Συνέντευξη

hhΣυνέντευξη

 

(Η παρακάτω συνέντευξη έχει ως στόχο να καταδείξει τη συμβολή του τρόπου λειτουργία της οικογένειας στην αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου )

-Κύριε Καραπιπέρη, μιλήστε μας για την κατανομή των δουλειών στο σπίτι σας στα παιδικά σας χρόνια.                                  -Εγώ γεννήθηκα από ένα ζευγάρι φτωχών εργατών αγροτών. Ο μπαμπάς μου όλο το χρόνο εργαζόταν ως καπνεργάτης σε καπνεργοστάσια ή καπναποθήκες της περιοχής Αγρινίου. Η υπόλοιπη οικογένεια, δηλαδή η μάνα μου και εμείς τα τέσσερα αδερφάκια, ασχολούμασταν με την καλλιέργεια του καπνού. Το καπνό ήταν μια εργασία οικογενειακή στην οποία πρόσφεραν όλοι από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο. Ξεκινούσε η δουλειά του καπνού από τη σπορά σε φιντάνι γύρω  στο Φεβρουάριου με Μάρτιο μήνα. ‘Ύστερα είχαμε τη μεταφύτευσή του στο χωράφι τον Απρίλιο και Μάη μήνα. Ακολουθούσε τον Ιούνιο περίπου το σκάλισμα και το πότισμα. Μέχρι τότε εμείς τα παιδιά βοηθούσαμε στις εργασίες αυτές παράλληλα με τις υποχρεώσεις μας στο σχολείο. Τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και μερικές φορές το μισό Σεπτέμβρη η δουλειά του καπνού κορυφωνόταν με την περισυλλογή από το χωράφι και την τυποποίηση του με το αρμάθιασμα σε βαντάκια. Το χρόνο αυτό απαλλασσόμενοι και από τις σχολικές μας υποχρεώσεις, λόγω διακοπών, η ασχολίας μας με τον καπνό ήταν καθημερινή και πολύωρη. Ξυπνάγαμε τρεις η ώρα τα μεσάνυχτα για να μεταβούμε στο χωράφι, για να μαζέψουμε καπνό και ύστερα το μεταφέραμε στο σπίτι, στο χώρο της αποθήκης για το αρμάθιασμα το οποίο μας έπαιρνε σε χρόνο μέχρι αργά το απόγευμα. Η μάνα ήταν η κολόνα του σπιτιού γιατί παράλληλα με την εργασία της στον καπνό είχε και τη φροντίδα όλης της οικογένειας όσον αναφορά τα βασικά: φαγητό, καθάρισμα σπιτιού, πλύσιμο ρούχων κτλ. Δουλειές στις οποίες βοηθούσε και η μεγάλη μας αδερφή. Για όλους δεν υπήρχε, παρόλο το μικρό της ηλικίας μας (εγώ να φανταστείτε εργαζόμουν στα καπνά από 5 χρονών), το δεν μπορώ ή το είμαι κουρασμένος ή το βαριέμαι σαν σκέψη. Οι δουλειές του καπνού αν και σκληρές επιβάλλονταν να γίνουν στην ώρα τους  και γίνονταν. Θέλω να σημειώσω στο σημείο αυτό ότι και ο πατέρας όταν σχολούσε από τη σκληρή δουλειά του καπνεργάτη χωρίς να απαιτήσει και αυτός ξεκούραση από τη βασική του δουλειά, καταπιανόταν και αυτός με το αρμάθιασμα μέχρι τέλους. Μπορώ τώρα στην ώριμη ηλικία που βρίσκομαι να πω ότι το καπνό ήταν μια σκληρή δουλειά που απέδιδε όμως αρκετά χρήματα αλλά είχε και τα θετικά πέρα από το κέρδος. Η οικογένεια και ιδίως τα παιδιά μάθαιναν στη συλλογικότητα, στην αλληλοβοήθεια και αναγκαζόταν εκ της φύσεως να βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας τον άλλον για πολλές ώρες και πολλές μέρες πράγμα που μεγάλωνε την αγάπη ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς. Όλοι προσφέραμε στο εισόδημα της οικογένειας και όλοι νιώθαμε ικανοποίηση για το αποτέλεσμα. Για μένα είναι αξέχαστες οι στιγμές παρόλο την ταλαιπωρία που έχω απ’ τη δουλειά μου, αν θες την πατρίδα μου, με βοήθησαν να τα καλλιεργήσω η αγροτική αυτή ζωή. Και περιληπτικά να αναφέρω η δουλειά του καπνού δε σταματούσε εκεί στο Σεπτέμβριο αλλά ολοκληρωνόταν εκεί μέσα στο Νοέμβριο με την τελική τυποποίησή του σε δέματα.

   –Υπήρχε αυστηρότητα ανάμεσα σε εσάς τα παιδιά και αν ναι ποιες ήταν οι τιμωρίες που σας επιβάλλονταν;                          -Δε θα το ‘λεγα αυστηρότητα, υπήρχε μια ίση κατανομή των ρόλων και  καθένας αναλάμβανε τις ευθύνες του. Ο σεβασμός εμάς των παιδιών προς στους μεγαλύτερους δηλαδή τους γονείς εκμηδένιζε τα λάθη ή τις παραλήψεις όποτε δεν είχε θέση στη σχέση μας ούτε η αυστηρότητα ούτε οι τιμωρίες.                                                                                                           –Πώς κρίνετε το ρόλο της σημερινής οικογένειας, μιας οποιασδήποτε;

  -Σωστές οικογένειες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα. Τη σωστή οικογένεια την κάνουν οι σωστοί  γονείς και τα παιδιά που μαθαίνουν να σέβονται τον εαυτό τους και τους γονείς τους. Σίγουρα στα παλαιότερα χρόνια που ο σεβασμός ήταν προτεραιότητα στη σχέση των ανθρώπων, οι οικογένειες ήταν ακόμα πιο καλές από σήμερα. Σήμερα ίσως ο μοντερνισμός και η ισοπέδωση των αξιών (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια) με συμμέτοχο το κακό ρόλο των μέσω μαζικής ενημέρωσης έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στη λειτουργία των οικογενειών. Τα μέλη της οικογένειας απομονώνονται (σύμφωνα πάντα με το καινούριο τρόπο ζωής) ο καθένας στο αντικείμενό του, χωρίς να συνυπάρχουν με συνέπεια την αποξένωση και εν τέλει την ασέβεια. Αν μια οικογένεια μάθει να τρώει μαζί, να συζητάει μαζί, να περνάει ώρες μαζί, να αντιμετωπίζει τα προβλήματα από κοινού, τότε λιγοστεύουν οι πιθανότητες να μην πετύχουν στη κοινωνία τα μέλη της και κυρίως τα παιδιά γιατί αυτά είναι το ευαίσθητο  κοινωνικό κομμάτι.

                                                                                  Αντωνία Καραπιπέρη

Σχολιάστε

Top