Έτσι όπως αγνάντευα το χωραφάκι

Είδα μια πεταλούδα πάνω σε ένα λουλουδάκι.

Είχε χρωματιστά φτερά

Με χρώματα φανταχτερά.

Η πεταλούδα αν και ήταν μικρούλα

Ήταν πολύ ομορφούλα

Γι’ αυτό και στην αρχή

νόμιζα πως ήταν ψεύτικη

γιατί τέτοια πεταλούδα

δεν ματάδα στη ζωή.

Στο τέλος, έτσι όπως την κόντεψα

την έβγαλα μια φωτογραφία

και πέταξε ψηλά στα ουράνια.

                                        Ιωάννα Κουπάντση

Την ανεργία ο κόσμος δεν την αμφισβητεί,

τη δέχεται στη ζωή του σαν το νερό που βρίσκεται στην ακτή.

Ανεργία παντού. Ανεργία στην αγάπη, στην ελευθερία.

Μια κλωστή που κρέμεται απ’ την κοινωνία.

Ανεργία στα συναισθήματα, στην ψυχή

που πια η φλόγα είναι σβηστή.

Ανεργία θα πρέπει να ‘ ναι κάπου αλλού,

στη θλίψη, την κακία και στην αμφιβολία

που κάθε μέρα γινόμαστε ένα με την ανεργία.

                                                                       Μποζίνη Βενετία

Γνώση; Όχι, δεν είναι μόνο πράξεις.

Γνώση σημαίνει να βγάζεις τον καλύτερο σου εαυτό,

Τον εαυτό εκείνο που μέσα του κρύβει μυστικά και δύναμη σαν σε κλειστό και παλιό κουτί των αναμνήσεων

Πρόσεχε! Μην κρύψεις αυτή τη δύναμη που διαθέτεις. Όχι, δεν είναι ντροπή, είναι προτέρημα, δεξιότητα, δύναμη, όπλο.

Κι αν κάποτε υπάρξουν άνθρωποι «σωστοί» να σε ονομάσουν «φυτό», θα σε αναγκάσουν να αφήσεις πίσω σου το όπλο της γνώσης.

Μην πυροδοτήσεις, μη χάσεις αυτή τη Γνώση σου…

Ευχαριστήσου για τα χρόνια εκείνα που έχτισες τη Γνώση, τα χρόνια εκείνα… ονειρευόσουν για το ταξίδι σου στο μέλλον γεμάτος γνώσεις

Συνέχισε! Θα τα καταφέρεις…Δώσε κι αλλού τις Γνώσεις!

                     Ερμελίνα Τσολάκου

Με ειρωνεία μου μιλάς

μα με αγάπη με κοιτάς,

αχ και να’ ξερα αν μ΄αγαπάς

και τι αλήθεια μου ζητάς.

Όταν μου χαμογελάς

νιώθω πως πετώ

ψηλά στον ουρανό,

και όταν ακούω

τη γοητευτική φωνή σου,

σύννεφο ουράνιο γίνομαι.

Είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος πάνω στη γη,

εύχομαι να ζήσουμε μαζί.

Αυτά τα μάτια έχω ερωτευτεί

που δε θα άφηνα άλλη να βρει.

                                                                     Ιωάννα Κουπάντση

Τα όνειρα αναζητώ μες το σκοτάδι,

μα το φως!…Εξαφάνιση μεγάλη.

Έναν ώμο, κι ένα χέρι αναζητώ, για να βρω,

αυτό που ‘χω χάσει εδώ και καιρό.

Την αγάπη, τη ζεστασιά, και μια ’γκαλιά,

για μια γυναίκα που ζει μοναχή!

Τα όνειρα που έχτισα, χθες το πρωί,

μια σκέψη ήταν μόνο, δεν γίνεται ευχή.

Νιώθω δυνατή, όμως παράλληλα σχοινί.

Σχοινί που κόβεται και δεν ενώνει.

Ο χρόνος περνάει, κι ο κόσμος γυρίζει

αλλοπρόσαλλα στον βίαιο αέρα.

Κάποιοι με γέλια, με χαρές,

και κάποιοι άλλοι, με δάκρυα στα στήθη

και πόνο στην ψυχή.

Όμως είμαι δυνατή.

Τα όνειρα με ακολουθούν στον απέραντο

γαλαξία. Ακόμη κι η φαντασία.

Δάκρυα έριξα πολλά, και τα φτερά που άνοιξα,

είχαν γίνει φωτιά,

και κάηκαν τη στιγμή που πέταξα ψηλά.

 Όμως είμαι δυνατή.

Το φως πάλεψε με το  σκοτάδι,

και κέρδισε τη νέα αρχή,

την όρεξη για ζωή,

τη δύναμη που δεν είχα βρει.

Πλέον, είμαι δυνατή.

                                                                                        Μποζίνη Βενετία