Από τους μαθητές του Β2 Γυμνασίου, Ιορδάνη Μισαηλίδη και Ελένη Κορομηλά.

Πώς αλλιώς μπορεί να τελειώσει το διήγημα «Ο λύκος»; Ας διαβάσουμε…

Από τον Ιορδάνη Μισαηλίδη

«Πέφτει τότε ένα πυροβολισμός και ο λύκος πληγώνεται. Καθώς οι φωνές των ανθρώπων πλησιάζουν βρίσκει τη δύναμη και τρέχει κάνοντας ελιγμούς για να ξεφύγει. Το αίμα στάζει από τη πληγή του και οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Τότε βλέπει μια πολύ μικρή σπηλιά στην οποία χώνεται μέσα για να κρυφτεί. Οι φωνές των ανθρώπων αρχίζουν να απομακρύνονται και καταλαβαίνει ότι μπορεί να έχει γλιτώσει από αυτούς. Όμως η πληγή του συνεχίζει να αιμορραγεί και δεν νιώθει πολύ καλά. Έχει νυχτώσει για τα καλά. Σκέφτεται ότι τελικά δεν ήταν σωστή η απόφασή του να φύγει από το κοπάδι του και σιγά – σιγά τον παίρνει ο ύπνος.

Την άλλη μέρα το πρωί ξυπνά από  έναν οξύ πόνο στην πληγή και βλέπει ένα νεαρό άνδρα να την φροντίζει. Νιώθει τόσο αδύναμος που δεν μπορεί ούτε  να κουνηθεί. Δεν είναι σαν τους άλλους ανθρώπους αυτός, έχει πολύ όμορφο πρόσωπο και του μιλά με γλυκιά φωνή. Του αφήνει δίπλα του νερό και φαγητό και αφού τον χαιρετά φεύγει. Κρατά ένα τσεκούρι στα χέρια του αλλά δεν το χρησιμοποίησε για να τον σκοτώσει. Είναι μάλλον ξυλοκόπος και μ’ αυτό κόβει ξύλα.

Το άλλο πρωί ο λύκος ένιωθε καλύτερα αλλά δεν είχε δυνάμεις ακόμα για να φύγει. Σε λίγο εμφανίστηκε και πάλι ο νεαρός άνδρας με τη γλυκιά φωνή. Του άφησε και πάλι νερό και φαγητό και έφυγε. Το βράδυ ένιωθε πολύ καλύτερα και αποφάσισε να γυρίσει στους δικούς του. Χάρηκαν πάρα πολύ όταν τον ξαναείδαν και τους διηγήθηκε όλα αυτά που του συνέβησαν με τους ανθρώπους.

Ένα μήνα αργότερα, όταν ο λύκος γύριζε μέσα στο δάσος, άκουσε μια ανθρώπινη φωνή να τραγουδά. Του θύμιζε κάτι και γι’ αυτό έτρεξε προς το μέρος που ακουγόταν η φωνή. Ήταν ο νεαρός ξυλοκόπος που έκοβε ξύλα τραγουδώντας. Δεν θα ξεχνούσε ποτέ στη ζωή του αυτό το γλυκό ανθρώπινο πρόσωπο. Μα ξαφνικά βλέπει έναν άλλον σκελετωμένο λύκο να του ορμάει. Δεν έχασε καθόλου χρόνο και έτρεξε πάνω στον λύκο. Δεν θα άφηνε κανέναν να κάνει κακό στον άνθρωπο που τον φρόντισε με τόση αγάπη, όταν ήταν πληγωμένος. Ευτυχώς ο άλλος λύκος ήταν πολύ αδύναμος και έφυγε. Ο άνδρας τον κοιτούσε μέσα στα μάτια με ευγνωμοσύνη. Ο λύκος τον αποχαιρέτησε με ένα ουρλιαχτό και χάθηκε μέσα στο δάσος.»

Από την Ελένη Κορομηλά

«Συνεχίζω την ιστορία από: «Στην άλλη πλευρά του βουνού βρήκε ένα χωριό. Νύχτωνε. Περίμενε σ’ ένα πυκνό ελατόδασος. Έπειτα γλίστρησε προσεκτικά γύρω από τους φράχτες των περιβολιών, ακολουθώντας τη μυρωδιά των ζεστών στάβλων. Δεν υπήρχε ψυχή στο δρόμο. Δειλά δειλά κοιτούσε προς το μέρος των σπιτιών».

Ένιωθε τα πόδια του σιγά σιγά να τον αφήνουν. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο γι’ αυτό βρήκε μια μικρή γωνιά εκεί στο δρόμο και κουλουριάστηκε. Ένιωθε τον ψυχρό αγέρα να τον αγγίζει και να παγώνει τις ανοιχτές πληγές του. Λίγη ώρα πέρασε μέσα στο σκοτεινό δρόμο του χωριού, με μία φωτεινή πανσέληνο να τον τυφλώνει. Παρόλ’ αυτά, ένα άλλο φως τον τύφλωνε πάλι, όμως δεν ήταν αυτό του φεγγαριού, ήταν ένα διαφορετικό φως που δεν είχε ξαναδεί, ήταν σαν το φως της ημέρας. Γρήγορα έχασε τις αισθήσεις του και δεν πρόλαβε να μάθει τι ήταν αυτό το φως σαν του παραδείσου..

Μόλις ο λύκος συνήλθε και άνοιξε τα μάτια του τινάχτηκε σαν τρομαγμένη γάτα. Παρατήρησε κάτι διαφορετικό, το περιβάλλον που βρισκόταν δεν του ήταν γνωστό, ήταν πολύ περίεργο γι’ αυτόν και πρώτη φορά έβλεπε ένα τέτοιο μέρος τα μάτια του. Πού ήταν το γρασίδι που ένιωθε στις πατούσες του κάθε μέρα, που κάθε πρωινό το μύριζε ενθουσιασμένος μαζί με τα πολύχρωμα λουλούδια ολόγυρα; Πού ήταν ο καταγάλανος ουρανός με τα πουλάκια που πετούσαν ελεύθερα στον αέρα κελαηδώντας χαρωπά; Πού ήταν τα θεόρατα δέντρα του δάσους που προστάτευαν αυτόν και την αγέλη του από τους ανθρώπους και τις κακοκαιρίες; Πού βρισκόταν και πού ήταν το σπίτι και η οικογένειά του; Ήταν μπερδεμένος με όλα αυτά που είχαν γίνει και έτσι ζαλισμένος έπεσε στο πάτωμα αναίσθητος.

Όταν ξανά άνοιξε ο λύκος τα μάτια του ένιωθε πολύ καλύτερα. Μερικά λεπτά πέρασαν σ’ αυτό το περίεργο μέρος, που για την ώρα ας το ονομάσουμε ’’Η ασυνήθιστη κουφάλα’’. Τέλος πάντων, μέσα σ’ αυτή την ασυνήθιστη κουφάλα ο λύκος ένιωθε μια ωραία ζέστη να τον χαλαρώνει. Δεν υπήρχε παγωνιά όπως πριν. Επιπλέον, κάτι ακόμη πιο περίεργο για τον λύκο ήταν πως παρατήρησε ότι οι πληγές του ήταν πολύ καλύτερα, δεν υπήρχε άλλο αίμα πάνω του παρά μόνο ένα άσπρο, μαλακό πράγμα που του τύλιγε τις πληγές, το οποίο μύριζε σαν λουλούδια, ωραία λουλούδια. Δεν τον ενοχλούσε και ένιωθε πως του έκανε καλό γι’ αυτό και δεν το έβγαλε.

Λίγο πιο πέρα στην κουφάλα βρήκε λίγο φαγητό. Παραξενεύτηκε, αυτό το φαγητό δεν το είχε ξαναδεί. Δεν ήταν κουνέλι, ούτε ποντίκι. Έμοιαζε με ένα κομμάτι κρέας, αλλά με μία μοναδικά γεύση και μυρωδιά. Ήταν πεινασμένος σαν λύκος, γι’ αυτό και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το καταβρόχθισε..

Στη συνέχεια, μετά από πολύ εξερεύνηση, ο λύκος ένιωθε γενικά άνετα μέσα σ’ αυτό το μέρος, αλλά ταυτόχρονα και φόβο, επειδή δεν ήξερε που βρισκόταν, τι θα έκανε, πώς θα επέστρεφε σπίτι του και πολλά ακόμη. Διάφορες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του λύκου και καμία απ’ αυτές δεν μπόρεσε να τον καθησυχάσει.. Έτσι σκεπτόμενος και ανήσυχος που ήταν, ξαφνικά άκουσε διάφορους θορύβους που τον πλησίαζαν ολοένα και περισσότερο. Ο λύκος δεν πρόλαβε να αντιδράσει και να κρυφτεί, μέχρι που είδε έναν. Ένα μεγάλο, ψηλό ων που ερχόταν προς το μέρος του. Είδε έναν άνθρωπο. Πραγματικό άνθρωπο, ο οποίος θα μπορούσε να του έκανε πάλι κακό ή και ακόμη αυτή τη φορά να τον σκότωνε. Δεν ήθελε να πεθάνει. Έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα. Όμως, δεν προλάβαινε. Ο τρόμος του δεν τον άφηνε να κουνηθεί ό,τι και να έκανε. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κοιτά τον άνθρωπο να τον πλησιάζει με γοργά βήματα.

Ξάφνου, τα μάτια των δυο, του λύκου και του ανθρώπου, συναντήθηκαν. Και οι δυο φαινόντουσαν διστακτικοί να πλησιάσουν περισσότερο, λες και υπήρχε ένα εμπόδιο ανάμεσά τους. Δεν κουνήθηκε κανείς, μονάχα οι ανήσυχες ανάσες τους ακουγόντουσαν μέσ’ την απόλυτη ησυχία της κουφάλας.

Τελικά, το πρώτο βήμα, γεμάτο αυτοπεποίθηση, το έκανε ο άνθρωπος. Απ’ όσο φαινόταν, ο άνθρωπος αυτός ήταν λίγο μικρότερος από τους άλλους ανθρώπους που είχε δει ο λύκος.

Ήταν ένα κορίτσι, νεαρό, και όμορφο, γύρω στα 12, με μεγάλα καστανοπράσινα μάτια και καστανά μακριά μαλλιά. Το όνομά της ήταν Ζωή, αλλά όλοι συνήθως την φώναζαν Ζωίτσα. Ήταν γλυκιά σαν καραμέλα και είχε το πιο όμορφο χαμόγελο γεμάτο αγάπη. Πάντοτε νοιαζόταν για τους άλλους ακόμη και για τα ζώα. Δεν την ένοιαζε για το τι έλεγαν οι άλλοι γι’ αυτήν μερικές φορές και κάθε φορά έκανε αυτό που αγαπούσε..

Από μικρή ηλικία είχε μια μεγάλη αγάπη για τα ζώα. Ποτέ δεν φοβόταν μία μέλισσα ή μία αράχνη, αντίθετα τις θαύμαζε με χαρά. Γενικά, παρά την ηλικία της, όποτε έβρισκε λίγο χρόνο μελετούσε για τα ζώα και τη φύση.

Όποτε έβρισκε ένα πληγωμένο ή πεινασμένο ζώο, το περιποιόταν και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της. Ήταν λες και κάθε φορά που ένα ζώο χρειαζόταν βοήθεια εκείνη ήταν πάντοτε εκεί για να το βοηθήσει.

Πάντα πίστευε πως όλα τα ζώα την καταλάβαιναν και πως είχαν και αυτά συναισθήματα, όπως και αυτή. Τα αγαπούσε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο και ευχόταν κάθε φορά απ’ τα βάθη της ψυχούλας της, μια μέρα να αποκτήσει και αυτή ένα κατοικίδιο, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά, και να το έχει σαν ένα μέλος της οικογένειάς της.

Η μικρή Ζωή πλησίασε ήσυχα τον λύκο για να μην τον φοβίσει. Του μιλούσε για να τον καθησυχάσει, αλλά ο λύκος αναρωτιόταν πολλά πράγματα για αυτό το κορίτσι … Μα, γιατί μου μιλάει, τι μου λέει … Μήπως με απειλεί, όχι δεν νομίζω … Η φωνή της μοιάζει ήρεμη. Δεν μου φωνάζει, κάτι μου λέει, μα τι …

Ο λύκος σιγά σιγά άρχισε να ηρεμεί σαν να του έκαναν μαγικά. Ένιωθε την όμορφη αύρα της Ζωής και την γαλήνια φωνή της να τον πλησιάζουν. Δεν φοβήθηκε, την εμπιστευόταν απόλυτα. Έκλεισε τα μάτια του και ένιωσε ένα απαλό άγγιγμα στο κεφάλι του. Ήταν ένα διαφορετικό άγγιγμα από όλα τα άλλα που είχε νιώσει. Δεν τον πονούσε, δεν τον έσφιγγε, δεν τον ενοχλούσε. Ίσα ίσα τον νανούριζε …

Μετά από λίγο η φωνή της μικρής Ζωής σταμάτησε. Ο λύκος το αντιλήφθηκε και άνοιξε πάλι τα μάτια του. Για άλλη μια φορά τα μάτια των δυο τους συναντήθηκαν και πάλι, όμως αυτή τη φορά δεν υπήρχε φόβος. Δεν υπήρχε ανησυχία, ούτε και άγχος. Παρά μόνο ένα περίεργο συναίσθημα εμπιστοσύνης, χωρίς κανέναν λόγο. Σαν να το ένιωθαν και δυο…

Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε και ο λύκος είχε περάσει πολλές όμορφες στιγμές με τη μικρή Ζωή και ένιωθε διαφορετικά από πριν. Πολύ καλύτερα από πριν. Ένιωθε πως όλη η ζωή του άλλαξε ξαφνικά προς το καλύτερο. Υπήρχε ένας τόσο μεγάλος δεσμός μεταξύ τους που κανείς δεν ήξερε πώς δημιουργήθηκε …

Έκαναν πολλά πράγματα μαζί … έτρεχαν στα λιβάδια και απολάμβαναν τον ήλιο, μύριζαν κάθε είδος λουλουδιού μέχρι να έχουν μουδιάσει οι μύτες τους, ή και ακόμη έπαιζαν σχεδόν όλη τη μέρα ατελείωτα.

Αγαπούσαν πάρα πολύ ο ένας τον άλλον και έκαναν τα πάντα για να είναι μαζί και να περνάνε καλά. Όταν ο ένας ήταν λυπημένος τότε ήταν και ο άλλος, ή άλλες φορές που κάποιος από τους δύο δεν είχε διάθεση τότε ο άλλος προσπαθούσε να του την ανεβάσει.

Ο λύκος δεν καταλάβαινε γιατί η Ζωή του φερόταν τόσο διαφορετικά σε σχέση με όλους τους άλλους ανθρώπους. Ποτέ δεν κατάλαβε. Αλλά ήξερε πως τον αγαπούσε και πως ήταν μία πραγματική φίλη για αυτόν. Μία δεύτερη οικογένεια. Ένα δεύτερο σπίτι.

Η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει σκέψεις από το μυαλό του να φύγει, να γυρίσει πίσω στο δάσος, όμως δεν το έκανε, γιατί ήξερε πως με την Ζωή ήταν πια ασφαλής. Δεν υπήρχε ο κίνδυνος να σκοτωθεί από κάποιον και έξαλλου δεν του στερούνταν τίποτα εδώ και περνούσε υπέροχα …

Η μικρή Ζωή λάτρευε τον καινούριο της φίλο. Τον είχε σαν την οικογένειά της. Τον είχε βρει έξω στο δρόμο μέσ’ το καταχείμωνο. Ήταν μία πάρα πολύ παγωμένη νύχτα τότε και ήταν πληγωμένος. Εννοείται πως τον λυπήθηκε και αποφάσισε να τον πάρει σπίτι. Η Ζωίτσα ήταν μόλις 12 χρονών, οπότε χρειαζόταν την άδεια των γονιών της. Οι γονείς της δεν γνώριζαν ότι το ζώο ήταν ένας λύκος. Όμως η μικρή παρόλο που το ήξερε, δεν το είπε, γιατί δεν ήθελε να τον αφήσει πίσω και να πεθάνει. Στην αρχή οι γονείς της, δεν υπήρχε περίπτωση να της επέτρεπαν να τον πάρει, αλλά τελικά τον λυπήθηκαν. Είχαν και αυτοί καρδιά και δεν ήθελαν να τον αφήσουν να πεθάνει, ενώ μπορούσαν να τον σώσουν.

Οι  γονείς της Ζωής ήταν απλοί χωρικοί. Δεν ήταν ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι. Όταν πήραν το ζώο δεν το πήγαν στον κτηνίατρο, διότι η παλιά εργασία του πατέρα της ήταν κτηνίατρος. Μεγάλη σύμπτωση … Τέλος πάντων, δεν γνώριζε και πολλά, είχε ένα μικρό λιτό ιατρείο όταν δούλευε και αν και ήταν χωριό και οι άνθρωποι είχαν πολλά ζώα, πολλοί λίγοι τον επισκέπτονταν. Ήταν πραγματικά τραγικό, αλλά να, που η δουλειά του αυτή χρειάστηκε κάπου τελικά …

Τον περιποιήθηκε καλά μαζί με λίγη βοήθεια της μικρής Ζωής και όλα πήγαν όπως τα περίμεναν. Οι γονείς της μέρα με τη μέρα αρχίζαν να νιώθουν τον λύκο ως μέλος της οικογένειάς τους, όπως και η Ζώη … Και αυτό έκανε την Ζωή ακόμη πιο χαρούμενη, επειδή τώρα πια ήξερε πως αυτός ο αληθινός και πιστός φίλος που έψαχνε ήρθε στην πόρτα του σπιτιού της για να μείνει και να περάσουν μία αξέχαστη ζωή γεμάτη μοναδικές αναμνήσεις …

Από τότε που η μικρή Ζωή έσωσε τον λύκο έχουν περάσει σχεδόν 3,5 χρόνια και όλα είναι απλώς τέλεια. Πλέον είναι σχεδόν 16 χρονών ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας δεν λέγεται άλλο λύκος αλλά Ζορό!! Κανείς δεν ξέρει γιατί τον ονόμασαν έτσι, πάντως τον αγαπούν όσο οτιδήποτε στον κόσμο. Τόσο η Ζωή όσο και οι γονείς της.

Το ότι ο Ζορό δεν είναι σκύλος αλλά λύκος, κανείς δεν το ξέρει ακόμη, παρά μόνο η Ζωή και μάλλον καλύτερα έτσι.. Όμως δεν μας ενδιαφέρει, γιατί ο Ζορό και η μικρή Ζωή είναι πλέον αχώριστοι φίλοι και έχουν να ζήσουν πάρα πολλές περιπέτειες ακόμη που τους περιμένουν.

Να ευχηθούμε όλοι μας στον Ζορό και στην φίλη του να έχουν μια όμορφη ζωή από ‘δω και πέρα …

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…»

Από τους μαθητές και τις μαθήτριες του τμήματος Γ1 Γυμνασίου

Πώς περνά τον καιρό του ένας έφηβος την εποχή του κορωνοϊού και των περιορισμών; Τι σκέφτεται, πώς αντιδρά σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες;

Μαθητές και μαθήτριες του Γ1 «σκίζουν» σελίδες από το ημερολόγιο τους και μας απαντούν…

ΜΕΡΟΣ Β΄

«Αγαπητό μου ημερολόγιο,

16|4|2020

σήμερα ήθελα  να σου μιλήσω για το πώς περνάω τον χρόνο μου αυτές τις μέρες του κορωνοϊού. Να σου πω την αλήθεια έχω τόσες πολλές ασχολίες που δεν προλαβαίνω να βαρεθώ. Καταρχάς μου αρέσει να κάθομαι και να ακούω με τις ώρες μουσική και να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία, κάποιες φορές μαγειρεύω και μία από τα πιο αγαπημένες ασχολίες είναι να συμμαζεύω δικά μου μέρη [το δωμάτιο μου]. Είμαι αρκετά χαρούμενη που δεν χρειάζεται να πάω σχολείο ή φροντιστήριο και να είμαι την μισή μέρα στους δρόμους, ενώ τώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να παρακολουθώ μαθήματα στο διαδίκτυο.

26|4|2020

Οι ώρες μου κυλάνε γρήγορα, τα μαθήματα σιγά σιγά αρχίζουν να με κουράζουν, εύχομαι όλο αυτό να ήταν ένα όνειρο. Προτιμώ να είμαι στο σχολείο και στα φροντιστήρια και να γυρνάω σπίτι λιώμα, παρά να είμαι κλεισμένη. Κάθε μέρα που περνάει σκέφτομαι τι θα έκανα αν ήμουν σχολείο, θα έπαιζα έξω στην αυλή του σχολείου, καμία έγνοια άμα θα κολλήσω κορωνοϊό. Θα έβλεπα τους συγγενείς και τους φίλους μου όποτε ήθελα. Πρέπει να σε αφήσω τώρα, με φωνάζει η αδερφή μου να παίξουμε Μονόπολη. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα σου γράψω να έχει τελειώσει όλο αυτό.» 

«25/3/2020

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Μπορεί να σου φανεί περίεργο αλλά μου αρέσει αρκετά αυτή η κατάσταση, εννοώ χρειαζόμουν ένα διάλειμμα, λίγο χρόνο να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ, γιατί ξέρεις ότι είχαν ξεφύγει τα πράγματα. Επίσης, αλήθεια, δεν καταλαβαίνω καθόλου τους ανθρώπους. ΟΛΟΙ παραπονιούνται, δεν αντέχουν κλεισμένοι, λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα να κάνουν.

Εγώ όμως όχι. Ίσα, ίσα είμαι αρκετά ανακουφισμένη. Που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ για το τι θα βάλω το πρωί ή το τι θα πουν οι άλλοι για εμένα, δεν θα ντρέπομαι να περάσω τους διαδρόμους του σχολείου ή να πάω στο κυλικείο ή να μου λένε συνέχεια ότι δεν είναι καλό να μένω σπίτι τα Σαββατοκύριακα. Νιώθω πραγματικά ανακούφιση. Έχω να κάνω τόσα πράγματα στο σπίτι που δεν προλάβαινα πριν, μπορώ να ζωγραφίσω, να κάνω γιόγκα, να χορέψω με δυνατή μουσική, να φτιάξω τον δικό μου κήπο ή ακόμα και να ετοιμάσω ένα μιούζικαλ με τις αδελφές μου. Ναι το ξέρω ακούγεται λίγο τραβηγμένο αλλά … Τέλος πάντων παρόλο που είναι πραγματικά τραγικό αυτό που περνάμε, ο καθένας μας μπορεί να εκμεταλλευτεί τον χρόνο του κατάλληλα.

Εντάξει, εντάξει, το παραδέχομαι, είναι αρκετά πιεστική κατάσταση, άμα το σκεφτείς λογικά … αλλά και πάλι είναι καλή ευκαιρία για να μάθεις και να δοκιμάσεις καινούρια πράγματα.

Πάντως είναι πολύ περίεργο που νιώθω ότι έχω τόσα πράγματα να κάνω που δεν προλαβαίνω, ενώ έχω όλη την ήμερα για τον εαυτό μου. Χαίρομαι πολύ που δεν υπάρχει το άγχος του σχολείου, αν και έχω ένα κάρο ασκήσεις. Δεν πειράζει όμως είμαι ευγνώμων για τον ελεύθερο χρόνο που πρώτη φορά έχω. Έχω χρόνο ακόμα και να χαζεύω τον τοίχο. Ειλικρινά δεν θέλω καθόλου να ανοίξουν τα σχολεία.

Καληνύχτα αγαπημένο μου ημερολόγιο πρέπει να πάω για ύπνο αύριο έχω πάλι διαδικτυακό μάθημα και λέω να φτιάξω κρουασάν για πρωινό, οπότε πρέπει να ξυπνήσω νωρίς.»

«28/4/2020

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Εδώ και περίπου ένα μήνα βρισκόμαστε σε καραντίνα λόγω της πανδημίας του covid-19.

Είμαστε όλη την ημέρα στο σπίτι για να αποτρέψουμε τις ευπαθείς ομάδες από τον κίνδυνο μετάδοσης της νόσου.

Είναι ο πιο βαρετός μήνας της ζωής μου μέχρι τώρα… αφού να φανταστείς θέλω να ξαναπάω στο σχολείο… και όχι μόνο εγώ, αλλά και μαθητές οι οποίοι απεχθάνονται να πηγαίνουν σχολείο και να διαβάζουν… Παρόλα αυτά η οικογένεια μου έχει έρθει πιο κοντά και περνάμε άπλετο ποιοτικό χρόνο μαζί, κάτι που πριν το φαινόμενο του covid-19 ούτε το φανταζόμασταν. Αρχικά παίζουμε διάφορα επιτραπέζια μαζί, μαγειρεύουμε μαζί και καθόμαστε όλοι την ίδια ώρα στο τραπέζι χωρίς να χρειάζεται να ξαναστρώνουμε … Τώρα προσευχόμαστε όλοι μαζί για την ευλογία του Θεού που έχουμε ένα πιάτο φαγητό κάθε μέρα για να φάμε. Ωστόσο, θέλω να ξαναγυρίσω στην καθημερινότητα μου, όσο και να μου αρέσει που έχω δημιουργήσει μια πολύ ουσιαστική σχέση με τους γονείς μου.

Καληνύχτα αγαπητό μου ημερολόγιο

Η φίλη σου…

ΥΓ. Πάω να παίξω με την μαμά ένα καινούριο επιτραπέζιο που παραγγείλαμε προχθές και ήρθε το πρωί μέσω μεταφορικής.»

Από την Άννα-Μαρία Θεοδώρου, μαθήτρια του Γ1 τμήματος Γυμνασίου.

Πόσες φορές έχω ακούσει τη φράση : «Αααααααα, είσαι προσκοπάκι;;; Τι ωραία που πηγαίνεις και παίζεις με τα άλλα παιδιά!» και άλλες πόσες : «Δεν είσαι όμως λίγο μεγάλη για να χάνεις τον χρόνο σου παιδιαρίζοντας;»;

Απάντηση : Αμέτρητες

Με ρώτησε όμως κανείς ποτέ τι κάνω στον προσκοπισμό, τι μαθαίνω, με τι ασχολούμαι;

Απάντηση : Ποτέ

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως σαν πρόσκοπος δεν πουλάω μπισκότα, ούτε βοηθάω κουρασμένες γριούλες να περάσουν τον δρόμο, εκτός φυσικά εάν το απαιτεί η κατάσταση.

Στον προσκοπισμό μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό και το σωστό από το λάθος. Μαθαίνουμε πως κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι καλός, να πράττει σωστά και υπεύθυνα, να χαίρεται την ομορφιά της φύσης, να τραγουδάει με τα πουλιά και να χορεύει με τα δέντρα και τους φίλους του υπό το φως των αστεριών. Μαθαίνουμε για την αδελφοσύνη, την αποδοχή του άλλου όπως ακριβώς είναι, χωρίς ταμπέλες. Μαθαίνουμε πως κάθε άνθρωπος είναι αδερφός μου, άσχετα από την καταγωγή, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τα έθιμα, τις πολιτικές αντιλήψεις του. Μαθαίνουμε την τεράστια αξία που μπορεί να έχει μια νύχτα κάτω από τα αστέρια, με ιστορίες, τραγούδια και τον ήχο της φύσης να πλαισιώνει τα λόγια των ανθρώπων.

Και για εσάς τους δύσπιστους που θεωρείτε πως το να τραγουδάμε και το να παίζουμε είναι το μόνο που κάνουμε…

Έχετε περάσει ποτέ ένα ολόκληρο βράδυ κάτω από τον έναστρο ουρανό αναγνωρίζοντας τους αστερισμούς στο στερέωμα μαζί με τους φίλους σας; Κι αυτό, καθώς τραγουδάτε γύρω από μια πυρά και περιμένετε να ξημερώσει άλλη μια μέρα κατά τη διάρκεια της οποίας θα κάνετε τα πάντα για να περάσετε όμορφα και δημιουργικά τον χρόνο σας, θα εξερευνήσετε φαράγγια, θα κολυμπήσετε σε ποτάμια και θα γελάσετε με τη συντροφιά ο ένας του άλλου; Έχετε ποτέ κλάψει από ανακούφιση επειδή η σακιδιοθήκη που παλεύετε εδώ και μία ολόκληρη ώρα να στήσετε επιτέλους αποφάσισε να μείνει όρθια; Έχετε τρομάξει ή ανατριχιάσει από την κορφή μέχρι τα νύχια όταν ακούτε έναν θόρυβο το βράδυ στη σκοπιά; Μήπως έχετε χαθεί μόνοι σας σε ένα σκοτεινό δάσος μόνο και μόνο για να ανακαλύψετε πως κάνατε κύκλους ή πως κρατούσατε τον χάρτη ανάποδα;

Εμείς τα “προσκοπάκια” ναι.

Έχουμε ζήσει πράγματα τα οποία δεν υπήρχε περίπτωση να ζήσουμε εάν δεν συμμετείχαμε στον προσκοπισμό, αυτό το “χάσιμο χρόνου”  όπως το ονομάζουν πολλοί. Έχουμε νιώσει τη χαρά και το αίσθημα υπερηφάνιας για έναν αδερφό μας πρόσκοπο που κατάφερε να μάθει μια παραπάνω γνώση, έναν παραπάνω Εθνικό Δρυμό, ένα παραπάνω κόμπο. Έχουμε ξενυχτήσει για να παίξουμε παιχνίδια με κλειστά μάτια ή για να δούμε το πρώτο φως της αυγής και να γίνουμε μάρτυρες όλης της ομορφιάς της.

Έχουμε φυσικά και εμείς τις κακές στιγμές μας. Έχουμε φάει “κράξιμο” από τον Αρχηγό μας, έχουμε κάψει το φαγητό, έχουμε γδάρει τα γόνατά μας από τα πεσίματα στα παιχνίδια. Έχουμε γίνει “παπάκια” από την βροχή ή από ένα απότομο γλίστρημα που καταλήγει σε ένα δροσερό μπανάκι στο ποτάμι. Έχουμε φάει ώρες ατελείωτες για να στήσουμε μια πύλη η οποία κάθε λίγο και λιγάκι έχει την παρόρμηση να πέσει στο κεφάλι κάποιου. Έχουμε ξυπνήσει μέσα στη νύχτα από φωνές της σκοπιάς που λέει πως είδε αλεπού, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε πως αυτό που είδε είναι ο σκύλος της περιοχής.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να επισκιάσει την αγάπη μας για τον προσκοπισμό. Τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει να σταματήσουμε να απολαμβάνουμε τις δράσεις και τις εκδρομές και φυσικά, την παρέα ο ένας του άλλου!

Εάν λοιπόν σκέφτεστε να έρθετε στην παρέα μας, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Θα μάθετε τόσα υπέροχα πράγματα, θα γνωρίσετε απίστευτα άτομα και θα αποκτήσετε αξέχαστες εμπειρίες που δεν θα λησμονήσετε ποτέ.

Οπότε πιστεύω πως είναι σωστό να απαντήσουμε στην ερώτηση που τέθηκε στον τίτλο του άρθρου. Ο προσκοπισμός είναι και αυτός ένα είδος σχολείου, στο οποίο οι “μαθητές” διδάσκονται μαθήματα της ζωής και της ψυχής μέσα από την διασκέδαση και το παιχνίδι.

Το Πάσχα του 2020 δεν ήταν αυτό θα θέλαμε να περάσουμε… Με περιορισμούς και ίσως μοναξιά, μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και συνήθειες χρόνων…

Μία μαθήτρια θυμάται πόσο όμορφα είχε περάσει δύο χρόνια νωρίτερα, το 2018, όταν για την πρώτη φορά συνειδητοποίησε το πραγματικό νόημα του Πάσχα. Και μοιράζεται μαζί μας τη σελίδα εκείνη από το ημερολόγιο της…

Από την Ελευθερία Τσαουσίδου, μαθήτρια του Β3 τμήματος Γυμνασίου.

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξημέρωσε μία όμορφη ημέρα… ήρθε επιτέλους το Πάσχα! Δεν κατάλαβα πότε ήρθε και αυτή η ημέρα. Θυμάμαι την Καθαρά Δευτέρα, που πήγαμε για Χαρταετό στο Λιτόχωρο και έλεγα πώς θα αντέξω για ακόμη μία φορά πενήντα ημέρες νηστεία; Αλλά να που άντεξα και για μία ακόμη μία φορά πέρασα με τον Χριστό τα Πάθη Του και την Ανάστασή Του.

Θα ξεκινήσω να σου αφηγούμαι τη φετινή Μεγάλη Εβδομάδα από την Μεγάλη Τετάρτη.

Εκείνη η ημέρα ήταν συννεφιασμένη και για να πω την αλήθεια ήμουν πολύ ανήσυχη. Είχα πολλά νεύρα και η δυνατή βροχή που ξέσπασε με έκανε χειρότερα. Ειδικά το απόγευμα στο Μεγάλο Ευχέλαιο προσπαθούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Η μεγάλη ουρά και τα παιδάκια που έτρεχαν από εδώ και από εκεί, εξάντλησαν την υπομονή μου. Όμως, όταν ο Παπα-Χρήστος με σταύρωσε με το λαδάκι, ξαφνικά ηρέμησα και δεν με ενοχλούσε τίποτα. Ήμουν χαμογελαστή και ευδιάθετη.

Την Μεγάλη Πέμπτη, ξύπνησα νωρίς νωρίς. Είχα μία όρεξη για να διαβάσω φυσική και έτσι έφαγα πρωινό και έπιασα δουλειά. Κατά το μεσημεράκι, τελειώνοντας την επανάληψη, κατέβηκα στην αυλή για να κάνω ένα μικρό διάλειμμα και έκανα κούνια. Τα πουλάκια που κελαηδούσαν και ο καθαρός αέρας που έφερνε την γλυκιά μυρωδιά της φλαμουριάς με ξεκούρασαν, μέχρι που, αγαπητό μου ημερολόγιο, με χτυπάει μία μπάλα στο κεφάλι… και τι να δω; Ο Νικόλας έπαιζε μπάλα και ενώ με έβλεπε πέταξε την μπάλα του ποδοσφαίρου… και από τις αυθεντικές, της Μπαρσελόνα που την έφερε ο θείος Διονύσης. Αλλά τελικά την πέταξε κατά λάθος, οπότε ‘’ αθωώνεται’’. Με τούτα και με εκείνα, η ώρα είχε περάσει και η μαμά μάς φώναξε για μεσημεριανό. Φάγαμε τις πεντανόστιμες φακές της και πήγαμε για ύπνο γιατί το βράδυ ήταν μεγάλο. Εκείνη την ημέρα ο Χριστός μας σταυρώθηκε .. να μην Τον τιμήσουμε με την παρουσία μας;

Και όντως Τον τιμήσαμε.. και η κούρασή μου τι ήταν μπροστά σε αυτό;  Ε, λοιπόν, η κούραση αυτή μπορεί να μην ήταν και η πιο σωστή δικαιολογία, όμως γλίτωσα τα μαθηματικά που έπρεπε να κάνω. Εξάλλου, θα ακολουθούσε και ο Επιτάφιος… να μην είμαι ξεκούραστη; Έτσι και αλλιώς πήρα αυτήν την απόφαση συνειδητά… κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες προτιμώ να θυσιάσω τα μαθήματα για να πηγαίνω στην Εκκλησία. Ειδικά στον Επιτάφιο πάω με την γιαγιά και ψέλνουμε τον επιτάφιο θρήνο μαζί. Και όπως πάντα αυτό κάναμε και προχθές. Με πήγε ο μπαμπάς νωρίς, καθώς είναι επίτροπος, και κάθισα στο ίδιο στασίδι με εκείνη. Αργότερα ήρθαν και οι υπόλοιποι, τα αγόρια παπαδάκια και η μαμά μαζί μας. Αφότου ήρθαν, ήρθε και η ώρα της περιφοράς, με τις καμπάνες να χτυπούν πένθιμα. Όλοι κουραστήκαμε, όμως ο πιο αξιόλογος της βραδιάς ήταν ο Νικόλας, ο οποίος, αν και έξι χρονών, ακολούθησε με τα άλλα παπαδάκια τον Επιτάφιο, κρατώντας εξαπτέρυγα όλη τη νύχτα.

Να μη στα πολυλογώ, το Μεγάλο Σάββατο το πρωί πήγαμε στη Λειτουργία, κοινωνήσαμε και μετά πήραμε κουλούρια για όλους. Αχ, αυτή η μέρα! Μετά τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια του Αβράμη, είναι η μέρα που με χαροποιεί. Ο Χριστός μας νικάει τον θάνατο και ανασταίνεται. Είναι η μέρα που περιμένω πάντα μετά τον Μάρτιο. Το βράδυ πρέπει να είμαστε ξεκούραστοι και να έχουμε όρεξη και καλή διάθεση έτσι, ώστε να αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα αυτήν τη σημαντική ημέρα.

Εγώ, όπως και άλλες φορές, ξύπνησα αργά, κατά τις εννιά παρά. Ετοίμασα τα ρούχα μου και κατέβηκα να χαιρετήσω την γιαγιά και τον παππού. Κάθισα μαζί τους για μία ώρα και ανέβηκα στο σπίτι. Την υπόλοιπη ώρα διάβαζα τις «Μικρές Κυρίες», και τελείωσα το πρώτο κεφάλαιο… γέλασα πολύ! Χωρίς να το καταλάβω ήταν περασμένες δέκα και ανέβηκα να ετοιμαστώ. Πήρα την λαμπάδα μου, το βιβλιαράκι μου και κατέβηκα στην αυλή να περιμένω τους άλλους. Ήταν γρήγοροι και δεν αργήσαμε στην Εκκλησία. Τις ώρες εκείνες συνήθως είμαι πολύ ανυπόμονη και ενθουσιασμένη… με την ίδια χαρά και ανυπομονησία ήρθε και η πολυαναμενόμενη ώρα… ακούστηκε από τον Παπα-Χρήστο το ‘’Χριστός Ανέστη’’. Αυτό ήταν!  Ζήσαμε μία ακόμη Άγια Εβδομάδα! Όλοι υγιείς και χαρούμενοι…

Αυτή ήταν η Πασχαλιά του 2018..!

Ημερολόγιό μου, δυστυχώς θα πρέπει  να σε αποχωριστώ… ήρθε η θεία και η γιαγιά και ο μπαμπάς με το θείο έχουν τελειώσει το ψήσιμο. Θα τα πούμε σύντομα.

Σε φιλώ,

Ελευθερία

Αφόρμηση αποτέλεσε το κείμενο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Το πρώτο μου Πάσχα»

Από τη Δέσποινα Παρασκευοπούλου, μαθήτρια του Β2 τμήματος Γυμνασίου  

Το σχολείο είναι ένας βασικός θεσμός της κοινωνίας μέσω του οποίου τα παιδιά αποκτούν γνώσεις και διαπαιδαγωγούνται, ώστε να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες. Ο ρόλος του είναι σημαντικός, μα τους στόχους που θέτει φαίνεται πως δεν τους εκπληρώνει πάντα.

Τα διάφορα προβλήματα που παρουσιάζονται εμποδίζουν το εκπαιδευτικό έργο. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν πολλές ελλείψεις όσον αφορά τα σχολικά κτίρια και τις εγκαταστάσεις. Επίσης, δεν αξιοποιούνται τα τεχνολογικά μέσα και το σύστημα αξιολόγησης δεν ευνοεί τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.

Το σχολείο που ονειρεύομαι είναι τελείως διαφορετικό, χωρίς προβλήματα. Φαντάζομαι το σχολείο μου πολύχρωμο, με τις κατάλληλες εγκαταστάσεις, ώστε να καλοδέχεται τα καινούργια παιδιά και εκείνα να χαίρονται κάθε φορά που κτυπάει το κουδούνι για μάθημα. Επιπλέον, θέλω ένα σχολείο φιλόξενο, που να σέβεται τον διαφορετικό ρυθμό εξέλιξης κάθε παιδιού.

Είναι εξίσου σημαντικό να εκσυγχρονίσει τις μεθόδους του. Πιο συγκεκριμένα, να εισαγάγει νέα μαθήματα, όπως ψυχολογία και σχέσεις των εφήβων. Επίσης, η χρήση νέων τεχνολογιών θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των μαθητών και θα μετατρέψει το μάθημα σε παιχνίδι. Τέλος, ονειρεύομαι ένα σχολείο ισότητας που καλλιεργεί τον διάλογο και την αγάπη.

Για πολλούς λόγους το σχολείο είναι βαρετό και μεταδίδει ανούσιες γνώσεις, ωστόσο εξυπηρετεί την ίδια την ζωή μας. Για αυτό πρέπει σταδιακά να πάψει να αποτελεί απλώς μια υποχρέωση και να μετατραπεί σε έναν χώρο δημιουργίας και απόλαυσης για τους νέους.

Από την Καλλιόπη Ευθυμιάδου, μαθήτρια του Β3 τμήματος Γυμνασίου

Αποφάσισα να πάρω συνέντευξη από μια κυρία που κάνει το επάγγελμα της καθαρίστριας στο σχολείο μας. Μετά από την όμορφη συζήτηση μας, κατάλαβα ότι το να είσαι καθαριστής δεν είναι επάγγελμα για υποτίμηση, αλλά για θαυμασμό. Κι αυτό διότι αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, στις πόλεις θα επικρατούσε ένα χάος από τα σκουπίδια, τα μικρόβια και τις ασθένειες που θα επακολουθούσαν.

Γεια σας! Θα μπορούσα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις που αφορούν την εργασία σας;

Βεβαίως!

Πώς καταλήξατε σ΄ αυτό το επάγγελμα; Αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα θα διαλέγατε κάτι άλλο;

Στη ζωή τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Σ’ αυτό το επάγγελμα βρίσκομαι από τύχη. Θα μπορούσα να βρίσκομαι κάπου αλλού. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι σπουδαίο αυτό που κάνω τώρα. Θεωρώ ότι κάθε επάγγελμα που καλείσαι να κάνεις καλό είναι να το κάνεις σαν να είναι η πρώτη σου επιλογή. Πρέπει να βρίσκεις το θετικό της κάθε εργασίας και να νιώθεις ευγνωμοσύνη που έχεις δουλειά, ενώ άλλοι είναι άνεργοι.

Τι σας προσφέρει; Ποια είναι τα θετικά και τα αρνητικά του;

Μου προσφέρει σιγουριά και οικονομική ασφάλεια. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν θετικά και αρνητικά. Το θετικό εδώ είναι ότι παίρνω από την ενέργεια και την χαρά των παιδιών και τους το ανταποδίδω με το να τους προσφέρω ένα καθαρό περιβάλλον. Ασφαλώς κι έχει αρνητικά. Όμως επιλέγω να βλέπω μόνο τα θετικά, και προσπαθώ να το κάνω με αξιοπρέπεια για να προσφέρω στον εαυτό μου και στους άλλους ανθρώπους.

Πώς νιώθετε εσείς γι’ αυτό; Είστε ικανοποιημένη από τις συνθήκες εργασίας;

Νιώθω τυχερή που βρίσκομαι σε Μουσικό Σχολείο, γιατί είναι ένα παραπάνω πλεονέκτημα καθώς μου δίνει τη δυνατότητα να ακούω μουσική την ώρα που εργάζομαι. Θα ήθελα να είμαι γερή να συνεχίσω να το κάνω. Οι συνθήκες εργασίας είναι καλές. Δεν με ενοχλούν οι καιρικές συνθήκες, αλλά οι κακές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στον κάθε επαγγελματικό χώρο. Εντάξει, είναι κουραστικό όπως όλα. Θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος μέσα από το επάγγελμα του πρέπει να νιώθει χαρά, γιατί αυτομάτως η χαρά πολλαπλασιάζεται και απλώνεται και στους γύρω του. Αλλιώς ένας δυστυχής, μίζερος και γκρινιάρης τα ανάλογα συναισθήματα θα μεταδώσει στο περιβάλλον του. Να δοξάζεις τον Θεό που έχεις εργασία και να προσπαθείς να την κάνεις κάθε μέρα και καλύτερα. Τέλος, πιστεύω ότι την αξία την δίνει ο άνθρωπος στο επάγγελμα κι όχι το επάγγελμα στον άνθρωπο.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη!

Εγώ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω για το επάγγελμα μου.

Από τους μαθητές και τις μαθήτριες του τμήματος Γ1 Γυμνασίου

Πώς περνά τον καιρό του ένας έφηβος την εποχή του κορωνοϊού και των περιορισμών; Τι σκέφτεται, πώς αντιδρά σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες;

Μαθητές και μαθήτριες του Γ1 «σκίζουν» σελίδες από το ημερολόγιο τους και μας απαντούν…

«Κατερίνη 11/4/2020

Αγαπημένη μου Κλάρα,

Σήμερα κλείνουμε ένα μήνα μέσα στο σπίτι … Ένας μήνας χωρίς τους φίλους, τις βόλτες, το σχολείο μας …

Πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης;

Δυστυχώς ο εφιάλτης που ζούμε αυτή τη στιγμή δεν είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας μας που έρχεται στον ύπνο μας και φεύγει στον ξύπνιο μας σαν κακή ανάμνηση. Αυτός ο εφιάλτης είναι τόσο πραγματικός και ζωντανός όσο κάθε άλλο πλάσμα στον πλανήτη και αυτό είναι πιο τρομακτικό από κάθε τέρας, φάντασμα ή φρικιό που έρχεται στον ύπνο μας να μας στοιχειώσει.

Πνίγομαι Κλάρα, πνίγομαι!

Θέλω να βγω έξω, να χορέψω και να τραγουδήσω με τους φίλους μου, να σφίξω στην αγκαλιά μου τα αγαπημένα μου πρόσωπα! Θέλω να αναπνεύσω τον καθαρό αέρα, να συνομιλήσω με τους φίλους μου ζωντανά, όχι μέσα από μια οθόνη! Και δεν περίμενα να το πω ποτέ αυτό, αλλά ναι, θέλω να γυρίσω στο σχολείο!!! Καλά και τα μαθήματα από τον καναπέ αλλά τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με την αλληλεπίδραση καθηγητή-μαθητή που μπορούμε να βρούμε μόνο στην τάξη.

Μακάρι να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης και να δούμε σύντομα τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να νιώσουμε και πάλι ελεύθεροι και στο σώμα, όχι μόνο στο μυαλό και να συνεχίσουμε να ζούμε τις ζωές μας, όσο δύσκολο και αν είναι.

Αυτά είχα να σου πω για σήμερα Κλάρα μου, ελπίζω να μην ήταν πολύ βαριές οι σημερινές μου σκέψεις.

Σε φιλώ και πάω για ύπνο

Καληνύχτα»

«Ημέρα καραντίνας # δεν ξέρω έχω χάσει το μέτρημα

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

σήμερα αποφάσισα να γράψω τι έχω προσέξει ότι συμβαίνει αυτές τις μέρες που είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι.

Τι συνειδητοποίησα: Όσο πηγαίναμε σχολειό λέγαμε: “Πωω, αμάν πότε θα κλείσουν τα σχολεία, δεν μπορώ άλλο! Όλη μέρα διαβάζω!!!” Όταν επιτέλους έκλεισαν ήμασταν γεμάτοι χαρά και κανονίζαμε τι θα κάνουμε στον τόσο πολύ ελεύθερο χρόνο μας.

Όταν όμως μάθαμε ότι δεν θα μπορούμε να πάμε πουθενά και περάσαμε μερικές μέρες στο σπίτι, με διαφορετικό σκεπτικό αυτή τη φορά αρχίσαμε να λέμε: “Πωω, αμάν πότε θα ανοίξουν τα σχολεία, δεν μπορώ άλλο! Όλη μέρα κάθομαι!!!”

Όταν πρωτοξεκινήσαμε μαθήματα μέσω υπολογιστή είπαμε: “Αχ τι ωραία που κάνουμε μάθημα και έχουμε με κάτι να ασχολούμαστε!”

Μετά από 2 εβδομάδες μαθημάτων αρχίσαμε να λέμε: “Αχ τι ωραία που δεν κάναμε μάθημα πριν. Όλο εργασίες μας βάζουν! Πότε θα προλάβω να τα κάνω όλα; Επειδή δεν πάμε σχολείο, δε σημαίνει ότι καθόμαστε όλη μέρα. Δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια εβδομάδα να κάνουμε 1-2 εργασίες για κάθε καθηγητή. Δεν είμαστε ρομπότ!”

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως ο κορωνοϊός τελικά δεν επηρεάζει μόνο τους πνεύμονες, αλλά και το μυαλό. Μάλλον μαζί με την πανδημία του covid-19 έχει βγει και ένα άλλος ιός που επηρεάζει το μυαλό των παιδιών, ο “δεν ξέρω τι θέλω-19”.

Δεν μπορώ να δικαιολογήσω αλλιώς αυτό που συμβαίνει στα παιδιά. »

«Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σου γράφω γιατί θέλω να σου πω πώς περνάω στην καραντίνα. Σήμερα νομίζω κλείνω 1 μήνα που είμαι μέσα στο σπίτι … δεν ξέρω … βασικά έχω χάσει τις μέρες … Τέλος πάντων, όλη την ώρα όλους τους ακούω να λένε ότι βαριούνται την ζωή τους και θέλουν να βγουν έξω. Εγώ προσωπικά είμαι μάλλον από τους λίγους ανθρώπους που προτιμούν να είναι μέσα. Βλέπω σειρές, παίζω επιτραπέζια με τις αδελφές μου … επίσης διαβάζω για τις εργασίες που πρέπει να κάνουμε για το κάθε μάθημα. Αλλά έχω κουραστεί λίγο με τις εργασίες, γιατί οι καθηγητές νομίζουν ότι απλώς καθόμαστε στο σπίτι συνέχεια με το κινητό, γενικά με τα ηλεκτρονικά, αλλά δεν έχουν δίκιο, γιατί άμα μας βάζει ο κάθε καθηγητής «100″ ασκήσεις στο μάθημα του με προθεσμία ή και χωρίς νομίζω σε λίγο θα τρελαθούμε. Εσύ τι πιστεύεις? Ελπίζω να συμφωνούμε. Αν και θέλω να πάω σχολείο για να συναντηθώ με τους φίλους μου, γιατί έχουν πολύ πλάκα και μου λείπουν.

Ας ξεφύγουμε τώρα με το θέμα του σχολείου, γιατί νομίζω ότι δεν θα τελειώσω να μιλάω για αυτό. Αυτές τις μέρες είμαι πολύ χαρούμενη γιατί ο ήλιος λάμπει και η άνοιξη έχει έρθει! Αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να βγω έξω εξαιτίας όλων αυτών των συμβάντων. Πρέπει σε αυτό το σημείο να τελειώσω γιατί πρέπει να κοιμηθώ… έχει πάει ήδη 2:30.
Καληνύχτα ημερολόγιό μου θα σου γράψω πάλι αύριο. »

«Πρέπει να βαριέμαι πολύ. Τόσο πολύ που κατέληξα εδώ. Κάθομαι και γράφω ημερολόγιο. Λοιπόν “αγαπημένο μου ημερολόγιο” θα σου γράψω τι κάνω τις τελευταίες μέρες. Αν και μην περιμένεις τίποτα συναρπαστικό.

Όλη μέρα είμαι σπίτι και πουθενά αλλού. Ξυπνάω πιο αργά από όσο θα ξυπνούσα παλιότερα που είχα σχολείο, αλλά και πάλι αρκετά νωρίς. Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι το να μην κάνω κάτι. Κάθομαι λίγη ώρα στο κρεβάτι μέχρι να βρω δύναμη να σηκωθώ. Άλλες φορές μου έρχεται γρήγορα και άλλες φορές αργεί, όταν συμβαίνει αυτό χαζεύω από το παράθυρο κυρίως τον ουρανό και σκέφτομαι διάφορα πράγματα (όπως το τι να κάνω για να περάσει η ώρα ή η ιδέα του να γράψω ημερολόγιο). Όταν σηκωθώ το πιθανότερο είναι να έχει ησυχία γατί ξυπνάω πιο νωρίς από την οικογένεια μου. Μόλις δω αν είναι κανείς ξύπνιος τρέχω στο κρεβάτι μου ξανά, αρπάζω το βιβλίο μου και διαβάζω λίγο. Όταν βαρεθώ σηκώνομαι, βγαίνω έξω από το δωμάτιο, βάζω κάτι στο στόμα μου και μετά παίρνω το κινητό μου και κάθομαι λίγη ώρα. Μετά από κάνα 20 λεπτό παίρνω το λάπτοπ και κάνω διάφορα πράγματα, όπως να δω ταινίες και σειρές. Όταν αφήσω το λάπτοπ πάω στον αδελφό μου και παίζω μαζί του λίγο ή μιλάω με την υπόλοιπη οικογένεια μου. Μετά όλα επαναλαμβάνονται και αυτό φταίει ίσως που βαριέμαι. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι μετά μπορεί να κάτσω να παίξω σκάκι με τον υπολογιστή ή με τον πάτερα μου και καμιά φορά κάνω γυμναστική μέσα στο σπίτι.

Δεν με ενοχλεί τόσο το ότι πρέπει να είμαι σπίτι όσο το ότι δεν γίνεται κανένας άλλος να βρίσκεται μαζί μου. Αυτή η κατάσταση είναι ό,τι χειρότερο και νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι ελπίζουμε να τελειώσει όσο πιο σύντομα. Τελικό συμπέρασμα είναι ότι είμαστε πολύ μοναχικά τον τελευταίο καιρό.»

«Πέμπτη 9 Απριλίου 2020

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Αυτές τις μέρες είμαι κλεισμένη μέσα στο σπίτι λόγω μιας αρρώστιας που έχει εμφανιστεί – κορωνοϊός. Είναι μια πολύ σημαντική αρρώστια από την οποία μπορεί και να πεθάνεις, είναι πολύ επικίνδυνο.

Είμαι μέσα σχεδόν έναν μήνα και απλά έχω βαρεθεί … Τουλάχιστον παίρνω την κολλητή μου τηλέφωνο από το σταθερό και μιλάμε, αλλά το κακό είναι ότι δεν μπορώ να την δω και μου έχει λείψει πολύ. Ακόμα και το σχολείο άρχισε να μου λείπει, που δεν μου αρέσει καθόλου.

Έχουμε αρχίσει μαθήματα μέσω internet δεν λέω … δεν μου αρέσει και τόσο, θα προτιμούσα να πηγαίνω σχολείο. Εκεί θα έβλεπα και τους συμμαθητές μου και τους καθηγητές μου, μου έχουν λείψει και αυτοί μωρέ. Αλλά έχει και το καλό του αυτό δεν ξυπνάμε νωρίς για να πάμε σχολείο. Ξυπνάμε πιο αργά για να κάνουμε μάθημα.

Όλο αυτό κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα έχουμε να λέμε για τότε που δεν βγαίναμε. Θα χαιρόμαστε που θα ανοίξουν τα σχολεία για πρώτη φορά αλλά δεν θα χαιρόμαστε για το πρωινό ξύπνημα … αλλά πρέπει είναι ακόμα νωρίς για να το λέω αυτό – δεν πειράζει! Πάνω από όλα όμως μου λείπουν οι βόλτες με την κολλητή μου, η χαρά που έπαιρνα κάθε φορά που με άφηνε η μαμά μου να βγω.

Νιώθω ότι πρέπει να βγω, αλλά δεν πρέπει, αλλά άμα δεν βγω θα τρελαθώ, είμαι πάνω από μια οθόνη όλη την μέρα, αλλά δεν έχω κάτι άλλο να κάνω, ξυπνάω και σκέφτομαι ότι έχω την ανάγκη να βγω να πάρω αέρα, αλλά η μόνη μου έξοδος πλέον είναι το μπαλκόνι. Ελπίζω να τελειώσει σύντομα.»

«Κατερίνη, 22/4/2020

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Εντάξει, ό τι και να πεις έχεις δίκιο. Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο και δε σου έγραψα καθόλου. Μη με κατηγορείς όμως γιατί και εγώ δεν περνάω καλύτερα.

Δε λέω, κοιμάμαι αρκετά, ξεκουράζομαι, βλέπω τις αγαπημένες μου ταινίες, παίζω μουσική αλλά δεν έχουμε διακοπές. Τα μαθήματα δεν σταμάτησαν και μπορεί να έλυσαν  το θέμα της ύλης, αλλά με τίποτα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το μάθημα στην τάξη με τους συμμαθητές, τα αστεία και τις πλάκες μας, τις συμφωνίες και τις διαφωνίες μας και από την άλλη τους καθηγητές με τις παρατηρήσεις και τις συμβουλές. Μήπως, όμως, σταματάει εδώ το κακό; Μου έχουν λείψει τα διαλείμματα που παίζαμε μπάσκετ και χαιρόμασταν την άνοιξη που χάνουμε τώρα που είμαστε μέσα. Και απ’ την άλλη έχουμε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους ειδικούς να μας ενημερώνουν απ’ τη μια και να μας πανικοβάλλουν απ’ την άλλη. Γιατί θα μου πεις, ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ είναι αυτός και δεν μπορείς να τον υποτιμάς, αλλά έχω αρχίσει να τον βλέπω και στον ύπνο μου. Βέβαια, μέσα σ’ όλα αυτά, βλέπω περισσότερο την οικογένειά μου και νομίζω πως όταν τελειώσει όλο αυτό θα μου κακοφανεί και λίγο. Αυτά προς το παρόν. Η επόμενη φορά που θα σου γράψω θέλω να είναι και αυτή που όλα θα έχουν τελειώσει.»

Μία διαδραστική εικόνα/ αφίσα από το τμήμα Γ1 Γυμνασίου

“Σαράντα πέντε μάστοροι και εξήντα μαθητάδες γεφύριν εθεμέλιωναν στις Άρτας το ποτάμι”…

έτσι ξεκινά το φημισμένο δημοτικό τραγούδι “Το γιοφύρι της Άρτας”. Είναι μόνο ένα τραγούδι ή μήπως κρύβει κάποιο σκοτεινό μυστικό;

“Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν. Μοιρολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες”…

Μέσα από το τραγούδι μπορείς να ταξιδέψεις στο παρελθόν και να μάθεις για θρύλους, κατάρες, στοιχειά και να ανακαλύψεις μαζί μας πώς κατάφερε να στεριωθεί το γιοφύρι.

Πατήστε εδώ για να δείτε τη διαδραστική εικόνα / αφίσα που δημιουργήσαμε στο μάθημα των Νέων Ελληνικών.

Από τη Σιδηροπούλου Ελένη – Μαρία, μαθήτρια του Γ3 τμήματος Γυμνασίου.

Η θέση της γυναίκας στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν η ίδια στις διάφορες πόλεις και παρουσίαζε διαφορές κατά την εξέλιξη των κοινωνιών μέσα στους αιώνες.

Η γυναίκα θεωρούνταν, βιολογικά και ψυχολογικά, πλάσμα που δεν είχε την ικανότητα να ελέγξει τον εαυτό της και να αντισταθεί σε εξωτερικά ερεθίσματα.

Έπρεπε να είναι σεμνή, όμορφη και υγιής, προκειμένου να συμβιβάζεται με τα πρότυπα μιας πατριαρχικής κοινωνίας, όπως ήταν η αρχαία ελληνική.

Στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, η πρώτη κύρια δυσκολία που αντιμετώπιζε ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει. Ο πατέρας είχε το δικαίωμα να εκθέσει το νεογνό σε μια ερημική περιοχή, όταν έκρινε πως δεν έχει θέση στην οικογένειά του. Άλλωστε η γέννηση ενός θηλυκού μέλους θεωρούνταν ανώφελο και επιπρόσθετο έξοδο για τον οίκο, εφόσον μάλιστα – σε ένα κατεξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς – δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει  το οικογενειακό όνομα και συνεπώς τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία.

Βασική αρχή στην αθηναϊκή κοινωνία ήταν το ότι η γυναίκα τελούσε μονίμως υπό ανδρική κηδεμονία. Η νέα κοπέλα μέχρι το γάμο της εξαρτάται άμεσα από τον πατέρα της. Όταν έφθανε στην αποδεκτή κοινωνικά ηλικία γάμου, ο πατέρας της επέλεγε τον μέλλοντα σύζυγό της.

Η βασική ευθύνη της, όμως, ήταν η διαχείριση του οίκου. Επέβλεπε και κατεύθυνε τους δούλους και φρόντιζε για τη σωστή τακτοποίηση των αγαθών και των πραγμάτων του σπιτιού. Τον χρόνο της στο σπίτι τον περνούσε σε έναν ειδικό χώρο, τον γυναικωνίτη.

Οι αριστοκράτισσες γυναίκες, στα πλαίσια των οικιακών καθηκόντων τους, ασχολούνταν με την υφαντική και το ράψιμο του ρουχισμού. Επίσης είχαν επιφορτισθεί με την ανατροφή των παιδιών.

Ενώ όμως με όλες αυτές τις ασχολίες οι ευκατάστατες Αθηναίες δεν έβγαιναν από το σπίτι, οι φτωχές αναγκαστικά δούλευαν εκτός σπιτιού. Ανάμεσα σε άλλα εργαζόντουσαν ως εργάτριες μαλλιού, τροφοί, συλλέκτριες καρπών και σε μεγαλύτερη ηλικία ως πωλήτριες, όπως μας μαρτυρούν σχετικές παραστάσεις αγγείων.

Στο κοινωνικό πεδίο οι Αθηναίες συμμετείχαν στις κυριότερες θρησκευτικές γιορτές της πόλης. Στα Λήναια και στα Ανθεστήρια προς τιμή του Διονύσου. Συμμετείχαν επίσης στην μεγάλη πομπή των Παναθηναίων που ήταν η επισημότερη γιορτή των αρχαίων Αθηνών προς τιμή της πολιούχου της πόλεως θεάς Αθηνάς. Ουσιαστική ήταν και η συμμετοχή τους και στα Θεσμοφόρια που τελούνταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας.

Στην πολιτική ζωή των Αθηνών η θέση των γυναικών ήταν ανύπαρκτη. Οι γυναίκες δε θεωρούνταν πολίτες. Δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής στους καταλόγους των πολιτών. Επιπλέον δεν είχαν δικαίωμα κατοχής εγγείου ιδιοκτησίας -επομένως ούτε κληρονομιάς-, το οποίο αποτελούσε βασικό κριτήριο για την ιδιότητα του πολίτη.

Πολύ νωρίτερα όμως, στη Μινωική Κρήτη οι γυναίκες είχαν τα ίδια περίπου δικαιώματα και ελευθερίες με τους άντρες. Όπως μαρτυρούν οι τοιχογραφίες, οι σφραγιδόλιθοι και άλλοι λίθοι με εγχάρακτες εικόνες, έπαιρναν μέρος σ’ όλες τις εκδηλώσεις της ζωής, στις γιορτές, τα αγωνίσματα, το κυνήγι. Όπως και οι σημερινές γυναίκες, χτένιζαν με φροντίδα τα μαλλιά τους, βάφονταν, φορούσαν φανταχτερά φορέματα και όμορφα στολίδια.

Στην ομηρική εποχή, η ζωή των γυναικών ήταν αρκετά καλή, όπως αντιλαμβανόμαστε από τα έργα του Ομήρου. Οι γυναίκες δεν έμεναν  περιορισμένες στο σπίτι και μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερες με την συνοδεία δούλων. Αγαπούν την οικογένειά τους, συζητούν ελεύθερα μαζί με τους άνδρες, επικρατεί η μονογαμία, ο γάμος είναι ιερός και αδιάλυτος, η γυναίκα μπορεί να διαλέξει τον άνδρα της, οι συζυγικές σχέσεις βασίζονται σε αμοιβαία αγάπη και εκτίμηση και οι τρόποι συμπεριφοράς των συζύγων παρουσιάζονται απλοί, ευγενικοί και εγκάρδιοι.

Το ίδιο ελεύθερες ήταν οι γυναίκες και στην αρχαία Σπάρτη. Σε αντίθεση με τη συντηρητική – στο συγκεκριμένο θέμα – Αθήνα, στη Σπάρτη οι γυναίκες ήταν σχεδόν ίσες με τους άντρες, συγχρωτίζονταν ελεύθερα στο δημόσιο βίο και στους αθλητικούς αγώνες και είχαν γνώμη στα πολιτικά και δημόσια πράγματα. Είναι άραγε τυχαίο ότι ήταν οι Σπαρτιάτισσες που έλεγαν στους γιους τους το γνωστό “Ή ταν ή επί τας” καθώς αυτοί έφευγαν για τον πόλεμο;

Πηγές:

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών

el.wikipedia

https://www.briefingnews.gr/ethnika/i-thesi-tis-gynaikas-stin-arhaia-athina-kai-stin-arhaia-sparti

Από τους μαθητές του Β3 τμήματος Γυμνασίου: Κωνσταντίνου Γιώργος, Τσαουσίδου Ελευθερία, Ζούντσα Ευθυμία, Ραντάνι Μάριος.

Η Πιερία βρίσκεται στην Κεντρική Μακεδονία. Έχει πολλά όμορφα αξιοθέατα, αλλά και πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις κατά τους χειμερινούς μήνες.

Δύο από τα πιο όμορφα βουνά της Ελλάδας, πλούσια σε φυσική ομορφιά και ιστορία βρίσκονται στην Πιερία: ο Όλυμπος και τα Πιέρια.

Παλιός Παντελεήμονας

Πολλά ορεινά χωριά για όμορφες ημερήσιες εκδρομές ή και διακοπές, όπως το Ελατοχώρι στα Πιέρια, η παλιά Σκοτίνα, o παλιός Άγιος Παντελεήμονας, το Λιτόχωρο στον Όλυμπο περιμένουν τους επισκέπτες.

Ένα από τα πιο όμορφα μέρη που αξίζει να επισκεφτεί κανείς είναι τα Πριόνια στους πρόποδες του Ολύμπου. Εκεί, από το μεγάλο μονοπάτι μπορείς να ανεβείς και να εξερευνήσεις το βουνό. Και άλλα μονοπάτια μπορεί να ακολουθήσει κανείς και να απολαύσει τις ομορφιές που χαρίζει αυτό το μοναδικό, το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας.

Πριόνια

Πριν από τα Πριόνια υπάρχει η παλιά μονή του Αγίου Διονυσίου, όπου οι γέροντες θα σε υποδεχθούν με εγκαρδιότητα και θα σε ξεναγήσουν. Εκεί θα «ακούσεις» την ησυχία του δάσους, με μόνους τους ήχους των πουλιών που κελαηδούν και του νερού που κυλάει. Λίγο πιο κάτω συναντάμε την σκήτη του Αγίου Διονυσίου, με την πηγή του αγιάσματος, όπου παίρνουμε την ευλογία του Αγίου. Λίγο έξω από το Λιτόχωρο συναντάμε το μετόχι της παλιάς μονής.

Η Παλαιά Μονή Αγ. Διονυσίου

Και άλλα μοναστήρια στολίζουν και ενισχύουν πνευματικά την Πιερία: η μονή του Οσίου Εφραίμ στην Κονταριώτισσα, του Προφήτη Ηλία στο Αιγίνιο. Αξιόλογο προσκύνημα είναι και το εκκλησάκι της Αγίας Κόρης στο χωριό Βροντού στους πρόποδες του Ολύμπου.

Οι λάτρεις των χειμερινών σπορ μπορούν να περάσουν όμορφες στιγμές στο χιονοδρομικό κέντρο του Ελατοχωρίου. Στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του, μέσα σ’ ένα δάσος γεμάτο έλατα, μπορούν να κάνουν σκι, έλκηθρο και στη συνέχεια να χαλαρώσουν απολαμβάνοντας τον καφέ τους στο σαλέ.

Αξίζει, λοιπόν, μια επίσκεψη στην Πιερία και τους χειμερινούς μήνες. Σίγουρα θα βγείτε κερδισμένοι!