Editorial: Ένα «γεια» στη χρονιά που έφυγε!

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:28 +0000

Στην ανάσα ενός μήνα και κάτι, εν έτει 2017. Ο γέρος χρόνος αποχώρησε κουβαλώντας θύμησες καλές και κακές για τον καθένα μας. Μετρώντας μέρες όμορφες, ευτυχισμένες και ελπιδοφόρες, αλλά και μέρες δύσκολες και απογοητευτικές. Αυτό βέβαια που λησμονούμε πάντα είναι πως δεν φεύγει η χρονιά, εμείς φεύγουμε, εμείς προχωράμε μπροστά … ψιθυρίζοντας συνήθως το γνώριμο τραγουδάκι των παιδικών μας χρόνων :

Γέρε χρόνε φύγε τώρα
πάει η δική σου η σειρά….

Μα κι αν φεύγεις μακριά μας
στην καρδιά μας πάντα ζει
κάθε λύπη και χαρά μας
που περάσαμε μαζί

Τελικά, πάντα είναι δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Και τι βιασύνη κι αυτή, καθετί που παλιώνει να το πετάμε. Και όμως είναι τόσο γοητευτικό το άρωμα του παλιού……. Άλλωστε καθετί παλαιό, είναι πολύτιμο και ακριβό. Στα παλαιοπωλεία ανακαλύπτουμε μικρούς σπάνιους θησαυρούς. Το καλό και δυνατό κρασί είναι το παλαιωμένο. Τα παλαιά κοσμήματα φυλάσσονται σαν κειμήλια αξίας. Οτιδήποτε παλιό αφήνει πίσω το δικό του αποτύπωμα…. Αποφασίσαμε λοιπόν και εμείς, ανοίγοντας το σεντούκι των αναμνήσεων, να κάνουμε μια βουτιά στο παρελθόν και ξετυλίγοντας το κουβάρι του γέρο χρόνου να μεταμορφώσουμε το παρθενικό τεύχος μας σε παλαιοπωλείο αναμνήσεων της χρονιάς που πέρασε…. σκεπτόμενοι τους στίχους του Κλέαρχου Καρθαίου (μελοποιημένους από τα «Διάφανα Κρίνα») :

… Ακόμα κι αν αυτοί που ήμασταν δεν μείναμε,
ακόμα κι αν αυτοί που θέλαμε δεν γίναμε,
είμαστε ακόμα εδώ
ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους …

Καλλιόπη Καλποδήμου, Φιλόλογος – Θεατρολόγος

Συνέντευξη από τον οργανοποιό κ. Δημήτρη Δάρα

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:27 +0000

Την συνέντευξη πήραν οι μαθήτριες Μάγια Γκλεζάκου και Δήμητρα Προκοπίου

Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με την μουσική και ειδικότερα με αυτήν τη δουλειά;

Θέλω, αρχικά, να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση. Η επιλογή μου, βέβαια, να απαντήσω γραπτά στις ερωτήσεις σας αποτέλεσε για μένα έναν δύσκολο δρόμο επικοινωνίας, γιατί απουσιάζει ο διάλογος, η συνομιλία. Για έναν χαοτικό χαρακτήρα, όμως είναι πεπερασμένος και ελλιπής τρόπος, καθώς δεν υπάρχουν σοφοί, αλλά «γηράσκοντες αεί διδασκόμενοι» μέσα από τον αντίλογο. Αυτά σαν μια μικρή εισαγωγή.

Θεωρώ ότι ο ήχος και η μουσική είναι η ουσία που ρέει από και προς το αυτί μας, «ους- ία». Μια ουσία που δεν βλέπουμε, δεν αγγίζουμε, δε γευόμαστε (χρώματα, εικόνες, ήχος απαλός βελούδινος, γλυκός κ.λπ.) Μια ουσία μαγική που βγαίνει από τον «μαγικό αυλό» οδηγώντας μας από την έκσταση και την νιρβάνα ως την απόλυτη σύζευξη με το θειο «σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα, βάλε στα όργανα φωτιά». Στα τρία μου χρόνια, το 1963, απέκτησα την πρώτη μου φυσαρμόνικα μαζί με ένα πλαστικό όπλο. Ακολούθησαν καραμούζες από καλάμι άγριας βρώμης και μια οκαρίνα από κέλυφος καβουριού. Τα πρώτα χειροποίητα παιχνίδια μαζί με μια σφεντόνα και ένα τόξο από τον καλό και ευαίσθητο πατέρα μου. Ο μικρός μάστορας είχε γεννηθεί μέσα μου. Είχα αποφασίσει τι θα γίνω όταν μεγαλώσω- θα έφτιαχνα παιχνίδια σαν αυτά που υπήρχαν πριν τον ηλεκτρισμό με τα οποία έπαιζαν τα παιδιά στο χωριό. Το ταξίδι μου σαν μικρός μάστορας είχε αρχίσει.

Ποιες είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνει κάποιος κατασκευαστής οργάνων;

Ό,τι αγαπάς το μαθαίνεις εύκολα. Εκτός από υλικά και εργαλεία, απαιτούνται δεξιότητες και φαντασία, ευαισθησία. Και νομίζω πως η ανάγκη να εκφράσεις τα συναισθήματά σου στη μούσα που σε ενέπνευσε, αυτή η ανάγκη οξύνει τη φαντασία, σε κάνει δημιουργό, κάτι σαν ποιητή- μεγάλη λέξη θα μου πεις- που παράγει έργο για το δήμο, που παράγει συναισθήματα. Η γνώση των υλικών, η φυσική και η γεωμετρία, πάντα μαζί με την καλλιτεχνική αίσθηση, είναι τα συστατικά για να κατασκευάσεις ένα μουσικό όργανο ή πολύ περισσότερο να το δημιουργήσεις. Η διαρκής έρευνα, το πείραμα και η εμπειρία ανοίγουν δρόμους για να βελτιώνονται και να δημιουργούνται νέα. Από τα »ντέφια, νταούλια, κρόταλα» ως το βιολί, το πιάνο, την ύδραυλι διανύσαμε μεγάλες αποστάσεις σ” αυτήν τη διαδρομή. Η πινακίδα οδηγεί στο άπειρο.

Τι απαιτεί η δουλειά σας;

Θεωρώ ότι είμαι ερασιτέχνης, κάτι σαν εραστής της τέχνης με μπούσουλα φιλοσοφικό το «τα πάντα ρει». Επηρεασμένος από τον Αρχιμήδη και τον Tesla προσπαθώ να κατασκευάζω παιχνιδάκια που επαγωγικά θα εκπέμπουν μηνύματα που συγκινούν, αποβλέποντας σε μια κοινωνία που θέλει να κοινωνήσει τη μαγεία της τέχνης, χωρίς ανταγωνισμούς και έπαθλα, κάτι σαν τους «αυλικούς αγώνες». Μια κοινωνία μαγεμένη από τα μεγάλα κλασικά αριστουργήματα, τους ρυθμούς και τις μελωδίες της παράδοσης μέχρι το Jamming που είναι η επιταγή των καιρών με »One love, one heart. Let’s get together and be all right!» Σ” αυτήν τη διαδικασία πρωταγωνιστές είναι οι μουσικοί και ο πολιτισμός.

Για την κατασκευή ενός οργάνου είναι απαραίτητη η συνεργασία με τον μουσικό. Το όργανο πρέπει να είναι αρμονικό, ευκολόπαιχτο, ελαφρύ -θα ‘λεγα όταν συντονιστεί το βάρος του να μηδενίζεται – όμορφο, γερό και να ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση του μουσικού. Χρειάζεται να έχει κανείς γνώσεις για τη μοριακή δομή των υλικών. Ξύλα, μέταλλα, κόκαλα, πλαστικά και δέρματα διαθέτουν μοριακή δομή που προσδιορίζει την ιδιοσυχνότητα τους. Επίσης, πρέπει να λάβει κανείς υπόψη το μέγεθος (μήκος-πλάτος- πάχος), το σχήμα και τις συνθήκες στις οποίες θα εκτίθενται τα όργανα (σε κρύο-ζέστη υγρασία κ.τ.λ.), συνθήκες που ποικίλουν και μεταβάλλονται. Καθώς και να διαθέτει κατάλληλες κόλλες και βερνίκια. Μαζί με τη γνώση για γεωμετρία (σχήμα, γωνίες, επίπεδα, κοιλότητες κ.τ.λ.) και για τη φυσική για τις δυνάμεις που ασκούνται για να συνθέσουν ένα ευαίσθητο όργανο, ανάλογου, ισάξιου του κορυφαίου οργάνου του σώματος του κάθε Όντος, του ΩΤΟΣ. Ο μελωδικά και αρμονικά ταλαντούμενος αέρας διεγείρει το τύμπανο του αυτιού και αρχίζει το ταξίδι σε μυστικές πλευρές του σύμπαντος των λεπτών συναισθημάτων. Σπουδαίο και σημαντικό είναι, επίσης, να δίνουμε ζωή σε παλιά, εγκαταλελειμμένα όργανα, να τα βγάλουμε από τον ύπνο. Και κάτι άλλο, πρέπει να διαχειριστούμε τα άχρηστα υλικά για παραγωγή τέχνης και να αναζητήσουμε νέα υλικά.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο που γράφετε.

Τα υλικά παράγουν κάποιο ηχόχρωμα που εκφράζει τα συναισθήματα, την ψυχολογία και κυρίως τον πολιτισμό των λαών στο διάβα της ιστορίας. Κρόταλα και κραυγές κυριαρχούν στην πρωτόγονη περίοδο. Ακολουθούν απλά όργανα από καρπούς, φυτά, ζώα και οι πρώτες μελωδίες. Αργότερα, με τα εργαλεία και την βελτιωμένη ικανότητα επεξεργασίας των υλικών κατασκευάζονται πιο σύνθετα όργανα, για να εκφράσουν άλλες ανάγκες επικοινωνίας και έκφρασης συναισθημάτων, ανάλογων του πολιτιστικού επιπέδου. Κάνοντας μια παρένθεση, εξηγώντας την εξέλιξη των χορδών για παράδειγμα, θα δούμε ότι εξαιρετικά όργανα της αρχαιότητας, όπως η λύρα, η κιθάρα, η πανδουρίδα φτιάχνονται με χορδές από έντερα ζώων ή ίνες κάποιων φυτών. Ο ήχος που ήταν ικανά να παράγουν προσέφερε αρμονικές, γλυκές, βελούδινες και -μαζί με τους αυλούς- μαγικές μελωδίες, οι οποίες προκαλούσαν τα ανάλογα συναισθήματα. Η μάχη είχε άλλους ήχους, επιβλητικούς, νταούλια, σείστρα κ.λπ. Περνώντας στη βιομηχανική επανάσταση έχουμε ατσάλι στις χορδές , σκληρότερα τα συναισθήματα.. Στην πορεία γίνονται πλαστικές οι χορδές, αρκετά πλαστικά τα συναισθήματα. Μετά γίνεται μεταλλικός ο ήχος, πιο έντονα τα ντεσιμπέλ και οι παραμορφώσεις. Ηλεκτρικός ο ήχος. Οργή και rock τα συναισθήματα. Μέσα σ’ αυτήν τη διαδρομή γεννιέται το μπουζούκι. Εκφράζει τα συναισθήματα και καταχτά την πρώτη θέση στην καρδιά του Έλληνα. Κατασκευαστικά είναι ένα υπέροχο όργανο με υπέροχο ήχο που σολιστικά βρίσκεται ψηλά στη λίστα. Τη διαδρομή αυτή και την εξέλιξή του κατασκευαστικά και μουσικά προσπαθώ να παρουσιάσω.

Πώς μπορεί κάποιος να διδαχτεί την τέχνη της κατασκευής οργάνων;

Η οργανοποιία προϋποθέτει καλλιτεχνική ευαισθησία, ιδιαίτερα στον ηχο, δεξιότητες μέχρι χειρουργικής ακρίβειας, επαφή με τη φύση και σχέση με τα υλικά, πρακτικές γνώσεις φυσικής και γεωμετρίας και τέλος πολλή φαντασία. Στην κατασκευή οργάνων αρκεί ένας καλός μάστορας ή κάποιο εργαστήριο-εργοστάσιο. Το σίγουρο ειναι οτι η οργανοποιία θέλει ταλέντο. Από τα παλιά χρόνια ήταν τέχνη που έκρυβε καλά τα »μυστικά και ντοκουμέντα». Τυχερός ο κάλφας αν κατάφερνε να »κλέψει» την τέχνη. Πολλές φορές την έδινε προίκα στην κόρη. Ικανοί οργανοποιοί ήταν κυρίως Αρμένιοι. Σχολές από ό,τι γνωρίζω δεν υπήρχαν. Στη γειτονική Ιταλία η σχολή της Κρεμώνα μεγαλουργούσε κατασκευάζοντας μαντολίνα, μάντολες και αποκρυπτογραφούσε τα »μυστικά» των Αμάτι, Γκουαρνέρι και Στρατιβάρι που κυνηγούν επίδοξοι σολίστες του κόσμου μέχρι τις μέρες μας. Στη χώρα μας μέχρι τη δημιουργία των ΤΕΙ οργανοποιίας -που δυστυχώς δεν παρήγαγαν ουσιαστικό αποτέλεσμα- λειτουργούσαν μεμονωμένα εργαστήρια χωρίς μαθητευόμενους. Με εξαίρεση κάποιες προσπάθειες (π.χ. στο πανεπιστήμιο της Αθήνας με το »εντευκτήριο», το εργαστήρι του Ροζ Ντέηλυ) η οργανοποιία ζούσε το δικό της »μεσαίωνα». Σήμερα έχουν λίγο αλλάξει τα πράγματα. Έχουμε άφθονη πληροφορία να φωτίσει αυτόν τον δύσκολο χώρο τέχνης και εύκολη πρόσβαση στα υλικά. Έτσι, όλο και περισσότεροι τολμούν. Και, βέβαια, στις μέρες μας έχουμε ικανούς και σπουδαίους κατασκευαστές, κυρίως όμως γύρω από το μπουζούκι. Υστερούμε στην κατασκευή σπουδαίων παραδοσιακών οργάνων. Πρέπει σε επίπεδο δήμων, σχολείων και συλλόγων να οργανώνονται σεμινάρια, κυρίως για την κατασκευή οργάνων που τείνουν να εξαφανιστούν. Να ενισχυθούν τα ΤΕΙ με οργανοποιούς και να δημιουργηθεί σχολή Ανωτάτου επιπέδου.

Τι προσφέρει η φοίτηση σ’ ένα μουσικό σχολείο;

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:26 +0000

Δύο μαθητές απαντούν στο ερώτημα:

Γιατί κάποιος να φοιτήσει σε ένα Μουσικό Σχολείο;

Σοφία Μπάτα: Η φοίτηση σε ένα μουσικό σχολείο προσφέρει πολλά σε ένα μαθητή. Καταρχάς, ο μαθητής μαθαίνει και εξοικειώνεται με την τέχνη της μουσικής. Διδάσκεται βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική, μαθαίνει πώς να τραγουδάει αρμονικά σε μια χορωδία και έρχεται σε επαφή με μουσικά όργανα. Επιπλέον, οι μαθητές που φοιτούν σε μουσικά σχολεία έχουν εσωτερική ηρεμία, γαλήνη και χαρά. Τέλος, συναντούν παιδιά από άλλα μουσικά σχολεία με τα οποία συνεργάζονται αρμονικά και μοιράζονται τις ιδέες τους. Συνεπώς, η φοίτηση σε μουσικό σχολείο είναι ωφέλιμη για τους μαθητές, καθώς τους προσφέρει πολλές δυνατότητες.

Σπύρος Γκουριώτης:

Η φοίτηση σε ένα μουσικό σχολείο προσφέρει περισσότερα σε έναν μαθητή από όσα προσφέρει ένα συμβατικό σχολείο. Πρώτα πρώτα, στους μαθητές μουσικών σχολείων προσφέρεται δωρεάν εκμάθηση Ευρωπαϊκής και Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής, καθώς και διδασκαλία μουσικών οργάνων, γεγονός που το διαφοροποιεί από οποιοδήποτε άλλο Γενικό Γυμνάσιο και Λύκειο της χώρας μας. Έπειτα, το μουσικό σχολείο αποτελεί ποιοτικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο οι μαθητές περνούν χρόνο ευχάριστα μαζί με συμμαθητές που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. Έτσι, ο μαθητής έχει μία πληρέστερη πνευματική ανάπτυξη. Αρκεί να σκεφτούμε πως οι μαθητές σε ένα μουσικό σχολείο φοιτούν σε ένα σχολείο της αρεσκείας τους, βιώνοντας έτσι περισσότερη αγάπη και ευχαρίστηση. Επιπλέον, ας αναλογιστούμε την όρεξη και τη χαρά που έχει ένας έφηβος όταν σηκώνεται απ’ το κρεβάτι κάθε πρωί για να έρθει σε έναν χώρο που αγαπά και στον οποίο μπορεί να εκφραστεί. Απ’ την άλλη μεριά, οι μαθητές Γενικών Σχολείων φοιτούν σε ένα σχολείο επειδή «πρέπει» και όχι γιατί θέλουν. Κατά τη γνώμη μου το να είσαι μαθητής σε ένα μουσικό σχολείο αξίζει πιο πολύ -παρά από το απαιτητικό ωράριο- για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.

Αγώνες Ποδοσφαίρου στο Σχολείο μας

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:25 +0000

Στις αρχές του Μάρτη διεξήχθη στο Μουσικό Σχολείο Αργολίδας το εσωτερικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Όλες οι ομάδες έπαιξαν φανταστικά και είχαν μόνο έναν στόχο: να σκοράρουν. Ο αγώνας, όμως, που ξεχώρισε ήταν ο τελικός ανάμεσα στη Γ” γυμνασίου και την Α’ λυκείου (αγόρια). Στη διάρκεια του αγώνα το σκορ ήταν 1-0 υπέρ της Α’ λυκείου, όπου και παρέμεινε παρά τις προσπάθειες των αντιπάλων. Στις κερκίδες το κλίμα ήταν σε αθλητικά πλαίσια, δεν έλειψαν, όμως, και οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί των φιλάθλων της Α’ λυκείου. Υπήρξαν κάποιες αντιδικίες μεταξύ των αντιπάλων, χωρίς ωστόσο να γίνει διακοπή του αγώνα.

Στα κορίτσια , ο αγώνας είχε σαφώς περισσότερα γκολ, αφού το σκορ έληξε 5-0 υπέρ της Γ’ γυμνασίου. Κάποιες από τις δεκάδες φάσεις προκάλεσαν γέλιο στους θεατές.

Κωστής Ξηνταρόπουλος, Α2 Γυμνασίου

Υπάρχει ζωή σε άλλους κόσμους;

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:24 +0000

Του Κομνηνού Λέκκα, μαθητή Β” Λυκείου

Σύντομα, θα αρχίσουμε να ψάχνουμε για ζωή σε κοντινούς κόσμους, όπως ο Άρης και η Ευρώπη (που είναι δορυφόρος του Δία), με πολύ πιο αποδοτικούς τρόπους. Το πρόβλημά μας μέχρι στιγμής ήταν ότι δεν είχαμε συγκεκριμένο τρόπο να ψάχνουμε άμεσα για ζωή, μιας και οι μέθοδοί μας μέχρι σήμερα ήταν περιορισμένες μόνο στο να εξετάζουμε τη γεωλογία του πλανήτη και την ατμόσφαιρά του.

Όλο αυτό θα αλλάξει χάρη σε μια νέα τεχνική που αναπτύχθηκε από επιστήμονες της NASA στο Jet Propulsion Laboratory (JPL) της Καλιφόρνια. Την αποκαλούν «τριχοειδή ηλεκτροφόρηση» και ουσιαστικά περιλαμβάνει την αναζήτηση αμινοξέων, που είναι η βάση για κάθε μορφή ζωής. Αυτή η νέα μέθοδος ισχυρίζονται πως είναι 10000 φορές πιο αποτελεσματική από άλλες που χρησιμοποιούνται σήμερα από το Curiosity Rover (το ρομποτικό όχημα) της NASA και πιο συγκεκριμένα τον «αναλυτή δειγμάτων» (SAM) που είναι ένα όργανο του Rover για την αναζήτηση ζωής στον Άρη.

«Η μέθοδός μας αυξάνει τον αριθμό αμινοξέων που μπορούμε να ανιχνεύσουμε ανά δείγμα». Η Jessica Creamer, η επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας, ανέφερε σε μια δήλωσή της ότι «Επιπρόσθετα, μας επιτρέπει να εντοπίσουμε αμινοξέα σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις, ακόμα και σε δείγματα με πολύ υψηλές συγκεντρώσεις αλάτων». Προς έκπληξή μας, η μέθοδος αυτή θα μας βοηθήσει να αναζητήσουμε ζωή ακόμη και σε θαλάσσιους κόσμους, όπως είναι η Ευρώπη. Ένα laser θα βομβαρδίσει ένα δείγμα υγρού, ώστε να εξεταστούν τα μόρια και -με τη βοήθεια ηλεκτρικών πεδίων- θα διαχωριστούν.

Για να δοκιμάσουν τη μέθοδο αυτή οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δείγματα από τη λίμνη Mono Lake της Καλιφόρνια. Η λίμνη έχει αρκετά αλκαλικό PH καθιστώντας την ανάπτυξη ζωής δύσκολη, προσομοιάζοντας έτσι στα υδάτινα αποθέματα της Ευρώπης και του Άρη. Η ομάδα ήταν ικανή να αναλύσει 17 διαφορετικά αμινοξέα και να καταλάβουν ποια από αυτά προέρχονταν από μικροοργανισμούς.

Η διαδικασία δεν χρειάστηκε καν προετοιμασία, που σημαίνει ότι δεν θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί σε άλλον κόσμο. Αυτά τα δεδομένα προφανώς μας δείχνουν πως η μέθοδος και τα πρότυπα βιοϋπογραφών μπορούν να βοηθήσουν στην εύρεση ζωής σε πλανήτες όπου υποψιαζόμαστε την παρουσία ζωής πιο πιθανή.

Η συγκεκριμένη έρευνα έχει δημοσιευτεί στο «Analytical Chemistry» και την ιστοσελίδα www.iflscience.com.

Δημιουργική γραφή: «Το Μουσικό Γεφύρι της Άρτας»

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:23 +0000

Η παραλλαγή της παραλογής

Εργασία δημιουργικής γραφής στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (διδάσκουσα κ. Καλλιόπη Καλποδήμου)

Από τη Μάγια Γκλεζάκου, Γ1 Γυμνασίου

Σαρανταπέντε μουσικοί και δέκα καλλιτέχνες

ωδείο εθεμελίωναν στης Άρτας το ποτάμι

έργο ψηλό έργο τρανό παλεύανε να χτίσουν

εκεί σιμά εκεί κοντά στο θαμαστό γιοφύρι.

Ολημερίς τραγούδαγαν το βράδυ ησυχάζαν

Στενοχωριούνται οι μουσικοί και κλαίν” οι καλλιτέχνες

«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στην έμπνευσή μας

ολημερίς το χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται!»

Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι,

δεν εκελάηδεi σαν πουλί, μηδέ σα χελιδόνι

παρά εκελάηδεi κι έλεγε, ανθρώπινη λαλίτσα

«Α δεν στοιχειώσετε μουσικό, ωδείο δεν στεριώνει

και μη στοιχειώσετε μικρό, μη αρχάριο, μη ξένο

παρά του αρχιμουσικού την όμορφη γυναίκα

που παίζει πιάνο και γελά ολάκερη η πλάση,

που μελετάει τ” αποταχύ και πόρχεται το γιόμα.

Τ” άκουσε ο αρχιμουσικός, ραγίζεται η καρδιά του

Πιάνει, μηνάει της όμορφης με το πουλί τ” αηδόνι

Αργά παίξει, αργά ντυθεί, αργά να πάει το γιόμα

αργά να πάει και να διαβεί της Άρτας το γιοφύρι

Και το πουλί παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:

«Γοργά παίξε, γοργά ντύσου, γοργά να πας το γιόμα

γοργά να πας και να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι».

Να τηνε κι εξανάφανεν από τη μαύρη στράτα

Την είδε ο αρχιμουσικός και του θανάτου έπεσε

Από μακριά τους τραγουδά κι από κοντά τους λέγει

«Γεια σας, χαρά σας, μουσικοί και σεις οι καλλιτέχνες.

Τι έχει ο αρχιμουσικός και είναι λυπημένος;

«Η παρτιτούρα του “πεσε στην πρώτη την καμάρα,

και ποιος να μπει και ποιος να βγει την παρτιτούρα να “βρει;»

«Άντρα μου μην πικραίνεσαι κι εγώ πα” να στη φέρω,

εγώ να μπω κι εγώ να βγω, την παρτιτούρα να “βρω».

Μηδέ καλά κατέβηκε, μηδέ στη μέση επήγε

«Τράβα καλέ μ” τον άλυσο, τράβα την αλυσίδα,

τι όλον τον κόσμο ανάγειρα και τίποτες δεν ήβρα».

Ένας πηχάει με το μυστρί κι άλλος με τον ασβέστη,

παίρνει κι ο αρχιμουσικός και ρίχνει μέγα λίθο.

«Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας!

Τρεις αδερφάδες είμαστε κι οι τρεις κακογραμμένες,

η μια “γραψε τα δίφωνα, η άλλη τις μπαλάντες

κι εγώ η πιο μικρότερη τις δύσκολες σονάτες.

Ως τρέμει το καρυόφυλλο, να τρέμει το ωδείο

κι ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτει μαύρο δάκρυ.

«Κόρη τον λόγο άλλαξε κι άλλη κατάρα δώσε

γιατί η αγάπη μας αυτή πάντα θα μας στοιχειώνει.

Για σένα εδώ ολάκερη τη μέρα θα σπαράζω

για το κακό που επ” ουδενί δεν ήθελα να σε ΄βρει

Για εσένανε στίχους άπειρους αιώνια θα γράφω

κομμάτια για το φλάουτο και για το βιολαντσέλο

νότες και για το πιάνο σου που τώρα το απαρνιέσαι

για ΄ναν τα πλήκτρα ζωντανά, εσένα να θυμίζουν»

Κι αυτή τον λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δίνει.

«Αν τρέμουν τ” άγρια βουνά, να τρέμει το ωδείο

κι αν πέφτουν τ” άγρια πουλιά, να πέφτει μαύρο δάκρυ

τι αγαπώ, κι η μουσική είναι η ζωή μου όλη».

Άλκη Ζέη, μια αγαπημένη συγγραφέας

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:22 +0000

Άλκη Ζέη

Το κορίτσι μιας εποχής…

Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925.Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Παντρεύτηκε το θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας ,στο τμήμα σεναριογραφίας.

Από το 1954 έως το 1964 έζησε ως πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα, για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτήν τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία, και συγκεκριμένα το Παρίσι, απ’ όπου επιστρέφουν μετά τη δικτατορία.

Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμα τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου ΜΠΑΡΜΠΑ-ΜΥΤΟΥΣΗΣ, που εμπνεύστριά του ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη.

Πρώτο της μυθιστόρημα είναι ΤΟ ΚΑΠΛΑΝΙ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ (1963), που το είχε εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους, Η ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ.

Η Άλκη μπορεί να επηρεάσει και μια ολόκληρη ζωή…

Η Άλκη, αναμφίβολα, αποτελεί ένα θαύμα. Έχει τον δικό της τρόπο να εκφράζεται και να εξηγεί τα όσα συμβαίνουν στα βιβλία της και την τέχνη του να μιλάει στα παιδιά με «έντιμο» τρόπο. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι απλή, λιτή και πολλές φορές αστεία. Όταν κάποιος διαβάζει ένα από τα βιβλία της, αν αφήσει την φαντασία του ελεύθερη, βιώνει την ιστορία λες και παρευρίσκεται εκεί.

Τα μυθιστορήματά της αναφέρονται κυρίως στην περίοδο της Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Η Κατοχή είναι και θα είναι για πάντα μια αξέχαστη περίοδος για την Άλκη Ζέη. Το διαπιστώνουμε στα περισσότερα γραπτά της. Μεγάλο μέρος των κειμένων της είναι αυτοβιογραφικό. Έτσι, βλέπουμε με ζωντάνια σημαντικά ιστορικά γεγονότα μέσα από την παιδική ματιά της!

Η Ζέη αγαπάει αυτό που κάνει πάρα πολύ. Γι’ αυτό όλα τα κείμενα που έχει γράψει, σε κερδίζουν απ’ την αρχή. Μόλις ξεκινήσεις κάποιο βιβλίο της, αυτό σε απορροφά χωρίς να το καταλάβεις.

Παρακάτω θα σας περιγράψω ένα προσωπικό μου βίωμα:

Στο δημοτικό έτυχε να έρθω σε επαφή με την μωβ ομπρέλα της.

Στην αρχή, επειδή δεν περιελάμβανε ούτε ένα μικρούλι σχεδιάκι, μου φάνηκε πολύ βαρετή. Μια μέρα λοιπόν, είπα, ότι θα την δοκιμάσω. Όμως, μέχρι να πω μωβ, με είχε απορροφήσει, χωρίς να το καταλάβω. Έτσι, σε ένα καλοκαίρι την άνοιξα τέσσερις φορές- ανεξάρτητα αν έβρεχε ή όχι. Θα έλεγε κανείς ότι έχει έναν μαγνήτη μέσα της, που έλκει την καρδιά, όπως ο ήλιος τη Γη!

Έχει γράψει έως τώρα 18 μυθιστορήματα, για παιδιά, νέους, αλλά και ενήλικες.

Η μαθήτρια του Α2 Μουσικού Γυμνασίου Αργολίδας Σιέρρου Εύα προτείνει:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΛΚΗ ΖΕΗ… ΚΑΙ ΘΑ ΣΚΛΑΒΩΘΕΙΤΕ … χωρίς να χάσετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σας!

Υ.Γ. Είχε 3 υποψηφιότητες για να πάρει κάποιο βραβείο

- ΤΟ 2004 ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΑΣΤΡΙΝΤ ΛΙΝΤΓΚΡΕΝ»

-ΤΟ 2009 ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ!

- ΤΟ 2015 ΜΕ ΤΟ «ΚΡΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ- ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ- ΧΡΟΝΙΚΟΥ- ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ!

ΟΜΩΣ, ΕΧΕΙ ΒΡΑΒΕΥΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ!

Δεν είναι και λίγα αυτά που κατέχει μέχρι τώρα! Πιστεύω ότι στο μέλλον θα πάρει ακόμα περισσότερα! ΤΗΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΠΟΛΛΑ!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ!!

(Βιογραφικά στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο της «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο», εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013)

Ε. Σ., Α2 Γυμνασίου

Το γέλιο

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:21 +0000

Το γέλιο δεν είναι καθόλου… αστεία υπόθεση. Αντίθετα, είναι μια εκδήλωση της ζωής μας. Γέλιο είναι ένα ψυχοσωματικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό και αναγνωρίζεται με τις συσπάσεις που κάνουν οι μύες του προσώπου. Κάθε γέλιο είναι διαφορετικό από ένα άλλο ανάλογα με τον τρόπο που εκδηλώνεται.

Κατ” αρχάς, το γέλιο προκαλεί ευχαρίστηση, χαρά και συμβάλλει στην ψυχική υγεία του ατόμου. Έπειτα λειτουργεί ως συνδετικός ιστός στους ανθρώπους, καθώς αγγίζει θέματα ευχάριστα τα οποία τους ενώνουν, και όχι δυσάρεστα χωρίζοντάς τους. Επιπλέον, με το γέλιο καλλιεργείται και αναπτύσσεται το πνεύμα του ανθρώπου. Επίσης, το άτομο ζει πληρέστερη και πιο ευχάριστη ζωή.

Όμως, σήμερα που το γέλιο χρειάζεται όσο τίποτε άλλο για να αντιμετωπιστεί ο κόσμος στον οποίο ζούμε, οι άνθρωποι δεν γελούν και το γέλιο λείπει από τα σημερινά δεδομένα. Οι περισσότεροι άνθρωποι παριστάνουν τους σοβαροφανείς φοβούμενοι να εκφραστούν με ένα γέλιο. Το άγχος και οι πολλές υποχρεώσεις με την σειρά τους περιορίζουν το γέλιο, την αναψυχή και τον χρόνο για παιχνίδι. Συνήθως, οι άνθρωποι στενοχωριούνται για αυτά που δεν έχουν και δεν χαίρονται τις μικρές χαρές που προσφέρει η ζωή.

Το γέλιο, τέλος, είναι αρετή και είναι άφθονο χωρίς χρεώσεις, με τον Σαίξπηρ να προσθέτει: «Όσο γελάμε, τίποτα δεν χάνεται»

Αθηνά Ομπριζάνου, α2 Λυκείου

Ποίημα: «Πόλεμος»

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:20 +0000

Εμπνευσμένο από το ποίημα «Ειρήνη» του Γιάννη Ρίτσου

Του μαθητή Ιγνάτιου Αγγελόπουλου, Β1 Γυμνασίου

Ο εφιάλτης του παιδιού είναι ο πόλεμος

Ο εφιάλτης της μάνας είναι ο πόλεμος

Ο στρατιώτης που πολεμά στα χαρακώματα

νύχτα μέρα με το πρόσωπο αγέλαστο

και σκυθρωπό μ” ένα όπλο στα χέρια γεμάτο σφαίρες

κι οι σταγόνες του ιδρώτα στο μετωπό του

είναι όπως οι σταγόνες της βροχής

που πέφτουν σε μια βομβαρδισμένη πόλη

είναι ο πόλεμος.

Όταν οι πληγές και τα τραύματα ανοίγουν

στα σώματα των φαντάρων

και μες στο πεδίο της μάχης δεν υπάρχει ελπίδα

ξέροντας πως η θυσία τους ίσως πάει χαμένη

αυτό είναι ο πόλεμος.

Πόλεμος είναι η πείνα

τότε που το σταμάτημα του στρατιωτικού αυτοκινήτου στο δρόμο

είναι απειλή

τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει

εχθρός

και το κλείσιμο των παραθύρων

σημαίνει σκοτάδι.

Πόλεμος είναι λίγη σούπα κι ένα

ξεροκόμματο στο παιδί που ξυπνά.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται

και γίνονται μεγαλύτερες

τότε που ένας θρήνος ανεβαίνει

από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα

τότε που τα σύννεφα στενάζουν

στον ουρανό είναι ο πόλεμος.

Τότε η μέρα που πέρασε είναι μια μέρα

που χάθηκε

είναι ο πόλεμος.

Πόλεμος είναι οι ριπές των πολυβόλων

στον αέρα

είναι το αλφαβητάρι της κακίας

στο απέραντο σκοτάδι.

Όταν λες σε μισώ, όταν λες

αύριο θα γκρεμίσουμε

είναι ο πόλεμος.

Μαθητικά Στιχάκια

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ — Fri, 19 May 2017 10:09:19 +0000

Από τον Τζώρτζη Τόλια, Β2 Γυμνασίου

Στο μουσικό σχολείο

Νύχτα και παραμιλάω

το μπουζούκι κουβαλάω

τρέχω και παραπατάω

νυστάζω μα δεν τα παρατάω

Στην τάξη μπαίνω σιωπηλά

και μουτράκια γελαστά

βλέπω γύρω καθιστά φιλαράκια αγαπητά

Τη μισή μας την ημέρα

την περνάμε όλοι παρέα

κι άλλοτε είναι ωραία

κι άλλοτε είναι μοιραία

ο Μήτσος και η Σοφία

ο Νίκος και η Ευθυμία

ο Ψύχας και η Αντωνίου

ο Κατσαρός και η Γεωργίου

Μια παρέα αερικό

στο Σχολείο το Μουσικό

Χριστουγεννιάτικο

Θα “ρθουνε πάλι γιορτές

με κρύα και με χιόνια

και το σαλόνι θα ντυθεί

με λαμπερά λαμπιόνια

Μπαλόνια χρυσομπάλονα

στο δέντρο θα ανεβούνε

και γλυκα κάθε λογής

στο στόμα μου θα μπούνε

Χριστούγεννα Πρωτοχρονιά

με αναμμένο τζάκι

κι έξω να λένε κάλαντα

παιδάκια με σακάκι