Μουσικογραφίες

Η ταινία «Τα Παράσιτα» («Parasite») είναι το πρώτο, ξενόγλωσσο κινηματογραφικό έργο, το οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ, πράγμα που θεωρούμε πως δεν είναι τυχαίο. Η ιστορία που περιγράφει είναι η ζωή μιας πολύ φτωχής οικογένειας, η οποία κατοικεί στην Σεούλ της Νότιας Κορέας.

Διαμένοντες σε ένα υπόγειο στο κέντρο της πόλης, οι πρωταγωνιστές μας βρίσκονται σε άθλια κατάσταση. Δυσκολεύονται να βρουν δουλειές και, όταν βρίσκουν, είναι απολύτως κακοπληρωμένες. Μα όλα αλλάζουν, όταν ένας καλός φίλος του γιου της οικογένειας, του προτείνει να πάρει την θέση εργασίας που είχε εκείνος, δηλαδή να διδάσκει αγγλικά, σε μια νεαρή κοπέλα από πλούσια σπίτι. Ο μικρός πλαστογραφεί τα απαραίτητα διπλώματα και πιάνει δουλειά.

Όλα αυτά καταλήγουν σε μια αλληλουχία παρανομιών, μια κατάσταση στην οποία ο ρόλος του θύτη και του θύματος εναλλάσσονται καθ” όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αξιοσημείωτο είναι πως κανένα από τα θύματα δεν ονειρεύεται ισότητα. Αντιθέτως, ονειρεύονται όλοι να γίνουν αφεντικά στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Η ζωή τούς φέρνει σε κατάσταση απελπισίας, τόση ώστε να μην βρίσκουν πλέον λύτρωση στα δάκρυα, τουναντίον, να γελούν με την κατάστασή τους.

Παρατηρούμε επίσης από πιο κοντά την νοοτροπία των πλουσίων:

 «Είναι τόσο ευγενικοί, παρόλο που είναι πλούσιοι»

«Είναι ευγενικοί, επειδή είναι πλούσιοι»

ήταν ο διάλογος- κλειδί της ταινίας, τον όποιο χρησιμοποιεί ο σεναριογράφος πολύ εύστοχα, για να μας επιτρέψει να εμβαθύνουμε στις ζωές τους.

Ίσως, για πρώτη φορά, μας περιγράφεται τόσο ξεκάθαρα μια κοινωνία, στην οποία το χρήμα σε κάνει να ξεχνάς το ποιος ήσουν, πριν από λίγους μήνες. Στη σκηνή που αποκαλύπτεται η απάτη που είχε στήσει η παλιά γκουβερνάντα, η πρώτη τους αντίδραση είναι να πάρουν την αστυνομία, δίχως να φέρουν στην μνήμη τους πως, μέχρι πριν τέσσερις εβδομάδες, ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση από αυτήν.

Έπειτα από πολλές ταλαιπωρίες, δίχως η επάρατη μοίρα τους να σταματά να ταλανίζει τη φτωχή οικογένεια, μητέρα και γιός έρχονται στη θέση να αντιμετωπίσουν τον θάνατο της μικρής αδερφής και την εξαφάνιση του πατέρα, μετά από ένα δολοφονικό επεισόδιο, κατά το οποίο ο άντρας της παλαιάς γκουβερνάντας αποφασίζει να κάνει την εμφάνιση του στους χρόνιους οικοδεσπότες του. H ταινία τελειώνει σε λουτρό αίματος και παραλογισμού.

Ακόμα και σε έναν τέτοιον κόσμο, όμως, οι «ήρωες» δε χάνουν το κουράγιο τους. Συνεχίζουν να ονειρεύονται και να ελπίζουν πως σύντομα μια μέρα θα ξημερώσει, ο ήλιος θα λάμψει και για εκείνους και η ευωδία των ρόδων θα πλημμυρίσει για πρώτη φορά τα πνευμόνια τους.

Aamon De Mervil

Πηγές φωτό: Wikipedia