Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής του ανθρώπου. Ειδικά οι έφηβοι αφιερώνουν καθημερινά αρκετές ώρες την ημέρα ακούγοντας τη μουσική που προτιμούν. Σκοπός της μικρής αυτής έρευνας ήταν ο εντοπισμός των μουσικών προτιμήσεων των μαθητών του Μουσικού Σχολείου του Πειραιά και η διερεύνηση των παραγόντων που πιθανόν σχετίζονται με αυτή τους την επιλογή. Συγκεκριμένα, η μελέτη επιχειρεί να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

• Ποιο είδος μουσικής προτιμούν περισσότερο οι μαθητές του ΜΣΠ;
• Ποιους παράγοντες θεωρούν σημαντικούς στη διαμόρφωση των μουσικών τους προτιμήσεων;
• Ποιες είναι οι απόψεις των μαθητών για το ρόλο της μουσικής στη ζωή τους;

Το δείγμα αποτέλεσαν 15 παιδιά της Α΄ Γυμνασίου και 15 παιδιά της Γ’ Λυκείου (σχολ. έτος: 2012-2013). Οι μαθητές κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγια, ακούγοντας ταυτόχρονα ηχογραφημένα αποσπάσματα από διάφορα είδη μουσικής.

Τα συμπεράσματα ήταν τα εξής:

1)      Οι μαθητές του ΜΣΠ εκδήλωσαν θετική ανταπόκριση σε ποικιλία μουσικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων και ειδών που δεν θεωρούνται δημοφιλή στην ηλικία τους (όπως κλασική, τζαζ και παραδοσιακή μουσική). Παρ’ όλα αυτά, διαπιστώθηκε πως οι μαθητές δήλωσαν ως πρώτη προτίμησή τους την ροκ/μέταλ, γεγονός που αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, πως στην εφηβεία, οι ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες είναι πιο ισχυροί από αυτόν της μουσικής εκπαίδευσης (Διάγρ. 1)

2)      Οι μαθητές ισχυρίστηκαν πως από όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν τις μουσικές τους προτιμήσεις, η μελωδία και οι στίχοι είναι αυτοί που τους κάνουν να επιλέγουν ένα κομμάτι, δηλαδή δηλώνουν πως επηρεάζονται περισσότερο από τις παραμέτρους που αφορούν τα χαρακτηριστικά της μουσικής και λιγότερο από άλλες όπως π.χ. το περιβάλλον (Πίνακας 1).

3)      Οι μαθητές του ΜΣΠ διαθέτουν περισσότερο από τρεις ώρες την ημέρα στην ακρόαση της μουσικής. Το γεγονός αυτό από μόνο του, αλλά και σε συνδυασμό με τις απαντήσεις τους για τους λόγους που ακούν μουσική επιτρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα του σημαντικού της ρόλου στη συναισθηματική, κοινωνική και διανοητική εξέλιξή τους, αλλά και στη διαμόρφωση της κοινωνικής τους ταυτότητας (Πίνακας 2).

Η μελέτη αυτή μπορεί να αποτελέσει αφετηρία μιας μελλοντικής, πληρέστερης έρευνας, σε μεγαλύτερο δείγμα και με υψηλότερους στόχους, εμβαθύνοντας ακόμα περισσότερο στα οφέλη στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Διάγραμμα 1

Πίνακας 1

Πίνακας 2

Λόγοι για τους οποίους ακούω μουσική

Βιβλιογραφία

Κοντοπούλου, Ε., Οι Μουσικές Προτιμήσεις και οι Παράγοντες που τις Επηρεάζουν:  Η Περίπτωση των Μαθητών του Μουσικού Σχολείου του Πειραιά, μεταπτυχιακή εργασία, Αθήνα 2012. 

Πηγή εικόνας

https://www.facebook.com/photo?fbid=688655073287868&set=pcb.688655123287863&locale=el_GR

Με νότες και με λέξεις, μία εφημεριδούλα γεννιέται ,

«Το πεντάγραμμο των ειδήσεων». 

Υπεύθυνοι καθηγητές: Μαρία Σπανού και Δημήτρης Κομηνός

Κάτω στον Πειραιά, στο λιμάνι,

νότες και λέξεις δένονται ρυθμικά σε μαθητική έκφραση.

Στο πεντάγραμμο πόσο αρμονικά ταιριάζουν και τα κείμενά μας.

Μαθητές και διδάσκοντες, όλοι μαζί, σε μία σύνθεση που εμπνέει.

Σκέψη και συναίσθημα συμπλέουν στη νεογέννητη εφημερίδα μας.

Το Μουσικό Σχολείο Πειραιά ανοίγεται και στο θαυμαστό ηλεκτρονικό κόσμο του μαθητικού Τύπου.

Πηγή εικόνας: https://mobile.facebook.com/photo.php?fbid=603595024685322&id=100051044896543&set=a.603594991351992&eav=AfYcqO4Lq8FKb3t_nK3PLBQIdFwZ8u

Ο Αλέξανδρος ο Γ που έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο «Μέγας», γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 356 π.Χ. Ήταν γιος του βασιλιά Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας και της Ολυμπιάδας , της κόρης του βασιλιά της Ηπείρου Νεοπτόλεμου. Η μητέρα του Ολυμπιάδα έλεγε πως ο Αλέξανδρος έχει θεϊκή καταγωγή. Ο ίδιος όμως ποτέ δεν την πίστεψε.  Όταν μάλιστα μια φορά πληγώθηκε στη Βακτριανή, έλεγε στους συντρόφους του για να εξαλείψει τις δοξασίες της εποχής του: «Βλέπετε σύντροφοι; Είναι πραγματικό αίμα και δεν είναι υγρό, που κυλάει στις φλέβες των θεών».

Υπάρχουν πολλά περιστατικά από τη ζωή του Αλέξανδρου που έδειξαν τις μοναδικές ικανότητες του. Ο Αλέξανδρος σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών κατάφερε και δάμασε ένα άγριο άλογο ( Εικόνα 1).Η παλαιότερη φιλολογική μαρτυρία για τον Βουκεφάλα διασώζεται από τον Πλούταρχο (Βίος Αλεξάνδρου, 6) και αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίον το άλογο αγοράστηκε από τον Φίλιππο στη μυθική τιμή των δεκατριών ταλάντων. Ο Φίλιππος ήταν έτοιμος να απορρίψει την προσφορά του Φιλόνικου από τη Θεσσαλία, επειδή κανείς δεν κατάφερε να τιθασεύσει το άλογο, αλλά υποχώρησε στην επιμονή του νεαρού Αλεξάνδρου να δοκιμάσει και εκείνος, και δέχτηκε το στοίχημα που του πρότεινε, να του πληρώσει, αν δεν τα κατάφερνε, το υπέρογκο ποσό.Ο Αλέξανδρος πρόσεξε ότι το άλογο φοβόταν την σκιά του, γι’ αυτό του γύρισε το κεφάλι προς τον ήλιο και με απίστευτη γρηγοράδα το καβαλίκεψε και γαντζώθηκε πάνω του γερά.Ήταν ένα υπέροχο μαύρο άλογο με ένα άσπρο σημάδι στο μέτωπό του και ένα άλλο στην πλευρά του, που είχε σχήμα κεφαλιού βοδιού, γι’αυτό το ονόμασαν Βουκεφάλα.

Και οι δυο γονείς του έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στη μόρφωση του Αλεξάνδρου . Επέλεξαν σπουδαίους διδασκάλους μα όταν ο Αλέξανδρος έφτασαν στην ηλικία των δεκατριών ετών , ο βασιλιάς Φίλιππος ανέθεσε τη διαπαιδαγώγηση του Αλεξάνδρου στον σπουδαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη. Ο Φίλιππος παραχώρησε στον Αριστοτέλη το αποκαλούμενο άλσος των Νυμφών στη Μίεζα ( Εικόνα 2) , ένα χωριό βόρεια της Βέροιας όπου μαθήτευσε κοντά του ο  Αλέξανδρος για τρία χρόνια . Η αίθουσα διδασκαλίας του Αριστοτέλη ήταν ένας μικρός ναός αφιερωμένος στις Νύμφες. Ακόμη και σήμερα διασώζονται τα ερείπια του αρχαίου ναού , τα πέτρινα καθίσματα που κάθονταν για τη διδασκαλία μα και οι σκιεροί χώροι που περπατούσε ο Αριστοτέλης.

Ο Αλέξανδρος δεν ήταν ο μοναδικός μαθητής του Αριστοτέλη. Ο Φίλιππος ήταν συνετός και ήθελε η διαπαιδαγώγηση του παιδιού του να γίνειομαλά μέσα σε έναν κύκλο επίλεκτων συνομηλίκων , τα παιδιά των αξιωματούχων , με τους οποίους ο γιος του θα αντάλλαζε ιδέες και θα αλληλεπιδρούσε . Ο Αλέξανδρος ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για την ιατρική και τη βιολογία που ήταν ακόμη δύο αγαπημένοι τομείς του Αριστοτέλη κι έμαθε σύμφωνα με τον Πλούταρχο ,  να βοηθά ασθενείς με συγκεκριμένες θεραπείες και αγωγές. Ωστόσο γνώριζε καλά γεωμετρία, της αστρονομία και ρητορική. Είχε εξαιρετικές ικανότητες στην εριστική που αποτελεί κλάδο της ρητορικής. Δηλαδή μπορούσε άψογα να επιχειρηματολογεί για ένα θέμα παίρνοντας το μέρος και των δύο αντίθετων πλευρών .
Το αγαπημένο σύγγραμμα του Αλεξάνδρου ήταν η  Ιλιάδα του Ομήρου και είχε αποστηθίσει το μεγαλύτερο μέρος των δεκάδων χιλιάδων στίχων της!Ο Αριστοτέλης είχε μεταδώσει στον Αλέξανδρο την αγάπη του για τα ομηρικά έπη κι εκείνος αντιμετώπιζε τα ομηρικά ιδεώδη σαν έναν ανεκτίμητο θησαυρό , σαν κάτι ιερό που έπρεπε να διαφυλάξει με όλη του τη δύναμη! Γι’ αυτό ό­που κι αν πή­γαι­νε , έ­παιρ­νε μαζί του έ­να α­ντίτυ­πο της Ιλιάδας , με σχόλια και διορθώσεις του Α­ρι­στο­τέ­λη. Τη νύχτα τοποθετούσε την Ιλιάδα κά­τω από το προ­σκέ­φα­λο του , δίπλα στο σπα­θί του. Αγαπημένος του ήρωας ήταν ο Α­χιλ­λέ­ας γιατί θεωρούσε πως η  ζω­ή του εί­χε πολλές ομοιότητες  με τη δι­κή του. Άλλωστε και ο παι­δα­γω­γός του Λυ­σί­μα­χος το εί­χε διαπιστώσει. Άλλωστε και η οικογένεια της μητέρας του καταγόταν από το ίδιο γένος με τον Αχιλλέα οπότε οι ιστορίες για τη ζωή του Αχιλλέα δεν ήταν κάτι άγνωστο γι’ αυτόν.

Ο Αριστοτέλης ενέπνεε και με την εκ­παι­δευ­τι­κή του μέ­θο­δο ανέπτυσσε και εξέλισσε θετικά την προ­σω­πι­κό­τη­τα του Αλέξανδρου (Εικόνα 3 ) . Τον παρότρυνε συνεχώς , τον ενθάρρυνε και άρχισε να διακρίνει σιγά σιγά ιδιαίτερα χαρίσματα και σπάνιες ικανότητες στον Αλέξανδρο. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Αριστοτέλης αν και πολέμιος του πολιτεύματος της μοναρχίας πίστευε πως η ενάρετη προσωπικότητα του Αλεξάνδρου ήταν η κατάλληλη για να αντιμετωπιστούν οι βάρβαροι λαοί οι οποίοι επιτίθονταν και προξενούσαν προβλήματα στον ελληνικό κόσμο εδώ για αιώνες.

Ο Α­λέ­ξαν­δρος ήταν χαρισματικός συ­νο­μι­λη­τής! Του άρεσε να συζητά και να επιχειρηματολογεί για ώρες. Προσέλκυαν το ενδιαφέρον του οι νέες ιδέες και τις αποδεχόταν με ζήλο και μεγάλο ενθουσιασμό . Κοντά στον Αριστοτέλη απέκτησε αυτοκυριαρχία και πειθαρχία οπότε έμαθε να αντιμετωπίζει  με σύνεση την ε­νερ­γη­τι­κό­τη­τα του.

Κά­πο­τε ο Α­ρι­στο­τέ­λης ρώτησε με­ρι­κούς α­πό τους μα­θη­τές του πώς θα με­τα­χει­ρί­ζονταν τον ί­διο, το γέρο­ δά­σκα­λό τους, ό­ταν θα δια­δέ­χο­νταν τους γο­νείς τους και πήρε διάφορες απαντήσεις .»Θα φρο­ντί­σω ό­λοι να σε σέ­βο­νται και να σε τι­μούν» εί­πε ένας, κάποιος άλλος του δήλωσε πως θα γίνει ο κυ­ριό­τε­ρος σύμ­βου­λος του. Έφτασε και η στιγμή να ρωτηθεί και ο Α­λέ­ξαν­δρος και τότε εκείνος απάντησε : «Με ποιο δι­καί­ω­μα μου κά­νεις τέ­τοιες ε­ρω­τή­σεις; Πώς μπο­ρώ να ξέ­ρω τι μας ε­πι­φυ­λάσ­σει το μέλ­λον; Δεν έ­χεις πα­ρά να πε­ρι­μέ­νεις και θα το δεις!!». Η σκέψη του Αλέξανδρου εντυπωσίασε τον Α­ρι­στο­τέ­λη και τότε εκείνος φώναξε

«Μια μέ­ρα Α­λέ­ξαν­δρε θα γί­νεις πραγ­μα­τικά μεγάλος βα­σι­λιάς ! ».

Πράγματι στο εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας του ο Αλέξανδρος ανέβηκε στο θρόνο της Μακεδονίας. Στην ηλικία των είκοσι δύ­ο ετών θα περίμενε του κανείς να έχει αποκτήσει μια ωραία περιποιημένη γε­νειά­δα όπως συνηθιζόταν τότε να φέρουν όλοι οι βασιλείς . Όμως εκείνος διατηρούσε με το ξυ­ρά­φι του τη νεα­νι­κή  του ό­ψη και έ­πει­σε τους φί­λους του και τους στρατιώτες του να α­κο­λου­θή­σουν το παράδειγ­μα του ( Εικόνα 4 ) . Ο Αλέξανδρος ήταν στρατηγική ευφυία και ήξερε πολύ καλά πως η γε­νειά­δα σε μία μάχη σώμα με σώμα θα έδινε στον α­ντί­πα­λο το πλεονέκτημα να σε αρπάξει.

Ο Α­λέ­ξαν­δρος διέθετε άριστη πο­λε­μική ι­κα­νό­τη­τα και τόλ­μη, ενώ ταυτόχρονα αψηφούσε τον θά­να­το. Αγαπούσε την άσκηση , την πειθαρχία και τον κίνδυνο . Σύμφωνα με τις περιγραφές του Αρριανού , ήταν πολύ όμορφος στο παρουσιαστικό αλλά είχε πλήρη έλεγχο στις απολαύσεις του σώματος. Δεν είχε όμως μόνο στρατηγικές δεξιότητες. Ήταν τόσο καλλιεργημένος πνευματικά που πραγματικά  γο­ή­τευε και τους πιο καλ­λιερ­γη­μέ­νους συνομιλητές με τα φι­λολο­γι­κά και καλ­λι­τε­χνικά του χα­ρί­σμα­τα. Είχε εκπληκτική οξυδέρκεια . Έπαιρνε συνετές αποφάσεις τη στιγμή που άλλοι αμφιταλαντεύονταν . Δεν του άρεσαν οι διασκεδάσεις και οι ασύδοτη ζωή. Ζούσε ασκητικά , ταπεινά , με μεγάλη εγκράτεια ασκώντας τον εαυτό του στις δυσκολίες σαν ένας πραγματικός φιλόσοφος. Ξόδευε ελάχιστα χρήματα για τις δικές του ανάγκες και πολλά για τις ανάγκες των στρατιωτών του. Πολλές φορές μάλιστα αστειευόμενος έλεγε πως θα του άρεσε να ήταν ο Διογένης! Λέγεται πως μια μέρα ο Αλέξανδρος συνάντησε τον κυνικό φιλόσοφο Διογένη, που στεκόταν βρώμικος και κουρελής και λιαζόταν στον ήλιο. Ο Αλέξανδρος τον πλησίασε και του συστήθηκε λέγοντας του πως είναι ο Αλέξανδρος ο βασιλιάς. Εγώ είμαι ο Διογένης ο Κυνικός του απάντησε ο φιλόσοφος.  Ο Αλέξανδρος τον ρώτησε αν θα ήθελε να κάνει κάτι για αυτόν και τότε με θάρρος του απάντησε ο Διογένης «Ναι, να τραβηχτείς, γιατί μου κρύβεις τον ήλιο» καθώς οι κυνικοί πίστευαν πώς η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη λιτότητα, στη ζεστασιά του ήλιου και δεν ζητεί τίποτα από τα υλικά πλούτη (Εικόνα 5 ) . Ο Αλέξανδρος όχι μόνο δεν πειράχτηκε από τα λεγόμενα του φιλοσόφου, αλλά θαύμασε και είπε : «Αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, αληθινά θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

Ο Αλέξανδρος ήταν πάντα πιστός στα θρησκευτικά του καθήκοντα. Ενώ είχε κατακτήσει όλον τον κόσμο , όπως αναφέρει ο Πλούταρχος , δεν ξέχασε ποτέ να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στους θεούς. Ήταν ηθικός και απαιτούσε κι από τους στρατιώτες του να βλέπουν με απεριόριστο σεβασμό τους κατακτημένους λαούς . Είχε τεράστιες διπλωματικές ικανότητες  και κατάφερε με έναν μοναδικό τρόπο να διαχειριστεί και να ενώσει τους ανομοιογενείς πληθυσμούς που κατοικούσαν στις περιοχές που κατέκτησε. Διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα.

Ο Αλέξανδρος δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ την εξουσία που του δόθηκε. Ήταν ένα άτομο με σιδερένια θέληση που στη νεότητα του κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο . Η βασιλεία του ήταν αρκετά διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει. Δεν βασιζόταν στη δύναμη , στην ισχύ και στην υποταγή αλλά στην ευγένεια! Ήταν συμπονετικός και καλόκαρδος. Ο Αλέξανδρος αγαπήθηκε από τους κατακτημένους λαούς όσο κανείς άλλος . Πολλοί τον λάτρεψαν ως Θεό! Ήταν πραγματικά ένας ηγέτης που είχε μοναδικά χαρίσματα από κάθε άλλον γι αυτό και έμεινε για πάντα στις καρδιές όλου του κόσμου με το προσωνύμιο ΜΕΓΑΣ!  Πίσω όμως από αυτόν τον μεγάλο ηγέτη κρύβεται ένας πιο σπουδαίος δάσκαλος!!!

Η σπάνια και χαρισματική προσωπικότητα του λασπώθηκε πολλές φορές από τις ιστορικές ανακρίβειες που μεταδίδονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όμως αξίζει να ανακαλύψει κανείς τα ιδιαίτερα χαρίσματα του  και να τα μιμηθεί !

 Εικόνες

Εικόνα 1 – Ο Αλέξανδρος δαμάζει τον Βουκεφάλα

                             Πηγή εικόνας : https://www.briefingnews.gr

Εικόνα 2 – Το άλσος των Νυμφών

                            Πηγή εικόνας :  WikimediamtxCommons

Εικόνα 3 – Ο Αλέξανδρος μαθητεύει κοντά στον και ο Αριστοτέλη

                             Πηγή εικόνας https://www.ethnos.gr

                              Εικόνα 4 – Πώς θα ήταν σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος

                               Πηγή εικόνας https://www.brief.com

                             Εικόνα 5  – Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Διογένης

                            Πηγή εικόνας : https://www.paravouniotissa.gr

 Σχετικά βίντεο

 ">

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ  – Δ1

Πηγές :

-       https://www.worldhistory.org/trans/el/1-265/

-       http://www1.aegean.gr/gympeir/M_ALEXANDROS.htm

-       https://www.mixanitouxronou.gr/ti-didaxe-o-aristotelis-ston-m-alexandro-ke-pia-apantisi-tou-ton-entiposiase-i-agapi-tou-gia-tin-iliada-tin-iatriki-ke-pia-itan-i-eristiki-methodos/

-       https://www.pemptousia.gr/2019/10/o-a%C2%ADri%C2%ADstotelis-sti-diaplasi-tou-charaktira-tou-alexandrou/

-       https://www.pemptousia.gr/vivliothiki/vasileiou_book/mobile/index.html#p=12

-       https://www.briefingnews.gr/ellada/agapimeno-alogo-toy-megaloy-alexandroy-pos-pire-onoma-toy

- https://www.in.gr/2019/06/10/stories/features/san-simera-pethane-o-megas-aleksandros-istoria-kai-ergo-tou/

Η εικόνα της Ελλάδας στην Ευρώπη είναι ένα πολυδιάστατο θέμα, που επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Παρακάτω θα αναφέρουμε τα θετικά και τα αρνητικά της εικόνας που έχουν οι Ευρωπαίοι για την Ελλάδα.

Κάποια από τα θετικά είναι πως η Ελλάδα έχει μια πολύ μεγάλη ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά, που την καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους πολιτισμούς του κόσμου. Τα αρχαία ελληνικά μνημεία, η φιλοσοφία, η τέχνη και η λογοτεχνία συμβάλλουν στην εικόνα της Ελλάδας ως πηγή πολιτισμού και πνευματικότητας.  Επιπλέον, θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο λόγω της φυσικής ομορφιάς της, των αρχαιοτήτων, των νησιών, του κλίματος και της γαστρονομίας της, γεγονός που οδηγεί τους ξένους στο να έχουν συνήθως θετική εικόνα για τη  χώρα μας, ως τουριστικό προορισμό.

Επίσης, οι ξένοι λογοτέχνες έχουν εκφράσει διάφορες απόψεις για την Ελλάδα, πολλές από τις οποίες είναι θετικές και αναγνωρίζουν την πλούσια ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσική ομορφιά της χώρας. Αξίζει να αναφερθούμε στον Πάτρικ Λι Φέρμορ, ο οποίος στο βιβλίο του Μάνη γράφει: «Καθετί στην Ελλάδα σε απορροφά και σε ανταμείβει. Δεν υπάρχει βράχος ή ρυάκι δίχως μια μάχη ή έναν μύθο, ένα θαύμα, μια δεισιδαιμονία και τα λόγια και τα συμβάντα, σχεδόν όλα παράξενα ή αξιομνημόνευτα, πυκνώνουν γύρω από τη στράτα του ταξιδιώτη, σε κάθε του βήμα». Ο Φέρμορ περιγράφει την Ελλάδα ως μια χώρα που ζωντανεύει με την πλούσια ιστορία και τον μυθικό πλούτο της. Μιλά για έναν τόπο όπου κάθε φυσικό στοιχείο, από βράχους μέχρι ρυάκια, φέρει το βάρος μιας ιστορίας, είτε αυτή είναι μια μάχη, ένας μύθος, ένα θαύμα ή μια δεισιδαιμονία. Τα λόγια και τα γεγονότα, που είναι συχνά παράξενα ή αξιομνημόνευτα, ενισχύουν την εμπειρία του ταξιδιώτη, κάνοντας κάθε βήμα του να αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ωστόσο, εκτός από τα θετικά στοιχεία, υπάρχουν και τα αρνητικά.

Οι Ευρωπαίοι αναφέρουν διάφορα αρνητικά στοιχεία σχετικά με την Ελλάδα, τα οποία συχνά προκύπτουν από τις πρόσφατες κρίσεις που έχει βιώσει η χώρα.  Κάποια από τα αρνητικά είναι τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα, όπως πολιτικές αλλαγές, διαδηλώσεις, το μεταναστευτικό ζήτημα, οικονομικές δυσκολίες  (όπως η πρόσφατη οικονομική κρίση) και τα ποσοστά ανεργίας ειδικά στους νέους.

Η εικόνα της Ελλάδας στην Ευρώπη, όπως είδαμε παραπάνω, είναι πράγματι πολυδιάστατη και διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες. Τα θετικά στοιχεία της χώρας, όπως η πλούσια ιστορία, ο πολιτισμός, η φυσική ομορφιά και η φιλοξενία των ανθρώπων της, συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν και να προσελκύουν το διεθνές κοινό. Από την άλλη πλευρά, τα αρνητικά στοιχεία, όπως οι οικονομικές δυσκολίες, η πολιτική αστάθεια και τα κοινωνικά προβλήματα, αποτελούν προκλήσεις που η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει.

John Lennon and George Harrison in Greece 1967

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Εικόνα. https://uk.images.search.yahoo.com/search/images;_ylt=AwrIfmb6DC5mhBMceA8M34lQ;_ylu=Y29sbwNpcjIEcG9zAzEEdnRpZAMEc2VjA3BpdnM-?p=ohn+Lennon+and+George+Harrison+in+Greece+1967&fr2=piv-web&type=E210GB91213G0&fr=mcafee

Εικόνες. https://uk.images.search.yahoo.com/search/images;_ylt=AwrkEInWhC1mahUXp5oM34lQ;_ylu=Y29sbwNpcjIEcG9zAzEEdnRpZAMEc2VjA3BpdnM-?p=%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1&fr2=piv-web&type=E210GB91213G0&fr=mcafee#id=70&iurl=https%3A%2F%2Fwww.zarpanews.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2020%2F10%2Fsimaia-01.jpg&action=click

Μανδηλαρά, Τ. (2022, Ιούλιος 17). Η Ελλάδα στις σελίδες τους: 11 βιβλία ξένων συγγραφέων εμπνευσμένα από τη χώρα μας. https://www.lifo.gr/culture/vivlio/i-ellada-stis-selides-toys-11-biblia-xenon-syggrafeon-empneysmena-apo-ti-hora-mas

Μπακούση, Μ. (2018, Απρίλιος 21). Οι 35 λόγοι που κάνουν την Ελλάδα ιδανικό τουριστικό προορισμό.https://www.cnn.gr/taksidi/protaseis/story/125342/oi-35-logoi-poy-kanoyn-tin-ellada-idaniko-toyristiko-proorismo

ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΜΕΛΑΝΗ ΚΡΑΛΛΗ

Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΣΠ

Στις μέρες μας, ένα βασικό αίτιο για το φαινόμενο αυτό είναι η ύπαρξη βιολογικών διαφορών, καθώς οι νέοι με τους μεγαλύτερους και πολύ περισσότερο με τους ηλικιωμένους δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες και την ίδια φυσική και σωματική κατάσταση. Συνήθως οι μεγαλύτεροι είναι πιο οκνηροί και ευάλωτοι, ενώ οι νέοι είναι πιο δραστήριοι και έχουν περισσότερη ενέργεια. Βέβαια, η έλλειψη ζωτικής δύναμης στους μεγαλύτερους οδηγεί σε ένα ακόμη αίτιο που προκαλεί το χάσμα των γενεών. Αυτό είναι η συντηρητική στάση ζωής των μεγάλων που έρχεται σε αντίθεση με την προοδευτικότητα των νέων. Ενώ οι νέοι είναι προσηλωμένοι στο μέλλον, οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να διατηρήσουν το παρόν ζωντανό και να στραφούν στο παρελθόν τους όταν το έχουν ανάγκη, καθώς αυτή ήταν η περίοδος της ζωής τους που τους επέτρεπαν οι δυνάμεις τους να χαρούν. Επίσης, οι ραγδαίες αλλαγές στην εποχή μας, ο γοργός ρυθμός εξέλιξης των γεγονότων και της ανθρωπότητας είναι από τους πιο σημαντικούς παράγοντες διόγκωσης του χάσματος. Για τους μεγαλύτερους, η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας και οι ραγδαίες μεταρρυθμίσεις κάνουν πιο δύσκολη τη συμπόρευση με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της ζωής. Τα τεχνολογικά επιτεύγματά χάρη στα οποία οι νέοι διευρύνουν τις γνώσεις τους και επιτυγχάνουν άμεση πρόσβαση στην πληροφορία, δεν προκαλούν στους ίδιους έκπληξη. Αντίθετα ξενίζουν τους μεγαλύτερους, καθώς δυσκολεύονται να εξοικειωθούν με αυτά.

Μολονότι τα παραπάνω αίτια οξύνουν τις δυσκολίες στην επικοινωνία μεταξύ των δύο γενεών, εντούτοις υπάρχουν τρόποι για να γεφυρωθεί το χάσμα. Αρχικά, οι μεγαλύτεροι πρέπει να κατανοούν και να ενδιαφέρονται για τα προβλήματα και τις αγωνίες των νέων. Μέσω της συνεργασίας και του διαλόγου για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων οι δυσχέρειες στην επικοινωνία θα αποκατασταθούν. Επίσης, οι μεγαλύτεροι πρέπει να αποβάλουν την υπερβολική συντηρητικότητα τους, καθώς θα πρέπει να προσπαθήσουν να συμβαδίσουν με τις νέες εξελίξεις. Από την άλλη, οι νέοι πρέπει να καταλάβουν πως η συνύπαρξη των γενεών είναι αναγκαία και πως πρέπει να βοηθήσουν και εκείνοι με τον τρόπο τους να γίνει καλύτερη. Παράλληλα, οι νέοι να σέβονται και να εκτιμούν τους μεγαλύτερους και τις κατακτήσεις τους οι οποίες αποτελούν παρακαταθήκη για την δική τους ζωή.

Συμπερασματικά, φαίνεται ότι το χάσμα γενεών είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, το οποίο όμως μπορεί να γεφυρωθεί. Δεν είναι εύκολο να εξαλειφθεί, όμως οι διαφορές μεταξύ των γενεών μπορούν να αμβλυνθούν όταν επιτευχθεί η αρμονική συνύπαρξη του παλιού με το νέο, της πείρας των μεγάλων με τον δυναμισμό των νέων και τέλος όταν εγκαταλειφθούν οι ιδεοληψίες και από τις δύο πλευρές.

Πηγές:

Σπυρίδων Κ.Κούτρας, Πειστικός Λόγος, Εκδόσεις Σαββάλας 2005, Αθήνα

Ανακτήθηκε από  https://latistor.blogspot.com/2015/11/blog-post_17.html 

 https://www.cyprusalive.com/el/to-xasma-twn-genewn

Λογοτεχνικό Κείμενο για το χάσμα των γενεών

Ο γέρος

Το (μεταφρασμένο από τον Μάνο Τραϊανό) ποίημα του Ιταλού Νίνο Πεντρέττι (1923-1981) αντλήθηκεαπό τον ιστότοπο hƩps://tbjpoetry.blogspot.com/ στις 26.09.2021.

Μη με ρωτάτε: έκανες τίποτα,

πού πήγες,

συνάντησες κανέναν

στον δρόμο.

Είμαι γέρος:

έχασα τους φίλους μου,

πάω αργά

σαν σαλιγκάρι.

Αν μπουμπουνίζει, φορώ ένα καπελάκι,

βγαίνω στον κήπο,

στην ταράτσα,

στύβω κανένα πορτοκάλι.

Για τη γυναίκα μου

άφησα λεφτά στο τραπέζι,

παιδιά, είναι βαρύ να γερνάς

και να πεθάνω τώρα,

που πήρα καινούρια γυαλιά, με θλίβει.

Σχολιασμός

Το ποιητικό υποκείμενο αναφέρεται στην καθημερινότητα του και στις δραστηριότητες της. Μας γνωστοποιεί τις δυσκολίες της τρίτης ηλικίας («Είμαι γέρος:… σαλιγκάρι»). Μιλάει για την μοναξιά, καθώς φίλοι και συγγενείς έχουν φύγει από την ζωή, η δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και γίνεται πιο ευάλωτος. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται πως βρίσκει ευχαρίστηση στην απλότητα και δεν επιτρέπει στα βάσανα που φέρει η ηλικία του να τον σταματήσουν από το να χαρεί την ζωή του όπως αναφέρεται στο ποίημα («Αν μπουμπουνίζει… πορτοκάλι»). Ακόμα, βοηθάει το νοικοκυριό και την σύζυγό του αφήνοντας λεφτά και καλύπτοντας τις ανάγκες του. Όμως, η ιδέα του θανάτου τον θλίβει και τον τρομάζει.

Το ποίημα αυτό προκαλεί βαθιές σκέψεις στους αναγνώστες για τα προβλήματα που μπορεί να φέρει σε εκείνους η τρίτη ηλικία και μια πληθώρα από συναισθήματα, κυρίως συγκίνηση και θλίψη..

Λουκάς Παπαδόδημας     Δ’ Λυκείου

Μουσικό Σχολείο Πειραιά

Την εντεκάτη Ιανουαρίου, ημέρα Κυριακή σημειώθηκαν οι πρώτες συγκρούσεις στον Ιππόδρομο κατά την διάρκεια ενός αγώνα αρματοδρομιών. Ο αυτοκράτορας βρισκόταν στο θεωρείο του και παρακολουθούσε των αγώνα όταν ξεκίνησαν οι εντάσεις. Οι Πράσινοι, με βάση της ιστορικές πηγές που έχουμε¹, έδειξαν τα παράπονά τους και τη δυσανασχέτησή τους στον Ιουστινιανό για την πίεση που δέχονταν και την κακή μεταχείριση. Έτσι ξεκίνησε μια λογομαχία μεταξύ του Ιουστινιανού και των Πρασίνων οι οποίοι εκτός από τις δυσανασχετήσεις τους πρόσβαλλαν τον αυτοκράτορα λέγοντάς του πως κάποιοι δολοφόνοι από την τάξη των Βενετών, την οποία και υποκινούσε κατά των Πρασίνων, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Με αυτά τα λόγια, ο Ιουστινιανός πρόσβαλε με ύβρεις τους Πρασίνους. Αυτή η λογομαχία συνεχίστηκε και από το μέρος των Βενετών προκαλώντας μεγαλύτερη αναταραχή στον Ιππόδρομο. Ο αυτοκράτορας αποσύρθηκε στο παλάτι του και έδωσε εντολή να συλλάβουν αυτούς που προκάλεσαν την ταραχή. Έτσι οι αξιωματικοί του συνέλαβαν αρχηγούς και των Πρασίνων και λιγότερους των Βενετών, συνολικά επτά άτομα.Με αυτήν τηνκίνηση ο Ιουστινιανός ήθελε να δείξει πως είναι δίκαιος και συμπεριφέρεται το ίδιο και στις δύο τάξεις. Δυστυχώς όμως αυτό έφερε ένα νέο κύμα συγκρούσεων καθώς οι δήμοι ενώθηκαν.

Οι συλληφθέντες καταδικάστηκαν σε θάνατο, κάποιοι με αποκεφαλισμό και άλλοι με απαγχονισμό. Προτού τους εκτελέσουν, τους περιφέρανε γύρω στην πόλη ώστε να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους της. Κατά την διάρκεια των εκτελέσεων με απαγχονισμό, δύο από τους τρεις κρατούμενους, ένας από τους Πράσινους και ένας από τους Βενετούς,σώθηκαν καθώς και οι δύο αγχόνες σπάσανε. Ο κόσμος που παρακολουθούσε με τρόμο και φρίκη αυτό το θέαμα ταράχθηκε και θεώρησε αυτό το συμβάν ως σημάδι της Θείας Πρόνοιας. Έτσι το πλήθος άρχισε να φωνάζει να ελευθερωθούν και να μην θανατωθούν οι συλληφθέντες.

Μοναχοί από την μονή του Αγίου Κόνωνος, καθώς άκουσαν την οχλοβοή, βοήθησαν τους δύο θανατοποινιτέςνα απομακρυνθούν από το σημείο αυτό και τους μετέφεραν στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου. Επειδή όμως ο έπαρχος ήθελε να οδηγήσει τους παραβάτες στην δικαιοσύνη, πρόσταξε τους στρατιώτες του να πολεμήσουν αυτή την εξέγερση. Οι δύο τάξεις επέμεναν ακόμη πιο έντονα την ασυλία των δύοκαταδικασθέντων με αποτέλεσμα να συμμαχήσουν. Έτσι δόθηκε το σύνθημα «Νίκα» το οποίο επινοήθηκε για να μην επιτραπεί και να μην γίνει η διείσδυση κατασκόπων στην συμμαχία.

Την δέκατη τρίτη Ιανουαρίου οργανώθηκαν ξανά αρματοδρομίες στον Ιππόδρομο με την παρουσία του αυτοκράτορα. Τώρα πια η ένταση ήταν πολύ περισσότερη. Οι δύο τάξεις ανακοίνωσαν ανοιχτά την συμμαχία τους και ζήτησαν από τον Ιουστινιανό να μην θανατωθούν οι δύο καταδικασθέντες. Όμως δεν έδωσε σημασία στα λεγόμενά τους. Έτσι την νύχτα εκείνης της ημέρας, το οργισμένο πλήθος ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας προκαλώντας το απόλυτο χάος. Ξεκινώντας από τον Ιππόδρομο άρχισαν να πυρπολούν τα σπίτια και τα κτίσματα. Ελευθέρωσαν τους φυλακισμένους από τις φυλακές, ξυλοκόπησαν όσους στρατιώτες βρέθηκαν στον δρόμο τους και πυρπόλησαν το αρχείο στο οποίο φυλάσσονταν οι καταστάσεις των φορολογούμενων.

Η εξέγερση είχε ξεκινήσει να βγαίνει εκτός ελέγχου όταν η πυρκαγιά έφτασε και κατέκαψε το κτήριο της Συγκλήτου, την μπρούτζινη πύλη του αυτοκρατορικού παλατιού, τον ναό της Αγίας Σοφίας και μια κοντινή εκκλησία της Αγίας Ειρήνης. Η φωτιά εξαπλώθηκε και στο βόρειο έδαφος της πρωτεύουσας. Φοβισμένοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας που δεν πήρανε μέρος στην εξέγερση, κατέφυγαν στην ακτή του Βοσπόρου.

Παρακολουθώντας τα γεγονότα, ο Ιουστινιανός θέλησε να μιλήσει με τους αρχηγούς των δύο τάξεων για την εξομάλυνση της κατάστασης, αλλά τα αιτήματα των Πρασίνων και των Βένετων ήταν αρκετά δύσκολα και ριζοσπαστικά. Ζητήθηκε η απόσυρση πολλών αξιωματούχων υψηλού βαθμού, την αντικατάσταση του Ιωάννη Καπαδόκη, του Τριβωνιανούκαι του έπαρχου Ευδαίμονος. Παρόλου που τα αιτήματα ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθούν, ο αυτοκράτορας ταικανοποίησε καθώς δεν ήθελε να συνεχιστεί αυτή η εξέγερση.

Ο Ιουστινιανός θέλησε να σταματήσει την εξέγερση με την βία καθώς παρατηρούσε πως ήταν η μοναδική λύση. Αν και με μόνο τρις χιλιάδες Γότθους μισθοφόρους, ο Ιουστινιανός έδωσε εντολή να αρχίσουν οι μάχες. Το ιερατείο της πόλης, καταλαβαίνοντας τι πρόκειται να ακολουθήσει, προσπαθούσαν να σταματήσουν την σφαγή μεταφέροντας εικόνες και κώδικες μεταξύ των στασιαστών. Δυστυχώς, η σκληρότητα και η βιαιότητα της στάσης αυτής δεν άφησε ατιμώρητους ούτε τους ιερείς, ούτε τους στασιαστές. Ο θάνατος πολλών ιερέων έγινε ορμητήριο για τους στασιαστές να συνεχίσουν ακόμη πιο έντονα την εξέγερση ώσπου να επιτευχθεί ο στόχος τους. Ακόμη και οι γυναίκες βοηθούσαν το πλήθος από τα μπαλκόνια και τις στέγες των σπιτιών τους, πετώντας πέτρες στους στρατιώτες με αποτέλεσμα να τους αναγκάσουν να καταφύγουν πίσω στο παλάτι.

Την επομένη ημέρα, παρατηρήθηκε μια νέα εξέγερση του όχλου ζητώντας νέο αυτοκράτορα. Ήθελαν στον θρόνο τον Υπάτιο, τον ανιψιό του Αναστασίου Α’, ο οποίος με τον αδερφό του Πομπήιο είχαν καταφύγει και εκείνοι στο παλάτι. Έτσι το πλήθος στράφηκε στον Πρόβο. Κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του φωνάζοντας το όνομά του. Φοβισμένος ο Πρόβος κρύφτηκε. Οι στασιαστές νευριασμένοι, κατέκαψαν το σπίτι του.

Ο αυτοκράτορας, φοβούμενος πως στο παλάτι βρίσκονταν πιθανοί δολοφόνοι, δίνει πρόσταγμα να εγκαταλείψουν το ανάκτορο. Ακόμη και τα αδέρφια Υπάτιος και Πόμπηιοςοι οποίοι και έγιναν αρχηγοί των στασιαστών.

Την Κυριακή, 18 Ιανουαρίου του 532 μ.Χ.ο αυτοκράτορας προσπάθησε για ακόμη μια φορά να μιλήσει στις δύο τάξεις. Ακόμη εμφανίστηκε στο θεωρείο του στον Ιππόδρομο και ορκίστηκε στο Ευαγγέλιο ειρήνη. «Μὰτὴν δύναμιν ταύτην, συγχωρῶὑμῖντὸπταῖσματοῦτοκαὶοὐ κελεύω τινὰἐξὑμῶνσυσχεθῆναι, ἀλλ’ ἡσυχάσατε· οὐδὲνγὰρ παρ’ ὑμᾶς, ἀλλὰ παρ’ ἐμέ. αἱγὰρἐμαὶἁμαρτίαιἐποίησάν με μὴπαρασχεῖνὑμῖνπερὶὧνᾐτήσατέ με ἐντῷ Ἱππικῷ»²Δυστυχώς όμως κανένας δεν πίστεψε τα λόγια του. Το πλήθος ξεκίνησε να υβρίζει και εκείνον και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα με αποτέλεσμα να καταφύγει πίσω στο παλάτι. Στέψανε ως νέο αυτοκράτορα τον Υπάτιοτον οποίο σύμφωνα με τα έθιμα, τον τοποθέτησαν πάνω σε μια ασπίδα και τον μετέφεραν στον Ιππόδρομο, στο αυτοκρατορικό θεωρείο.Τώρα που τα πράγματα βαίνανε καλώς για τους στασιαστές, έπρεπε να σκεφτούν την επόμενη κίνησή τους. Πολλοί λέγανε για επίθεση κατά του παλατιού ενώ άλλοι πιστεύανε πως ο Ιουστινιανός θα έφευγε μόνος του.

Από την πλευρά του παλατιού, ο Ιουστινιανός θεώρησε πως έπρεπε να τραπεί σε φυγή καθώς πλησίαζε το τέλος του. Τον περίμεναν πλοία εξοπλισμένα και φορτωμένα με το αυτοκρατορικό ταμείο και πολλά πολύτιμα αντικείμενα του παλατιού. Όμως, σε αυτήν την κρίσιμη ώρα, φάνηκε η ψυχραιμία της αυτοκράτειρας. Η Θεοδώρα στο συμβούλιο που έγινε αναφώνησε με τόλμη πως καλύτερος είναι ο θάνατος παρά η απώλεια της αυτοκρατορικής εξουσίας:«ὡςκαλὸνἐντάφιον ἡ βασιλεία ἐστί»³. Ο ευνούχος Ναρσής, εξαγόρασε ορισμένους αρχηγούς της στάσης και προκάλεσε τεράστιες ταραχές στο εσωτερικό των στασιαστών. Τότε ο Ιουστινιανός έδωσε εντολή στον Βελισάριο και στους στρατιώτες του να καταπνίξουν την στάση. Έτσι και έγινα. Οι στρατιώτες του Βελισάριου προκάλεσαν χάος με τα βέλη τους στο πλήθος το οποίο δεν μπορούσε να διαφύγει εξαιτίας του στενόχωρου Ιπποδρόμου. Ύστερα ξεκίνησε η σφαγή η οποία αποφέρει, με τις ιστορικές πηγές που έχουμε, τριάντα πέντε χιλιάδεςνεκρούς.Οι αρχηγοί Υπάτιος και Πομπήιος οδηγήθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα. Παρά τις δικαιολογίες που δίναν στον αυτοκράτορα, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Το πρωί της επομένης εκτελέστηκαν και οι δύο και τα σώματά τους πετάχτηκαν στην θάλασσα. Για όσους στασιαστές κατάφεραν να διαφύγουν, τους περίμεναν μεγάλες τιμωρίες και σκληρά βασανιστήρια.

Μετά από αυτή την εξέγερση, ο αυτοκράτορας θέλησε να ξεχαστεί αυτό το γεγονός. Οπότε από τις πρώτες του επιμέλειες ήταν η ανοικοδόμηση της Αγίας Σοφίας η οποία είχε κατακαεί από την πυρκαγιά. Όταν ανακαινίστηκε ο ναός και έγιναν τα εγκαίνια οργάνωσε γιορτή για τον λαό της Πόλης. Βλέποντας τα κατορθώματά του ο Ιουστινιανός αναφώνησε: «Δόξα τῷΘεῷ, τῷκαταξιώσαντί με τοιοῦτονἔργονἐπιτελέσαι. Νενίκηκά σε, Σολομών!»⁴.

Λουκάς Παπαδόδημας      Δ’1 Λυκείου

Μουσικό Σχολείο Πειραιά

Πηγές

Ανακτήθηκε από http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=12494 / 23 Απριλίου, 16:37

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%B1

Σημειώσεις τέλους

1. Θεοφάνης, Χρονογραφία, de Boor, C. (επιμ.), TheophanisChronographia (Leipzig 1883), σελ. 181-184· Πασχάλιον Χρονικόν, Dindorf, L. (ed.), ChroniconPaschale I (CSHB, Bonn 1832), σελ. 620.
2. Πασχάλιον Χρονικόν, Dindorf, L. (επιμ.), ChroniconPaschale I (CSHB, Bonn 1832), σελ. 623-624.
3. Προκόπιος, Υπέρ των πολέμων 1, Haury, J. – Wirth, P. (επιμ.), ProcopiiCaesariensisoperaomnia 1 (Leipzig 1962), σελ. 130.
4. Ο βιβλικός βασιλιάς των Εβραίων Σολομών (973-933 π.Χ.) ανήγειρε σειρά μεγαλοπρεπών οικοδομημάτων, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερα φημισμένος ήταν ο φερώνυμος ναός του.

 Ο Ανατόλι Γκεοργκίεβιτς Αλεξίν ήταν Ρώσος συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1924 στη Μόσχα και πέθανε την 1 Μαϊου 2017 στο Λουξεμβούργο. Σπούδασε ανατολικές σπουδές στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Μόσχας. Το 1950, την χρονιά που τελείωσε τις σπουδές του, δημοσίευσε και το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «31 μέρες». Το 1993 μετακομίσε στο Ισραήλ και όπου και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του έγραψε αρκετά μυθιστόρημα για νέους Με το πιο γνωστό του έργο να είναι το «Ο αδελφός μου παίζει κλαρίνο». Μερικά άλλα βιβλία του είναι το «Φιλία με την κόκκινη αλεπού» το «Μια τριχοφυΐα ιστορία» και το «Η πιο όμορφη μέρα μου».

Πηγή: biblionet.gr

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι μικροί ήρωες του Αλέξιν, αγνοί και καθαροί όπως είναι όλοι οι άνθρωποι στο ξεκίνημα της ζωής, δε ζούνε μέσα σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο. Συμπεριφέρονται, όμως, σαν άνθρωποι, πέρα από τις προσωπικές τους δυστυχίες, και συμπαραστέκονται και στους μεγάλους ή, τουλάχιστον, σ’ όσους απ’ αυτούς κατάλαβαν πως το βαθύτερο νόημα της ζωής είναι η ενεργητική αγάπη του συνανθρώπου μας.

Πηγή:https://www.bibliokosmos.gr/

 ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ

Ο αγαπημένος μου ήρωας από το βιβλίο είναι ο μικρός Σεργκέι. Ο Σεργκέι μας αφηγείται την ιστορία που διαδραματίστηκε τρεισήμισι χρόνια πριν όταν πήγαινε στην Έκτη τάξη. Οι γονείς του ήταν πολύ πλούσιοι και καλοί άνθρωποι. Αγαπούσαν ο ένας τον άλλον και το έδειχναν με κάθε ευκαιρία. Ήταν μια πολύ αγαπημένη οικογένεια μέχρι που ο Σεργκέι ανακαλύπτει μερικά γράμματα από τον πατέρα του τα οποία πήγαιναν σε μία γυναίκα η οποία δεν ήταν η μητέρα του Σεργκέι αλλά μία ξένη. Τότε ο Σεργκέι με το θάρρος του αποφασίζει να το ερευνήσει. Ο Σεργκέι μου αρέσει επίσης, γιατί δεν το βάζει κάτω ακόμα και όταν δεν μπορεί να βρει την λύση σε ένα πρόβλημα αλλά προσπαθεί πάντα να βρει μία λύση.

 ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ

1. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί σε αρκετά σημεία μέσα στο βιβλίο διάλογο μεταξύ δύο προσώπων.

(Σελ.62 όλη η σελίδα. Σελ. 92 « Εκείνη τη στιγμή… …πικρή πείρα»)

1. Ο συγγραφέας επίσης χρησιμοποιεί σε αρκετά σημεία αποσιωπητικά.

(Σελ.82 «Θα σας δώσω…», Σελ. 83 «Εσύ όλα τα ξέρεις…»

1. Ένα τελευταίο εκφραστικό μέσο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι ότι σε όλο το βιβλίο η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή, ώστε να μπορούν να την καταλαβαίνουν όλοι.

 ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ

Κανονικά στο τέλος του βιβλίου ο Σεργκέι αποφασίζει να πάει στο σπίτι της γιαγιάς του για να  μιλήσει με μια γυναίκα η οποία ήξερε την αλήθεια για τον πατέρα του. Στο τέλος όμως καταλαβαίνει ότι αυτό δεν θα ήταν καλό για την οικογένεια του και αποφασίζει να επιστρέψει το εισιτήριο του μετά από έναν καβγά που είχε με τον πατέρα του.

Εναλλακτικό τέλος:

(Από σελ.152 3η Παρ.)

…Καθώς πήγαινα να επιστρέψω το εισιτήριο μου κάτι άλλαξε μέσα μου. Όταν έφτασα έξω από τον σταθμό του τρένου κατάλαβα πως έπρεπε να μάθω την αλήθεια.

Όταν πήγα σπίτι μου είπα για την τελική μου απόφαση στους γονείς μου. Η μητέρα μου δεν είχε αντίρρηση και είπε πως θα ήταν ωραία να ξαναδώ την γιαγιά. Ο πατέρας μου δεν αντέδρασε, σαν να μην τον ένοιαζε. Την μέρα της αναχώρησης αποχαιρέτησα τους γονείς μου και έφυγα.

Όταν έφτασα έμαθα ότι η γιαγιά μου ήταν βαριά άρρωστη και για αυτό αποφάσισα να στείλω ένα γράμμα στον πατέρα. Όταν έμαθε τα άσχημα νέα πήρε το πρώτο τρένο και ήρθε. Λίγες μέρες μετά η γιαγιά τελικά πέθανε. Όλη μου η οικογένεια ήταν συντετριμμένη, αλλά εγώ ήθελα να μάθω την αλήθεια για τον πατέρα μου. Στον δρόμο όμως για το σπίτι της γυναίκας που θα μου έλεγα την αλήθεια αποφάσισα να μην το κάνω. Σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό για την μητέρα μου να μάθει την αλήθεια, γιατί πίστευα ότι δεν θα άντεχε και δεύτερη απώλεια σε λίγες μέρες.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι δεν είχε να κάνει με το παρελθόν του πατέρα μου αν τον αγαπούσα ή όχι. Ανεξάρτητα αν είχε κάνει κάτι στο παρελθόν εγώ θα τον αγαπούσα με όλη την καρδιά.

 ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ;

 Εγώ θα πρότεινα αυτό το βιβλίο σε κάποιον, γιατί σου μαθαίνει για το τι θα πρέπει να νοιάζεσαι στη ζωή και για το σε ποια πράγματα θα πρέπει κανείς να δίνει βάση και σε ποια όχι.

 ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΠΗΣ, Β3

Ύστερα από την ήττα των Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π. Χ) ο Ξέρξης επιστρέφει με ένα σημαντικό μέρος του στρατού του στην Ασία. Κοντά στον ποταμό Ασωπό, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Παυσανίας θα δώσει καθοριστική μάχη την οποία και θα κερδίσει στα ανατολικά των Πλαταιών (479 π. Χ). Ο Μαρδόνιος θα χάσει στη μάχη τη ζωή του και οι Έλληνες θα εισβάλλουν έπειτα στη Θήβα, εξαιτίας της συμμαχίας που η πόλη προσέφερε στους Πέρσες. Οι Θηβαίοι παραδίδονται και χάνουν πλέον την ηγετική θέση που κατείχαν στην ομοσπονδία των Βοιωτών.

Οι Μηδικοί πόλεμοι ανέδειξαν την ικανότητα των Αθηναίων να εξελιχθούν σε μια ναυτική υπερδύναμη. Ενδυνάμωσαν το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων και τους κάνουν πιο ξεκάθαρο το διαχωρισμό τους από τους βάρβαρους. Φέρνουν όμως και στην επιφάνεια το ζήτημα της προστασίας και απελευθέρωσης των ιωνικών πόλεων. Η Σπάρτη δεν διέθετε ισχυρό στόλο όπως η Αθήνα, η οποία είχε το τακτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα για την ανάληψη της ηγεσίας στην προσπάθεια αυτή.

Το 478/477 π.Χ σχηματίζεται λοιπόν η Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία ή Συμμαχία της Δήλου, η οποία αποτελείται από 140 πόλεις μέλη. Χωρίζονται σε 5 γεωγραφικές περιφέρειες με βάση την κατάταξή τους στους φορολογικούς καταλόγους της Αθήνας (Ιωνία, Ελλήσποντος, Θράκη, Καρία, Νησιά.). Αποφασίζουν να εφαρμόζουν κοινή επιθετική και αμυντική πολιτική, να έχουν τους ίδιους εχθρούς και συμμάχους και να απολαμβάνουν αρχικά όλες οι πόλεις-κράτη την αυτονομία τους. Οι πόλεις που συμμετέχουν είναι ισόψηφες και έχουν την υποχρέωση να διαθέτουν στη συμμαχία πλοία (Λέσβος, Χίος, Σάμος) και να πληρώνουν την εισφορά  Ως τόπος συνάντησης και συγκέντρωσης των αντιπροσώπων ορίζεται η Δήλος, το ιερό νησί του Απόλλωνα. Όργανο της συμμαχίας ορίστηκε αυτό το ετήσιο Συνέδριο.

Η Μετατροπή της συμμαχίας σε Ηγεμονία

Το 476 π.Χη συμμαχία, καταφέρνει να εξασφαλίσει την επικοινωνία μεταξύ Αθήνας και Βοσπόρου, εκδιώκοντας τους Πέρσες γύρω από το Στρυμόνα. Πλέον κυριαρχούν στα πολιτικά πράγματα της Αθήνας οι Δημοκρατικοί με ηγέτη τον Εφιάλτη που προχωρά σε μεταρρυθμίσεις

Συνεχίζει την οικοδόμηση και πλέον ολοκληρώνονται τα μακρά τείχη που ενώνουν Αθήνα- Πειραιά- Φάληρο. Ο Περικλής κινήθηκε εναντίον των Περσών σπεύδοντας να βοηθήσει στην επανάσταση της Αιγύπτου, αποστέλλοντας τον κύριο όγκο του στόλου (460 π.Χ). Οι Αθηναίοι το 457 π.Χ χάνουν από τους Σπαρτιάτες στην Τανάγρα, αλλά καταφέρνουν να προσχωρήσουν στη συμμαχία των Λοκρών και των Φωκέων νικώντας τους Βοιωτούς. Πλέον ελέγχουν την κεντρική Ελλάδα και την Βοιωτία. Το 456 π.Χ ύστερα από πολιορκία η Αίγινα συνθηκολογεί και γίνεται και αυτή πλέον μέλος της αθηναϊκής συμμαχίας.

Το 454 π.Χ το εκστρατευτικό σώμα στην Αίγυπτο υπέστη ολοκληρωτική ήττα και υπό τον φόβο μιας πιθανής αντεπίθεσης των Περσών ο Περικλής μεταφέρει το συμμαχικό ταμείο στην Αθήνα. Ο Κίμων επιστρέφει και με τη βοήθειά του η Αθήνα προχωρά στη σύναψη πενταετούς ανακωχής με τη Σπάρτη.

Στη συνέχεια, ο Κίμων τίθεται επικεφαλής επιχείρησης εναντίον των Περσών στην Κύπρο. Οι Αθηναίοι καταφέρνουν να επικρατήσουν στη μάχη της Σαλαμίνας τη Κύπρου.

Εν τέλει, Ο Καλίας, επικεφαλής της αθηναϊκής πρεσβείας συνάπτει συνθήκη ειρήνης με τους Πέρσες στα Σούσα (αρχές 449 π.Χ). Η ειρήνη πήρε το όνομα Καλλίειος ειρήνη ή Κιμώνιος Ειρήνη και είχε διάρκεια 40 χρόνων. Οι Πέρσες δεν αναγνώριζαν την ελευθερία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αλλά δεσμεύονταν να μην κινηθούν εναντίον των ελληνικών πόλεων από στεριά και θάλασσα. Παράλληλα, οι 2 πλευρές συμφωνούν στην αποκατάσταση των μεταξύ τους εμπορικών σχέσεων.

Το 445 π.Χ η Αθήνα συνάπτει επίσης τριακονταετή ειρήνη με τη Σπάρτη. Η Αθήνα υποχρεώνεται να παραδώσει όλη την ηπειρωτική της ηγεμονία. Με βάση τη συνθήκη κράτησε μόνο τις Πλαταιές, την Αίγινα και τη  Ναύπακτο. Η Σπάρτη από τη μεριά της όφειλε να αναγνωρίσει την ναυτική ηγεμονία της Αθήνας.

Η Αθήνα λοιπόν χρησιμοποιεί τη συμμαχία με τέτοιο τρόπο μετατρέποντάς τη σε ηγεμονία. Η μεταφορά του συμμαχικού ταμείου αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική κίνηση της εξέλιξης που είχε πάρει πλέον η συμμαχία. Το οικοδομικό πρόγραμμα της Αθήνας και η ναυπήγηση πλοίων αυτό το διάστημα αποδίδονται στο γεγονός ότι το Συνέδριο είχε σταματήσει πλέον να συνέρχεται, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο από την Αθήνα. Παράλληλα, ο φόρος ορίζεται και αυτός από την εκκλησία του Δήμου της Αθήνας, καταπατώντας με αυτόν τον τρόπο την αυτονομία, αλλά και την ισότητα των υπολοίπων μελών της συμμαχίας.

Η Αθήνα μεγάλωνε τη ναυτική στρατιωτική και εμπορική της δύναμη και παρά την Καλλίειο ειρήνη συνέχιζε να παρουσιάζει η ίδια τον εαυτό της ως προστάτη των ελληνικών πόλεων. Αποκορύφωμα αυτής της αλαζονικής συμπεριφοράς είναι η απαγόρευση εξόρυξης αργύρου στις συμμαχικές πόλεις με σκοπό να επιβάλλει το δικό της νόμισμα ως μέσο συναλλαγής μεταξύ των συμμαχικών πόλεων-κρατών. Ακόμα, εγκαθιστά στρατιωτικές φρουρές και Αθηναίους αξιωματούχους μετατρέποντας τις υπόλοιπες πόλεις κράτη σε κληρουχίες, ουσιαστικά μια μορφή αποικιών, προτεκτοράτων. Η επέμβαση της Αθήνας στο εσωτερικό των υπολοίπων πόλεων κρατών επεκτείνεται και με την υποχρέωση των συμμάχων να καταφεύγουν στα αθηναϊκά δικαστήρια για την εκδίκαση των υποθέσεων τους.

Η Μήλος και η σχέση της με τους δυο αντιπάλους

Η Μήλος, αποικία των Σπαρτιατών, καθώς και η Θήρα ήταν τα μόνα νησιά των Κυκλάδων πουδεν είχαν προσχωρήσει στην Αθηναϊκή συμμαχία. Είναι, βέβαια, γεγονός ότι το νησί αναγράφεται στον κατάλογο φορολογίας της αθηναϊκής συμμαχίας του 425 π.Χ. για εισφορά 15 ταλάντων, αλλά μάλλον ποτέ δεν τα πλήρωσε, όπως άλλωστε συνέβη και με άλλες πόλεις γραμμένες στον ίδιο κατάλογο. Το 426 π.Χ. η Αθήνα, υπό την αρχηγία του στρατηγού Νικία, είχε κάνει μία πρώτη προσπάθεια να υποτάξει τη Μήλο, αλλά οι νησιώτες απέκρουσαν την επίθεση και διατήρησαν πεισματικά την ανεξαρτησία τους. Μια δεύτερη σύγκρουση ήταν, επομένως, αναπόφευκτη, καθώς οι Αθηναίοι δεν ανέχονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα να περιφρονείται η βούλησή τους και η εξουσία τους, ειδικά από ένα μικρό νησί. Οι Μήλιοι, εξάλλου, στηρίζονταν για την ασφάλειά τους στην ιδιαίτερη σχέση τους με τη Σπάρτη, γεγονός που παρέχει ίσως την εξήγηση του γιατί οι Αθηναίοι επέλεξαν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για την επίθεσή τους: Έχοντας προσκρούσει τη στρατιωτική δύναμη της Σπάρτης στην Πελοπόννησο και στην αποτελεσματικότητα της διπλωματίας της στα βόρεια, μάλλον έκριναν απαραίτητο να αποδείξουν την αδυναμία των Λακώνων να τους συναγωνιστούν στη θάλασσα. Μια διαφορετική άποψη για την εκστρατεία των Αθηναίων εναντίον της Μήλου το 416 π.Χ. έχει διατυπώσει ο MaxTreu. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Μήλος είχε συμπεριληφθεί στους φορολογικούς καταλόγους του 425 π. Χ., υπέθεσε ότι πρέπει να είχε γίνει μέλος της αθηναϊκής συμμαχίας και ότι η Αθήνα θέλησε να την τιμωρήσει ως εξεγερθείσα σύμμαχο. Ο MaxTreu βρήκε συμπαραστάτη στο πρόσωπο του A.E. Raubitschek, ο οποίος υποστήριξε ότι είχε υπάρξει μία παλαιότερη υποταγή και εξέγερση της Μήλου, που δεν κατέγραψε ο Θουκυδίδης, και ως εκ τούτου δεν είναι ευρέως γνωστή. Η πρόταση αυτή, ωστόσο, δεν είναι αποδεκτή από τους περισσότερους σύγχρονους ερευνητές. Για παράδειγμα ο Meiggs θεωρεί ως αίτια της επίθεσης: α) την απειθαρχία της Μήλου το 426 π.Χ. β) την ανησυχία του αθηναϊκού λαού μετά τις τελευταίες εξελίξεις και γ) τη φιλοδοξία του Αλκιβιάδη. Ο Α. Παναγόπουλος, τέλος, αναφέρει την ύπαρξη μιας Λακωνικής επιγραφής που παρουσιάζει τους Μηλίους να έχουν συνεισφέρει δύο φορές στα πολεμικά κονδύλια της Σπάρτης.

Η Εκστρατεία στην Μήλο και ο διάλογος Μηλίων – Αθηναίων

Το εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων εναντίον της Μήλου αποτελούμενο από 38 πλοία, 2700 οπλίτες και 320 τοξότες  αποβιβάζεται στο νησί το καλοκαίρι του 416 π.Χ. Οι δύο αρχηγοί του εκστρατευτικού σώματος, Κλεομήδης του Λυκομήδη και Τεισίας του Τεισιμάχου, προτείνουν με απεσταλμένους τους στους άρχοντες της Μήλου διαπραγματεύσεις, με την ελπίδα ότι, έτσι, θα πετύχουν την υποταγή των Μηλίων χωρίς αντίσταση. Οι Μήλιοι φαίνονται πρόθυμοι να συζητήσουν, με τον όρο ότι οι Αθηναίοι θα παρουσιαστούν και θα μιλήσουν στους προκρίτους της πόλης και όχι στη λαϊκή συνέλευση.

Ο διάλογος ξεκινάει με την αποδοχή αυτού του όρου από τους Αθηναίους, οι οποίοι προτείνουν στους συνομιλητές τους, αντί η καθεμιά από τις δύο πλευρές να εκφωνήσει λόγο, να απαντούν οι Μήλιοι στις αθηναϊκές δηλώσεις κάθε φορά που διαφωνούν μ’ αυτές. Οι τελευταίοι βρίσκουν τη διαδικασία αυτή πολύ λογική, αν και επισημαίνουν την προφανή αντίφαση της πρότασης αυτής με τις πολεμικές ενέργειες των Αθηναίων, που έχουν ήδη ξεκινήσει. Για τους Αθηναίους η παρατήρηση αυτή είναι άνευ σημασίας και δηλώνουν μάλιστα έτοιμοι να σταματήσουν τη συζήτηση, εκτός και αν σκοπός των Μηλίων είναι να αντιμετωπίσουν με ρεαλισμό την κατάσταση και να σώσουν την πόλη τους. Οι νησιώτες μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάζονται να συναινέσουν και να δηλώσουν ότι η συζήτηση πρέπει να συνεχιστεί πάνω στη βάση της σωτηρίας της πατρίδας τους.

Αφού λοιπόν τίθενται οι όροι της συζήτησης (φανερά άδικοι καθώς έχουν υπαγορευτεί από τους Αθηναίους), η λεκτική αντιπαράθεση αρχίζει. Μπορεί το θεμελιώδες ζήτημα του διαλόγου να είναι «δικαιοσύνη εναντίον ισχύος», ωστόσο, οι Αθηναίοι δηλώνουν ότι οι δύο πλευρές θα πρέπει να στοχεύουν «μόνο σε αυτό που είναι εφικτό», καθώς το ζήτημα της δικαιοσύνης υπεισέρχεται στις ανθρώπινες σχέσεις «μόνο όταν η πίεση της ανάγκης είναι ίση». Ειδάλλως «οι ισχυροί αποσπούν ό,τι μπορούν, και οι αδύναμοι παραχωρούν ό,τι πρέπει». Αυτή η κυνική ομολογία, ότι η δικαιοσύνη εφαρμόζεται μόνο μεταξύ ίσων και όχι μεταξύ του ισχυρότερου και του ασθενέστερου, εστιάζει τη συζήτηση στο θέμα του συμφέροντος ή της σκοπιμότητας και αντιπροσωπεύει την αθηναϊκή στάση σε ολόκληρο το διάλογο. Η δύναμη που οι Μήλιοι μπορούσαν να αντιπαρατάξουν πιθανότατα δεν ξεπερνούσε τους 1000 άνδρες. Οι Μήλιοι προσπαθούν να αντικρούσουν τη θέση των Αθηναίων με διάφορους τρόπους. Αρχικά, επισημαίνουν την ανάγκη σεβασμού της αρχής του δικαίου, μια και μπορεί μελλοντικά και στους ίδιους να φανεί χρήσιμη, αν τύχει και η Αθήνα χάσει τη δύναμή της. Οι Αθηναίοι, όμως, δηλώνουν σίγουροι για την αυτοκρατορία τους, αλλά και βέβαιοι για τους Σπαρτιάτες (τους μόνους ουσιαστικά αντιπάλους τους) πως « για τους νικημένους δεν είναι τόσο επικίνδυνοι». Για άλλη μια φορά καθιστούν σαφές στους συνομιλητές τους ότι στόχος τους είναι η υποταγή του νησιού με τον μικρότερο δυνατό κόπο και χωρίς να τους καταστρέψουν.

Όταν οι Μήλιοι αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να είναι φίλοι της Αθήνας διατηρώντας την ουδετερότητά τους, οι Αθηναίοι απαντούν ότι η φιλία της Μήλου είναι γι’ αυτούς επιβλαβέστερη από την έχθρα της, καθώς θα θεωρηθεί ως σημάδι αδυναμίας από τους υπηκόους τους, αν δεν μπορέσει η Αθήνα να εξαναγκάσει σε υποταγή ένα ασήμαντο νησί. Οι Μήλιοι εκφράζουν την άποψη ότι θα ήταν άνανδρο εκ μέρους τους να μην υπερασπιστούν την ελευθερία τους και να παραδοθούν άνευ όρων στους αντιπάλους τους. Οι Αθηναίοι θεωρώντας αυτήν την άποψη παράλογη λόγω της σαφούς υπεροχής τους, απαντούν ότι δεν είναι καθόλου ταπεινωτικό να υποκύπτει κανείς σε συντριπτική δύναμη, αλλά δείγμα σωφροσύνης. Με κυνισμό τονίζουν στους συνομιλητές τους ότι η τιμή είναι πολυτέλεια που οι αδύνατοι δεν την διαθέτουν. Γι’ αυτό τους ζητούν να μην εθελοτυφλούν βασιζόμενοι στην τύχη ή στην ελπίδα. Οι Μήλιοι, επικαλούμενοι για άλλη μια φορά το δίκαιο, απαντούν ότι μπορούν δικαιολογημένα να ελπίζουν στη βοήθεια των θεών ή των συμμάχων τους Λακεδαιμονίων, ενώ οι Αθηναίοι αντιτείνουν ότι και εκείνοι αναμένουν βοήθεια από τους θεούς, καθώς σε καμιά περίπτωση οι αξιώσεις τους και οι πράξεις τους δεν αντιβαίνουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των ανθρώπων ή τις αρχές που αυτοί εφαρμόζουν στις μεταξύ τους σχέσεις ακολουθώντας το νόμο που εκ φύσεως υπάρχει. Όσο για την ελπίδα βοήθειας από τους Λακεδαιμόνιους, την χαρακτηρίζουν αφελή και απερίσκεπτη, καθώς οι Λακεδαιμόνιοι στις σχέσεις τους με τους άλλους ταυτίζουν πάντα την τιμή με το ευχάριστο και το συμφέρον με το δίκαιο. Ο διάλογος τελειώνει με την επισήμανση των Αθηναίων ότι οι Μήλιοι καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης δεν είπαν τίποτε «στο οποίο ένας λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να στηρίξει μια πίστη ότι θα σωθεί». Τους κατηγορούν για έλλειψη λογικής και τους συμβουλεύουν να μην παρασύρονται από το αίσθημα της τιμής, το οποίο θα τους οδηγήσει στην καταστροφή. Τους προτρέπουν, τέλος, να το ξανασκεφτούν μετά την αποχώρηση των Αθηναίων πρέσβεων έχοντας στο μυαλό τους ότι η απόφαση που θα πάρουν αφορά τη σωτηρία ή την καταστροφή της πατρίδας τους.

Η απόφαση που παίρνουν οι Μήλιοι κατόπιν συσκέψεως είναι η υπεράσπιση της ελευθερίας τους με μοναδικό στήριγμα την εύνοια των θεών και την υποτιθέμενη βοήθεια των Λακεδαιμονίων, ενώ οι Αθηναίοι πληροφορούμενοι την απόφαση τους προειδοποιούν για την επερχόμενη καταστροφή τους. Με την τρομερή αυτή πρόβλεψη ο διάλογος τελειώνει. Οι Αθηναίοι αρχίζουν αμέσως τις εχθροπραξίες, ξεκινώντας μια μακροχρόνια πολιορκία. Η βοήθεια των Λακεδαιμονίων, που περίμεναν οι Μήλιοι, δεν έρχεται ποτέ και αναγκάζονται να παραδοθούν με αποτέλεσμα τη θανάτωση όλων των ενήλικων Μηλίων και τον εξανδραποδισμό των γυναικόπαιδων και την αποστολή 500 Αθηναίων αποίκων, οι οποίοι εγκαθίστανται στο νησί.

 Λυδία Κωστούρου- Χρυσοχεράκη, Δ1

https://www.offlinepost.gr/2019/02/13/%CE%B7-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%BF%CF%85/

Έρωτας. Μια λέξη που όλοι έχουν ακούσει, ένα συναίσθημα που πολλοί βίωσαν και ένας τρόπος ζωής τον οποίο λίγοι ακολούθησαν. Τι είναι όμως ο έρωτας; Πρόκειται, λοιπόν, για μια μορφή αγάπης και πιο συγκεκριμένα, για το αίσθημα της βαθιάς συμπάθειας και αφοσίωσης σε ένα πρόσωπο ή πράγμα. Ειδικότερα, το περιεχόμενο της αγάπης συνίσταται στην ψυχική προσέγγιση των ανθρώπων χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία, αλλά με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού. Προϋποθέτει, ως είναι φυσικό, τη διάθεση να γνωρίσουμε σε βάθος τον άλλο, να βγούμε από τα στενά όρια του εαυτού μας, να μοιραστούμε μαζί του τις ιδέες και τα συναισθήματά μας, να αφοσιωθούμε σ’ αυτόν. Μάλιστα, όταν μιλάμε για την ερωτική αγάπη εννοούμε την επιθυμία να ταυτιστούμε με κάποιο άλλο πρόσωπο και να μοιραστούμε μαζί του τη ζωή μας.

Παρόλο που ο έρωτας είναι ένα γνωστό συναίσθημα, ο καθένας τον βιώνει διαφορετικά, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί η βίωσή του, οφείλεται σε πολλές παραμέτρους και όπως είναι λογικό έχει τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του, κάτι που θα δούμε παρακάτω σε μερικά αποσπάσματα από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη.

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά — κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μες από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες πού ασημίζουνε

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Στην αρχή των αποσπασμάτων ξεκινάμε με την διάκριση των θετικών πτυχών του έρωτα. Κατά τον ποιητή, μας κάνει να νιώθουμε πως μπορούμε να φέρουμε εις πέρα τις πιο δύσκολες δοκιμασίες, ακόμα και όταν θα ήταν αδύνατον για κάθε άλλο άνθρωπο «Από παντού … στοές». Εν συνεχεία, κάνει το άτομο με το οποίο είμαστε ερωτευμένοι να μοιάζει με ένα γλυκό φως, που γεμίζει την ψυχή μας και ταυτόχρονα μας κάνει και εμάς τους ίδιους να νιώθουμε φωτεινοί ως υπάρξεις «Πάντα εσύ … φανάρι το δεξιά». Εν τέλει, μας αφήνει μια αίσθησης ολοκλήρωσης, ή ίσως συμπλήρωσης από τον έρωτά μας, καθώς η ζωή και η κάθε μας πράξη είναι ξαφνικά ουσιώδης, καθώς συνοδεύεται από τις πράξεις εκείνου που αγαπάμε. Όλα αυτά είναι τόσο σημαντικά για την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να ζήσει δίχως αυτά.

Στο τελευταίο μέρος όμως, διακρίνουμε και τα ανάλγητα και επάρατα ψυχολογικά βιώματα που αφήνει πίσω του ο ανεκπλήρωτος έρωτας ή η εγκατάλειψη από αυτόν/αυτήν που ερωτευτήκαμε. Μας αναγκάζει να βιώσουμε ένα τρομακτικό κενό, ένα κενό ανεκπλήρωτο που μονάχα το αγαπημένο μας πρόσωπο θα μπορούσε να γιατρέψει. Κάνει την ψυχή να φαντάζει άδεια καθώς και την ζωή μας μαύρη, παίρνοντας κάθε της νόημα μακριά «Που πια… οι άνθρωποι».
Με αυτά τα αισθήματα λοιπόν, χάνει κανείς την ηρεμία μα και την γαλήνη του, η όρεξή του για ζωή χάνεται και φαίνεται αδύνατο να συνεχίσει ακόμα και να αναπνέει, από τον πόνο που καταλύει την άδεια, πια, καρδιά του.

Εντέλει, λοιπόν, ο έρως έχει τα θετικά καθώς και τα αρνητικά του. Ίσως τα θετικά να είναι περισσότερα από τα θετικά, μα τα αρνητικά είναι ιδιαίτερα βλαβερά για την ανθρώπινη ψυχολογία.

Λυδία Κωστούρου- Χρυσοχεράκη, Δ1

ΠΗΓΕΣ

https://filologika.gr/lykio/a-lykiou-2/neoelliniki-glossa/agapi-schediagramma/

https://www.lavart.gr/%ce%bc%ce%bf%ce%bd%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1/

https://2steps.gr/index.asp?xkey=1616