Κομμάτια: 50-60

•  3 κούπες ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο
•  1 κούπα χυμός πορτοκαλιού
•   1 κούπα ζάχαρη
•  1 κουτ. γλυκού κανέλα σε σκόνη
•  1/2 κουτ. γλυκού γαρίφαλο σε σκόνη
•  1/2 κούπα κονιάκ ή ρακή
•  1 κούπα σιμιγδάλι ψιλό
•  3 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
•  1 κουτ. γλυκού σόδα
•  9 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Σιρόπι

•  1½ κούπα νερό
•  1½ κούπα μέλι
•  2 κούπες ζάχαρη λευκή κρυσταλλική

Πασπάλισμα

•  1½ κούπα καρυδόψιχα,ψιλοκομμένη
•  1/2 κούπα σουσάμι, καβουρδισμένο
•   1/4 κουτ. γλυκού γαρίφαλο σκόνη
•   1 κουτ. γλυκού κανέλα σκόνη
•  2 κουτ. σούπας ξύσμα λεμονιού

Διαδικασία

1. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C και στρώνουμε τη λαμαρίνα του φούρνου με λαδόκολλα.

Σιρόπι

1. Βράζουμε όλα τα υλικά σε βαθιά κατσαρόλα για 5 λεπτά (μετρώντας από τη στιγμή που θα αρχίσει να κοχλάζει) και αποσύρουμε από τη φωτιά.
2. Αφήνουμε να κρυώσει.

 Μελομακάρονα

1. Βάζουμε σε βαθύ μπολ το λάδι με τον χυμό πορτοκαλιού, τη ζάχαρη, την κανέλα, το γαρίφαλο και το ποτό και τα ανακατεύουμε με το σύρμα.
2. Προσθέτουμε το σιμιγδάλι, το μπέικιν, τη σόδα και σταδιακά ρίχνουμε το αλεύρι, ζυμώνοντας απαλά και για λίγη ώρα, μέχρι να σχηματιστεί ένα μαλακό ζυμάρι.
3. Παίρνουμε μία γενναιόδωρη κουταλιά ζύμης και την πλάθουμε σε σχήμα οβάλ.
4. Τακτοποιούμε στο ταψί και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία μέχρι να τελειώσει η ζύμη.
5. Ψήνουμε για 30 λεπτά, μέχρι να ροδίσουν.
6. Ξεφουρνίζουμε και, όπως είναι ζεστά, τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το κρύο σιρόπι και τα βυθίζουμε για 3 λεπτά.
7. Τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τα τακτοποιούμε σε πιατέλα.

Πασπάλισμα

1. Αλέθουμε στον πολυκόφτη όλα τα υλικά και πασπαλίζουμε με το μείγμα τα μελομακάρονα στην επιφάνεια.

Η συνταγή πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ζάχαρη & Αλεύρι, τεύχος 47.

Κύριος σκοπός των τραγουδιών αυτών είναι μετά τις αποδιδόμενες ευχές τα «Χρόνια Πολλά» το φιλοδώρημα, είτε σε χρήματα (σήμερα) είτε σε προϊόντα (παλαιότερα). Σχετική μ” αυτό είναι και η παρασκευή «κουλούρας» ονομαζόμενη «κολλίκι» (Βέροια) ή «κουλιαντίνα» (Σιάτιστα) και εξ αυτών οι φέροντες αυτά ονομάζονται «Κουλουράδες» ή «Φωτάδες»

Τα κάλαντα ξεκινούν κυρίως με χαιρετισμό στη συνέχεια αναγγέλλουν τη μεγάλη χριστιανική εορτή που φθάνει και καταλήγουν σε ευχές. Τα κάλαντα ψάλλονται στην Καθαρεύουσα, κάτι που υποδηλώνει άμεση καταγωγή τους από τους Βυζαντινούς χρόνους και ειδικότερα για τις Καλένδες του Ιανουαρίου, αν και τα τοπικά ιδιώματα/διάλεκτοι επίσης χρησιμοποιούνται.

Ο μεγάλος αριθμός των διαφόρων παραλλαγών εξανάγκασε να διακρίνονται αυτά σε εθνικά ή αστικά και στα τοπικά ή παραδοσιακά (κατά περιοχή). Στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα έχουν καταμετρηθεί περισσότερες από τριάντα παραλλαγές μόνο στον Ελλαδικό χώρο. Σήμερα εκτός των παραπάνω έχουν εισαχθεί και διάφορα ξένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μερικά από τα οποία έχουν μεταγλωττιστεί στα ελληνικά και χρησιμοποιούνται κάποιες φορές επιπρόσθετα με τα παραδοσιακά.

Επίσης και η ημέρα που ψάλλονται τα κάλαντα σε ορισμένες περιοχές ονομάζονται «Κάλαντα» (Κόλιντα, Κόλεντας, Κόλιαντας) με εξαίρεση τη νήσο Μήλο που ψέλνονταν μόνο τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συντασσόμενα κάθε φορά νέα κάλαντα, με τα οποία όμως ζητούσαν οικονομική συνδρομή για κάποιο κοινωνικό σκοπό (π.χ. ανέγερση ή επιδιόρθωση ναού) δίδοντας και συμβουλές προς τους άρχοντες η παρατηρήσεις με σκωπτικό χαρακτήρα. Τέτοιες είναι και οι σχετικές «μαντινάδες» της Κρήτης ή «κοτσάκια» της Νάξου με σκωπτικό επίσης χαρακτήρα που ψάλλονται ως «κάλαντα».

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να πατήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΘΙΜΑ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ

Το Δωδεκαήμερο κατέχει σημαντικότατη θέση στην ελληνική λαϊκή λατρεία, επειδή συνδέεται με τις παραπάνω μεγάλες εορτές, ενώ περιέχει και την Πρωτοχρονιά. Κατά τη λαϊκή παράδοση, από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι τα Θεοφάνια, οπότε «τα νερά είναι αβάφτιστα», ανεβαίνουν οι Καλικάντζαροι στην επιφάνεια της γης από τον Κάτω Κόσμο, μπαίνουν στα σπίτια από την καπνοδόχο και τα αναστατώνουν. Για να τους διώξουν, οι ένοικοι σχεδιάζουν το σημείο του Σταυρού σε διάφορα μέρη του σπιτιού και φροντίζουν να έχουν αναμμένη φωτιά. Ειδικότερα, στη Χίο και στη Θράκη ολόκληρο το Δωδεκαήμερο καίει στη «γωνιά» ένα χοντρό κούτσουρο, το «χριστόξυλο» ή «σκαρκάντζαλος». Τη στάχτη από το ξύλο αυτό την έριχναν στους αγρούς για να τους προφυλάξουν από κάθε κακό. Σχετικό έθιμο είναι και το άναμμα μεγάλης φωτιάς στο ύπαιθρο κατά την προπαραμονή, την παραμονή ή ανήμερα των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανίων, με σκοπό το διώξιμο των δαιμονίων.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το

ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ