Στις μέρες μας η έννοια της επιτυχίας φαίνεται να έχει ταυτιστεί επικίνδυνα με την κατανάλωση και την κοινωνική προβολή. Παρατηρώντας τη σύγχρονη πραγματικότητα, διαπιστώνουμε πως ο άνθρωπος οδηγείται σταδιακά σε μια βαθιά αλλοτρίωση χάνοντας την επαφή με τον πραγματικό του εαυτό και τις ουσιαστικές του ανάγκες.

Κυριότερος παράγοντας αυτής  της αποξένωσης είναι η κυριαρχία των καταναλωτικών προτύπων και του λεγόμενου «lifestyle». Η κοινωνία προβάλλει την κατοχή υλικών αγαθών, τη φήμη και την επαγγελματική άνοδο ως τα μοναδικά κριτήρια καταξίωσης. Έτσι, το άτομο εγκλωβίζεται σε μια ατέρμονη προσπάθεια απόκτησης ολοένα και περισσότερων προϊόντων, μετατρέποντας τον εαυτό του σε ένα ον που καταναλώνει, το οποίο ελπίζει μάταια ότι η επόμενη αγορά θα γεμίσει το εσωτερικό του κενό.

Παράλληλα η «δικτατορία» της εξωτερικής εμφάνισης, ενισχυμένη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιτείνει το πρόβλημα. Ζούμε στην εποχή του «φαίνεσθαι», όπου η εικόνα προηγείται της ουσίας. Η ανάγκη για μια αψεγάδιαστη παρουσία, σύμφωνα με τα πρότυπα που επιβάλλει η βιομηχανία της μόδας, οδηγεί σε μια διαρκή σύγκριση με τους άλλους, ανασφάλεια και δυσαρέσκεια. Ο άνθρωπος παύει να εκτιμά την εσωτερική του καλλιέργεια και εστιάζει αποκλειστικά στη «βιτρίνα», αλλοτριώνοντας την προσωπικότητα του, για να γίνει αρεστός στους άλλους.

Επιπλέον , η τεχνολογία, ενώ προσφέρει δυνατότητες επικοινωνίας, συχνά λειτουργεί ως τείχος. Αντί να ζούμε τη στιγμή, αναλωνόμαστε στην καταγραφή της, μετατρέποντας τις προσωπικές μας στιγμές σε θέαμα για ένα ψηφιακό κοινό. Αυτή η απομάκρυνση από το «εδώ και τώρα» μας στερεί την αυθεντική εμπειρία της ζωής και την ανάπτυξη ουσιαστικών σχέσεων με τους συνανθρώπους μας και τη φύση.

Συμπερασματικά, η αλλοτρίωση είναι το τίμημα μιας κοινωνίας που θεοποιεί την ύλη και την εικόνα. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να αναστοχαστούμε και να πούμε το δικό μας μεγάλο «όχι» στις επιφανειακές αξίες. Μόνο αν στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στην πνευματική αναζήτηση, θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε ξανά την αυθεντικότητα μας και να κατακτήσουμε την πραγματική ευδαιμονία.

Η άποψη ότι η ευτυχία αποτελεί μια εσωτερική, βιωματική κατάσταση και όχι ένα αντικείμενο επίδειξης με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα που βρίσκεται μέσα μας, μια εσωτερική κατάσταση που δεν χρειάζεται εξωτερική επιβεβαίωση, για να υπάρξει.

Στη σύγχρονη εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχει δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η πραγματική χαρά αποκτά αξία, μόνο όταν κοινοποιείται και επιδοκιμάζεται από τρίτους. Ωστόσο, η πραγματική πληρότητα πηγάζει από την αυθεντικότητα και την εσωτερική γαλήνη, όχι από την εξωτερική επιβεβαίωση.

Η εμμονή με την προβολή μιας ειδυλλιακής ζωής συχνά συνδέεται με την ανάγκη για αναγνώριση και επιβεβαίωση από τους άλλους. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να δείχνουν ότι είναι ευτυχισμένοι, το κάνουν, μόνο και μόνο επειδή δεν θέλουν να κατακριθούν. Ένας ακόμη λόγος αυτής της επίδειξης μπορεί να είναι και η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς οι διάσημοι του χώρου αυτού, που αποτελούν είδωλα, προβάλλουν συνεχώς μια τέλεια και ευτυχισμένη ζωή που τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικη.

Όταν η προσοχή μας στρέφεται στο πώς θα «φανεί» μια στιγμή, παύουμε να τη «ζούμε» πραγματικά. Η ευτυχία που μετατρέπεται σε θέαμα χάνει την ιερότητά της, καθώς εξαρτάται από το εφήμερο βλέμμα των άλλων και όχι από την προσωπική ολοκλήρωση. Αντίθετα, η αληθινή χαρά είναι αθόρυβη και εντοπίζεται στις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, στην πνευματική ισορροπία και στην απόλαυση των απλών στιγμών.

Συνοψίζοντας, η αληθινή ευτυχία είναι εσωτερική και ανθεκτική, ενώ η επίδειξή της είναι συχνά εξαρτημένη από εξωτερικούς παράγοντες. Όσο λιγότερη ανάγκη έχουμε να την επιδείξουμε τόσο πιο βαθιά και ειλικρινά την βιώνουμε. Η ουσία τη ζωής κρύβεται στο «είναι» και όχι στο «φαίνεσθαι».