Στις 6 Απριλίου 2016, συμπληρώθηκε το 120ο έτος από την αναβίωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, μια διεθνής πλέον αθλητική διοργάνωση, η οποία λαμβάνει χώρα κάθε 4 χρόνια και έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα. Οι πρώτοι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες πραγματοποιήθηκαν το 776 π.Χ. και διακόπηκαν το 393 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεοδόσιο Α’. Μεσολάβησε ένα διάστημα  δεκατεσσάρων περίπου αιώνων μέχρι την αναβίωσή τους. Ο Γάλλος Πιέρ ντε Κουμπερτέν ήταν θαυμαστής της αρχαίας Ελλάδας και των ηθών της και εργάστηκε ακούραστα για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων από το 1890 ως και το 1896 οπότε τελέστηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι αγώνες αυτοί, μάλιστα, έλαβαν χώρα στην Αθήνα. Από τότε πραγματοποιούνται, κάθε 4 χρόνια, ακόμα και σε περιόδους πολέμου, πράγμα που συνέβαινε και στην Αρχαία Ελλάδα. Επίσης, από το 1924 καθιερώθηκαν  και οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες. Από το 1948 διοργανώνονται και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες για άτομα που αντιμετωπίζουν κάποια αναπηρία.

Μπούρας Αντώνης, Β’3

Η Ολυμπιακή εκεχειρία, ένας θεσμός, ο οποίος χρονολογείται περίπου, στα 778-776 π.Χ. είχε ως κύριο σκοπό, την απαλλαγή των αθλητών από στρατιωτικές υποχρεώσεις, αλλά και την ασφαλή μετακίνηση και συμμετοχή των αθλητών στην πόλη – κράτος, που είχε αναλάβει τη διοργάνωση των Αγώνων, όπως και την ασφαλή παρακολούθηση τους από τους θεατές. Ο όρος εκεχειρία, μία λέξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας σημαίνει προσωρινή κατάπαυση των εχθροπραξιών. Η Εκεχειρία ανακοινωνόταν, πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων για να ήταν σίγουρο, ότι η πόλη – κράτος δεν δεχόταν επίθεση κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Αξίζει να αναφερθεί ότι, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, οι νομικές διαμάχες σταματούσαν, ενώ οι θανατικές ποινές ήταν απαγορευμένες.

Ωστόσο, μετά την «επανεκκίνηση» των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, δεν υπήρξε εφαρμογή της εκεχειρίας. Εντούτοις, έγινε μία ανεπιτυχής προσπάθεια «αναβίωσης» του θεσμού, το 1998. Πλέον, για την «υπεράσπιση» του θεσμού αλλά και την προστασία των συμφερόντων των αθλητών, έχει δημιουργηθεί το Διεθνές Κέντρο Εκεχειρίας, σε συνεργασία με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και την Ελλάδα. Επίσης, μετά το 1998, όποια πόλη φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενθαρρύνεται να αναπτύξει το πνεύμα και την έννοια της εκεχειρίας κατά τη διάρκεια των Αγώνων.

Ωστόσο, παρόλο που υπήρχε ήδη ο θεσμός της εκεχειρίας, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2008, στις 7 Αυγούστου, ξεκίνησε ο πόλεμος της Νότιας Οσσετίας στη Γεωργία. 7 Αυγούστου ήταν η ημερομηνία της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο.

Με αυτή τη συμβολική ιδέα, οι στόχοι της Ολυμπιακής εκεχειρίας είναι πρώτον να ευαισθητοποιηθεί  η νεολαία στην ανάδειξη των Ολυμπιακών ιδανικών – προτύπων. Δεύτερον, είναι σημαντικό να χρησιμοποιηθεί ο αθλητισμός ως μέσο για τη δημιουργία επαφών μεταξύ λαών που βρίσκονται σε σύγκρουση. Τρίτον, είναι απαραίτητη η εκεχειρία, για να δοθεί ανθρωπιστική βοήθεια σε χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση και τέταρτον, να δοθεί η δυνατότητα σε αυτούς τους λαούς να κάνουν  διάλογο και να συμφιλιωθούν.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, υποστηρίζει ανοικτά αυτήν την προσπάθεια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα, την υποστήριξή της απόφασης της ΔΟΕ, να σταματήσουν όλες οι εχθροπραξίες, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στην Αθήνα.

Μία ακόμα δράση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ήταν η απόφαση  για πρώτη φορά η Ολυμπιακή Φλόγα να  ταξιδέψει σε οποιαδήποτε κατοικημένη  ήπειρο, με σκοπό να υποστηριχτεί ο θεσμός της εκεχειρίας.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη θα βρείτε στην ιστοσελίδα του σχολείου

">

">

Στην επίσκεψή μας στο Ολυμπιακό Μουσείο, μας δόθηκε η ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από τον Παραολυμπιονίκη υγρού στίβου, Αντώνη Τσαπατάκη. Κατάγεται από τα Χανιά και ξεκίνησε να κολυμπάει από μικρή ηλικία, μόλις 5 ετών. Ασχολείται 23 χρόνια με την κολύμβηση, Στην αρχή ασχολούνταν με το πόλο και η ομάδα του στέφθηκε 3 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος παίδων εφήβων και νέων . Ωστόσο, το 2006 έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του, που ανέτρεψε τα δεδομένα στη ζωή του. Το 2009 ξεκίνησε ξανά τον πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και είχε τόσο μεγάλες επιτυχίες, που κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια και κατέρριψε 2 Πανελλήνια ρεκόρ, με ελάχιστη προπόνηση. Το αγώνισμα με το οποίο ασχολείται είναι τα 100 μέτρα πρόσθιο, στο οποίο κατέκτησε την 4η θέση στην Παραολυμπιάδα του Λονδίνου του 2012.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από την ημέρα κατά τη διάρκεια της οποίας, άλλαξε ριζικά η ζωή του κι ο Αντώνης Τσαπατάκης μας μιλά για το ατύχημά του :

“Μέσα από τα λάθη σας, να μαθαίνετε. Έκανα και εγώ λάθος με το να πιστέψω, ότι είμαι πολύ καλός οδηγός. Δεν σας είπα, ότι είχα τροχαίο ατύχημα. Τράκαρα με τη μηχανή μου. Υπερεκτίμησα τις ικανότητές μου και πίστεψα ότι είμαι καλός οδηγός. Βέβαια, λόγω της ηλικίας. Ήμουν στα 18 τότε, είναι λογικό σε αυτή την ηλικία να υπάρχει όλη αυτή η ενέργεια. Οι υποδείξεις που θα λαμβάνετε από τους γονείς σας, δεν είναι για άλλο λόγο. Δε θέλουν να σας ελέγξουν, δε θέλουν να σας προσβάλλουν. Μην το παίρνετε σα διαταγή. Θα το πάρετε, σαν υπόδειξη γιατί, θέλουν το καλό σας.” [...]

Πώς επηρεάστηκαν οι κοινωνικές σας συναναστροφές μετά το ατύχημα που είχατε;

“Νομίζω ότι πολλαπλασιάστηκαν, και μάλιστα περισσότερο από ό,τι νόμιζα. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι στο νοσοκομείο, όταν είχα χτυπήσει, με τους οποίους μέχρι τότε λέγαμε απλά ένα γεια. Ήμασταν γνωστοί, ήρθαν όμως στο νοσοκομείο, μου κάνανε παρέα, με βοήθησαν να κάθομαι στο καρότσι, με κάναν βόλτες έξω. Άνθρωποι που στο μέλλον έγιναν φίλοι μου, πραγματικοί φίλοι μου. Δεν είχαμε καμία επαφή πιο πριν.”

Μετά το ατύχημα η πρώτη σκέψη σας ήταν: θα ξεκινήσω προπονήσεις, ή δεν ήσασταν σε διάθεση;

Αν από την αρχή που μου είπαν ότι θα μείνω ανάπηρος, δεν έβαλα τα κλάματα. Παραδόξως δεν συνέβη σε μένα. Σε μένα συνέβη το απρόοπτο, το ότι ήθελα να βγω έξω. Έλεγα «Άντε να τελειώνουμε, να πάμε να πιούμε κάνα καφέ έξω. Να πάω βόλτα με τους φίλους μου.» Δεν το έβλεπα, σε κάνα δύο μήνες θα γίνω καλά…”

Οι σκέψεις σας για την ζωή άλλαξαν;

“Βέβαια, γιατί στα δεκαοκτώ πίστευα ότι στη ζωή είναι σημαντικά άλλα πράγματα. Όταν θα πάτε στο σπίτι, θέλω να κοιτάξετε λίγο στο λεξικό την έννοια της λέξης «ματαιοδοξία» και να τη θυμάστε πάντα στη ζωή σας αυτή τη λέξη, όχι ως παράδειγμα προς μίμηση αλλά ως παράδειγμα προς αποφυγή. Να βρείτε τη σημασία αυτής της λέξης και θα καταλάβετε πολλά πράγματα. Θα καταλάβετε το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου – δεν έχει σημασία αν είναι ενήλικας ή παιδί. Μέσα από την έννοια αυτής της λέξης θα καταλάβετε ότι η ζωή είναι κάτι το μοναδικό και δεν αξίζει να τη συνδυάζουμε με υλικά αγαθά.”

Έπειτα, τον ρωτήσαμε για τον αντίκτυπο του ατυχήματος στη ζωή του:
Πιστεύετε ότι μετά το ατύχημα αρχίσατε να αγαπάτε πιο πολύ τον εαυτό σας και να τον σέβεστε πιο πολύ;

“Ναι, ναι, ναι και ναι.”
Προπονηθήκατε από μόνος σας το 2009 που ξεκινήσατε τη κολύμβηση ή σας ανέλαβε κάποιος προπονητής;
Όπως σας είπα πριν ήρθε ο προπονητής μου στο σπίτι, γνωστός της οικογενείας ήταν τότε και είπε στην μητέρα μου, αν μπορεί να έρχεται να με παίρνει από το σπίτι να με βάζει στην πισίνα και να εξασκούμαι λίγο. Βέβαια, οι γονείς μου ήξεραν ότι «το ‘χω» ακόμα, οπότε ήθελαν με έναν πονηρό τρόπο να με βάλουν ξανά στη δράση.”

Πριν από το ατύχημα για πόσο χρονικό διάστημα, έχετε ασχοληθεί με το πόλο; Σκοπεύατε να κάνετε πρωταθλητισμό σε αυτό;

Βέβαια, από την αρχή που ξεκίνησα να κολυμπάω στα 5 όχι, αλλά στα 10 που αρχίζει η αγωνιστική προπόνηση ναι. Είχα ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό… Είχα πάει σε πανελλήνιο πρωτάθλημα, είχα βγει 10ος; Κάπου εκεί… σε αυτή την κατάταξη. Είχα κάνει, θυμάμαι τότε μόνο ελεύθερο, δεν έκανα πρόσθιο και πεταλούδα όπως κάνω τώρα. Και μετά το 2000, ήμουν Α’ Λυκείου ή Γ’ Γυμνασίου, τότε ξεκίνησα το πόλο. Είχαμε στεφθεί 3 φορές πρωταθλητές Ελλάδος. πανπαίδων, εφήβων και νέων.

Προβλέπατε να ακολουθήσετε μία καριέρα, είτε στο κολύμπι ή στο πόλο;

Κοιτάξτε κατά τη διάρκεια που έπαιζα πόλο με Πανελλήνιες εξετάσεις πέρασα στη σχολή Αστυφυλάκων. Θεωρούσα ότι η προπόνησή μου θα μπει σε δεύτερη μοίρα,. Βέβαια… και στη σχολή, όταν ήμουνα έκανα προπονήσεις τα απογεύματα, πήγαινα στο κολυμβητήριο. Ήμουνα τότε στο Ρέθυμνο. Πήγαινα πρώτα στο Ρέθυμνο, κολυμπούσα έκανα προπόνηση βέβαια δε περίμενα ποτέ να φτάσει η ζωή μου σε ένα τέτοιο σημείο. Το να φτάσω στο Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς αγώνες, δε το περίμενα ποτέ! Είναι κάτι για το οποίο, αισθάνομαι περήφανος, κυρίως για τον εαυτό μου

Στη συνέχεια, ο Αντώνης Τσαπατάκης μας μίλησε για το πώς μπορούσε να συνδυάζει το σχολείο με τον αθλητισμό.

Το άθλημα που κάνετε σας εμπόδισε στην επίδοσή σας στο σχολείο; “Ναι, είχε πολλές επιπτώσεις στα μαθητικά μου χρόνια, γιατί παλιά κάναμε έξι η ώρα το πρωί προπόνηση και έπρεπε στις οκτώ να ήμουν στο σχολείο. Φανταστείτε ότι πήγαινα οκτώ και τέταρτο στο σχολείο, ίσα-ίσα την προσευχή προλάβαινα και μετά νύσταζα τόσο πολύ, γιατί ήμουν κουρασμένος, που πρώτη ώρα δεν άντεχα και με έπαιρνε ο ύπνος. Και μετά το απόγευμα που είχα διάβασμα, τι να προλάβω να διαβάσω – επτά η ώρα έπρεπε να είμαι στο γυμναστήριο και να κάνω προπόνηση, γιατί στις εννιά είχαμε προπόνηση ξανά.”

Οι γονείς σας είχανε καμία αντίρρηση στο άθλημα, που είχατε παραμελήσει το σχολείο και κάνατε συνέχεια προπόνηση;

‘’Όταν είχανε κάτι πιο απτό, που μπορούσαν να καταλάβουν ότι κάνω κάτι, προσπαθώ και βγαίνω πρωταθλητής, όλο αυτό καμιά φορά το ενδιαφέρον εξισώνεται. Δηλαδή το αντιλαμβάνονται ως περισσότερο σημαντικό οι γονείς το να είσαι καλός αθλητής, γιατί θα σε βοηθήσει και μετέπειτα στη ζωή σου στο να βρεις κάποια δουλειά πάνω σε αυτό. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει το ίδιο ενδιαφέρον και για την πορεία σου στο σχολείο και για την πορεία σου στον αθλητισμό, όταν συνδυάζεις και τα δύο.”

Ναι, όμως κάτι μπορεί να το αγαπάς περισσότερο, όπως εσείς την κολύμβηση.

“Αυτό θα το πάρεις απόφαση εσύ, το τι θα κάνεις στη ζωή σου. Αλλά θεωρώ ότι το σχολείο είναι όχι μόνο για να βρούμε δουλειά στο μέλλον. Το σχολείο είναι η βάση για να ζήσετε καλά εσείς, για να ξέρετε να αντιμετωπίσετε διάφορες καταστάσεις, οι οποίες μπορεί να χρειαστεί να έχετε κάποια εμπειρία και κάποια εξυπνάδα ή να θυμάστε κάποια ιστορία από την ιστορία που σας μαθαίνουν στο σχολείο, κάποια παραβολή, έτσι ώστε να σας κάνει να ξεπεράσετε μια κακή κατάσταση.”
Ύστερα, μας παρουσίασε το σημερινό του πρόγραμμα, όσον αφορά την προπόνησή του:

Μήπως μπορείτε να μας περιγράψετε το πρόγραμμα ενός Παραολυμπιονίκη και τί κάνει για να είναι σε φόρμα;

“Θα σας πω για το δικό μου βέβαια, γιατί κάθε πρόγραμμα είναι καθαρά υποκειμενικό. Ο κάθε άνθρωπος δουλεύει διαφορετικά. Στη δικιά μου περίπτωση, έχω προπόνηση κάθε μέρα στις 9:00 έως 11:30 περίπου. Μετά το μεσημέρι 15:00 – 16:00, πάω στο γυμναστήριο, όπου κάνω 2 ώρες περίπου προπόνηση. Μετά γυρίζω, έχω τα φαγητά μου, τη διατροφή μου και γύρω στις 23:00 κοιμάμαι, γιατί σηκώνομαι 7:00 το πρωί, για να φάω, να έχω χωνέψει και να πάω στη προπόνηση. Όλα αυτά βέβαια, γίνονται σε συνδυασμό με τη διατροφή μου^.. η διατροφή είναι πολύ αυστηρή, κάνω περίπου εφτά γεύματα τη μέρα. Μη φανταστείτε ότι είναι μόνο κρέας, είναι φρούτα, 2 κυρίως γεύματα, γάλα και τα λοιπά.”

Πόσες φορές τη βδομάδα κάνετε προπόνηση;

“Κάνω από Δευτέρα έως Σάββατο. Κυριακή είναι ελεύθερη.”

Είναι πρόγραμμα Ολυμπιονίκη αυτό;

“Ναι, θεωρητικά. Βέβαια, μέσα στην προπόνηση υπάρχουν εντάσεις, αναλόγως τη μέρα, σπριντ, αντοχή, βάρη, 4 φορές την εβδομάδα στο γυμναστήριο, διατάσεις, εννοώντας ανοίγματα. Όλα αυτά.”

Αργότερα, του κάναμε μερικές ερωτήσεις για τα σχέδιά του για τους προσεχείς Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και για τα περαιτέρω:

Ποια είναι τα σχέδιά σας για τους Παρα-ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο το προσεχές φθινόπωρο;

“Είμαι σε μια ηλικία που πιστεύω ότι με παίρνει ακόμα για μία Παραολυμπιάδα, το σίγουρο είναι ότι αυτή τη στιγμή προσπαθώ να φτιάξω το επαγγελματικό μου μέλλον, δηλαδή να βρω κάποια δουλειά ή να κάνω κάτι δικό μου, στο οποίο είμαι ακόμα λίγο στο ψάξιμο, αλλά για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα κολυμπάω ακόμα.”

Αισθάνεστε ότι προετοιμαστήκατε επαρκώς για τους Παραολυμπιακούς του Ρίο, τώρα το προσεχές φθινόπωρο;

“Δεν έχει τελειώσει ακόμα η προετοιμασία, έχουμε σχεδόν, ακόμα 5 μήνες μέχρι τον Αύγουστο. Απλά φέτος αυτή τη χρονιά, θεωρώ ότι είμαι πιο δυνατός. Είναι να χτίζεις βάσεις δηλαδή, τα προηγούμενα χρόνια εμπειρίας μου, είναι η βάση για να μπορέσω αυτή τη στιγμή να κάνω πιο δυνατή προπόνηση. Δεν θα μπορούσα να κάνω τόσο δυνατή προπόνηση αν ξεκινούσα προπόνηση φέτος ή πέρσι, ας πούμε.”

Αφού τελειώσει η καριέρα σας ως πρωταθλητής σκοπεύετε να συνεχίσετε την κολύμβηση σε προσωπικό επίπεδο ή για κάποια άλλη θέση (δηλαδή ως προπονητή, ας πούμε);

“Σε προσωπικό επίπεδο σίγουρα θα το συνεχίσω. Είναι κάτι το οποίο μου κάνει καλό, είναι κάτι που δεν μπορώ να ζήσω, πιστεύω, τρεις μέρες χωρίς νερό, χωρίς να μπω στην πισίνα και αν μου δοθεί η ευκαιρία και να πιστεύω εγώ, κυρίως, ότι έχω τις δυνατότητες να διδάξω κάποιον, θα το κάνω.”

Τα αναβολικά ανδρογόνα στεροειδή είναι φυσικές ή τεχνητές ενώσεις που δρουν με τρόπο παρόμοιο με την ορμόνη τεστοστερόνη. Μερικές αναβολικές απαγορευμένες ουσίες, όπως η ανδροστενεδιόνη και η DHEA μπορεί να βρεθούν σε προϊόντα ιατροφής. Τα αναβολικά ανδρογόνα στεροειδή, που συχνά καλούνται απλά «αναβολικά στεροειδή», υπάρχουν και σε σκευάσματα για κτηνιατρική χρήση. Οι αθλητές χρησιμοποιούν τα αναβολικά ανδρογόνα στεροειδή για να βελτιώσουν την αθλητική τους επίδοση και συγκεκριμένα για να:

• Αυξήσουν το μέγεθος, και την ισχύ των μυών τους.

• Μπορούν να προπονούνται σκληρότερα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, δηλαδή να αυξήσουν την αντοχή τους και να μειώσουν την προκαλούμενη κόπωση.

• Αυξήσουν την επιθετικότητα και την ανταγωνιστικότητα τους.

• Προκαλέσουν ήπιου βαθμού ευφορία.

Μερικές από τις ομάδες αθλητών που εμπλέκονται στη χρήση τους είναι, οι bodybuilders, οι «αναρριχώμενοι» (φιλόδοξοι) αθλητές και οι φανατικοί της διατήρησης της φόρμας τους. Τα αναβολικά στεροειδή όλο και περισσότερο λαμβάνονται από αυτούς που επιθυμούν μια πιο μυώδη σωματική ανάπτυξη για καθαρά αισθητικούς λόγους ή αυξημένη επιθετικότητα. H πλειονότητα αυτών των αθλητών ασχολούνται με προπόνηση με βάρη.

Οι παρενέργειες των αναβολικών στους άνδρες είναι η Ακμή, αυξημένη επιθετικότητα και σεξουαλική διάθεση. Χρήση για μεγάλο διάστημα μπορεί να προκαλέσει στειρότητα και ανικανότητα, αναστολή της σπερματογένεσης, συρρίκνωση και σκλήρυνση των όρχεων, νεφρική βλάβη, γυναικομαστία, αλωπεκία, υπερτροφία προστάτη, μειωμένη παραγωγή ενδογενούς τεστοστερόνης και γοναδοτροπινών. Αντίθετα στις γυναίκες είναι ακμή, ανάπτυξη ανδρικών χαρακτηριστικών, μεταξύ αυτών τριχοφυΐα στο πρόσωπο και στο σώμα, βάθυνση του τόνου της φωνής, διαταραχές εμμήνου ρύσεως (περιόδου), αυξημένη επιθετικότητα και σεξουαλική διάθεση, υπερτροφία κλειτορίδας, συρρίκνωση του στήθους, αλωπεκία ανδρικού τύπου, πολύ αυξημένα επίπεδα τεστοστερόνης, μειωμένα επίπεδα ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης. Τέλος στους εφήβους οι παρενέργειες είναι σοβαρή ακμή στο πρόσωπο και στο σώμα, ανδρογενής σωματοκατασκευή στις κοπέλες, αναστολή της σωματικής ανάπτυξης εξαιτίας της πρώιμης σύγκλισης των επιφύσεων των οστών.

Συχνά οι έννοιες αθλητισμός και πρωταθλητισμός ασυναίσθητα συγχέονται, κι αυτό γιατί η πλειονότητα των νέων έχει συνδέσει τη σωματική άσκηση με τη διάκριση σε ατομικά ή ομαδικά αγωνίσματα. Λανθασμένα, βέβαια, αφού ο πρωταθλητισμός ορίζεται ως αγωνιστικός αθλητισμός και αυτός που τον ακολουθεί έχει στόχο να βελτιωθεί ο ίδιος έτσι ώστε να ανταγωνιστεί άλλους και να διακριθεί, ενώ ο αθλητισμός συμβάλλει στη σύμμετρη, αρμονική και ολόπλευρη ανάπτυξη του σώματος και της ψυχής του ανθρώπου. Το αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι πολλοί έφηβοι, συνεπαρμένοι από την ευφορία της δόξας και την ελπίδα να μεταβάλλουν το πάθος τους σε επάγγελμα, αποζητούν καριέρα στον αθλητισμό χωρίς πάντα να είναι απολύτως ενημερωμένοι για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

Σύμφωνοι, η επαγγελματική καταξίωση ως επαγγελματίας αθλητής είναι δελεαστική για όσους ξεχωρίζουν με τις ικανότητές τους σ’ αυτόν τον τομέα. Ιδιαίτερα τις προηγούμενες δεκαετίες, ο χώρος ήταν ιδιαίτερα προσφιλής για αποκατάσταση καθώς οι καταξιωμένοι αθλητές αμείβονταν αδρά για τις επιτυχίες τους. Συνάμα, κοιτάζοντας σύγχρονα πρότυπα, όπως τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τον Πύρρο Δήμα, άνθρωποι όλων των ηλικιών – και κυρίως νέοι- δεν μπορούν παρά να ανακαλέσουν τις συγκινητικές  στιγμές που μας έχουν χαρίσει και να τοποθετήσουν τον εαυτό τους στη θέση του νικητή. Μα ποιος δε θα ήθελε να βρεθεί στη θέση ενός αθλητή, όταν με αμέριστη τιμή και υπερηφάνεια ανεβαίνει φέροντας το εθνόσημο στο πρώτο σκαλί του βάθρου και ταυτόχρονα ανεβάζει έναν λαό στον έβδομο ουρανό;  Πίσω όμως από αυτήν τη μαγική εικόνα κρύβονται άλλες τόσες επίπονες και δυσάρεστες  εικόνες από εντατικές προπονήσεις από τα παιδικά ακόμα χρόνια του αθλητή. Μία παρακίνηση ή ένας απλός έπαινος μπορεί να ωθήσει ένα παιδί να ασχοληθεί με ένα άθλημα που αναμφισβήτητα συμβάλει στην σωματική του διάπλαση και στη διαμόρφωση ισχυρού χαρακτήρα. Μέχρις εδώ ουδέν μεμπτό.  Το πρόβλημα ξεκινάει όταν προπονητές και γονείς «καίνε» τα παιδιά με ατελείωτες προπονήσεις, επιβάλλοντας αυστηρές δίαιτες και γυμναστικές ακατάλληλες για το ακατέργαστο παιδικό σώμα. 

Από εκεί και πέρα το θέμα παίρνει μια επικίνδυνη τροπή. Ως γνωστόν ο  πρωταθλητισμός χαρακτηρίζεται από υπερβολή. Ο αθλητής, με εξαντλητική προσπάθεια σκοπεύει στην επιτυχία. Η υπερβολή αυτή δημιουργεί κινδύνους για την υγεία και μετριάζει τα οφέλη της άσκησης, ενώ παράλληλα επιβαρύνει ψυχολογικά το νεαρό άτομο. Μπορεί ακόμα να υιοθετηθεί μια νέα ηθική που επιτρέπει τη χρήση οποιουδήποτε μέσου για την κατάκτηση του στόχου.  Αναφέρομαι φυσικά στο διαβόητο ντοπάρισμα, ένα κοινό μυστικό συμβόλαιο μεταξύ της οικογένειας του αθλητή και του προπονητή έτσι ώστε να εκτοξεύσουν τις επιδόσεις του εκκολαπτόμενου πρωταθλητή και να εξαλείψουν τις αδυναμίες του και -γιατί όχι- να εκπληρώσουν οι γονείς στο πρόσωπο του παιδιού τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Οι πολύ μεγάλες επιβαρύνσεις σχετίζονται με υψηλή κατανάλωση ενέργειας και μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές στο μεταβολισμό. Η αύξηση του βασικού μεταβολισμού πιθανολογείται ότι μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχή του δομικού μεταβολισμού και της ανάπτυξης. Η προπονητική υπερφόρτιση μπορεί να επιφέρει βλάβες στον κινητικό μηχανισμό, δηλαδή στα οστά, τους χόνδρους, τους τένοντες και τους συνδέσμους. Οι πολύωρες προπονήσεις περιορίζουν σημαντικά το χρόνο των παιδιών με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στις σχολικές τους υποχρεώσεις αλλά και να μην συναναστρέφονται όσο θα ήθελαν με τους γονείς και τους συνομηλίκους τους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την πίεση για νίκες στους αγώνες αλλά και το στρες που δημιουργεί η προπόνηση από μόνη της, υπερφορτώνουν τους μικρούς αθλητές και περιορίζουν τον απαραίτητο «χώρο» για την εκτενή και πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους. Σαν συνέπεια μπορεί να δημιουργηθεί μία διαρκής ψυχολογική πίεση και τελικά μακροπρόθεσμες ψυχολογικές διαταραχές.

Μα τότε ποια θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των γονέων απέναντι στον πρωταθλητισμό; Μηδέν άγαν, που  έλεγαν και οι αρχαίοι. Η εφαρμογή του μέτρου στην αθλητική πορεία του νέου είναι το κλειδί για να αποφευχθεί η μετατροπή της άδολης άσκησης σε στείρο επαγγελματισμό. Είναι ζωτικό να εμπεδώσουμε πως κάνω πρωταθλητισμό δεν πρέπει απαραίτητα να σημαίνει βγαίνω πρώτος, αλλά δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να βγω πρώτος. Γι’ αυτό η λέξη πρωταθλητισμός δε θα έπρεπε απαραίτητα να προκαλεί αναστάτωση στο άκουσμά της. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι απλά να προσθέσουμε το επίθετο ισορροπημένος δίπλα της.

Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο 3^ο Γυμνάσιο Χαριλάου σχετικά με τις τάσεις που έχουν οι μαθητές απέναντι στον αθλητισμό συλλέξαμε ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Το δείγμα της έρευνας ήταν 109 μαθητές του Γυμνασίου μας και από τις 3 τάξεις. Απάντησαν 55 κορίτσια και  54 αγόρια. 58 μαθητές είναι από τη Β’ Γυμνασίου, 31 από την Γ’ Γυμνασίου και 20 από την Α’. Για τη συλλογή και επεξεργασία των δεδομένων χρησιμοποιήσαμε  το GoogleForms.

Σύμφωνα με την έρευνα διαπιστώσαμε ότι κατά ποσοστό 94% στα παιδιά αρέσει να αθλούνται. Μάλιστα το 79% προτιμάει τα ομαδικά αθλήματα, ενώ μόνο το 6,4% δήλωσε ότι του αρέσουν τα ατομικά. Το ομαδικό άθλημα που ελκύει τα πιο πολλά παιδιά είναι το Βόλεϊ με ποσοστό 39,4%. Με το ποδόσφαιρο ασχολείται το 19,3% και με το μπάσκετ το 14,7% των μαθητών. Από τα ατομικά αθλήματα οι μαθητές προτιμούν το Ταεκ-κβον-ντο με ποσοστό 9,2%.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει πάντως το γεγονός ότι σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό (44%) οι μαθητές θα επέλεγαν ένα άλλο άθλημα από αυτό με το οποίο ασχολούνται. Σε πρώτη επαφή με το άθλημα με το οποίο ασχολούνται ήρθαν  κυρίως λόγω των φίλων τους σε ποσοστό 38,5%, λόγω του σχολείου και της τηλεόρασης με ποσοστό 14,4%. Βέβαια σημαντικό ρόλο στην πρώτη επαφή με το άθλημα έχουν φυσικά και οι γονείς των παιδιών με ποσοστό 11,5%.

Παρ΄ όλα αυτά ο βασικός λόγος για τον οποίο επέλεξαν το άθλημα με το οποίο ασχολούνται είναι, γιατί απλώς τους αρέσει (ποσοστό 59,6%) και μόλις το 15,4% επέλεξε το άθλημα αυτό γιατί πιστεύει ότι ταιριάζει στον χαρακτήρα του και το 8,7% γιατί πιστεύει ότι ταιριάζει στο σωματότυπό του. Σε ερώτηση μας αν υπάρχουν αθλήματα μόνο για γυναίκες ή μόνο για άνδρες, μόνο το 14% των μαθητών μας απάντησαν θετικά ότι κάποια αθλήματα απευθύνονται μόνο σε γυναίκες ή άνδρες.

Οι περισσότεροι μαθητές με την ενασχόληση τους με τον αθλητισμό επιδιώκουν να βελτιώσουν την φυσική τους κατάσταση (42,7%) και να ψυχαγωγηθούν (25,2%). Τα παιδία θεωρούν ότι έχουν επιτύχει τον βασικό τους στόχο να βελτιώσουν την φυσική τους κατάσταση, γιατί η εικόνα του σώματος τους έχει βελτιωθεί (43,4%), γιατί τρέχουν χωρίς να λαχανιάζουν (22,2%) και γιατί τρέχουν γρήγορα (19,2%).

Στην ερώτηση μας πόσες φορές την εβδομάδα αθλούνται, οι μαθητές μας απάντησαν ότι αθλούνται 4 φορές την εβδομάδα σε ποσοστό 29,6%, 5 φορές την εβδομάδα σε ποσοστό 14,8% και 6 φορές σε ποσοστό 12%. Η προπόνηση διαρκεί 2 ώρες για το 50% των μαθητών, 1 ώρα για το 20,4% και 3 ώρες για το 9,3% των μαθητών.

Σημαντικό στοιχείο είναι ότι το 46,8% είχε τουλάχιστον μία άσχημη εμπειρία από τραυματισμό, το 5,5% από επικίνδυνη συμπεριφορά άλλων και το 3,7% από τιμωρία.

Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε ότι οι μαθητές εξακολουθούν να αθλούνται και να μην έχουν επηρεαστεί από αυτήν την εμπειρία.

Η Αντισφαίριση, γνωστή με την ξενόγλωσση ονομασία τένις είναι ένα σύγχρονο άθλημα .Οι παίκτες χρησιμοποιούν ρακέτες για να χτυπήσουν μια κοίλη λαστιχένια σφαίρα που καλύπτεται με χνουδωτό ύφασμα πέρα από ένα δίχτυ στο γήπεδο του αντιπάλου. Με προέλευση την Ευρώπη, προς το τέλος του 19ου αιώνα, η αντισφαίριση διαδόθηκε πρώτα σε όλο τον αγγλόφωνο κόσμο, ιδιαίτερα μεταξύ των ανώτερων κοινωνικών τάξεων.

Η αντισφαίριση είναι ολυμπιακό άθλημα και παίζεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, από όλες τις ηλικίες, και σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο.

Με εξαίρεση την υιοθέτηση της παράτασης (tie-break) στη δεκαετία του ’70, οι κανόνες του έχουν παραμείνει εντυπωσιακά αμετάβλητοι από τα 1890. Μαζί με τα εκατομμύρια παικτών του, εκατομμύρια θεατών παρακολουθούν την αντισφαίριση, ειδικά τα τέσσερα μεγάλα πρωταθλήματα (Grand Slam).

Ο αγώνας διεξάγεται σε ειδικό γήπεδο, το οποίο χωρίζεται στη μέση με δίχτυ ύψους 91 εκ.Τα γήπεδα χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες ανάλογα με την επιφάνεια τους.

• Σκληρά γήπεδα. Η πλειοψηφία των γηπέδων στον κόσμο. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το Αυστραλιανό Όπεν που διεξάγεται στο Melbourne Park και το U.S. Open που διεξάγεται στο USTA National Tennis Center (ακρυλική επιφάνεια).
• Χωμάτινα γήπεδα. Στην Ευρώπη τα περισσότερα γήπεδα ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το French Open που διεξάγεται στο Ρολάν Γκαρός (Stade de Roland Garros).
• Γήπεδα με χόρτο. Τέτοια γήπεδα υπάρχουν κυρίως στην Αγγλία. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το Γουίμπλεντον. Η δυσκολία στην συντήρηση τους έχει οδηγήσει σε πολλά γήπεδα να καταργούν το χόρτο και να βάζουν άλλη επιφάνεια (συνήθως σκληρή).

Οι μπάλες του τένις είναι ελαστικές, λαστιχένιες, ντυμένες με χνουδωτό ύφασμα, με διάμετρο 65 χιλιοστά και βάρος 55-60 γραμμάρια. Το μέγεθος της ρακέτας δεν είναι καθορισμένο. Έχει μήκος 65-70 εκατοστά.

Η χρήση των κινητών τηλεφώνων είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των εφήβων και μερικές φορές οι έφηβοι οδηγούνται στην κατάχρηση τους. Πλέον όλοι εμείς οι έφηβοι διαθέτουμε κινητό και μάλιστα προηγμένης τεχνολογίας, το οποίο και χρησιμοποιούμε όχι μόνο για ανταλλαγή μηνυμάτων αλλά και για παιχνίδια και σύνδεση στο διαδίκτυο. Πολλές φορές όμως η συνεχής ενασχόληση με το κινητό αποξενώνει τα παιδιά.

Στις μέρες μας, το κινητό δεν είναι μόνο μέσο επικοινωνίας, αλλά αντανακλά και την προσωπικότητα του χρήστη, γι’ αυτό και οι έφηβοι συνεχώς αλλάζουν συσκευές με σκοπό να μένουν πάντα μέσα στη τεχνολογία και συνεπώς στη μόδα. Ανέκαθεν η μόδα αποτελούσε ένα από τα κύρια μέσα κοινωνικοποίησης των νέων οι οποίοι σ’ αυτή την ηλικία θέλουν να νιώθουν ότι εντάσσονται σε ένα σύνολο και να γίνονται αρεστοί. Έτσι όμως οι νέοι μεγαλώνουν και αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις βασιζόμενοι σε επιφανειακά κριτήρια και όχι στον ψυχικό κόσμο του άλλου. Ακόμα, τα SMS έχουν ασκήσει μια βαθιά επίδραση στον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των εφήβων, αφού έχουν αντικαταστήσει την άμεση ανθρώπινη επικοινωνία, στοιχείο απαραίτητο για την αρμονική συμβίωση των ανθρώπων. Συν τοις αλλοις έχει αποδειχθεί ότι η συνεχής αυτή χρήση των κινητών είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για την υγεία. Συγκεκριμένα, στους εφήβους, επειδή ο εγκέφαλός τους και το νευρικό τους σύστημα δεν έχει πλήρως αναπτυχθεί, υποστηρίζεται ότι υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία τους ακριβώς γιατί είναι πιο ευάλωτοι από τους ενήλικες.

Παρ” όλα αυτά, το κινητό δεν παύει να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο. Διευκολύνει την επικοινωνία των παιδιών με τους φίλους τους αλλά και με τους γονείς τους καθώς και την ψυχαγωγία τους αφού μπορούν να περνάν με αυτό τον ελεύθερο χρόνο τους με παιχνίδια, βιβλία και πολλές εφαρμογές που μπορούν να εγκαταστήσουν. Μάλιστα, με την τόσο προχωρημένη τεχνολογία, το κινητό είναι ουσιαστικά ένας υπολογιστής χειρός, στον οποίο μπορούν να αναζητήσουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα πληροφορίες για θέματα που τους ενδιαφέρουν. Τέλος, βοηθούν και στην επικοινωνία τους με τους φίλους τους αλλά και τους γονείς τους.

 Συνοψίζοντας, ένα κινητό τηλέφωνο είναι πολύ χρήσιμο αρκεί ο κάτοχος του να ξέρει να το χρησιμοποιεί σωστά. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από παιδιά πολύ μικρών ηλικιών λόγω των επιβλαβών επιπτώσεων του. Γενικά λοιπόν, το κινητό είναι πλέον απαραίτητο για οποιονδήποτε θέλει να συμβαδίζει με την εποχή του.

Η επιλογή της σχολικής τσάντας αποτελεί θέμα συζήτησης για τους μαθητές. Δεν είναι όμως πάντα όλες οι σχολικές τσάντες κατάλληλες για να κουβαλούν τα αμέτρητα και βαριά βιβλία των παιδιών. Ας δούμε λοιπόν κατά πόσο το βάρος της σχολικής τσάντας μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το μυοσκελετικό σύστημα του παιδιού.

Παράγοντες κινδύνου:

• Η σχολική τσάντα που ζυγίζει περισσότερο από το 10% του βάρους του παιδιού
• Το κράτημα της τσάντας με το ένα χέρι
• Η μεταφορά της τσάντας από τον έναν μόνο ώμο
• Η μη σωστή πλήρωση της σχολικής τσάντας

Κριτήρια επιλογής της σχολικής τσάντας:

• Να φέρεται με ζώνες από την πλάτη και να διαθέτει εύκαμπτο σκελετό
• Τα λουριά της τσάντας να είναι ρυθμιζόμενα και να υπάρχει ειδικό υλικό Πρέπει η τσάντα να είναι προσαρμοσμένη στο μέγεθος του παιδιού
• Να διαθέτει ξεχωριστούς χώρους και να έχει ενσωματωμένους τροχούς

Σωστή τοποθέτηση του περιεχομένου:

Η τσάντα πρέπει να ζυγίζει λιγότερο από το 10% του σωματικού βάρους του παιδιού. Τα βαρύτερα αντικείμενα πρέπει να τοποθετούνται πιο κοντά στη πλάτη του παιδιού και τα ελαφρύτερα μακριά από αυτήν. Σε αντίθετη περίπτωση, μεταφέρεται το κέντρο βάρους του φορτίου της τσάντας μακρύτερα από την σπονδυλική στήλη του παιδιού και προκαλεί μεγαλύτερες καταπονήσεις στην πλάτη του.

Σωστός τρόπος μεταφοράς της τσάντας:

• Ρυθμίστε τους ιμάντες ώστε το κάτω μέρος της τσάντας να βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τη μέση του παιδιού
• Έχει εφαρμοστεί κατάλληλα όταν ταιριάζει απόλυτα με την πλάτη του παιδιού χωρίς να κρέμεται μόνο από τους ώμους του
• Το παιδί πρέπει να σηκώνει την τσάντα χωρίς να λυγίζει την πλάτη του, χρησιμοποιώντας τους μυς του μηρού του. Η σχολική τσάντα πρέπει να ανασηκώνεται και με τα δύο χέρια και να κρατιέται κοντά στο σώμα
• Αν το παιδί αναγκάζεται να σκύψει μπροστά για να μεταφέρει την τσάντα του, τότε ή είναι πολύ βαριά ή δεν έχει εφαρμοστεί σωστά στην πλάτη του ή δεν έχει τοποθετηθεί σωστά το περιεχόμενο

Συνοψίζοντας ακόμη και αν καμία από τις παραπάνω συμβουλές δεν ακολουθηθεί δεν σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θα εμφανίσουν προβλήματα. Όμως σίγουρα αυτές οι οδηγίες μπορεί να προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις.

Το TAE KWON DO είναι μια πολεμική τέχνη που εμφανίστηκε πρώτα στην Κορέα πριν από 2.000 χρόνια και σήμερα θεωρείται το πρώτο άθλημα από όλες τις πολεμικές τέχνες στον κόσμο. Το 1995 πήρε την ονομασία του που σημαίνει: Τae=πόδι και λάκτισμα, Κwon=χέρι και γροθιά και do=μυαλό και τέχνη. ToTAE KWON DO έχει 6 ολόκληρες ζώνες την Hintin-άσπρη, Noranti-κίτρινη, την Tzoranti-πράσινη, την Baranti-μπλε, την Balanti-κόκκινη και την Yiontatzi-μαύρη. Τα χρώματα των ζωνών συμβολίζουν: το άσπρο=την γέννηση-τα πρώτα βήματα, το κίτρινο= το Φθινόπωρο, το πράσινο= την άνοιξη, το μπλε= τον ουρανό, το κόκκινο=τη φωτιά και μαύρη όλα τα χρώματα μαζί. Το ξέρατε ότι το άσπρο χρώμα της στολής του TAE KWON DO συμβολίζει την ειρήνη και την δημιουργία; Μετά από της ζώνες που σας ανέφερα είναι τα ΚUP τα οποία είναι η βαθμολογική κλίμακα από την άσπρη μέχρι την μαύρη ζώνη και αρχίζει από το 10 μέχρι το 0 (μηδέν). Στα κορεάτικα η προσοχή είναι TZARIOT και ο έτοιμος είναι TSOUBI. Αυτές οι δυο λέξεις είναι πολύ σημαντικές όπως και το να φωνάζουμε όταν εκτελούμε τεχνικές TAE KWON DO, γιατί αυτό μας δίνει μεγαλύτερη δύναμη και αποσπά την προσοχή του αντιπάλου. Αυτές τις τεχνικές τις παίρνουμε από τα POYMSE τα οποία είναι τεχνικές αυτοάμυνας με ένα φανταστικό αντίπαλο που έχουν εξήγηση και λογική και είναι τοποθετημένες σε μια λογική σειρά. Όλα τα POYMSE είναι 17 όμως τα πρώτα οχτώ είναι από την άσπρη έως και την μαύρη ζώνη 1 DAN. Οι ασκούμενοι μαθαίνουν τα πρώτα 8 POYMSE. Από το 9ο POYMSE (koryo) και πάνω αφορούν τις μαύρες ζώνες.

Στην Ελλάδα το TAE KWON DO είναι πολύ δημοφιλές άθλημα και έχουμε πολλές παγκόσμιες διακρίσεις. Ο Μιχάλης Μουρούτσος αναδείχτηκε χρυσός ολυμπιονίκης το 2000, η Έλλη Μυστακίδου αργυρή ολυμπιονίκης το 2004 και ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης αργυρός ολυμπιονίκης το 2004 και το 2008.

]]> https://schoolpress.sch.gr/metintsanta/?feed=rss2&p=160 0