Ζωή σε λόγου μας…!

death-penaltyΗ θανατική ποινή είναι ένα είδος ποινής που επιβάλλεται σε έναν εγκληματία από τις αρχές του κράτους στο οποίο βρίσκεται. Η τιμωρία αυτή σημαίνει αφαίρεση της ζωής του ανθρώπου που διέπραξε το κακούργημα,συνήθως με βίαιους τρόπους,όπως είναι ο αποκεφαλισμός,ο διαμελισμός,ο εντοιχισμός,η ηλεκτρική καρέκλα,η καύση,η σταύρωση και άλλες απάνθρωπες μέθοδοι. Η θανατική ποινή στην Ελλάδα καταργήθηκε το 1993 και η κατάργηση της αυτή επιβεβαιώθηκε το 2001,ύστερα από συνταγματική αναθεώρηση. Το είδος αυτό τιμωρίας έχει καταργηθεί και σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.,αλλά εξακολουθεί να εφαρμόζεται σε ορισμένες πολιτείες των Η.Π.Α.,της Κίνας και,γενικότερα,του Μουσουλμανικού Κόσμου. Παρά το γεγονός αυτό η θανατική ποινή είναι ευρέως μη αποδεκτή και καταδικάζεται από πολλούς,αλλά οι λόγοι καταδίκασής της θα πρέπει να τονίζονται συνεχώς,αφού δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι η θανατική ποινή αποτελεί κατάλληλο τρόπο τιμωρίας και δεν θα έπρεπε να κατατρέχεται και να καταργείται.

   Καταρχάς,η θανατική ποινή είναι ένας πραγματικά βίαιος,άσχημος και ακατάλληλος τρόπος τιμωρίας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή ενός ανθρώπου,ακόμα και αν ο ίδιος αυτός άνθρωπος έχει αφαιρέσει ίσως τη ζωή ενός άλλου ατόμου. Η ποινή αυτή είναι ουσιαστικά ένα είδος παραδειγματικής τιμωρίας,η οποία όμως δεν είναι ούτε αποτελεσματική,ούτε δίκαιη και μπορεί να επιφέρει αποτελέσματα έως και αντίθετα από τα επιθυμητά. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο σωφρονισμού στο άτομο,καθώς το ίδιο δεν έχει την ευκαιρία και τον χρόνο να επεξεργαστεί το λάθος του και να το κατανοήσει. Πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους πως όσοι επιθυμούν και έχουν την δυνατότητα να εκτελέσουν έναν άνθρωπο,με πρόφαση ένα έγκλημα που αυτός έχει διαπράξει,δεν είναι άτομα άξια εμπιστοσύνης ή άτομα άξια προς μίμηση. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν προσωπικότητες διαταραγμένες,οι οποίες επιθυμούν κάθε άλλο από το να αποδώσουν δικαιοσύνη. Η τραγωδία που πηγάζει από τη θανατική ποινή,η οποία ουσιαστικά είναι ένα επιπλέον έγκλημα που προστίθεται στο προηγούμενο,γίνεται ακόμη μεγαλύτερη εφόσον εξυπηρετεί προσωπικά αισθήματα απόλαυσης,διασκέδασης και ευχαρίστησης. Είναι γνωστό πως όταν πραγματοποιείται η εκτέλεση μίας τέτοιας ποινής,το πλήθος του κόσμου που την παρακολουθεί είναι τεράστιο,ενώ στα παλαιότερα χρόνια οι άνθρωποι στις αρρένες διασκέδαζαν βλέποντας άλλους συνανθρώπους τους να υποφέρουν προτού γίνουν τροφή για τα άγρια θηρία. Παρ’ όλ’ αυτά,υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υποστηρίζουν την θανατική ποινή ως κατάλληλη τιμωρία για κάποιον που έχει διαπράξει φόνο ή παιδεραστία,καθώς πιστεύουν ότι μόνο έτσι είναι δυνατή η ανακούφιση στον κύκλο του θύματος. Οι άνθρωποι αυτοί οφείλουν να καταλάβουν πως ο θυμός και το αίσθημα της εκδίκησης δεν είναι συναισθήματα τα οποία πρέπει να αφήνουμε να μας επηρεάζουν σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις. Ένα οργανωμένο,εκσυγχρονισμένο και,υποτίθεται,πολιτισμένο κράτος δεν θα έπρεπε να προσπαθεί με κάθε ευκαιρία να εκδικηθεί τους πολίτες του. Εξάλλου,ο πόνος που νιώθει κάποιος ύστερα από το χαμό ενός αγαπημένου του προσώπου τον καθιστά ευάλωτο συναισθηματικά και το αν οι αντιδράσεις αυτού του ατόμου είναι σωστές ή όχι οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στα ερεθίσματα και τις ιδέες που οι υπόλοιποι του περνούν,τα οποία ερεθίσματα και ιδέες είναι βασικό να βασίζονται στην απόδοση δικαιοσύνης με τον σωστό τρόπο και όχι με της σκέψη προσωπικών συμφερόντων.

   Συμπερασματικά,η θανατική ποινή δεν είναι ένα είδος τιμωρίας το οποίο βοηθά στη σωστότερη απόδοση δικαιοσύνης. Είναι,αντιθέτως,μία πράξη,η οποία μέσα από τον απάνθρωπο χαρακτήρα της μπορεί να γεννήσει περισσότερη βία από αυτή που ήδη υπάρχει στον κόσμο. Εξάλλου,δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η θανατική ποινή δεν χαρακτηρίζεται από πολλούς ως “η εσχάτη των ποινών” άδικα και χωρίς κανέναν λόγο.

1 σχόλιο στο Ζωή σε λόγου μας…!

Σχολιάστε

Top