει μαζί
γιατί να είμαστε συναισθηματικοί
κι αν έχω το key η καρδιά σου δύσκολη και όλα μου φαίνονται μάταια
και εγώ σαν τον Φανν θα τα δω θετικά με αντικαταθλιπτικά
έχω ψυχολογικά αλλά δεν εξαφανίζομαι για αυτό μετράω σκιές και εμφανίζομαι
να και ο έβδομος λόγος για να ζω και ευχαριστώ τον Θεό
και κάποιες φορές ακούς μονόλογο and you think I m crazy but no
και εγώ έχω λόγο που ζω και εσύ το ξέρεις ότι έχεις αρκεί να το πιστέψεις και εγώ να σε εμπιστευτώ
δύσκολο ξέρεις είναι η εμπιστοσύνη όταν την έχεις πατήσει τόσες φορές όπως εγώ
σόρρυ που έγινε τόσο προσωπικό αλλά είναι το ψυχολογικό που θέλω να βγάλω τον έβδομο λόγο επειδή είμαι εγώ.

Επιμέλεια: Γεωργία Αλβανίδου