Την χρονιά μας λοιπόν, την εντοπίζουμε σε όλα αυτά που πολλές φορές ξεχνάμε πόσο τυχεροί είμαστε που τα έχουμε ακόμα, στα σχεδόν αυτονόητά μας. Γιορτάζουμε αυτά που στην πραγματικότητα δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μας και τα καινούργια που θα φέρει η νέα χρονιά για να συμπληρώσουν ένα δικό τους κομμάτι στο μωσαϊκό της ύπαρξής μας. Την χρονιά την μετράμε στα μικρά, που τυχαίνει να είναι πάντα τα πιο σημαντικά.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Επιμέλεια: Λαμπρινή Σούλα

Τις τελευταίες μέρες, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας, έζησαν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Διαχρονικά, το σχολείο μας φημίζεται για τις εξαιρετικές μουσικές παραστάσεις και μουσικές δραστηριότητες που πραγματοποιεί. Σπανίως ακούγεται για αθλητικές επιτυχίες. Να που φέτος ακούστηκε. Η ομάδα βόλεϋ που κατέβηκε στο σχολικό πρωτάθλημα, όχι μόνο είχε μια εξαιρετική παρουσία άλλα έφτασε μισό βήμα πριν την κατάκτηση του τροπαίου κόντρα σε πολύ δυνατές ομάδες!

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ

Τον Σεπτέμβρη του 2016, μια ιδέα του κυρίου Κρυστάλη, τότε γυμναστή του σχολείου, ήταν ικανή για να παρακινήσει τα αγόρια του Λυκείου να παίξουν βόλεϋ. Έτσι, αποφασίστηκε το σχολείο να κατεβάσει ομάδα βόλεϋ στους σχολικούς αγώνες, και αντρική και γυναικεία μάλιστα. Τα μέλη εκείνης την ομάδας αποτελούνταν από τους: Αλεξούδη Αντώνη (Αρχηγός), Ασικίδη Σάββα, Γερνά Γιώργο, Καρτάλη Πέτρο, Αναστασιάδη Σίμο, Δελιανίδη Μπάμπη, Μακρή Νικόλα και Καραγιώργο Γιώργο.

Όταν αρχίσαμε να παίζουμε βόλεϋ δεν ήμασταν καθόλου καλοί. Μας πήρε 1-2 μήνες να προσαρμοστούμε με το άθλημα. Μάθαμε πολλά πράγματα από τον κύριο Κρυστάλη και τον ευχαριστούμε για αυτό. Όσο προχωρούσε ο καιρός, η ομάδα δενόταν στις προπονήσεις και έβγαζε καλά στοιχεία. Είχε όμως ένα μεγάλο αρνητικό. Τα μέλη της ομάδας δεν ήταν και οι πιο ήρεμοι χαρακτήρες, για αυτόν τον λόγο έβγαλε πολλές φόρες δείγματα απειθαρχίας και άσχημες συμπεριφορές. Η ομάδα, παρ’ότι αποτελούνταν από παιδιά της Α Λυκείου κυρίως, είχε πολλές προσδοκίες. Η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπη την ομάδα μας με το Εκκλησιαστικό Λύκειο. Με το άκουσμα τις κλήρωσης όλοι χάρηκαν και ήταν ενθουσιασμένοι. Όλοι ήταν βέβαιοι για την πρόκριση. Η 14η Φλεβάρη του 2017 λοιπόν, ήταν η μέρα του αγώνα. Όλοι ήταν προετοιμασμένοι και έτοιμοι για την πρόκριση. Η ομάδα μπήκε πολύ δυνατά και κέρδισε το πρώτο σετ εύκολα. Όλα έδειχναν μια εύκολη πρόκριση. Όμως τα κρούσματα απειθαρχίας και κακής συμπεριφοράς των παιχτών εμφανίστηκαν στο δεύτερο σετ, το οποίο χάθηκε. Όλα θα κρινόταν στο τάι μπρέικ. Εκεί, το Μουσικό πάλεψε, άλλα τελικά πραγματοποίησε μια ήττα ντροπή και αποκλείστηκε πολύ πρόωρα. Μερικοί παίχτες στεναχωρήθηκαν απίστευτα, άλλοι λιγότερο. Για να μην μασάμε τα λόγια μας, ήταν ντροπή μια ήττα από το Εκκλησιαστικό όταν η ομάδα προετοιμαζόταν για αυτό το ματς,  5 μήνες πριν. Αμέτρητες ώρες προπόνησης πήγαν τζάμπα…Τζάμπα ε? Μην είστε τόσο σίγουροι…

Η ΦΕΤΙΝΗ ΟΜΑΔΑ

“Το βόλεϋ  είναι το μόνο άθλημα που μπορούμε να παίξουμε γιατί δεν έχουμε άτομα ούτε για ποδόσφαιρο ούτε για μπάσκετ’. Αυτά ήταν τα λόγια των παιδιών του Μουσικού φέτος στην αρχή της χρονιάς…Μετά από μεγάλη διστακτικότητα, αποφασίστηκε να κατεβάσουμε ξανά ομάδα στο βόλεϋ. Το φάντασμα της ήττας από το Εκκλησιαστικό, ακόμα δεν είχε σταματήσει να υπάρχει. Φέτος τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν γινόταν τακτικές προπονήσεις  όπως πέρσι. Δεν είχαμε άτομο να μας επιβλέπει τις σπάνιες φόρες που παίζαμε. Δεν υπήρχαν μπάλες, ούτε καν φιλέ…Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές των Χριστουγέννων, τοποθετήσαμε φιλέ και αρχίσαμε να παίζουμε πιο συχνά. Καμιά σχέση με τις προπονήσεις που κάναμε πέρσι σαν να είμασταν επαγγελματική ομάδα βόλεϋ. Φέτος παίζαμε διπλάκι με άτομα που ούτε καν ήταν στην ομάδα. Λες και παίζαμε στην παραλία.

Στις αρχές Φλεβάρη μάθαμε την κλήρωση…Εκκλησιαστικό στον προημιτελικό…Ξανά…Ήρθε η ώρα της εκδίκησης σκέφτηκαν όλοι…Από εκεί και πέρα το πήραμε πιο σοβαρά. Προπονήσεις κάθε μέρα, το κακό ήταν ότι είμασταν μόνο 7 άτομα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε προπονήσεις σαν τις περσινές…Τελικά μια τροποποίηση στο πρόγραμμα άλλαξε κάπως τα δεδομένα. Το Εκκλησιαστικό θα έπαιζε με το 2ο ΓΕΛ στον προημιτελικό και ο νικητής του ζευγαριού θα έπαιζε με εμάς για μια θέση στον τελικό. Αυτή η αλλαγή ήταν πολύ καλή γιατί είχαμε μια βδομάδα ακόμη να προπονηθούμε και να τακτοποιήσουμε τα διαδικαστικά θέματα. Στην φετινή ομάδα συμμετείχαν οι Καρτάλης Πέτρος (Αρχηγός), Αλεξούδης Αντώνης, Αναστασιάδης Σίμος, Ασικίδης Σάββας, Δελιανίδης Μπάμπης, Γερνάς Γιώργος και ο Αχταρίδης Στέλιος. Ο κορμός της ομάδας ήταν ίδιος και αποτελούνταν από τα παιδιά της Β Λυκείου.

Το 2ο ΓΕΛ ξεπέρασε πολύ εύκολα το εμπόδιο του Εκκλησιαστικού. Όλοι θεώρησαν (ακόμα και οι περισσότεροι παίχτες της ομάδας μας) ότι θα μας κέρδιζε και εμάς εύκολα. Μια πολύ ποιοτική ομάδα με 3 παίχτες από τον Ερμογένη Ξάνθης. Πολύ δύσκολη η απστολή της ομάδας μας. Φέτος όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, όλοι ήμασταν πολύ δεμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε αντίπαλο. Στις 21 Φλεβάρη λοιπόν έφτασε η μεγάλη ώρα. Μουσικό εναντίον 2ου ΓΕΛ. Όλοι πήγαμε στο ματς με τον ρόλο του αουτσάιντερ αλλά αποφασισμένοι ότι θα διεκδικήσουμε τις λίγες πιθανότητες που είχαμε. Φέτος, είχαμε την στήριξη και μαθητών από το σχολείο μας οι οποίοι έκαναν τρομερή κερκίδα. Χάσαμε το πρώτο σετ εύκολα, πολύ εύκολα, με μεγάλη διάφορα. Από δικά μας λάθη…Δεν είχαμε πει την τελευταία μας λέξη. Με βόλεϋ για σεμινάριο και απίστευτη κατάθεση ψυχής, η ομάδα μας έκανε το 1-1 στα σετ. Τάι μπρέικ…Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τώρα όμως εμείς είμαστε στην θέση του Εκκλησιαστικού. Το 2ο είχε το άγχος της νίκης, όχι εμείς. Μπαίνουμε λοιπόν στο τελευταίο σετ, τους καταπίνουμε 15-5 και τελικός…

Ο νικητήριος πόντος (δείτε)

Απίστευτο πάθος, πολύ έντονοι πανηγυρισμοί μετά το ματς. Ήταν μια δικαίωση για όλους μας για όλα όσα ακούσαμε μετά την περσινή ήττα. Όχι μόνο ξεπλύναμε την περσινή ντροπή άλλα κάναμε και κάτι αδιανόητο για τα δεδομένα του σχολείου μας. Ναι, το Μουσικό απέκλεισε το 2ο ΓΕΛ και πέρασε στον τελικό. Φυσικά και για την επίτευξη της νίκης, τεράστιο ρόλο έπαιξαν τα παιδιά στην κερκίδα. Ήταν πραγματικά ο MVP της ομαδας μας.

Έφτασε η ώρα του τελικού. Με το 1ο ΓΕΛ, το “μεγαθήριο” της πόλης μας, με παράδοση στο άθλημα. Εξαιρετικά δύσκολη αποστολή. Δεν υπήρχε άγχος, και μόνο που αποκλείσαμε το 2ο ήταν ένας άθλος, ένα θαύμα. Η πλειοψηφία των παικτών του 1ου είναι βολειμπολίστες του Ερμογένη. Παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα και το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά. Όταν έμαθαν για την πρόκριση του Μουσικού χάρηκαν, θεωρούσαν ότι θα μας κερδίσουν πανεύκολα. Εμείς πήγαμε στον τελικό με την ίδια λογική όπως στο προηγούμενο ματς, να παλέψουμε δηλαδή και να εξαντλήσουμε όλες τις πιθανότητες που είχαμε. Αυτήν την φορά τα παιδιά στην κερκίδα ήταν ακόμα περισσότερα και κέρδισαν κατά κράτος την άτυπη μάχη από τους μαθητές του 1ου γενικού.

Ο τελικός ξεκινάει. Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο τα φανταζόταν οι αντίπαλοι μας. Οι ομάδες πηγαίνουν χέρι-χέρι μέχρι το 17-17. Εκεί, κάποια λάθη των παιχτών, μας κοστίζουν το πρώτο σετ (25-19). Στο δεύτερο σετ, μπαίνουμε με πολύ πάθος και αποφασισμένοι. Το σετ είναι πάλι ντέρμπι ως το 18-18 περίπου. Εκεί, κάνουμε ένα σερί και παίρνουμε το σετ 25-21. Πάλι, όλα θα κριθούν στο τάι μπρέικ. Πλέον, το 1ο έχει απίστευτη πίεση για να κερδίσει το ματς ,τεράστιο άγχος. Εμείς, απλά παίζουμε για το ΑΠΟΛΥΤΟ θαύμα. Και ναι… είμαστε εξαιρετικά κοντά. Δυστυχώς όμως, κάποια φτηνά λάθη, η έλλειψη εμπειρίας και κάποιες περίεργες, αρκετά περίεργες, διαιτητικές αποφάσεις στερούν από την ομάδα μας την κατάκτηση της κορυφής. Το τάι μπρέικ κερδίζει το 1ο ΓΕΛ με 15-11 και είναι πρωταθλητές.

Μια απίστευτη πορεία για το σχολείο μας, τελειώνει εδώ. Η κερκιδάρα του σχολείου αναγνωρίζει την  προσπάθεια και αποθεώνει τους παιχταράδες του Μουσικού σε μια πραγματικά απίστευτη στιγμή. Οι βολευμπολίστες του 1ου γενικού, παθαίνουν πλάκα με την ομάδα μας, το πάθος και την μαχητικότητα που δείξαμε σε όλο το ματς. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη για μας. Η καθολική αναγνώριση από όλους. Ένα τεράστιο μπράβο στον προπονητή-διευθυντή του σχολείου, τον κύριο Ρούμογλου, ο οποίος καθοδήγησε μαεστρικά την ομάδα. Ένα τεράστιο Μπράβο στην κερκιδάρα μας που ήταν υποδειγματική. Ένα τεράστιο μπράβο σε όλους του παίχτες της ομαδάρας μας, η οποία γέμισε υπερηφάνεια όλη την οικογένεια του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης και έκανε το σχολείο μας να ακουστεί και για κάτι διαφορετικό, πέραν των συνηθισμένων.

ΣΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Αναστασιάδης Σίμος (Παίχτης της ομάδας): Λοιπόν…Μια ομάδα από άλλο παραμύθι, η οποία έκανε την έκπληξη και με το πάθος που έδειξε, την άψογη συνεργασία μεταξύ των μελών της και την στήριξη από την κερκίδα, κατάφερε να φτάσει πολύ κοντά στην κούπα. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα κάνουμε ακόμη ένα βήμα.

Μπάμπης Δελιανίδης (Παίχτης της ομάδας): Η συμμετοχή μας στους σχολικούς αγώνες ήταν απίστευτη, καθώς είμαστε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του Μουσικού που φτάνει στον τελικό!! Πέρα από κάποια λαθάκια που κάναμε, ειδικά στο τελευταίο σετ του τελικού, η παρουσία μας ήταν άψογη.

Σάββας Ασικίδης (Παίχτης της ομάδας): Μια ονειρική χρονιά για την ομάδα μας και το σχολείο μας. Αν και δεν ήμασταν το φαβορί, καταφέραμε να φτάσουμε στον τελικό. Οι οπαδοί μας, κατάφεραν να ζεστάνουν το κλίμα του παγωμένου γηπέδου και να δημιουργήσουν μια καυτή ατμόσφαιρα. Η υποστήριξη τους, ήταν φανταστική. Δυστυχώς όμως, κάποια σφυρίγματα του διαιτητή, μας στέρησαν τον τίτλο και χάσαμε τον τελικό. Ελπίζουμε του χρόνου να τα πάμε ακόμη καλύτερα.

Πέτρος Καρτάλης (Παίχτης της ομάδας): Νιώθω πολύ υπερήφανος που συμμετείχα σε αυτήν την ομάδα. Οι συμπαίκτες μου, ήταν εξαιρετικοί. Εγώ, από την πρώτη στιγμή πίστευα ότι αυτή η ομάδα μπορεί να καταφέρει κάτι πολύ καλό και προσπάθησα να το μεταδώσω και στους υπόλοιπους. Το μεγαλύτερο κέρδος για μένα είναι ότι πολλά παιδιά πλέον παίζουν αυτό το υπέροχο άθλημα στο σχολείο μας και ίσως να έχουμε παίξει και μεις κάποιον ρόλο σε αυτό. Μακάρι του χρόνου να ξανακατεβάσουμε ομάδα και να έχουμε μια ανάλογη πορεία. Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά που μας στήριξαν στους αγώνες. Ήσασταν απίστευτοι.

Στέλιος Αχταρίδης (Παίχτης της ομάδας): Φέτος συμμετείχα για πρώτη φορά σε σχολικούς βόλεϊ και η ομάδα μου με βοήθησε να ανταπεξέλθω στα καινούργια δεδομένα, με τον καλύτερο τρόπο . Μπορεί να μην είμαστε επαγγελματίες βολεϊμπολίστες αλλά το πάθος και η ψυχή που βγάλαμε στο γήπεδο, δείχνει την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλαμε για να φτάσουμε ως εδώ . Η φανέλα του Μουσικού είναι βαριά και εμείς την τιμήσαμε με τον καλύτερο τρόπο . Παίξαμε με δυο καλές ομάδες οι οποίες είχαν λίγο περισσότερη εμπειρία από εμάς . Παρόλα αυτά όμως, καταφέραμε και φτάσαμε στον τελικό αντίπαλοι με το «φαβορί», όπου και εκεί δείξαμε τις δυνατότητες που έχουμε σαν σύνολο. Βέβαια, η υποστήριξη που δεχτήκαμε από τα παιδιά του σχολείου έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επίτευξη του στόχου.

ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Γεωργία Αρβανιτάκη: Και οι δυο αγώνες ήταν φοβεροί. Δεν περίμενα να φτάσουμε τόσο μακριά αλλά ο στόχος τελικά επιτεύχθηκε. Το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει καμιά σημασία μπροστά στην προσπάθεια που έδειξαν τα παιδιά που αγωνίστηκαν στην ομάδα μας. Αξίζει να σημειωθεί, πως κανένας από τους παίχτες της ομάδας μας δεν παίζει βόλεϋ σε ομάδα. Εξαιρετικοί!!

Νίκος Χαμηλάκης: Η συμμετοχή της ομάδας βόλεϋ του σχολείου μας στον τελικό των σχολικών αγώνων, αποτέλεσε πρωτόγνωρο γεγονός στα χρονικά του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης, και μια αξέχαστη εμπειρία όχι μόνο για τους παίκτες άλλα και για του παρευρισκόμενους στην κερκίδα.

Δώρα Παπαντοπούλου: Το θέαμα που προσέφερε η ομάδα μας, ήταν τέλειο. Έγινε ένα πολύ καλό παιχνίδι, που μας άφησε έκπληκτους. Υπάρχει μια στεναχώρια για το αποτέλεσμα, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ μικρή μπροστά στην περηφάνεια που νιώσαμε.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΛΟΙΠΟΝ…(δείτε)

Επιμέλεια: Πέτρος Καρτάλης

Η gallery λειτουργεί στη Ξάνθη εδώ και 10 χρονιά. Είναι, ουσιαστικά, μια πινακοθήκη που παρουσιάζει έργα γλυπτικής, ζωγραφικής, κεραμικής ακόμα και performance, δηλαδή  ζωντανές εκδηλώσεις. Είναι η πρώτη ιδιωτική πινακοθήκη στην Ξάνθη, πέρα από τη Δημοτική. Στην αρχή, ο κ. Λαζαρίδης εξέταζε το ενδεχόμενο να φέρνει επιτυχημένους και γνωστούς καλλιτέχνες ώστε να γίνει γνωστή και η gallery και γενικότερα προωθούσε πολύ αυτή τη νέα δουλειά. Πλέον, ενημερώνει για κάθε καινούρια έκθεση μέσα από τη σελίδα της gallery στο  facebook.  Συνήθως, προσκαλεί καλλιτέχνες με ενδιαφέρον για το έργο τους, όμως  δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τον προσεγγίζουν . Συνεργάζεται με τη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης και της Φλώρινας και πολλές φόρες εκθέτουν τα έργα τους οι νέοι φοιτητές.  Όπως μας είπε, δεν έχει σπουδάσει κάτι σχετικό με τη  ζωγραφική, αλλά έχει ασχοληθεί πολύ με το αντικείμενο και η gallery εκφράζει τη δίκη του άποψη. Ο χώρος της έκθεσης είναι μικρός για να είναι πιο ξεκούραστη κι ευχάριστη η περιήγηση σε αυτόν.

Εκθεση «ART TEACHER’S» 

Θεματολογία: Εντυπώσεις και βιώματα από τη Ξάνθη

Καλλιτέχνες: Καθηγητές Καλλιτεχνικών στα σχολεία της Ξάνθης

Λίγα λόγια για τα έργα:

1) Ο δημιουργός ήθελε να αναπαραστήσει τα σκυλιά. Τον εντυπωσίασε που είχαν λεπτό τρίχωμα και φαίνονταν οι μύες  με το φως. Έτσι, έκανε αυτό το «παιχνίδι» με άσπρο-μαύρο. Αυτό το έργο είναι δουλεμένο χωρίς πινέλα. (Γιάννης Παυλίδης)

2) Ο Άκης Ουλκέρογλου έχει σπουδάσει στη Φλωρεντία, όπου η θεματολογία κάθε σχολής καθορίζεται από τους καθηγητές της. Στο πρώτο έργο (αριστερά), έχει χρησιμοποιήσει μια εξαιρετική τεχνική με ψυχρά και θερμά χρώματα (μπλε, κόκκινο, λευκό) και δεν χρησιμοποιεί διαγράμμιση.  Το νόημα του πορτρέτου δεν είναι να σε κάνει όμοιο σαν φωτογραφία, αλλά να περάσει το συναίσθημα, το βλέμμα, τη ματιά, το πώς το βιώνει, έτσι ώστε βλέποντας κάτι τέτοιο να αντιλαμβάνεσαι είτε θυμό, είτε προβληματισμό, είτε ένα φευγάτο βλέμμα.  Ο Άκης ξεχωρίζει με αυτές τις πινελιές, χωρίς πολλή λεπτομέρεια, με ελεύθερη κίνηση. Στο άλλο έργο (δεξιά), βάζει λεπτομέρεια.

3) Αυτά τα έργα φανερώνουν αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, φόβους, προβληματισμούς. Συγκεκριμένα φόβο για τις νυχτερίδες και φόβο «μην σπάσει η κούνια και πέσει».

4) Αυτό είναι το πορτρέτο της δημιουργού, αυτοπροσωπογραφία. Μπορεί να είναι και 3 πρόσωπα μέσα, αφηρημένα. (Ζουφιλήντα Νικολέτα)

5) Ακολουθεί η Άρτεμις, η οποία τέλειωσε πέρσι τις σπουδές της και αυτή είναι η πρώτη της έκθεση. Έχει κάνει με ακουαρέλα μια φύση, ένα βουνό και αφήνει αφαιρετικά το χρώμα να κινηθεί έντονα. Από κάτω έχει κάνει μια εξαιρετική τεχνική, που μοιάζει σα να είναι δέντρο, ενώ είναι απλά χρώματα σε χαρτί. (Άρτεμις Θεοδώρου)

6) Εδώ η Τσβετελίνα, έχει αναπαραστήσει τον Χίτλερ να διευθύνει μια ορχήστρα. Το έργο επιδέχεται διάφορων ερμηνειών, ανάλογα και με την οπτική ματιά του θεατή. Ακολουθεί μια τεχνική με το μολύβι, ενώ πάνω αφήνει και λίγο χρώμα. (Πετρά Τσβετελίνα)

7) Παρακάτω, η Μαρία, έχει ασχοληθεί με το μαλλί. Έχει αναπαραστήσει ένα κοπάδι πρόβατα. Ουσιαστικά, δείχνει το πώς ο κόσμος καθοδηγείται σε «στενά», πως παρασυρόμαστε από την τηλεόραση, τις διαφημίσεις, τις ειδήσεις. Πρέπει να αντιδράμε σε αυτό, να μην είμαστε «πρόβατα». Έχει πολλές έννοιες το έργο. (Γαλαζούλα Μαρία)

8) Εδώ έχουμε χαρακτική, μια άλλη τεχνική. Με πιο απλά λόγια, κάτι σαν σφραγίδα. Το χαρακτικό μπορεί να γίνει πάνω σε ξύλο, σε μέταλλο και σε πλαστικό. Οι χαράκτες στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι. Από τους  5000 ζωγράφους, οι χαράκτες είναι κοντά στους 300.  Το πάνω αριστερά έργο, έχει να κάνει με τα καφενεία της παλιάς πόλης που  εντυπωσίασαν τη δημιουργό, το πάνω δεξιά είναι κάτι σαν φράχτης και τα υπόλοιπα είναι δάση.  (Παπαδοπούλου Αναστασία)

9) Εδώ έχουμε μια τελείως διαφορετική σχολή, από τη Ρωσία, πιο πολύ χρώμα, ακουαρέλα. Έχει τοπία, δύο κοπέλες , νεκρή φύση κι ένα που απεικονίζει την Παλιά Πόλη της Ξάνθης. (Χουρσουντιάν Αναίδα)

Γενικώς, οι εντυπώσεις μας απ’την Gallery και την Έκθεση εξαιρετικές. Χαιρόμαστε να υπάρχουν τέτοιοι χώροι στην πόλη μας και να δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα πολιτισμού και αισθητικής.

Επιμέλεια: Χαρά Σουμάδη

Μπορώ να κατανοήσω ότι ως άνθρωποι που είμαστε, κουραζόμαστε εύκολα και δεν μπαίνουμε στον κόπο να ασχοληθούμε με κάτι και να το ψάξουμε ή έστω να το δούμε διαφορετικά. Αυτό οφείλεται, λογικά, είτε στην έλλειψη χρόνου και σωματικής, κυρίως, κούρασης είτε απλά στην αδιαφορία για προσωπικούς λόγους του καθενός. Έχουμε συνηθίσει να υπάρχουν μερικά πράγματα στην ζωή μας και είναι περίεργο το να προσθέτουμε καινούργια. Οι αλλαγές πάντα τρομάζουν. Κατανοητό και σεβαστό απόλυτα. Επίσης, η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει να σκεφτεί και την επαγγελματική του αποκατάσταση, που δυστυχώς στις μέρες μας δεν είναι δεδομένη. Ασχολούμαστε γενικά με πιο «σοβαρά» θέματα που δεν αφήνουν την προσοχή μας να αποσπαστεί. Η μαγειρική έχει τον ρόλο της ανάγκης. Κάτι, δηλαδή, που πρέπει να καλύψουμε για να επιβιώσουμε. Επομένως, φαίνεται λογικό, η ουσιώδης έννοια της μαγειρικής, να περνάει απαρατήρητη από τις ζωές των περισσοτέρων.

Αυτή όμως η αντιμετώπιση μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην ανάδειξη του κλάδου αυτού. Η αδιαφορία που δείχνουμε προς την μαγειρική ίσως μας κάνει να απομυθοποιήσουμε την αξία της και συνεπώς να την υποβιβάσουμε. Δεν συμβαίνει επίτηδες, όμως συμβαίνει. Εκτός αυτού, χάνουμε και την ευκαιρία να ανακαλύψουμε κάτι αρκετά ενδιαφέρον μιας και οι κλάδοι της είναι αρκετοί για να απασχολήσουν τους περισσότερους . Έχουμε αυτήν την ευκαιρία γιατί βρίσκεται στην καθημερινότητα μας. Περπατάμε στο δρόμο και έρχονται μυρωδιές από ανοιχτά παράθυρα, γυρνάμε σπίτια μας και βρίσκουμε μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό (ή αλλιώς την γεμίζουμε εμείς), βγαίνουμε έξω και βλέπουμε μαγαζιά γεμάτα κόσμο να την απολαμβάνουν. Βρίσκεται και θα βρίσκεται τόσο έντονα στην καθημερινότητα μας και εμείς την έχουμε βάλει στην λίστα με τα αναγκαία πράγματα. Κάπως έτσι προκαλείται ο υποβιβασμός της μαγειρικής. Δεν γίνεται συνειδητά αλλά προκαλεί την αρνητική πλευρά.

Παρ’όλα αυτά, υπάρχουν και οι άνθρωποι που την έχουν βάλει στην ζωή τους με διαφορετικό τρόπο. Μερικοί την έχουν σπουδάσει. Την επέλεξαν επειδή το ήθελαν και δούλεψαν για αυτήν. Έμαθαν πράγματα, διάβασαν, έκαναν πρακτική στις γνώσεις τους πάνω στον τομέα και την έβαλαν στην καθημερινότητα τους. Κάποιοι άλλοι, αποφάσισαν να ασχοληθούν μαζί της είτε από περιέργεια είτε από αγάπη είτε από αγανάκτηση για την ρουτίνα τους. Όλοι αυτοί λοιπόν, ασχολήθηκαν με κάτι ξεχωριστό για τους ίδιους. Με κάτι που το έψαξαν και του έδωσαν διαφορετική σημασία. Απέκτησαν μια άποψη πάνω σε αυτήν και πρόσθεσαν την δική τους πινελιά. Για αυτούς η μαγειρική αποτελεί το κίνητρο της ζωής τους. Το χρώμα που θέλουμε όλοι να φωτίσει την ζωή μας. Γιατί, μην ξεχνάμε, οι άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με πράγματα που εμπνέουν, μπορούν πολύ εύκολα να εμπνεύσουν και οι ίδιοι. Και αρκετές φορές σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Η μαγειρική είναι ένας καλός τρόπος να πειραματιστεί κανείς και να δει την διαφορετική όψη μιας αναγκαίας συνήθειας. Να βρει ίσως αυτήν την σπίθα που αναζητεί για την ζωή του. Δοκιμάστε να βρείτε την αφορμή που ψάχνετε πρώτα από πράγματα της καθημερινότητας σας. Φροντίστε όμως να βρείτε το καλύτερο μέσο που διαθέτετε. Γιατί όπως λέει και ένας σεφ: «Να θυμάστε πάντα ότι μια κάλη σαρδέλα αποτελεί καλύτερη επιλογή από έναν όχι και τόσο καλό αστακό.»

Επιμέλεια: Δώρα Παπαντοπούλου

1. Light- Sleeping At Last

Μόνο με αυτό το ξεχωριστό τριμελές συγκρότημα με την απόλυτα μελωδική και νοσταλγική μουσική, θα μπορούσε να κάνει το πρώτο της βήμα η playlist αυτή. Το Light αποτελεί το έκτο τραγούδι του δίσκου «Atlas: Year One» (2014) και διακρίνεται τόσο από ρυθμικές όσο και από ενορχηστρωτικές εναλλαγές. Οι εναλλαγές αυτές προσδίδουν στο κομμάτι πότε μια συγκινησιακή ατμόσφαιρα και πότε έναν συναισθηματικό δυναμισμό διατηρώντας το ενδιαφέρον του ακροατή από την αρχή μέχρι το τέλος.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

2. Winter- Tori Amos

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 στον ντεμπούτο δίσκο της Tori «Little Earthquakes» (1992), γραμμένο εξ” ολοκλήρου από την ίδια. Ένα τραγούδι, με επίκεντρο την σχέση πατέρα και κόρης, που διαδραματίζεται και περιγράφεται άρτια σε ένα χειμερινό τοπίο. Με τις ιδιαίτερες φωνητικές της ικανότητες και τις άψογες δεξιότητες της στο πιάνο, η Tori καταφέρνει να αγγίξει ολόπλευρα τον ακροατή καθ’όλη την διάρκεια της ξεχωριστής αυτής μπαλάντας.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

3. Holes- Passenger 

Ίσως το πιο, μελωδικά και ρυθμικά, εύθυμο τραγούδι της λίστας. Χωρίς να διατηρεί την χαρούμενη και ευχάριστη διάθεση και στον στίχο, ο Passenger (ή αλλιώς Michael) περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις ιστορίες ανθρώπων που η ζωή τους επιφύλασσε ανατροπές αφού έχασαν από κοντά τους πράγματα και ανθρώπους. Ένα τραγούδι αισιόδοξο, που συνοψίζει όλο το σημαντικό νόημα του ανάμεσα στα κενά που αφήνει η απώλεια και στην συνέχιση της καθημερινότητας.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

4. Abilene- Damien Jurado

Το τρίτο κομμάτι από τον δίσκο «Where Shall You Take Me?» (2003) και ένα από τα πιο γλυκά τραγούδια στην γενικότερη δισκογραφία του Damien. Τo Abilene διακρίνει στιχουργικά η συνηθισμένη ιστορία αγάπης δύο νεαρών, που παρ’όλες τις διαφωνίες των γονέων, καταφέρνουν να είναι μαζί.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

5. White Winter Hymnal- Fleet Foxes 

Το γνωστό συγκρότημα για το ιδιαίτερο μπλέξιμο των φωνών που χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους, δημιουργεί ένα πολυφωνικό κομμάτι, με κεντρικό άξονα φυσικά τον χειμώνα. Με απλή ενορχήστρωση και επαναλαμβανόμενα ρυθμικά σχήματα, οι Fleet Foxes καταφέρνουν και κεντρίζουν αμέσως την περιέργεια του ακροατή ακόμα και με το πρώτο άκουσμα του κομματιού.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

6. Goodbye England- Laura Marling

Το Goodbye England αποτελεί το έκτο τραγούδι του δεύτερου δίσκου της Laura «I Speak Because I Can» (2010)- ένας δίσκος βουτηγμένος στον συναισθηματισμό και την συγκίνηση. Το συγκεκριμένο τραγούδι, συνδιάζει την ερωτική απογοήτευση με την ενηλικίωση και το κλίμα της χιονισμένης Αγγλίας που μελαγχολεί ακόμα περισσότερο την νεαρή Laura. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι, που «ξεφεύγει» ακουστικά από μια προβλεπόμενη ροή και που εναλλάσσεται πάντα ανάλογα με τον στίχο.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

7. The Village- Wrabel

Ένα από τα πιο δυνατά νοηματικά τραγούδια της χρονιάς που μας πέρασε. Μια εξαιρετικά δομημένη εκρηκτική μπαλάντα που έχει δεθεί με την φωνή του ξεχωριστού Wrabel και μπλέκεται περίτεχνα με τους στίχους που πηγάζουν από ισχυρή αλήθεια και έντονα συναισθήματα. Ένα τραγούδι συνοδευμένο με ένα άρτιο video clip, που καταφέρνει να μεταδώσει μηνύματα και προβληματισμούς στους δέκτες του.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

8. Long & Lost- Florence + The Machine

Το Long & Lost ανήκει στο τελευταίο άλμπουμ του γνωστού συγκροτήματος «How Big, How Blue, How Beautiful» (2015) και ξεχωρίζει για την έντονη ατμοσφαιρικότητά του. Με την φωνή της Florence να παραμένει στις χαμηλές εκτάσεις κατά το μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού (με εξαιρέσεις σε ελάχιστα σημεία) και με την μυστηριώδη ενορχήστρωση, το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται να καταλήγει σε ένα σκοτεινό κομμάτι που αποδίδει ακριβώς την ιστορία των στίχων.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

(*το τραγούδι ξεκινά μετά το 6.30)

9. Μαζί τον Χειμώνα- Μυρτώ Βασιλείου, Κώστας Τσίρκας

Λίγο πριν την εκπνοή της λίστας, ταιριάζει ένα τραγούδι που παλεύει τον χειμώνα και τον βλέπει με ματιά αισιόδοξη. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και αυτό, από τον ομώνυμο δίσκο των δύο φίλων και συνεργατών, «Μαζί τον Χειμώνα» (2016). Νοσταλγική μελωδία και ταιριαστές φωνές που αφηγούνται με όμορφο τρόπο πως μέσα από την ουσιαστική ανθρώπινη σχέση μπορεί να αντιμετωπιστεί η δύσκολη αυτή εποχή του χειμώνα.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

10. Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών- Φοίβος Δεληβοριάς

Η κατακλείδα της playlist και η κατακλείδα του τελευταίου δίσκου του Φοίβου «Καλλιθέα» (2015). Ένα ορχηστρικό μελαγχολικό κομμάτι, με ιδιαίτερο τίτλο και ιδιαίτερη μελωδία και ενορχήστρωση που απογειώνεται με τα ηχοχρώματα της βροχής που ακoύγονται στο background.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Επιμέλεια: Λαμπρινή Σούλα

Από την επίσκεψη του σχολείου μας στην Αθήνα, το ενδιαφέρον, μου τράβηξε η Ακρόπολη. Ειδικότερα το μουσείο της, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, εντυπωσιακό και με πολλά αγάλματα. Το κάθε άγαλμα, από τα χιλιάδες που υπάρχουν, συμβολίζει και κάτι. Μου έκανε εντύπωση η εξαιρετική τους κατασκευή και η άριστη διαχείριση τους καθώς και η διαχρονικότητα τους μετά από 25 αιώνες.

Έκτος από την Ακρόπολη, πήγαμε και στην Βουλή. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας διότι δεν θα ξαναεπισκεφτούμε το συγκεκριμένο μέρος. Μας ξενάγησαν στους χώρους της Βουλής και μάθαμε αρκετά πράγματα για της ιστορία της. Στο τέλος, μπήκαμε στην αίθουσα συνεδριάσεων η οποία είναι πολύ πιο μικρή από ότι φαίνεται στην τηλεόραση.

Επίσης, κατά την διαμονή μας στην Αθήνα, επισκεφτήκαμε το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ένα πολύ ωραίο μέρος με πολύ πράσινο, που όμως στην Ξάνθη δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε την άξια του, αντίθετα όμως προσφέρει πολλά στους κάτοικους μιας τσιμεντούπολης όπως η Αθήνα.

Τέλος, παρακολουθήσαμε δυο παραστάσεις: Μία για τη ζωή του Καζαντζίδη, η οποία κατά γενική ομολογία ήταν εξαιρετική (αλλά λίγο μεγάλη). Η άλλη ήταν σόλο Ντραμς από τον Νίκο Τουλιάτο, ο όποιος ενθουσίασε τους μαθητές τόσο πολύ, που μετά το πέρας της παράστασης φώναζαν ρυθμικά το όνομα του καθώς και άλλα συνθήματα που σπανίζουν σε θεατρικές παραστάσεις!!

Πολλοί μαθητές δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την εκδρομή. Προσωπικά, θα ήθελα να είχαμε λίγο περισσότερο χρόνο και να ήταν περισσότερες μέρες η διαμονή μας στην Αθήνα ώστε να πάμε σε κάποια ταβέρνα ή σε κάποιο κέντρο διασκέδασης. Σίγουρα πάντως η επίσκεψη μας στην πρωτεύουσα ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, ειδικά για τους μαθητές που δεν την είχαν ξαναεπισκεφτεί.

ΓΝΩΜΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ/ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ

Αντώνης Αλεξόυδης: Ήταν μια ωραία εμπειρία να δούμε διάφορους χώρους που δεν έχουμε επισκεφθεί. Από αυτήν την εκδρομή έχουμε μόνο ευχάριστες αναμνήσεις.

Σάββας Ασικίδης: Ήταν μια καλή ευκαιρία να επισκεφτούμε την Αθήνα και να δούμε χώρους που δεν μπορούμε να δούμε καθημερινά. Μια εκδρομή γεμάτη ευχάριστες αναμνήσεις.

Χαρούλα Σουμάδη: Ήταν μια πολύ καλή εμπειρία! Είδαμε μια εξαιρετικά παράσταση και περιηγηθήκαμε στην Ακρόπολη αλλά και στο μουσείο της. Καλή παρέα, ευχάριστη διαδρομή, πολλές αναμνήσεις.

Λαμπρινή Σούλα: Η εκδρομή στην Αθήνα άφησε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Γεμάτο και ενδιαφέρον το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος και ομαλή συννενοήση και συνεργασία μεταξύ μαθητών και συνοδών. Βέβαια, θα ήταν ακόμα καλύτερα αν στο πρόγραμμα είχε ενταχθεί έστω κάποιος περίπατος στα κεντρικά σημεία της πόλης- σε λογικά, πάντα, πλαίσια.

Κυρία Φωτίου: Ήταν μια εξαιρετική εκδρομή, οι χώροι που επισκεφτήκαμε ήταν πολύ ωραίοι και η συμπεριφορά των μαθητών που συμμετείχαν στην εκδρομή, υποδειγματική.

Επιμέλεια: Πέτρος Καρτάλης, Σίμος Αναστασιάδης

Ξεκινήσαμε την περιήγηση απο τον κάτω όροφο του κτηρίου όπου και μας μίλησε ένας απο τους υπεύθυνους. Μάθαμε για την πρόσφατη ανακαίνιση που δέχτηκε όλο το σπίτι αλλά και για την προσεκτική περιποίηση που χρειάστηκε. Είδαμε μερικά σημεία του τοίχου που δεν είχαν πειραχθεί ώστε να αφήνουν μια άλλη αίσθηση. Στην συνέχεια, πληροφορηθήκαμε πως αρχικά ο χώρος αποτελούσε την εφορία της εποχής του 18ου αιώνα (αφού πέρασε απο δυο οικογένειες, κατασχέθηκε λόγω χρεών) και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου παραχωρήθηκε στο στρατό και χρησιμοποιήθηκε ως φρουραρχείο.

Αργότερα, ανεβήκαμε στο πάνω μέρος του, όπου και αντικρίσαμε φωτογραφίες του Μάνου Χατζιδάκι αλλά και των κοντινών του ανθρώπων, σε στυλ πίνακα. Οι υπόλοιποι χώροι ήταν σχεδόν άδειοι, μιας και πραγματοποιούνται σε αυτούς διάφορες εκδηλώσεις. Αφού τελειώσαμε και από τον πάνω όροφο, κατεβήκαμε απο τις σκάλες και φωτογραφηθήκαμε.

Κάπως έτσι ήταν η ξενάγηση μας σε έναν, πλέον, ιστορικό χώρο της Ξάνθης. Σίγουρα αξίζει να τον επισκεφθείτε αφού έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Υπάρχουν τοιχογραφίες και όμορφα σχέδια που προσδίδουν έναν άλλο αέρα. Επίσης θα έχετε την δυνατότητα να παρακολουθήσετε και τις δραστηριότητες που γίνονται σε αυτόν κατά καιρούς.

Μερικές φωτογραφίες:

Επιμέλεια: Δώρα Παπαντοπούλου

Να είσαι το ποτάμι και ο ήλιος.

Να φτιάχνεις ηλιαχτίδες, να συγκεντρώνεις το νερό

και ύστερα να φωτίζεις σκοτάδια και να γεμίζεις ξερότοπους.

Μόνο τότε να λες πως φτιάχνεις κάτι σημαντικό.

Να είσαι λύκος σε αγέλη.

Να μην αρκείσαι στο να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να ακολουθείς.

Και να βεβαιώνεσαι πως τουλάχιστον εκείνη σε κάνει να νιώθεις πιο κοντά στην γούνα σου.

Αλλιώς να φεύγεις

και με ματωμένα ούλα.

Να κρατάς τα νύχια μέσα.

Να αφουγκράζεσαι γύρω σου ανθρώπους με πληγές και γρατζουνιές 

Να σκέφτεσαι πως δεν χρειάζονται άλλες σαν αυτές.

Και να ντρέπεσαι και μόνο με την σκέψη.

Να κρατάς τα ροδοπέταλα.

Να βγάζεις τα αγκάθια ένα προς ένα απ” το κοτσάνι κι ας ματώνεις.

Και μετά να ακουμπάς το Σκοπό με τα ακροδάχτυλα 

και να καταλαβαίνεις γιατί έπρεπε εξ’αρχής να υπάρξει αίμα.

Να κρατάς την καρδιά σου.

Να την φροντίζεις καλά, να μην την αφήνεις να σέρνεται στα πόδια άλλων

να της μιλάς για αυτά που πόνεσαν και αυτά που έλαμψαν, να της ζητάς εξηγήσεις.

Να στέκεσαι δίπλα της σκυφτά, να την ακούς.

Σου λέει αλήθεια.

Να θυμάσαι τον Παράδεισο 

Να κοιτάς γύρω και να μην νιώθεις την ανάγκη να ξεριζώσεις τίποτα.

Και αν παλέψεις για να τα αγαπήσεις, να τα προστατεύεις.

Γιατί τίποτα δεν θα μείνει έτσι για όσο καιρό νομίζεις.

Να θυμάσαι αυτά που δεν βλέπεις.

Υπάρχουν ακόμα και ας  μην τα πιστεύεις

ακόμα και αν δεν αγγίζουν ούτε στάλα την ώρα σου.

Δεν βρίσκεσαι μακριά από τίποτα.

Να θυμάσαι την φωλιά 

να την φτιάχνεις μόνος σου, κλαδί-κλαδί και να φροντίσεις να είναι γερή.

Και ύστερα που θα έρθουν να στην χαλάσουν, μην φοβηθείς.

Πάντα εκεί θα γυρνάς.

Στο τέλος, να κρατάς και να θυμάσαι πάντα τον άνθρωπο.
Εκείνον που βρίσκεται μέσα σου.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Λαμπρινή Σούλα

1.Κούκλες: Τέσσερις γυναίκες ηλικίας απο 30 εως 40 (και κάτι). Τέσσερις διαφορετικές ζωές. Τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες. Η Άννα, μια νοικοκυρά που ζει στην επαρχία, αποφασίζει να αλλάξει την ζωή της κάνοντας ένα νέο ξεκίνημα. Μπαίνει σε ένα τρένο με προορισμό την Αθήνα έχοντας σκοπό να βρει ένα νέο νόημα. Στον δρόμο της, θα συναντήσει την Κορίνα, την Μιμή και την Κατερίνα. Η Κορίνα, μια μελλοντική δημοσιογράφος, ψάχνει να βρει την ολοκλήρωση μέσα απο έναν άντρα. Η Μιμή, δυναμική, εργατική αλλά και με μια αδυναμία στους μικρότερους άντρες, προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής της και να σταθεί πόδια της. Και τέλος η Κατερίνα, μια νοικοκυρά, μητέρα και σύζυγος, θα προσπαθήσει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που θα προκύψουν στην «ιδανική» ζωή της. Συνδετικός κρίκος γι’αυτές και την φιλία που θα αναπτυχθεί ανάμεσα τους αποτελεί ένας γυναικολόγος. Φυσικά την πλοκή θα επηρεάσουν και τα πρόσωπα που υπάρχουν στις ζωές τους. Ίσως είναι δύσκολη αυτή η «νέα αρχή». Κάποιες όμως προσπαθούν να μας δείξουν το αντίθετο. Θα τα καταφέρουν;

2.Λάκης ο Γλυκούλης: Είναι δυνατόν ένας θάνατος να σημάνει μια νέα αρχή; Η απάντηση βρίσκεται στην παρακάτω ιστορία. Ο Λάκης Λαμπρόπουλος είναι ένας έντιμος, καλόκαρδος, αθώος και εργατικός άνθρωπος, ο οποίος παράτησε το σχολείο για να μεγαλώσει την οικογένειά του, ενώ η γυναίκα του, Βούλα, τον απατά με τον αδερφό του το Νίκο. Ο πατέρας του, επιτυχημένος γιατρός, πεθαίνει και αφήνει πίσω μια διαθήκη, σύμφωνα με την οποία αν ο Λάκης τελειώσει το σχολείο, μπει στο πανεπιστήμιο και πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο θα γίνει ιδιοκτήτης της μισής κλινικής του πατέρα του (ο άλλος συνιδιοκτήτης είναι ο Νίκος μέσω της γυναίκας του Ναταλίας στην οποία ανήκουν οι μετοχές της κλινικής). Ο Λάκης αποφασίζει για πρώτη φορά, να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, αρχίζει ξανά το σχολείο, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που συναντά εξαιτίας του Νίκου, και καταφέρνει να το τελειώσει γράφοντας στις Πανελλήνιες οριακά για να περάσει στην Ιατρική για να κερδίσει το όποιο μερίδιο του αντιστοιχούσε σύμφωνα με τη διαθήκη. Επίσης, συναντιέται ξανά με τον παιδικό του έρωτα Μέλινα, η οποία έχει όμως καθηλωθεί σε αναπηρική καρέκλα. Παρά τις δυσκολίες, ο Λάκης μαθαίνει ότι η διαθήκη που είχε στα χέρια του είναι ψεύτικη και μαζί με τη δικηγόρο Φαίδρα βάζουν σκοπό να βρουν την αληθινή. Στο τέλος δικαιώνονται, καθώς βρίσκουν την αληθινή διαθήκη, σύμφωνα με την οποία, ο Λάκης κερδίζει όλη τη κληρονομιά και παίρνει πίσω όλα όσα ο Νίκος είχε σφετεριστεί. – Ένας άνθρωπος που απλά τόλμησε. -

3.Ονειροπαγίδα: Μπορεί ο εφιάλτης να γίνει ένα όμορφο όνειρο; Μόνο εαν πας σε αυτό το μέρος. Το μέρος όπου όλα τα όνειρα πραγματοποιούνται. Τι χαζομάρες λέω εε; Κι όμως, μια μέρα, μια γυναίκα ναυάγησε πηγαίνοντας για τον γάμο της. Για καλή της τύχη, την βρίσκει ένας άντρας και της προσφέρει έναν ξενώνα στην «Ονειροπαγίδα» (το μέρος που λέγαμε πριν). Το όνομα της; Κατερίνα. Το όνομα του; Πέτρος. Αυτή θα μάθει πως τα χρήματα δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχουν τα όνειρα που κάνεις να τα νιώθεις και να τα πιστεύεις. Θα μάθει πως το να βρίσκουμε προσωρινές «λύσεις» δεν βοηθάει αλλά καθυστερεί την ζωή μας. Αυτός πάλι, θα μάθει να ερωτεύεται και να ρισκάρει ξανά. Θα ξαναβρεί αυτή τη γλυκιά τρέλα. Είναι όμως αυτά αρκετά για να κρατήσουν δυο ζωές ενωμένες;

4.Μ+Μ: Το ένα Μ είναι γυναίκα. Η Μαργαρίτα είναι μπαλαρίνα. Η ζωή της είναι ισορροπημένη και προγραμματισμένη. Δεν χωρούν ανατροπές. Δεν της αρέσει η φασαρία και προτιμάει την κλασική μουσική. Το άλλο Μ είναι άντρας. Ο Μιχάλης είναι κιθαρίστας/τραγουδιστής. Δεν σκέφτεται ποτέ το αύριο αλλά το τώρα. Του αρέσει η βαβούρα και προτιμάει την ροκ μουσική. Δυο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ χαρακτήρες που με το παιχνίδι της μοίρας συναντώνται. Φυσικά ρόλο παίζουν και τα παιδιά τους, μιας και οι δυο είχαν παντρευτεί και οι σύζηγοι τους έχουν απεβιώσει. Αυτή έχει τα αγόρια της και αυτός τα κορίτσια του. Τι θα γίνει όταν βρεθεί η μέρα με την νύχτα; Θα μπορέσουν να βρουν μια κοινή γραμμή ώστε να μοιραστούν τις ζωές τους;

5.Τέσσερις (4): Οι «4″ είναι ο Άλκης, ο Πέτρος, ο Βασίλης και ο Άρης. Είναι τέσσερις άντρες, τέσσερα αδέλφια ή αλλιώς τέσσερις εποχές, όπως έλεγε η μητέρα τους, όταν ήταν παιδιά. Πρόκειται για 4 διαφορετικούς τύπους ανδρών με διαφορετικές ζωές, διαφορετικές γυναίκες και καριέρες, διαφορετικά θέλω και πρέπει. Αυτό που τους ενώνει και παράλληλα τους χωρίζει είναι η οικογένειά τους. Μια οικογένεια φαινομενικά άψογη. Όλα θα ανατραπούν και η οικογένεια θα αναγκαστεί να έρθει αντιμέτωπη με την αληθινή ζωή. Αλήθειες που δεν παραδεχόμαστε, λάθη που κουβαλάμε, σκέψεις που κάνουμε, σχέσεις που χρειαζόμαστε και έρωτες που ονειρευόμαστε να ζήσουμε. Τι γίνεται όταν ανακαλύπτουμε πως τελικά στη ζωή μας θέλουμε άλλα από αυτά που νομίζαμε; Είναι αργά για αλλαγή πλεύσης; Αρκεί ένα απρόσμενο γεγονός και οι ζωές των τεσσάρων ανδρών θα ελευθερωθούν για πάντα.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας ❤

Επιμέλεια: Δώρα Παπαντοπούλου

Για πρώτη φορά, διοργανώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο Αποκριάτικος χορός του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης στο γνωστό κέντρο “Απόλλων”. Στην εορταστική αυτή εκδήλωση, δόθηκε η ευκαιρία στους μαθητές του σχολείου μας, να μας παρουσιάσουν ένα πλούσιο πρόγραμμα γεμάτο κέφι και μπρίο.

Παραδοσιακά όργανα και μουσική που περιλάμβανε ρεπερτόριο Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής από την Θράκη και τον Πόντο και έφτασε μέχρι μοντέρνους και σύγχρονους χορούς, ήταν το «μενού» της εκδήλωσης.

Το κοινό αγκάλιασε αυτήν την δράση και την προσπάθεια των μαθητών συμμετέχοντας στην διασκέδαση. Σίγουρα τέτοιες εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνουν θεσμός στο σχολείο μας.

Επιμέλεια: Σάββας Ασικίδης