Η μαμά μου κι εγώ αφήσαμε την αδερφή και την γιαγιά μου στο σπίτι . Λίγο πριν νυχτώσει βγήκαμε . Εγώ πήρα το πατίνι μου μαζί .

Άρχισε να νυχτώνει … Η μαμά μου μιλούσε στο κινητό με την θεία μου , την Έλλη. Εγώ έτσι όπως γλιστρούσα με το σκούτερ σκόνταψα πάνω σε μια κοτρόνα και τότε έχασα τον έλεγχο . Για να μην πέσω πάνω στον τοίχο , του σκοτεινού στενού , γύρισα το πόδι μου και έπεσα στην τραχεία επιφάνεια του χωματόδρομου . Τα πόδια μου , στα γόνατα , είχαν γεμίσει από αίμα . Με το κλαμένο  πρόσωπο πήγα στην ψύχραιμη , όπως λέει τώρα , μαμά η οποία εξακολουθούσε να μιλά στο τηλέφωνο και κοιτούσε το υπερθέαμα .

Ενώ έκλαιγα , με πήγε στα ενοικιαζόμενα δωμάτια για να πάρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου και να με πάει κάπου όπου μπορούν να σταματήσουν την έντονη αιμορραγία . Στο ισόγειο κιόσκι βρίσκονταν μια οικογένεια Σέρβων με τον κούκλο γιό τους , που μου άρεσε . Δυστυχώς με είδε σε αυτά τα χάλια . Τότε σκούπισα τα μάτια μου και στάθηκα στο ύψος  μου , παρόλο τον πόνο .

Η μαμά μου γνώριζε ότι το κέντρο υγείας ήταν κλειστό . Έτσι με πήγε στο κοντινό φαρμακείο . Με καθάρισαν με ιώδιο , ψέκασαν τα γόνατα μου με κάτι που έτσουζε και έβαλαν πολύ μεγάλα τσιρότα .

Μια αξέχαστη εμπειρία ζωής . Δεν θα το ξεχάσω ποτέ , γιατί μου έμεινε και ένα σημάδι  για να μου θυμίζει τι έκανα μικρή .

Σοφία Μπαμπατζιάνη

και έλεγχος συντακτικής επιτροπής

Γιάννα Τορτοπίδου

Φορτωμένη με την τσάντα στην πλάτη προχωρώ προσεκτικά να μη βρέξω τα παπούτσια μου από τα νερά της χθεσινής ,βραδινής βροχής . Ένας κύριος όμως πότιζε κι άλλο τις λασπότρυπες, σπρώχνοντας τα νερά από το πεζοδρόμιο στο δρόμο.

Μη μπορώντας πια να περπατήσω απ’ τα πολλά νερά στο δρόμο πήδηξα στο πεζοδρόμιο  που δεν είχε τόσα. Ένα αμάξι όμως πέρασε και έβρεξε τα ρούχα και τα παπούτσια μου.

Έφυγα λασπωμένη από πάνω μέχρι κάτω, στο σπίτι για να αλλάξω. Μόλις τελείωσα έτρεξα με όλη μου τη γρηγοράδα, χωρίς να υπολογίζω δρόμους και περαστικούς.

Έσκυψα και χώθηκα μέσα στη γραμμή μου. Δεν πρόλαβα ούτε την προσευχή, ούτε το ράντισμα με τον Αγιασμό. Πρόλαβα όμως την ευχή του Παπά « Καλή σχολική χρονιά σε όλους!!»

Ένα μάθημα πήρα από αυτή τη μέρα: ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΞΕΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ!!!!!!!

Ευφροσύνη Βασάρα

Συντακτική Επιτροπή

Γιάννα Τορτοπίδου

Νεκταρία – Δήμητρα  Ρουμπιδάκη

Οι λάθος αποφάσεις οδηγούν κάποιες φορές σε πόνο , είτε συναισθηματικό είτε σε σωματικό .

Για μια τέτοια , δική μου λανθασμένη απόφαση ,  θα σας μιλήσω, η οποία συνέβη μια καλοκαιρινή ηλιόλουστη ημέρα .

Ήταν ένα μεσημέρι του Ιούλη .Μια εβδομάδα πριν είχαν αρχίσει οι καλοκαιρινές μας διακοπές στο πατρικό της μητέρας μου στη Νέα Καλλικράτεια . Θα έπεφταν όλοι για ύπνο αλλά εγώ δεν ήθελα . Έτσι είπα στη μητέρα μου , ότι θα διάβαζα ένα βιβλίο .

Φυσικά , όταν κοιμήθηκαν όλοι , εγώ αντί να τηρήσω τα λεγόμενά μου , πήρα το ποδήλατό μου για να πάω μια βόλτα .

Με τον ενθουσιασμό της σκανταλιάς ξεχύθηκα στην  κατηφόρα του σπιτιού μου με μεγάλη ταχύτητα. Δεν σκεφτόμουν τίποτα , δεν φοβόμουν τίποτα , παραμόνο οδηγούσα και γελούσα . Το χαμόγελο όμως έσβησε από τα χείλη μου στην πρώτη διασταύρωση . Καθώς πήγα να περάσω , δεν πρόσεξα το αυτοκίνητο που ερχόταν και για να μην πέσω πάνω του , έστριψα απότομα και έπεσα δίπλα στο αμάξι . Ο οδηγός όμως σταμάτησε και βγήκε για να με  βοηθήσει . ¨Ημασταν έντρομοι φυσικά και οι δύο για το τι θα μπορούσε να συμβεί .

Με πολύ ευγένεια με βοήθησε να σηκωθώ . Πονούσε όλο μου το κορμί . Το ποδήλατό μου υπέστη σοβαρές ζημιές . Στραπατσαρισμένη συναισθηματικά και σωματικά πήγα κουτσαίνοντας στο σπίτι .

Η μητέρα μου που είχε μόλις ξυπνήσει έβγαλε όλους τους επιδέσμους και τα φάρμακα για να με περιποιηθεί .

Μετά από μια ώρα συζήτησης και συμβουλών μπήκα δύο μέρες τιμωρία . Όχι , ότι χρειαζόταν , αφού το πάθημα μου έγινε μάθημα .

Έτσι λοιπόν δεν είπα ξανά ψέματα στη μαμά μου , κοιμόμουν όλα τα μεσημέρια και οδηγούσα προσεκτικά .

Έφη Χατζηκοντέλη

Συντακτική Επιτροπή

Σοφία Μπαμπατζιάνη

Γιάννα Τορτοπίδου

]]> https://schoolpress.sch.gr/molibia/?feed=rss2&p=167 0 https://schoolpress.sch.gr/molibia/?p=166 https://schoolpress.sch.gr/molibia/?p=166#comments Thu, 02 Apr 2015 12:24:15 +0000 ΣΛΗΜΙΣΤΙΝΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ http://schoolpress.sch.gr/molibia/?p=166 Ένα καλοκαιρινό πρωϊνό, πριν από 6 περίπου χρόνια , ξεκινήσαμε με τη μαμά μου απ’ το σπίτι, να πάμε για ψώνια.

Ενώ περπατούσαμε, σταματήσαμε σε ένα φανάρι που ήταν πράσινο, για να δούμε εάν ερχόταν κάποιο αυτοκίνητο ή μηχανάκι για να περάσουμε. Αφού βεβαιωθήκαμε πως δεν ερχόταν κανείς, συνεχίσαμε για να περάσουμε απέναντι.

Ξαφνικά, ένα μηχανάκι που ερχόταν με φόρα, έπεσε πάνω μας , με αποτέλεσμα να χτυπήσει τη μαμά μου και να πέσει πάνω μου, ρίχνοντάς με κάτω.

Ο μηχανόβιος που μας είχε τρακάρει, μας ρώτησε αν αισθανόμαστε καλά ή αν θέλουμε λίγο νερό. Εμείς του απαντήσαμε πως ήμασταν εντάξει και προσπαθήσαμε να σηκωθούμε.

Όμως ακριβώς εκείνη τη στιγμή, όλοι οι μαγαζάτορες της γειτονιάς, μαζεύτηκαν γύρω μας και μας πρόσφεραν όλοι μαζί νερό.

Τότε αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή, με τόσο κόσμο γύρω μας αλλά και ζαλάδα ταυτόχρονα! Επίσης με πονούσε ολόκληρη η μισή πλευρά του σώματός μου.

Αφού καθίσαμε λίγο να ξεζαλιστούμε, αποφασίσαμε να γυρίσουμε , πίσω στο σπίτι, κι από ‘τι καταλαβαίνετε, τελικά δεν καταφέραμε να πάμε για ψώνια.