Συμμετείχαν οι μαθητές/τριες

Δελήμπαλτα Βασιλική – ΓΙΕ : Κολοκοτρώνης

Χατζησαββίδου Κωνσταντίνα -ΓΤΡ : Δημοσιογράφος

Κυριζάκη Μαρία – ΒΥΓ1 : Δημοσιογράφος

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Βρεχοπούλου Ελπινίκη – ΠΕ06

                                                    Ζερδελή Μαρία – ΠΕ02

Φωτογραφίες: Βρεχοπούλου Ελπινίκη – Εκπαιδευτικός ΠΕ06

Αϊβάζη Σμαράγδα-  ΒΥΓ2

Επιμέλεια: Μαρία Καζβακίδου,

                    Εκπαιδευτικός ΠΕ88.01

                     Γεωπόνος

Επιμέλεια:  Ντούμα Βασιλεία – Α1
                      Στάμου Παρασκευή – Α1

Αλεξανδρίδου Αθανασία (Νάνσυ) – ΒΥΓ1

Παπαδάκη Καλλιόπη (Κέλλυ) – Α2

Πυρογραφία: Ο καλλιτέχνης χαράσσει τη μορφή στο ξύλο με πυρωμένο σίδερο.

Ταλιαντζής Στέλλιος – ΒΥΓ3 

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μια αχνή ιδέα για το τι πάει να πει graffiti, φέροντας στο νου μας συνθήματα οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων στους αιώνιους τοίχους της Αθήνας, ή πολύχρωμα σχέδια που αποτελούν αξιοθέατα στη Νέα Υόρκη. Ξέρουμε όμως τι πραγματικά σημαίνει graffiti, και το τι σημαίνει να είσαι παράνομος καλλιτέχνης?

Το graffiti έχει μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία, με αρκετά κομμάτια χαμένα στο χρόνο, και ξεχασμένες ιστορίες ψιθυρισμένες μέσα από κελιά φυλακής. Η ιστορία του συνεχίζει και ξαναγράφεται, ή μήπως καλύτερα, ξαναζωγραφίζεται, κάθε μέρα, αλλάζοντας και εξελισσόμενη, πάντα όμως με μια κυρία ιδέα στη καρδιά:Την επιθυμία των ανθρώπων να μείνουν αξέχαστοι,την οποία μοιράζονται εδώ και αιώνες.

 Ιστορία και έννοια:

Η ίδια η λέξη graffiti, προέρχεται από την Ιταλική λέξη graffito, (ενικού αριθμού) που σημαίνει «κάτι χαραγμένο/ζωγραφισμένο». Η λέξη graffito, προέρχεται και αυτή από την ελληνική λέξη «γραφή». Πρώτα χρησιμοποιήθηκε από αρχαιολόγους το 1851 στην προσπάθεια να περιγράψουν ζωγραφιές και χαρακιές που ανακαλύφθηκαν στα χαλάσματα της Πομπηίας, μιας νότιας Ιταλικής πόλης η οποία καταστράφηκε το 79 μ.Χ από την έκρηξη του ηφαιστείου «Βεζούβιος», που σκέπασε την πόλη με τέφρα και ελαφρόπετρα, καθιστώντας την «παγωμένη στο χρόνο», και αποτελεί στη σήμερον ημέρα έναν από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους.

Παραδείγματα αρχαίου γκράφιτι, έχουν βρεθεί και στην αρχαία Ελλάδα! Μέχρι σήμερα, έχουν βρεθεί πάνω από 5.000 παραδείγματα αρχαίων γκράφιτι σε διάφορες πόλεις. Αυτά κυμαίνονται από απλά ονόματα (τα λεγόμενα “tags” στην γλώσσα του γκράφιτι) και χαιρετισμούς, έως τις πιο περίτεχνες φράσεις, σχέδια ή τοιχογραφίες. Αναφορές σε ποιήματα, λογοτεχνικά έργα, ανέκδοτα, ακόμα και βωμολοχίες. Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα. Τα περίφημα ιερογλυφικά της αρχαίας Αιγύπτου, με απεικονίσεις οικογενειών, αγαπημένων κατοικίδιων, βασιλιάδων, φαγητού, ύμνων, και της καθημερινής ζωής των ανθρώπων αυτών, που ακόμα και αν τόσο μακρινοί, παραμένουν το ίδιο με εμάς.

Από πού ξεκίνησε όμως η μοντέρνα μορφή του γκράφιτι που έρχεται στο μυαλό των περισσότερων όταν ακούμε αυτή τη λέξη?

Παγκόσμια αναγνωρισμένος ως ο πρώτος graffiti artist είναι ο Darryl McCray, που στα τέλη του 1960, στα 12 του, ενώ βρισκόταν σε αναμορφωτήριο τις Φιλαδέλφειας, Η.Π.Α. συνεχώς παραπονιόταν για το πως δεν σερβίρονταν καλαμποκόψωμο, και έτσι κέρδισε το όνομα «Cornbread» (αγγλικά για «Καλαμποκόψωμο») και ο Darryl άρχισε να το γράφει σε κάθε γωνιά του κτηρίου για πλάκα. Μόλις ήταν ένας ελεύθερος άντρας, επέκτεινε τα εδάφη του, και άρχισε να γράφει το όνομα του και διάφορα μηνύματα με μπογιά παντού στη πόλη της Φιλαδέλφειας. Καθώς πέρασαν τα χρόνια και συνέχισε την παράδοση του, άλλοι καλλιτέχνες το πρόσεξαν και εφηύραν καινούρια είδη και στυλ γκράφιτι, χρησιμοποιώντας και αυτοί δικά τους παρατσούκλια η εντελώς φτιαχτά ονόματα.

Καθώς το γκράφιτι θεωρούνταν «απαγορευμένη κουλτούρα» ιδιαίτερα ανάμεσα στους Αφροαμερικανούς, αναμείχθηκε με την Hip Hop κουλτούρα που εξερράγη λίγο αργότερα στα ’70′ς στην Νέα Υόρκη.

Για παράδειγμα, τα γνωστά bubble letters ή «φουσκωτά γράμματα» με τα οποία είναι γραμμένα τα περισσότερα graffiti, εφευρέθηκαν από έναν καλλιτέχνη από το Bronx, ονόματι Lonny Wood, γνωστός και ως «Phase 2″

Στις αρχές του 1970, που το γκράφιτι μόλις είχε γίνει διάσημο, ένας καλλιτέχνης γνωστός ως Tracy 168, είχε ένα μοναδικό γκράφιτι όραμα και έκανε κάτι που κανείς δεν είχε ξανατολμήσει, ή σκεφτεί. Δημιούργησε το wildstyle, ένα είδος γκράφιτι με πολύ έντονα και πολύπλοκα γράμματα τα οποία μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο, μπερδεύονται και περιπλέκονται, καθιστώντας τα σχεδόν αδύνατα για ανάγνωση, αναμιγνύοντας την επανάσταση με την τέχνη, δημιουργώντας μια εντελώς καινούρια λέξη, έναν μοναδικό κωδικό που μπορούν να λύσουν μόνο οι δρόμοι. Τα έργα του Tracy έγιναν θρυλικά σε όλη την Νέα Υόρκη, μετατρέποντας μέτρο σε κινούμενες γκαλερί τέχνης. Ο Tracy δημιούργησε επίσης το Wildstyle Crew, μια ομάδα από τους καλύτερους καλλιτέχνες της εποχής και περιοχής. Ζωγράφισαν κάθε τοίχο, τρένο, και γωνία, το στυλ του Tracy έγινε τόσο γνωστό καθώς έφτασαν τα 80′s που εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο πέρα από το Bronx, που σχημάτισε το γνωστό aesthetic του γκράφιτι στην Hip Hop κουλτούρα, παίρνοντας μορφή ως την υπογραφή της Νέας Υόρκης, εμφανιζόμενο ακόμα και σε ταινίες όπως το «Wild Style».

Άλλος ένας πρωτοπόρος του graffiti ήταν ο Banksy, ένας ανώνυμος Βρετανός καλλιτέχνης, πολιτικός ακτιβιστής και συνθέτης ταινιών. Τα έργα του είναι συνήθως σατιρικά, σχολιάζοντας ζητήματα πολιτικής και κουλτούρας, με επιγράμματα που συνδυάζουν το μαύρο χιούμορ με γκραφίτι, τα οποία εκτελούνται με μια ιδιαίτερη τεχνική στένσιλ. Τα πολιτικού και κοινωνικού σχολιασμού έργα του έχουν εμφανισθεί σε δρόμους, τοίχους και γέφυρες πόλεων σε όλο τον κόσμο. Η δουλειά του Banksy ξεκίνησε από την underground σκηνή του Μπρίστολ και περιελάμβανε συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών και μουσικών. Ειδικοί έχουν σημειώσει, ότι το στυλ του είναι παρόμοιο με αυτό του Blek le Rat, ωστόσο ο ίδιος ισχυρίζεται πως έχει εμπνευστεί από τον «3D», έναν καλλιτέχνη, που στη συνέχεια έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του αγγλικού μουσικού συγκροτήματος Massive Attack.

Ο Banksy αρνείται την πώληση φωτογραφιών ή αναπαραγωγών των έργων του, αν και δημοπράτες τέχνης έχουν αποπειραθεί να πουλήσουν μερικά από τα γκραφίτι αφήνοντας το πρόβλημα της αφαίρεσής τους από την αρχική τοποθεσία στον πλειοδότη της δημοπρασίας. Η πρώτη ταινία του Banksy «Exit through the Gift Shop» έκανε την εμφάνιση της το 2010 στο φεστιβάλ κινηματογράφου Σάντανς, ενώ στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί ως «Η Τέχνη στο δρόμο». Τον Ιανουάριο του 2011 προτάθηκε για το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ και το 2014 βραβεύτηκε ως πρόσωπο της χρονιάς στα Webby Awards.

 Άγραφοι κανόνες και σεβασμός:

Το γκράφιτι, αν και κάτι παράνομο και «ξέφρενο», αποτελείται και αυτό από τους δικούς του κανόνες, άγραφα γραμμένοι με το μολύβι της ιστορίας μέσα στα χρόνια, περασμένοι από παρέα σε παρέα και απο γενιά σε γενιά.

Στο γκράφιτι υπάρχουν συγκεκριμένα «επίπεδα», τα οποία μπορεί να σκαρφαλώσει κάποιος, που συμβολίζουν την ικανότητα και τη φήμη.

Χωρίζεται σε 5 κατηγορίες, από τα πιο απλά και εύκολα στα πιο δύσκολα και σημαντικά:

‌Tags

‌Throw ups

‌Pieces

‌Bombers

‌Murals

Τα tags, είναι μια απλή γραφή ενός ονόματος ή φράσης με σπρέι, μαρκαδόρο, ή οποιοδήποτε άλλο υλικό,που γίνεται σε λίγα δευτερόλεπτα. Καθώς είναι τόσο εύκολα, μπορούν να γίνουν μόνο σε κάποιον κενό τοίχο, και κάθε άλλο είδος γκράφιτι επιτρέπεται να βάψει από πάνω του, καθώς θα παίρνει περισσότερο χρόνο και θα είναι πιο δύσκολο από το tag.

Τα throw ups, αποτελούνται από σχετικά εύκολα γράμματα, σχήματα και κάποιες φορές ένα background, και είναι το είδος γκράφιτι που βλέπουμε πιο συχνά γύρω μας. Συνήθως γίνεται μέσα σε 10-15 λεπτά. Το όνομα του, throw-up (εμετός στα αγγλικά) συμβολίζει το πως μπορεί να γίνει γρήγορα και εύκολα, δηλαδή να «πεταχτεί» σε έναν τοίχο. Μπορούν να πάνε πάνω από tags, και ίσως πάνω από αλλά throw ups, εφόσον μόνο αυτά είναι πιο λιτά και απλά βαμμένα. Άμα σκέφτεται κάποιος να βάψει πάνω από το έργο κάποιου άλλου, πρέπει να είναι σίγουρος πως το επίπεδο ικανότητας του είναι μεγαλύτερο από αυτό του έργου που πρόκειται να καλύψει.

Τα pieces, (κομμάτια στα αγγλικά) είναι από τα πιο δύσκολα έργα γκράφιτι, καθώς περιλαμβάνει πολύπλοκα και δύσκολα γράμματα, με περίτεχνα σχήματα και γραμμές, σκιές, γιαλάδες, πολλά χρώματα, και είναι αρκετά μεγάλα. Μπορούν να πάρουν από 1 έως και 10 ώρες, ακόμα και περισσότερες, ανάλογα με το κομμάτι. Μπορούν να περάσουν σχεδόν κάθε άλλο έργο γκράφιτι, εκτός από τα bombers και τα murals, (τα οποία θα εξηγηθούν παρακάτω), καθώς είναι από τα πιο δύσκολα είδη γκράφιτι και γίνονται από αρκετά ταλαντούχους καλλιτέχνες . Πολλές φορές απαιτεί από τον καλλιτέχνη να εγκαταλείψει το σημείο και να ξαναέρθει άλλη μέρα για να τελειώσει το βάψιμο, καθώς κάτι που παίρνει τόσες ώρες κουβαλά τον κίνδυνο να πιαστεί ο γκραφιτάς στα πράσα.

Τα bombers, είναι τεράστια κομμάτια γκράφιτι, πολλές φορές καλύπτοντας ολόκληρα τρένα και πολυκατοικίες, περνούν πολλές ώρες, ακόμα και μέρες, και γίνονται από ήδη γνωστά ονόματα καλλιτεχνών, με σκοπό να αποκτήσουν παραπάνω φήμη και σεβασμό ανάμεσα στην σκηνή του γκράφιτι, και είναι παραπάνω στην «σκάλα» του γκράφιτι για ακριβώς αυτόν τον λόγο. Επιτρέπεται να καλύψουν το οποιοσδήποτε έργο, εκτός από τα πολύ δύσκολα pieces και τα murals.

Και τελευταία, τα murals, (μνημεία στα αγγλικά), είναι έργα γκράφιτι των οποίων, (κυρίως μεγάλοι και γνωστοί) καλλιτέχνες έχουν φύγει από τη ζωή, φέρουν μεγάλο σεβασμό και δεν επιτρέπεται κανείς να βάψει από πάνω τους. Πολλές φορές γίνονται και από άλλους καλλιτέχνες στην τιμή αυτών που απεβίωσαν, και είναι στο στυλ ρεαλισμού, ή γενικότερα αρκετά δύσκολο με πολλή λεπτομέρεια.

Οι γκραφιτάδες, εκτός από μεταξύ τους, έχουν και αρκετό σεβασμό για το περιβάλλον και για τον χώρο στον οποίο βάζουν τη τέχνη τους. Για παράδειγμα, οι άγραφοι κανόνες λένε πως δεν επιτρέπεται να βάψουν ιδιωτική περιουσία, όπως σπίτια (άλλο οι πολυκατοικίες), θρησκευτικά κτήρια, και μέρη της φύσης όπως δέντρα και πέτρες. Δεν βρωμίζουν τον χώρο στον οποίο βάφουν, δεν αφήνουν σκουπίδια και άδεια τενεκεδάκια. Επίσης, όταν βάφουν τρένα, προσέχουν να μην καλύψουνε σημαντικούς αριθμούς και γράμματα πάνω στα τρένα, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ταυτοποίηση του.

Αυτή, ήταν η τεχνική και επίσημη ιστορία του. Προχωρώντας παρακάτω, ας κοιτάξουμε και τα βάθη του γκράφιτι που δεν μπορούν να εξηγηθούν επίσημα και γραφειοκρατικά.

Το γκράφιτι είναι μια τέχνη τόσο παρόμοια αλλά και διαφορετική από τις άλλες, με τους καλλιτέχνες να φοράνε μπαλακλάβα αντί για μπερέ, και μαύρα μπουφάν αντί για ποδιές, και αυτά όμως, πιτσιλισμένα με μπογιά. Και ο γκραφιτάς και ο επόμενος Van Gogh, να ακούνε από τους γονείς τους ότι αυτό που κάνουν δεν έχει κανένα νόημα και αξία, πως ο κόσμος δεν νοιάζεται για το τι έχουν να πουν και να βάψουν αυτοί. Τα αποτυπώματα της ανθρωπότητας και της αναμφισβήτητα χαοτικής και επαναστατικής της φύσης όμως, λένε το αντίθετο.

Πολλοί λένε ότι ο άνθρωπος πεθαίνει δύο φορές. Μία όταν πεθαίνει το σώμα, και μία όταν ξεχνιέται εντελώς το άτομο, και σβήνει η μνήμη του και κάθε απόδειξη ότι αυτός κάποτε υπήρχε. Σε μια τέτοια προσπάθεια να μείνουν αξέχαστοι, οι άνθρωποι περνάνε κάθε όριο, καταπατάνε και σπάνε κάθε κανόνα, ξεπερνάμε ότι μας έχουν μάθει οι γονείς μας, αγνοούμε τους κανόνες, ώστε να αφήσουμε το σημάδι μας σε αυτόν τον κόσμο.

Μέσω κάθε τέτοιας κίνησης, είτε είναι ένα λυκειόπαιδο που χάραξε το όνομα του δίπλα σε αυτό της αγαπημένης του στο σχολικό του θρανίο, είτε είναι ο τουρίστας που έγραψε «I was here» με ανεξίτηλο μαρκαδόρο στο παγκάκι της πλατείας, είτε είναι ο φοιτητής που έχει γίνει γνωστός στο τμήμα επειδή δε σταματά να κάνει spray paint τους τοίχους του παλιού του σχολείου με το τότε διάσημο παρατσούκλι του, ο καλλιτέχνης που υπογράφει κάθε έργο του με το όνομα του, ο μουσικός που φωνάζει σε ένα μικρόφωνο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μπροστά σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους που περνάνε το ίδιο πράγμα, και φωνάζουν πίσω σε αυτόν ακόμα δυνατότερα, είτε είναι η κοπέλα που τόλμησε και φόρεσε παντελόνι αντί για φόρεμα πριν 80 χρόνια, είτε είναι ο ατρόμητος επαναστάτης που ουρλιάζει συνθήματα σε μια πορεία, είτε είναι οι πρώτοι άνθρωποι αυτού του πλανήτη, χαράζοντας και ζωγραφίζοντας τις ζωές τους πάνω στην πέτρα της σπηλιάς τους, είτε είναι οι μητέρες αυτών των σπηλιών που σήκωσαν τα μωρά τους ψηλά ώστε το αποτύπωμα του χεριού τους να φτάσει και αυτό την κορυφή του τοίχου, κάθε άνθρωπος σε αυτή τη γη, κρυφά ή φανερά, γνωστά ή άγνωστα, μοιράζεται την ίδια ανάγκη και επιθυμία να αφήσει το σημάδι του σε αυτόν τον σάπιο κόσμο. Και αυτή η πράξη, αυτή η κραυγή του «Εγώ ήμουν εδώ.», συνεχίζει και ηχεί ακατάπαυστα εδώ και χρόνια, δεκαετίες, αιώνες. Όσοι νόμοι και να βγουν, όσες βρισιές και να πεταχτούν, όσες φορές και να καλυφθεί το έργο, η ανθρώπινη φύση θα μένει ίδια, παγωμένη και αυτή στον χρόνο, όπως αυτές οι ζωγραφιές στη Πομπηία. Όσο διαφορετικοί, μοναδικοί και αντίθετοι να είμαστε, όλοι μας ως άνθρωποι, παραμένουμε ίδιοι βαθιά στην πάστα, όλοι μας αναζητούμε αγάπη, αναγνώριση και φροντίδα. Για πολλούς, αυτό τους το έδωσαν άνθρωποι. Για άλλους, αυτό τους το πρόσφερε η τέχνη. Το χρώμα, είτε είναι στύλος, πινέλο, σπρέι, ή κραυγή, μας προσφέρει το ίδιο πράγμα. Τη διέξοδο, τη φυγή και την έκφραση. Μια ρωγμή στο γκρίζο τσιμέντο, αποκαλύπτοντας χρώματα και σχήματα μπλεγμένα μαζί, είναι σαν το αδάμαστο ανθρώπινο πνεύμα, που συνεχίζει και παλεύει ενάντια σε κάθε καταπιεστική δύναμη, σε κάθε καθεστώς, σε κάθε αυστηρό γονέα, σε κάθε θυμωμένο καθηγητή, σε κάθε σκληρή κοινωνία, η τέχνη και η επανάσταση μας κρατά ζωντανούς και μας δίνει σκοπό για ζωή, μας προσφέρει έναν λόγο να συνεχίσουμε, όταν πολλές φορές δε φαίνεται να βρίσκουμε κάποιον. Το γκράφιτι είναι πολλά παραπάνω από μουτζούρες, είναι πολλά παραπάνω από ένα τρεντ ή μία «χαζομάρα των νέων», είναι ένα καθαρό παράδειγμα της ατσαλένιας και τόσο ανθεκτικής ανθρώπινης ψυχής, το αδάμαστο πνεύμα των ανθρώπων, που παραμένει ίδιο ό,τι και να συμβεί, προσπαθώντας ασταμάτητα να παγιδεύσει στιγμές, αναμνήσεις, ιδέες και αισθήματα στον χρόνο. Και αφού δεν μπορεί να το κάνει αυτό, τις παγώνει στον χώρο. Στο τετράδιο, στο θρανίο, στο παγκάκι, στον καμβά, στον τοίχο. Γιατί το πιο καθοριστικό χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας, μοντέρνας και αρχαίας, είναι η ακατάπαυστη και απαρηγόρητη ανάγκη να μείνουμε αξέχαστοι.

Nikkita – ΤΜΗΜΑ Α3

https://content.e-me.edu.gr/wp-admin/admin-ajax.php?action=h5p_embed&id=1546980

Επιμέλεια: Μαρία Ζερδελή

Εκπαιδευτικός ΠΕ02

2ο ΕΠΑ.Λ. Αλεξανδρούπολης 

ΠΗΓΗ: Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου – Φυτράκη

Το σχολείο όμως πρέπει να είναι ένας χώρος ασφάλειας, σεβασμού και συνεργασίας. Όλοι έχουμε ευθύνη να μην αγνοούμε τέτοιες συμπεριφορές. Ένα απλό «είμαι εδώ για σένα» ή η ενημέρωση ενός καθηγητή μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Η σιωπή συχνά ενισχύει το πρόβλημα, ενώ η αλληλεγγύη το μειώνει.

Μέσα από τη συζήτηση, την ενημέρωση και την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης, μπορούμε να χτίσουμε ένα σχολικό περιβάλλον όπου κανείς δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του.

 Δαρδακούλη Μαρία – ΒΥΓ1

    Μέσα από ομαδικές εργασίες, σχολικά προγράμματα και δραστηριότητες, οι μαθητές μαθαίνουν να μοιράζονται ιδέες, να ακούν διαφορετικές απόψεις και να βρίσκουν λύσεις όλοι μαζί. Η συνεργασία μας βοηθά να αναπτύξουμε δεξιότητες, όπως η υπευθυνότητα, η οργάνωση και ο αλληλοσεβασμός.

    Επιπλέον, όταν δουλεύουμε ομαδικά, νιώθουμε ότι ανήκουμε σε μια κοινότητα. Αυτό κάνει το σχολικό περιβάλλον πιο ευχάριστο και μας βοηθά να αισθανόμαστε πιο άνετοι και σίγουροι. Ακόμα και οι δυσκολίες αντιμετωπίζονται πιο εύκολα, όταν υπάρχει κατανόηση και στήριξη μεταξύ των μαθητών.

    Τέλος, η συνεργασία στο σχολείο μάς προετοιμάζει για την κοινωνία. Στην καθημερινή ζωή και στην εργασία, η ικανότητα να συνεργαζόμαστε με άλλους είναι απαραίτητη. Γι’ αυτό, το σχολείο είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα για να μάθουμε να δουλεύουμε μαζί με σεβασμό και θετική διάθεση.

Δαρδακούλη Μαρία – ΒΥΓ1

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

]]> https://schoolpress.sch.gr/mathitoskopio/archives/577/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/mathitoskopio/archives/568 https://schoolpress.sch.gr/mathitoskopio/archives/568#comments Fri, 26 Dec 2025 13:47:58 +0000 ΖΕΡΔΕΛΗ ΜΑΡΙΑ http://schoolpress.sch.gr/mathitoskopio/?p=568 [...]]]>      Με χαμόγελα, τραγούδια και τη μαγεία των Χριστουγέννων να πλημμυρίζει κάθε γωνιά, πραγματοποιήθηκε η φετινή χριστουγεννιάτικη σχολική μας γιορτή. Μαθητές και μαθήτριες έγιναν πρωταγωνιστές, χαρίζοντάς μας στιγμές συγκίνησης, χαράς και αισιοδοξίας. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν, σας προσκαλούμε να ζήσετε αυτή τη γιορτινή εμπειρία και να μοιραστείτε τη ζεστασιά που γέμισε το σχολείο μας.

     Η σχολική μας κοινότητα εκφράζει τις θερμότερες ευχαριστίες της προς όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες που συμμετείχαν στη χορωδία και την ορχήστρα του σχολείου μας. Με το ταλέντο, την αφοσίωση και τον ενθουσιασμό σας συμβάλατε καθοριστικά στην επιτυχία των εκδηλώσεών μας και χαρίσατε σε όλους μας στιγμές συγκίνησης και χαράς.

     Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους αποφοίτους του σχολείου μας, οι οποίοι, παρότι έχουν ολοκληρώσει τη μαθητική τους πορεία, επέλεξαν να επιστρέψουν και να μας τιμήσουν με τη συμμετοχή τους στην ορχήστρα.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς και σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία στη ζωή και στα όνειρά σας.

 Επιμέλεια: Μαρία Ζερδελή 

                  Εκπαιδευτικός ΠΕ02

               2ο ΕΠΑ.Λ. Αλεξανδρούπολης

Video από τη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή του σχολείου μας!

1000015651

VID_20251223_122021

Video και Φωτογραφίες: Μαρία Ζερδελή

        Ο Αθλητικός Σύλλογος Κότινος ιδρύθηκε το 2010, με αφορμή ένα σοβαρό ατύχημα που είχε μια νεαρή κοπέλα, η οποία, παρά τις δυσκολίες, εξελίχθηκε σε αθλήτρια με τεχνητό μέλος και δημιούργησε έναν Σύλλογο ΑμεΑ με στόχο τη στήριξη και την ένταξη των ατόμων με αναπηρία στον αθλητισμό. Στην πορεία αυτή συνέβαλαν προπονητές του τόπου μας.

     Ο Σύλλογος Κότινος έχει να επιδείξει σημαντική αθλητική παρουσία, καθώς κατέλαβε τη δεύτερη θέση πανελλαδικά στη συνολική βαθμολογία σε όλα τα αθλήματα (200 αθλητές, 18 ενεργοί ), παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει χορηγούς, ξεπερνώντας σωματεία από την Κρήτη, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Η προσπάθεια αυτή στηρίζεται και από τον Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης, ενώ οι αθλητές του Συλλόγου τιμώνται κάθε χρόνο στη Ναυτική Εβδομάδα, ως ηθική ανταμοιβή για τον αγώνα και την προσφορά τους.

       Ο Φώτης Ντεφίδης νοσηλεύτηκε για πολύ καιρό στο νοσοκομείο, μετά από ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα. Ο ίδιος παραδέχεται ότι έφταιγε και μετά από πολλές θεραπείες έπρεπε να ξαναπάρει πίσω τη ζωή του. Ξεκίνησε την αθλητική του πορεία το 2018 και σήμερα αγωνίζεται στα 400, 800 και 1500 μέτρα, με βασικό του στόχο τη συμμετοχή στα 100 μέτρα. Οι επιδόσεις του είναι εντυπωσιακές, καθώς έχει βελτιώσει σημαντικά τους χρόνους του και έχει κατακτήσει σημαντικές διακρίσεις, όπως η πρώτη θέση στη σφαιροβολία το 2020 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Πέρα από τις αθλητικές επιτυχίες, ο Φώτης αποτελεί πρότυπο για τα υπόλοιπα παιδιά του Συλλόγου, τα οποία προέρχονται από όλες τις κατηγορίες αναπηρίας, καθώς τα στηρίζει και τα ενθαρρύνει καθημερινά.

       Η συνέντευξη που ακολουθεί αναδεικνύει τη σημασία της δια βίου άθλησης, τη συμβολή του αθλητισμού στη σωματική και ψυχική υγεία, αλλά και το πώς η σωστή υποστήριξη από την οικογένεια και την κοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις δυσκολίες σε δύναμη και ελπίδα.

      Η συνέντευξη διενεργήθηκε από τους εξής μαθητές/τριες: Αϊβάζη Σμαράγδα, Μακρίδη Αγάπη, Δαρδακούλη Μαρία, Σιγάλα Μαρία, Παπαδοπούλου Ιωάννα, Κουρτίδη Ευστάθιο, Τσομπανάκη  Χρυσούλα, ενώ συμμετείχε το Τμήμα ΒΥΓ1. Οι μαθητές/τριες υπέβαλαν στον Φώτη τις ακόλουθες ερωτήσεις:

Ερώτηση : Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να ξεκινήσετε τον αθλητισμό και πώς εξελίχθηκε η πορεία σας μέχρι σήμερα;

«Ξεκίνησα τον αθλητισμό το 2018 και από τότε άλλαξε εντελώς η ζωή μου. Στην αρχή δεν φανταζόμουν ότι θα φτάσω τόσο μακριά, όμως με τη σκληρή δουλειά και τη βοήθεια των προπονητών μου κατάφερα να βελτιωθώ πολύ. Στα 800 μέτρα, για παράδειγμα, κατέβασα τον χρόνο μου από 4:25 σε 3:56, ενώ στα 400 μέτρα έφτασα στο 1:41. Το 2020, στο Ολυμπιακό Στάδιο, κατέκτησα την πρώτη θέση στη σφαιροβολία. Μάλιστα, φτάσαμε και στη δεύτερη θέση πανελλαδικά, κάτι που μας έκανε όλους πολύ περήφανους.»

Ερώτηση : Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε και πώς καταφέρατε να τις ξεπεράσετε;

«Υπήρξαν αρκετές δυσκολίες, με πιο έντονη τη διαδικασία της επιτροπής. Θυμάμαι ότι πέρασα από την επιτροπή Δευτέρα και την Παρασκευή έπρεπε ήδη να αγωνιστώ στην Αθήνα. Ήταν πολύ πιεστικό. Παρ’ όλα αυτά, είχα μεγάλη στήριξη από την οικογένειά μου, τον Σύλλογο Άνθειας και γενικά από την τοπική κοινωνία. Αυτή η υποστήριξη μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Η στιγμή που πήρα το χρυσό μετάλλιο ήταν μοναδική, ειδικά όταν δέχτηκα το φιλί από την Ειρήνη.»

Ερώτηση : Πόσο σημαντική είναι για εσάς η υποστήριξη από το περιβάλλον σας;

«Είναι πάρα πολύ σημαντική. Χωρίς την οικογένειά μου, τους προπονητές, τους συλλόγους και τους φορείς που με στήριξαν, δεν θα ήμουν εδώ σήμερα. Είναι άνθρωποι που με ενθαρρύνουν καθημερινά και με βοηθούν να συνεχίζω, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.»

Ερώτηση : Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους σχετικά με τον αθλητισμό ΑμεΑ;

«Θέλω να πω ότι ο αθλητισμός είναι για όλους. Δεν είναι μόνο για τους αρτιμελείς. Τα άτομα με αναπηρία έχουν ίσα δικαιώματα στον αθλητισμό και στη ζωή. Θα ήθελα ο κόσμος να στηρίζει τον αθλητισμό ΑμεΑ, είτε με δωρεές είτε ως εθελοντής. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να σεβόμαστε την καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία, να μην παρκάρουμε πάνω στις ράμπες και να διεκδικούμε πιο προσβάσιμες αθλητικές εγκαταστάσεις. Ο αθλητισμός βοηθά πολύ, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.»

Ερώτηση : Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι και τα όνειρά σας για το μέλλον;

«Οι επόμενοι στόχοι μου είναι να αγωνιστώ στα 100 και 200 μέτρα, να συνεχίσω τη σφαιροβολία και γενικά να βελτιώνομαι συνεχώς. Θέλω να παραμείνω υγιής και να μπορέσω να συνδυάσω τον αθλητισμό με την εργασία, γιατί μου αρέσει πολύ να δουλεύω. Ποτέ δεν ένιωσα αποθάρρυνση, το αντίθετο μάλιστα· όλοι με ενθάρρυναν. Πιστεύω ότι ο αθλητισμός μπορεί να είναι δια βίου και να βελτιώνει την ποιότητα ζωής μας.»

Ερώτηση : Ποια αθλήματα μπορούν να ακολουθήσουν τα παιδιά με αυτισμό και τα παιδιά με σύνδρομο Down; «

«Τα παιδιά με αυτισμό έχουν πολύ μεγάλο εύρος δυνατοτήτων. Πολλά από αυτά αγαπούν ιδιαίτερα το νερό και γι’ αυτό το κολύμπι είναι ένα άθλημα που τα βοηθά πολύ και το απολαμβάνουν πραγματικά. Εκεί νιώθουν άνετα, χαλαρώνουν και περνούν όμορφα. Κάποια παιδιά με αυτισμό, βέβαια, ασχολούνται και με τον στίβο, ανάλογα με τις δυνατότητες και τα ενδιαφέροντά τους. Τα παιδιά με σύνδρομο Down εντάσσονται οργανωμένα στον στίβο, βγάζουν δελτίο και ανήκουν κανονικά στην ομάδα του στίβου. Όσοι αθλητές έχουν δελτίο προπονούνται συστηματικά, συνήθως 5 έως 7 φορές την εβδομάδα, πάντα με ασφάλεια και σύμφωνα με τις οδηγίες των προπονητών. Στην κολύμβηση υπάρχει διαχωρισμός ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδο: τα μικρότερα παιδιά προπονούνται στη μικρή πισίνα, ενώ τα μεγαλύτερα στη μεγάλη, ώστε όλοι να νιώθουν ασφαλείς και να εξελίσσονται σωστά.»

Ο αθλητισμός ΑμεΑ μας θυμίζει ότι τα όρια δεν βρίσκονται στο σώμα, αλλά στη σκέψη. Μέσα από την προσπάθεια, τη στήριξη και την αποδοχή, τα άτομα με αναπηρία μπορούν να εξελιχθούν, να διακριθούν και να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για όλους μας. Όταν η κοινωνία ανοίγει δρόμους και όχι εμπόδια, τότε ο αθλητισμός γίνεται δύναμη ζωής, ισότητας και ελπίδας.

Επιμέλεια: Φραγκούλα Κολοσέντα

                    Εκπαιδευτικός ΠΕ02

                    2ο ΕΠΑ.Λ. Αλεξανδρούπολης

Επιμέλεια κολάζ: Τσομπανάκη Χρυσούλα – ΒΥΓ2