Ο καλλιτέχνης  Armagos είναι μουσικοσυνθέτης, παραγωγός και σχεδιαστής ήχου με μοναδική προσέγγιση στη δημιουργία έντονων και πειραματικών soundtrack. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ορχηστρικών, ακουστικών, ηλεκτρονικών και παραδοσιακών ειδών για να δημιουργήσει ευφάνταστα και ποικίλα ηχητικά τοπία και περιέχει έναν συναισθηματικό πυρήνα εντυπωσιακής οικειότητας και ευαισθησίας. Από τα κομμάτια που έβγαλε τα αγαπημένα μου είναι <<in the field and sun>>.Τα κομμάτια αυτά έχουν ένα συγκεκριμένο ύφος που βάζει τον ακροατή να επεξεργαστεί τη φαντασία του. Ωστόσο, δεν έχει λόγια αλλά το κύριο μέρος είναι η συνοδεία του πιάνου και το φλάουτο. Έχει την χαλαρότητα των οργάνων. Οι μελωδίες βγαίνουν κατευθείαν από την καρδιά και αιχμαλωτίζουν μια μοναδική αίσθηση ατμόσφαιρας.

ΕΜΠΛΙΟΥΚ ΣΕΛΗΝ

Το blog μας:    https://musicingreecemousikoxanthis.blogspot.com/

Το πρόγραμμά μας στο Facebook:  https://www.facebook.com/groups/1917990101776560

Οι Blues_335 είναι ένα συγκρότημα το οποίο δραστηριοποιείται στον χώρο της ηλεκτρικής blues μουσικής και αποτελείται από τους μουσικούς Γιάννη Κ. Τσίγκα (κιθάρα), Κώστα Μαδεμλή (κιθάρα, φωνή ), Λάζαρο Σιμιτσή (κρουστά, φωνή) και Γιάννη Αρτσόγλου (μπάσο). Το συγκρότημα επανενώθηκε το 2017 μετά από 24 χρόνια αδράνειας και απο τότε κάνουν περιοδείες σε όλη την βόρεια Ελλάδα. Στις 17/11/2023, είχαμε την ευκαιρία να τους μιλήσουμε και να παρακολουθήσουμε τη συναυλία τους. Έχουμε να θυμόμαστε, ότι γνωρίσαμε τέσσερις πολύ ευχάριστους και φιλικούς ανθρώπους και βρεθήκαμε σε μια ιδιαίτερη συναυλία…

-Είδαμε πως 17 Νοεμβρίου του 1993 ξεκινήσατε σαν συγκρότημα.

-[Λ.Σ.] 17 Νοεμβρίου ήταν η πρώτη συναυλία σε σημαντικό κλειστό χώρο. Η μπάντα είχε δημιουργηθεί το καλοκαίρι του 93’, 20 Αύγουστου, στο κάστρο της Καβάλας.

-Είχατε αποφασίσει από τότε ότι θέλατε να ασχοληθείτε με την μουσική και στο μέλλον;

-[Γ.Τ.] Από λίγο πιο πριν. Σκεφτείτε ότι οι τρείς μας ήμασταν περίπου στην ηλικία σας. Εγώ και ο Κώστας ήμασταν 15 και ο Λάζαρος 17, [Λ.Σ.] αλλά με την μουσική ασχολούμασταν από λίγα χρόνια πριν. Βέβαια κανείς μας δεν είχε την σκέψη να ασχοληθεί επαγγελματικά, πέραν του Κώστα που ζούσε κάποια χρόνια από την μουσική οι δύο μας δεν είχαμε σκέψεις για επαγγελματική ενασχόληση από την μουσική, κάναμε κάτι που το αγαπούσαμε και ήταν το χόμπι μας. [Γ.Τ.] Βασικά πιτσιρικάδες ήμασταν και θέλαμε να παίξουμε με την μπάντα αυτή ήταν η αφορμή. [Λ.Σ.] Τότε τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά από την σύγχρονη εποχή. Δεν υπήρχε You Tube, δεν υπήρχε Instagram, μόνο σταθερό τηλέφωνο με καλώδιο, δεν υπήρχαν mp3, τα cd ήταν στο ξεκίνημα τους , χρησιμοποιούσαμε δίσκους βινυλίου και οι κασέτες στην δύση τους. Θέλω να πω ότι η μουσική ήταν κάτι το όποιο ήταν δύσκολα προσβάσιμο σχετικά με τις μέρες μας. Αρχικά δεν ήταν δωρεάν, αν ήθελες να ακούσεις ένα τραγούδι έπρεπε να αγοράσεις εξοπλισμό, cd, βινύλια. Δεν υπήρχε η δυνατότητα αν ήθελα να ακούσω κάτι να πατήσω ένα κουμπί και να το ακούσω. Έπρεπε να περιμένω να το ακούσω στο ραδιόφωνο ή να το αγοράσω.

-Το όνομα του σχήματος από πού προέκυψε;

-[Γ.Τ.] Το όνομα προέρχεται από την ηλεκτρική κιθάρα ’’Gibson ES-335’’ που γενικά είναι ένα πολύ πετυχημένο μοντέλο κιθάρας στον τομέα των blues.

-Και παλιά σας έλεγαν ’’Blue Notes’’ έτσι;

-[Γ.Τ.] Ναι έτσι ξεκινήσαμε, ξέρετε τι είναι οι μπλε νότες; Μια μπλε νότα είναι μία αλλοιωμένη νότα που δεν ακολουθεί το συγκερασμένο σύστημα μιας κιθάρας και που δίνει στα Blues και στη Jazz αυτό το χαρακτηριστικό ύφος και αφορά κυρίως την Πέμπτη νότα . Επίσης τα Blues, η λέξη Blues, σημαίνει στεναχώρια, μελαγχολία, καημό, καψούρα. Οπότε η μπλε νότα βγάζει αυτό το συναίσθημα.

-Μιας και έχετε έρθει στην Ξανθή και νομίζω έχετε ξαναπαίξει εδώ, πόσο εύκολα παίρνετε την απόφαση να φύγετε από την έδρα σας την Καβάλα και να έρθετε στην Ξάνθη ή και σε άλλες πόλεις;

-[Γ.Τ.] Κοιτάξτε. Όταν υπάρχει η μουσική και αυτή η χαρά του να παίζεις, [Κ.Μ.] μπορεί σε κάποια μέρη να είναι μακρινή η απόσταση αλλά ξέρεις ότι όταν φτάσεις θα περάσεις καλά οπότε βασιζόμενοι σε αυτό κάνουμε τα ταξίδια μας.

-Ρωτάμε γιατί άλλοι καλλιτέχνες μας έχουν πει ότι είναι δύσκολο να αφήσεις την πόλη σου και να αρχίσεις μια περιοδεία που δεν ξέρεις πως θα πάει.

-[Γ.Τ.] Εξαρτάται. Άμα πας στην Νέα Υόρκη ή στο Tom Waits, είναι λιγάκι δύσκολο, αλλά στην Καβάλα η στην Θεσσαλονίκη, είναι λίγο το ζητούμενο. [Κ.Μ.] Εάν μιλάμε για κάποιον επαγγελματία που βιοπορίζεται αποκλειστικά από την μουσική είναι διαφορετικά.

-[Γ.Τ.] Πόσο εύκολο είναι για εσένα Γιάννη Αρτζόγλου από τις Σέρρες;

-[Γ.Α.] Αναλόγως, στην προκειμένη περίπτωση που ήμαστε μια παρέα που παίζουμε, τραγουδάμε και περνάμε καλά, αυτό που κάνουμε είναι να πάρουμε το αυτοκίνητο, να πάμε κάπου και να παίξουμε.

-Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την μουσική;

-[Γ.Α.] Το live του Elvis στο ’’Las Vegas’’ των Σερρών το 1996 σε ηλικία 6-7 χρονών.

-[Λ.Σ.] Η πρώτη μου επαφή με την μουσική ήταν αρχές δεκαετίας 80’ τα βινύλια του πατέρα μου. Άκουγα ελληνική έντεχνη μουσική ( Πρωτοψάλτη, Αλεξίου, Γαλάνη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι ) και από ξένα ο πρώτος αγγλόφωνος δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή είναι το ’’The Get Away’’ των ’’Duesenberg’’, το είχε ο μακαρίτης ο πατέρας μου και το άκουγα μέχρι που έλιωσε.

-[Κ.Μ.]Εγώ μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια. Έπαιζε ο παππούς μου, ο θείος μου… Η πρώτη φορά, όμως, που πήγα μόνος μου να βάλω δίσκο στο πικάπ για να ακούσω κάτι που το ήθελα πολύ, ήταν το σόλο του Van Halen στο “Beat It” του Michael Jackson, δεύτερη πλευρά, τέταρτο κομμάτι. Ήταν καλοκαίρι πρώτης δημοτικού και το άκουγα μέχρι και την πέμπτη δημοτικού τουλάχιστον μία φορά τη μέρα. Είχα φτάσει στο σημείο να βάζω τη βελόνα ακριβώς στο σημείο που ήθελα, ακριβώς στο σόλο.

-[Γ.Τ.]Πάντως, γενικά, επειδή είμαστε όλοι πάνω κάτω στην ίδια ηλικία, μπορούμε να πούμε ότι η πρώτη μας επαφή ήταν το ραδιόφωνο και ενδεχομένως αυτά που ακούγονταν στο σπίτι: από λαϊκά και έντεχνα μέχρι κλαρίνα και παραδοσιακά. Η δική μου πρώτη συνειδητή επαφή με τη μουσική ήταν το ’87 ο δίσκος «Appetite for Distraction» των «Guns N Roses», τον είχα σε κασέτα και τον άκουγα συνέχεια.

-Κανένας με παραδοσιακά ακούσματα ξεκίνησε;

-[Κ.Μ.]Εννοείται, ο παππούς έπαιζε βιολί και ο θείος κλαρίνο, επαγγελματίες μουσικοί.

-[Γ.Τ.]Ο Λάζαρος παίζει απλά ντραμς αλλά παίζει και κάποια κρουστά στους Κοντραμπάντο σε ένα πολύ παραδοσιακό και πολύ ωραίο σχήμα.

-[Λ.Σ.]Τύμπανα αλλά πιο ανατολίτικος ρυθμός ίσως, σε μονά μέτρα.

-Λίγο από όλα λοιπόν.

-[Γ.Σ.] Κοιτάξτε, αυτό που έλεγε ο Λάζαρος στην αρχή έχει αξία, ότι όλοι μας ψαχτήκαμε με την μουσική με πολύ δύσκολο τρόπο και πολύ συνειδητό, δηλαδή δεν είχαμε διαθέσιμα εύκολα τα πάντα, έπρεπε να ψαχτούμε. Το ψάξιμο σε οδηγεί σε κάποιον δρόμο και αυτοί οι δρόμοι έχουν να κάνουν συνήθως ως εξής: υπάρχει κάτι που σε εντυπωσιάζει, είτε είναι ποπ, χέβι μέταλ, ροκ -αυτά είναι συνήθως στη εφηβεία, ήταν τουλάχιστον- υπήρχε το MTV, που ήταν για εμάς ένα παράθυρο τεράστιο.

-[Λ.Σ.] Ήταν το ίντερνετ.

-[Γ.Σ.] Το YouTube της εποχής, αλλά δεν επέλεγες τι θα δεις, άνοιγες και ότι σου σέρβιρε. Το MTV ήρθε στην επαρχία τέλη δεκαετίας του ’80 και εκεί έβλεπες βίντεο κλιπ της Madonna και Mr. big, Y2 μέχρι Metallica και γενικά τα πάντα.

-Η μουσική τώρα είναι πολύ περισσότερο προσβάσιμη και οι νέοι έχουν πιο συγκεκριμένα ακούσματα, δεν ακούν τα πάντα. Πιστεύετε ότι είναι θετικό ή αρνητικό αυτό;

-[Γ.Τ.]Για εμένα, αν μιλάς για την υπερπληθώρα μουσικών και για την πρόσβαση και τα λοιπά…[Κ.Μ]Είναι αρνητικό. Εξαρτάται βασικά από το  πώς θα το διαχειριστείς. Στο τέλος, όμως,  καταλήγει στο να σου αφαιρεί χρόνο ελεύθερο από την μουσική την ίδια, δηλαδή ασχολείσαι πολύ με το τι υπάρχει παρά με το τι είναι αυτό που βρήκες εκείνη την ώρα. Όταν βγαίνουν και τόσα, πολλά τραγούδια κάθε μέρα, πολλά CD, πολλοί δίσκοι, δεν μπορείς να τα παρακολουθήσεις πλέον.

-[Γ.Τ.] Καταρχήν δεν μπορείς να εντρυφήσεις σε τίποτα. Οι νέοι, δηλαδή, έχουν απόσπαση προσοχής σε ότι αφορά τη μουσική. Ακούνε από 30 δευτερόλεπτα – 40 κάθε τραγούδι, (πολλοί όχι όλοι), νομίζουν ότι το κατέχουν. Άντε να ακούσουν ένα δύο τραγούδια που θα τους κολλήσουν περισσότερο.

-Ή ακούν ένα συγκεκριμένο είδος μόνο.

-[Γ.Τ.]Όχι, τώρα ίσα ίσα είναι το αντίθετο, μπορούν να ακούσουν τα πάντα.

-Ναι αλλά δεν θεωρείτε ότι επικρατούν κάποια συγκεκριμένα είδη;

-[Γ.Τ.]Αυτό έχει να κάνει με την μόδα, πάντα υπήρχε, και στην εποχή μας. [Κ.Μ.] Είναι με το τι χρειάζεται ο άλλος να ταυτιστεί, η μουσική έχει και έναν κοινωνικό ρόλο πλέον. Εμείς όταν μεγαλώναμε παραδείγματος χάρη ήταν οι μεταλάδες που κάναν παρέα μεταξύ τους, ήταν οι χιπ-χοπάδες, καμία φορά πλακώνονταν αυτοί οι δύο μεταξύ τους…θέλω να πω ότι αν νιώθεις ότι ταιριάζεις κάπου, ακούς και την αντίστοιχη μουσική σαν έφηβος, είναι δηλαδή και θέμα παρέας. Οι παρέες κινούν κάπως τα πράγματα.  Γενικά δεν υπάρχει χρόνος για όλη αυτήν την υπερπληθώρα ακουσμάτων και πληροφοριών, σου αφαιρεί χρόνο από την επαφή σου με την μουσική, που είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Σε ευαίσθητες στιγμές ή σε στιγμές που είσαι χαλαρός ή που βαριέσαι ή που είσαι συναισθηματικά φορτισμένος. Λέει κάποιος «αυτός ο καλλιτέχνης είναι ο τάδε, χώρισε με τον άντρα της και έγραψε έναν δίσκο». Η μουσική καλύπτει το συναισθηματικό κομμάτι. Αυτό που στερείται ο σύγχρονος νέος σε σχέση με εμάς, αν είναι αυτή η συζήτηση, είναι ότι δεν έχει ελεύθερο χρόνο να κάνει την επαφή αυτή που θέλει ο ίδιος. Δεν έχει χρόνο δηλαδή ο νέος να αναπτύξει βιωματική σχέση με τη μουσική γιατί υπάρχει σε πολύ μεγάλη ποσότητα, αλλάζει τόσο η μουσική πληροφορία στα αυτιά του, που δεν μπορεί να συνδεθεί με αυτή. Πολλές φορές ακούς ένα κομμάτι και μετά το ξανά ακούς και ανακαλύπτεις νέα στοιχεία, πολλές φορές είναι ένα κομμάτι τόσο δύσκολο που μέχρι να το βγάλεις … Εμείς όταν μαθαίναμε μουσική παίρναμε έναν δίσκο και ακούγαμε τον δίσκο για να βγάλουμε την μουσική, με τα αυτιά μας. Δεν υπήρχαν ούτε παρτιτούρες ούτε κάποιος στο YouTube να μου πει «ξέρεις παίζεται έτσι». Σκέψου ότι το τραγούδι έλιωνε στο κασετόφωνο και αυτό αναγκαστικά μας έβαζε σε μία πιο άμεση επαφή με το μουσικό περιεχόμενο. Η μουσική δεν έχει σχέση με την εικόνα, μπορεί απλώς να είναι περιγραφική της μουσικής, ποιος το λέει, πώς το λέει, πώς το παίζει. Τώρα κατά πόσο έχει συνδεθεί η μουσική με την εικόνα είναι μια μεγάλη συζήτηση την οποία αν την ανοίξουμε θα αργήσουμε να παίξουμε.

-[Γ.Τ.]Εγω θα έλεγα ότι το πρόβλημα της εποχής σας είναι η ευκολία με την οποία έχετε πρόσβαση σε οτιδήποτε. Αυτό ειναι που δημιουργεί μία ρηχότητα, μία αίσθηση ότι κατέχεις τα πάντα άλλα δεν τα κατέχεις γιατί τα προσπερνάς. Εμείς για να δούμε πχ ένα βίντεο κλιπ που μας άρεζε έπρεπε να περιμένουμε με τις ώρες στην τηλεόραση μέχρι να το παίξει το MTV και ενδεχομένως να το γράψουμε σε βιντεοκασέτα και να το δούμε μετά. Αντίστοιχα στο ραδιόφωνο περιμέναμε ή κάναμε παραγγελία στον DJ να μας παίξει ένα τραγούδι για να το γράψουμε σε κασέτα.

-Ήταν μια δύσκολη διαδικασία. Πιο συνειδητή.

-[Γ.Τ.] Κοίταξε, για εμένα η λέξη κλειδί είναι η ευκολία. Η ευκολία καταστρέφει κάθε εποχή. Δείτε, για παράδειγμα, πόσο δύσκολα έφτιαχναν πριν από 200-400 ή και 1500 χρόνια τα κτήρια. Έχουν μείνει, όμως, αριστουργήματα αρχιτεκτονικής. Και στην εποχή μας, που είναι πολύ πιο εύκολα,  έχουμε αυτά τα άσχημα κτήρια. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα. Όταν είναι όλα εύκολα, γίνονται συνήθως και πιο ρηχά.

-Έχετε να μας ανακοινώσετε κάποιο μελλοντικό σχέδιο της μπάντας;

-Θα κάνουμε περιοδεία στην Αμερική. Στην Αμερική 2027-28. Θα είναι ένας δικός μας, δίσκος σε κτήριο που το φτιάχνουμε τώρα. (Γέλια) Πλάκα κάνω….!  Δεν είμαστε στην φάση άλλων καλλιτεχνών που θέλουν να κάνουν καριέρα. Εμάς μας κινεί η αγάπη γι” αυτό που κάνουμε, όχι η ανάγκη.

-Εσείς είστε που παίζετε κανονάκι;
-Ναι
-Μήπως ξέρετε πώς ξεκίνησε η ιδέα του συγκροτήματος, πώς γνωριστήκατε μεταξύ σας σαν ομάδα;
-Το συγκρότημα υπάρχει πάρα πολύ καιρό εδώ και περίπου 20-25 χρόνια και ιδρυτής ήταν ο Λουκάς ο Μεταξάς και ο Δημήτρης Βασιλειάδης. Από τότε το σχήμα έχει υποστεί πάρα πολλές μεταβολές στα μέλη και υπήρξαν διάφορες προσαρμογές σε σχέση με την οργάνωση του σχήματος.
-Η ιδέα για να δημιουργηθεί το σχήμα, πώς ήρθε;
-Το ξεκίνησαν οι δύο βασικοί συντελεστές είχαν αγάπη πάρα πολύ για την ethic και Balkan μουσική και γενικά της Ανατολικής Μεσογείου, της κλασσικής μουσικής της πόλης.
-Επηρεάστηκαν από τα ακούσματά τους στο σπίτι; Πως επιλέξατε τελικά κι εσείς να ασχοληθείτε με αυτό το είδος της μουσικής;
-Ο καθένας έχει διαφορετικές αφετηρίες σε σχέση με αυτό και έχει ο καθένας μια προσωπική ιστορία να πει.

-Η δικιά σας ιστορία ποια είναι;
-Ένας συμμαθητής μου έπαιζε κανονάκι…και στην αρχή το πέρασα για σαντούρι και πήγα να γραφτώ στο σαντούρι αλλά δεν υπήρχε δάσκαλος για το σαντούρι και έτσι ξεκίνησα κανονάκι τυχαία. Στην πορεία όμως υπήρξε η τριβή με τα ακούσματα του οργάνου και με το ρεπερτόριο γενικά αυτής της μουσικής .
-Ξέρετε μήπως πώς προέκυψε το όνομα Λωξάνδρα;
-Ναι, λοιπόν, το όνομα Λωξάνδρα προέκυψε ως εξής: ο Λουκάς ο Μεταξάς ήταν ηθοποιός στην παιδική του ηλικία και ήταν στην σειρά που λέγονταν «Λωξάντρα» και από εκεί προέκυψε το όνομα. Και επειδή η Λωξάντρα ήταν από την Κωνσταντινούπολη, όλο αυτό έδεσε και με το background το μουσικό.
-Εσείς φοιτήσατε σε μουσικό σχολείο;
-Εγώ συγκεκριμένα όχι. Αργότερα πήγα στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας για μουσικές σπουδές. Γενικά οι περισσότεροι από εμάς είναι και απόφοιτοι από διάφορες σχολές κάποιοι από την Άρτα, κάποιοι από το ΠΑΜΑΚ.

-Το βιοποριστικό κομμάτι για τους μουσικούς είναι συνήθως το πιο δύσκολο, πόσο μάλλον την περίοδο του κορωνοϊού και της «καραντίνας» όπου δεν γινόταν ζωντανές εμφανίσεις. Εσείς πώς καταφέρατε να αντεπεξέλθετε τότε;
-Κάποιοι είμαστε και εκπαιδευτικοί, οπότε με δεύτερη δουλειά τα βγάλαμε πέρα. Τότε το κράτος έδωσε και ένα επίδομα στους μουσικούς, οπότε άλλοι στηρίχτηκαν εκεί σε μεγάλο βαθμό και έτσι πέρασε η περίοδος του κορωνοϊού. Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο τις περισσότερες φορές και σε συγκεκριμένες περιόδους το επάγγελμα του μουσικού. Επειδή υπάρχει όμως όρεξη, μεράκι και αγάπη δεν τα παρατήσαμε.
-Μουσικά σας επηρέασε; Όσον αφορά την έμπνευσή σας δηλαδή.
-Ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος εκείνη. Κάποιοι πήραν έμπνευση από όλο αυτό, ενώ κάποιοι άλλοι την έχασαν. Είναι ανάλογα στον άνθρωπο αυτό. Γενικά είναι και οι στιγμές του κάθε μουσικού πώς επηρεάζεται και πώς θέλει να μιλήσει μέσω της μουσικής του για κάποια πράγματα ή και η αγάπη που έχει για συγκεκριμένα ακούσματα, και αυτό επηρεάζει πολύ
-Μπορείτε να μας περιγράψετε τη διαδικασία γραφής ενός κομματιού;
- Υπάρχει συνήθως ένα εφαλτήριο, που μπορεί να είναι ας πούμε μία φωνή.  Έχεις ακούσει μία φωνή και θέλεις να γράψεις πάνω σε αυτή. Μπορεί το εφαλτήριο να είναι ένα είδος μουσικής που αγαπάς και θέλεις να γράψεις. Ξεκινάει λοιπόν από εκεί, μετά έρχεται η έμπνευση που συνήθως είναι κάποιο μουσικό μοτίβο που λειτουργεί σαν σπόρος και από εκεί ξεκινάει και ανθίζει όλη η μελωδία.

Για τη διαδικασία: Λοιπόν, υπήρχε η ιδέα σαν σπόρος από τα φοιτητικά μου χρόνια και κάποια στιγμή, ας πούμε ένα βιβλίο που διάβασα, ξεκίνησε η διαδικασία του γραψίματος και το ενδιαφέρον ήταν ότι εκεί που μπορεί να ήσουν αμέριμνος, ερχόταν κάποια ιδέα και εκείνη την ώρα έπρεπε να ήσουν έτοιμος να γράψεις την ιδέα, συνήθως με το κινητό επιτόπου, να τραγουδήσεις. Κάποιες φορές ερχόταν πιο αβίαστα, κάποιες φορές περνούσε καιρός για να συμπληρωθεί ας πούμε το μουσικό παζλ της σύνθεσης, ήταν ανάλογα.
- Τα σχέδιά σας για το μέλλον ως μπάντα; Τι έχετε τώρα στα σκαριά, ετοιμάζετε δίσκο, κάποιο άλμπουμ;
- Έχουμε μία εξαιρετική καινούρια τραγουδίστρια ,την Ανδριάνα την Αχιτζάνοβα, που έχει καταγωγή από την Αρμενία οπότε και αυτό μας «δίνει»- που λέγαμε για τις επιρροές…Ναι, μας δίνει και μια επιρροή με βάση την καταγωγή της, και γενικά θέλουμε να δημιουργήσουμε δικά μας τραγούδια. Καλές και οι διασκευές αλλά…
-Νομίζω αυτός είναι ο στόχος κάθε τραγουδιστή, να δημιουργήσει κάτι δικό του.
- Ναι αυτό νομίζω, γιατί στο τέλος τέλος είναι όλα ζήτημα έκφρασης, και όλοι όσοι γεννιούνται πάνω από το σχήμα μελωδίας είχαν πάντα ανάγκη να εκφραστούν.

-Για το κοινωνικό κομμάτι, πιστεύετε ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να εκφράζει την γνώμη του για το τι γίνεται στην κοινωνία ή πρέπει να είναι αφοσιωμένος στην μουσική;

- Πολύ καλή ερώτηση! Αυτό εξαρτάται καθαρά από την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνη, δεν έχει ούτε αυτό στεγανά, άλλος νοιώθει την ανάγκη να εκφραστεί ακόμα και πολιτικά, κάτι που εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνο -για το αυστηρά πολιτικό κομμάτι να εκφραστώ πολιτικά- άλλοι εκφράζονται π.χ. Είναι καθαρά ζήτημα ανάγκης, σε κάποια στιγμή δεν θα θέλει να εκφραστεί για συγκεκριμένα ζητήματα, κάποια στιγμή ίσως να νιώσει πολύ έντονα αυτή την ανάγκη και να το κάνει, είναι ελεύθερη βούληση του καλλιτέχνη και γι” αυτό δεν έχει περιορισμό- θεωρώ εγώ.

-Γενικά η συνεργασία σαν γκρουπ είναι καλή; Γιατί είστε και πολλά άτομα.

- Ναι, είμαστε και πολλά άτομα. Γενικά ο καθένας έχει το χαρακτήρα του, αλλά προσπαθούμε όπως και σε μια ομάδα, σε οποιαδήποτε ομάδα επαγγελματική, αθλητική,  προσπαθούμε να συντονιζόμαστε και επειδή υπάρχει καλή διάθεση -που είναι το πιο σημαντικό- υπάρχει αγάπη για το σχήμα, υπάρχει αγάπη για την ομάδα,  οπότε όλα τα άλλα γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως.

-Εσείς γνωριζόσασταν με τα υπόλοιπα μέλη ή μέσω του γκρουπ;

- Γνωριζόμασταν, γνωριζόμασταν.

-Θέλουμε να μας πείτε αν έχετε κάποιο αγαπημένο κομμάτι που θα παίξετε ίσως και σήμερα, κάποιο αγαπημένο, κάποιο που ξεχωρίζετε;

- Εμένα προσωπικά;

- Ναι, εσάς.

- Το ηπειρώτικο! Το ηπειρώτικο μου αρέσει πάρα πολύ στην συγκεκριμένη διασκευή.

- Ναι, θα συμφωνήσω και εγώ.

-Έχει κάτι που κρατάει τη γεύση της Ηπείρου την απαιτούμενη. Κρατάει την μουσική ουσία και κατόπιν έρχεται και ένα πλαίσιο να σερβίρει καλύτερα το τελικό αποτέλεσμα. Ενώ πολλές φορές σε άλλες διασκευές – τι γίνεται, δεν μπορώ να το εξηγήσω-σαν να απαξιώνεται η μουσική. Δηλαδή, θα τραγουδήσει κάποιος ένα ηπειρώτικο, αλλά δεν θα βγάλει την νοστιμιά της Ηπείρου. Θα το κάνει πιο πολύ για διασκευή, θα πάρει από τζαζ στοιχεία, από ροκ στοιχεία και θα μείνει εκεί . Το θέμα είναι να κρατήσεις τη μουσική ουσία και από εκεί και πέρα να σερβίρεις….

-Αναζητάς την αυθεντικότητα.

-Ναι, ναι, να κρατήσεις αυτό που πρέπει να κρατήσεις και τα αρώματα!

-Υπάρχει περίπτωση να παίξετε και άλλα είδη μουσικής στο μέλλον;

-Γενικά, όσον αφορά την μπάντα εμείς θέλουμε να εδραιωνόμαστε και ήμαστε ανοικτοί σε όλες τις επιρροές.  Σε οποιαδήποτε επιρροή τα αυτιά μας είναι ορθάνοικτα και όταν λέω οποιαδήποτε, πραγματικά εννοώ οποιαδήποτε και αυτό νομίζω είναι και η ομορφιά της.

-Ευχαριστούμε πολύ!

- Να είστε καλά παιδιά και καλή συνέχεια!

  Στις 17/3/23, πριν το live τους στον Nosto, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Θανάση, δυστυχώς όμως μόνο με αυτόν, καθώς, λόγω των πολλών μουσικών οργάνων που παίζουν, το soundcheck της Εύης πήρε πολλή ώρα και δεν διαθέταμε τα χρονικά περιθώρια.

Να ξεκινήσουμε με τα βασικά: Πώς πίνεις τον καφέ?

Τώρα πολύ σπάνια… Ελληνικό καμιά φορά. Η Εύη προτιμά το τσιπουράκι πριν παίξει. Και δεν έχουν τα μπαρ συνήθως, οπότε κουβαλάει μαζί της. Έχουνε όλοι ουίσκι, έχουν τεκίλα, αλλά δεν έχουν τσίπουρο.

Πως γνωριστήκατε;

 Στην έκθεση που είχε κάνει ο Μυστακίδης, είχα πάει κι εγώ σαν οργανοποιός, είχα παρουσιάσει δύο όργανα εκεί. Καθίσαμε σε όλη αυτή την έκθεση και είχε διάφορες διαλέξεις δημιουργικότητας κλπ και μετά πήγαμε στην παραλία, παίξαμε και μέσα στην επόμενη βδομάδα είχαμε κάνει το πρώτο μας live. Κατευθείαν. Έχεις τα μισά, φέρνω κι εγω τα άλλα μισά, πάμε να παίξουμε.

 Αλλά σε ένα κλίμα “πάμε να αναδείξουμε τη λαϊκή κιθάρα σαν παγκόσμιο όργανο” και να γράψουμε καινούργια μουσική γιατί υπάρχει πρόβλημα.

 Δηλαδή ωραια, ήταν ο Λάππας, ο Μυστακίδης και ο Μπάμπης ο Παπαδόπουλος. Ωραία είναι τα παλιά. Σήμερα ποιος θα γράψει? Που λέει κι ο Ζαμπέτας, πώς το λέει στο τραγούδι του… Να γράψουμε καινούργια τραγούδια, καινούργιο λόγο, καινούργια πράγματα, να κοιτάμε πιο μπροστά. Σ’ αυτό το πράγμα καθίσαμε και κάναμε διάφορα, ζοριστήκαμε, κάποια τα κρατήσαμε, πολλά δεν είναι για παράσταση, είναι για cd, πολλά είναι μισοτελειωμένα. Ο στίχος είναι το πιο δύσκολο, γιατί, θέλουμε και καινούργιο στιχο, θέλουμε αυτό το global. Ας πούμε, το Άμα Σταματήσεις το Μυαλό σου, [...] όσο το δουλευεις σε δουλεύει κι αυτό είναι πιο global, είναι γενικότερο ας πούμε. Θέλουμε ένα τέτοιο καινούργιο λόγο και αυτό είναι το πιο δύσκολο.

Μπορεί να σου ‘ρθει και πιο εύκολα κάποιες φορές, αλλα μετά αν καθίσεις να το δουλέψεις είναι πολλές ώρες. Και έχω πολλά κομμάτια που πρέπει να πειράξω λέξεις.

Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική; Από τον πατέρα σας; Θυμάστε κάτι που σας έκανε το κλικ;

Ναι, εγώ βίωσα αυτό: είχα τον πατέρα μου που έπαιζε μπουζούκι στο σπίτι και έγραφε τραγούδια, κι έτσι κατάλαβα όλο αυτό το παιχνίδι, το να γράψεις ένα τραγούδι, να ασχολείσαι με ένα όργανο. Οπότε το πήρα έτσι βιωματικά, από το δημοτικό ακόμη. Είχαμε τότε ένα-δύο γατάκια και  γράψαμε ένα τραγούδι για το κάθε γατάκι, πήγαμε το Πάσχα μια εκδρομή, γράψαμε ένα τραγούδι για την εκδρομή… Απλά πράγματα, παιδικά, και έτσι το είδα σαν παιχνίδι αυτό.

Πώς ξεκινήσατε, όμως, να παίζετε;

Έπαιζα στην αρχή κλασική μουσική, κλασική κιθάρα, μέχρι την 3η κατωτέρα. Μετά έπιασα την ηλεκτρική, έκανα μπάντες ροκ εν ρολ στο γυμνάσιο-λύκειο. Μετά πήγα στην Άρτα και γοητεύτηκα από την παραδοσιακή μουσική, έπιασα τα παραδοσιακά όργανα. Αργότερα στην Πάρο και την τσαμπούνα και κάπου εκεί κατάλαβα ότι δεν θέλω να μοιάσω στους rolling stones, άλλες είναι οι ανάγκες εκείνης της κοινωνίας και άλλες της δικής μας. Έτσι άρχισα να ψάχνω πράγματα από εδώ, από τον τόπο μας. Στην αρχή όταν τα έπαιζα όλα αυτά ένιωθα πολύ περίεργα, και το κοινό, οι ροκάδες και οι μπουζουκτσίδες δεν ήξεραν άλλους δρόμους, οπότε μόνος μου τα έπαιζα. Μέχρι που μετά από 10-20 χρόνια ήταν πιο δόκιμο και το έδαφος και βγήκαν και άλλες μπάντες που διακεύαζαν παραδοσιακά οπότε επιτέλους μπορούσα να τα παίξω και να μην είμαι μόνος μου. Βρήκα και την Εύη και ταιριάξαμε.

Πώς γράφετε τα κομμάτια; Ποια είναι η διαδικασία;

Συνταγή σίγουρα δεν υπάρχει.

Πρώτα σας βγαίνει η μουσική για παράδειγμα ή πρώτα οι στίχοι και μετά γράφετε μουσική πάνω σε αυτούς; Παίρνετε μια ιδέα μουσική και την κάνετε τραγούδι;

Κάτι στανταρ δεν υπάρχει. Τα πιο καλά είναι αυτά που σου έρχονται με τη μία, δηλαδή στίχοι και μουσική. Ο στίχος, το κείμενο, έχει τα πάντα μέσα του, δηλαδή ένα κείμενο έχει τον δρόμο και τον ρυθμό. Αν είναι ερωτικό έχει έναν άλλο ρυθμό και μια άλλη κλίμακα… εξαρτάται για τι μιλάει. Αυτος είναι ένας κώδικας τον οποίο έχουμε και εφαρμόζουμε εμείς οι παλιοί. Το ίδιο κομμάτι δηλαδή το ψάχνεις σε μινόρε, σε ματζόρε, σε χασάπικο, σε ζεϊμπέκικο και λες “εδώ κάθεται καλύτερα”.

 Σου δίνει το πάτημα και ο στίχος. Αν είναι ένας ο δημιουργός, δηλαδή κάνει στίχο και μουσική, είναι πιο ατόφιο το όλο θέμα. Αν θέλεις να τονίσεις μία λέξη την ανεβάζεις, αν έχεις μια άλλη την κατεβάζεις, την απλώνεις… Είναι διάφορα κόλπα. Καμιά φορά βέβαια έχουμε μουσικές και γράφουμε πάνω εκεί στίχους. Το πιο δύσκολο όμως είναι να κάνεις τον Κρόνο, να αποκεφαλήσεις τα παιδιά σου, να γράψεις ένα κομμάτι με στίχους και μουσική, και μετά από 5-6 χρόνια να πεις “δεν μου αρέσουν οι στίχοι” και τους αλλάζεις, τους ξηλώνεις και βάζεις διαφορετικούς.

 Για τη μουσική υπάρχουν πολλοί τρόποι. Συνήθως ο τραγουδοποιός έχει ένα θέμα, μία ιδέα, και από αυτό μπορούν να γίνουν εκατό τραγούδια. Μπορείς να εμπνευστείς μέχρι και από το να πετάξεις ένα καπάκι κάτω, να κάνει τακ τακ τακ και μετά να το μιμηθείς και να το κάνεις τραγούδι, τυχαία. Η βόλτα είναι όμως η μάνα της έμπνευσης, ιδίως για τον στίχο, τον σιγοψιθυρίζεις και μετά φυσικά είναι η επεξεργασία, πρέπει αυτή την έμπνευση να τη δουλέψεις, να τη στολίσεις, να τη φτιάξεις, να την ενώσεις. Το ζήτημα είναι να έχεις το θέμα, την ιδέα, τί τραγούδι θέλεις να κάνεις.

Αυτή η έμπνευση από πού έρχεται;

Μας αφορά πολύ η εποχή μας, αυτά που γίνονται στην κοινωνία αλλά μπορεί να σου έρθει και ό,τι να ‘ναι, συνήθως επηρεάζεσαι όμως από το περιβάλλον σου. Αν πας, δηλαδή, σε μια βιομηχανική πόλη θα σου έρθουν άλλες ιδέες από ότι αν πας στο βουνό ή στη θάλασσα. Επίσης τα πολλά ακούσματα, η ποικιλία, βοηθάει πολύ. Δεν υπάρχει συνταγή, τι να κάνουμε;

Μπορούμε να έχουμε μια ιδέα για τον δίσκο σας; Πότε περίπου τον περιμένουμε;

Από φθινόπωρο θα τον κυκλοφορήσουμε. Τώρα την άνοιξη θα ηχογραφήσουμε, θα βγάλουμε και ένα-δύο κομμάτια πάρα έξω μέχρι το καλοκαίρι. Θέλουμε να πάρουμε με αυτόν τώρα έναν χαρακτήρα, γιατί ο κόσμος μας έχει γνωρίσει με τα παραδοσιακά αλλά θέλουμε τώρα να μας μάθει με τα δικά μας τραγούδια.…Θα γράψουμε τον δίσκο στον Τιτο Καρυωτάκη, που έχει κάνει και τις Τρύπες και έχει εμπειρία μπόλικη. Θα είναι πιο ψυχεδελικό σε ύφος, θα έχει και διάφορους ρυθμούς,

Το 2020 που είχατε μιλήσει στο ραδιόφωνο με τα παιδιά που ήταν τότε στο πρόγραμμα, είχατε πει ότι δεν στηριζόσασταν πλέον στην οργανοποιεία όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι.

 Ναι. Συνεχίζω, δηλαδή φτιάχνω κανένα όργανο, πουλάω και κανένα, αλλά πλέον ζούμε απ’ τα Καντινέλια αποκλειστικά. Όσον αφορά την οργανοποιεία, κάνω πειράματα για μένα. Κάνω περίεργες κιθάρες. Ας πούμε, είναι μία με σχήμα σαν βιολί (το λέω βιολοκίθαρο) με ένα καπάκι που έχει μία καμπύλη 2,5 πόντους, όπως το βιολί. Προσπαθώ να φτιάξω έναν ήχο που να ταξιδεύει. Γιατί εμείς παίζουμε με τον ηλεκτρισμό οπότε δεν μας ενδιαφέρει τόσο η ένταση, είμαστε καλυμμένοι. Έχουν μαγνήτες οι κιθάρες μας, θα έχει μαγνήτες και αυτό, θα είναι νέο όργανο εντελώς. Οπότε μας νοιάζει πιο πολύ το ηχόχρωμα και ψάχνουμε πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό, ένα όχι καθαρά ακουστικό όργανο.

Ωραίο αυτό, πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Και γενικά, οι κιθάρες που κάνω είναι πάρα πολύ συγκεκριμένες. Δεν έχω πάρα πολύ χρόνο, οπότε δεν φτιάχνω απ’ όλα τα είδη, κάνω μόνο τη δική μου. Είναι ένα μοντέλο δικό μου αυτό που θα ακούσετε, αυτό έχει από κάτω τον χορδοκράτη. Τις ονομάζω δημοτικές αυτές τις κιθάρες για να διαφοροποιούνται από τις λαϊκές που είναι αστικές, είναι πιο εσωτερικού χώρου, ενώ αυτές με χορδοκράτη είναι πιο υπαίθριες.

Και πού διαφέρουν;

Καταρχάς, οι δικές μου έχουν μηχανικό καβαλάρη. Οι κλασικές και οι ακουστικές και όλες αυτές έχουν κολλητό τον καβαλάρη ενώ εμένα οι χορδές πιάνονται κάτω σαν το μπουζούκι. Είναι μηχανική η σύνδεση των χορδών κι αυτό βοηθάει σε διάφορα πράγματα, στην αντοχή στις τάσεις για παράδειγμα. Γιατί στις κιθάρες που έχουν κολλητό τον καβαλάρη, κάποια στιγμή ξεκολλάει, ενώ μ’ αυτές δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Η βασική διαφορά στην δική μου την κιθάρα είναι ότι είναι σολιστική, σαν μπουζούκι. Δηλαδή παίζεις σόλο και έχεις στραγαλάτο ήχο. Έχει κοφτά μπάσα, μουντά, όχι πολλές αρμονικές σαν την ακουστική ή την κλασική και αυτό βοηθάει πολύ στο ντουέτο

…Για να μην μπλέκονται κιθάρες και να ξεχωρίζει ο ήχος.

Ναι, ναι. Ενώ η ακουστική είναι ένα όργανο ορχήστρας, οι λαϊκές, οι blues, οι swing κιθάρες είναι πιο πολύ για ντουέτο και παλιότερα παίζονταν πολύ.

Οπότε πήγατε να πετύχετε κάτι παρόμοιο ας πούμε.

Κοίταξε δεν το είχα σκεφτεί κιόλας. Είχα στο μυαλό μου έναν ήχο σαν του Django Reinhardt, του Robert Johnson, του Μάρκου Βαμβακάρη – blues, swing, ρεμπέτικο δηλαδή. Έφτιαξα αυτή την κιθάρα το 2004 όταν ήμουν στην Άρτα και σκέφτηκα “Τι περίεργη κιθάρα;”. Τότε δεν κυκλοφορούσαν ούτε swing ούτε λαϊκές και, προσπαθώντας να την αποδώσω, συνειδητοποίησα διάφορα πράγματα. Ότι είναι καλή σε εξωτερικό χώρο, ότι είναι καλή για ντουέτο, ότι είναι καλή για τέτοια πράγματα. Έγραψα κάποια κομμάτια και η εξέλιξη του ήταν αυτό που κάνουμε με την Εύη τώρα – το οποίο στηρίζεται πολύ σε αυτές τις κιθάρες. Δηλαδή με μία ακουστική κιθάρα δεν θα μπορούσε κάποιος να φύγει τόσο εύκολα σε σόλο. Θα έπαιζε ακόρντα η αρπίσματα ή άλλα πράγματα σε ένα ντουέτο, όχι τόσο ρυθμικά. Γι’ αυτό μας βολεύει και πολυρρυθμία.

Και βγαίνει ένα πολύ ιδιαίτερο αποτέλεσμα, ξεχωρίζει και ο ήχος σας έτσι.

Ναι και εδώ παίζει μεγάλο ρόλο. Γιατί αν πας να παίξεις τα ίδια σε μία κλασική, σε μία ακουστική, ακόμα και σε μία λαϊκή κιθάρα (που έχει πιο έντονα πρίμα, όχι jazz πρίμα που είναι πιο γλυκά), θα έχει μία διαφορά, θα ακουστεί αλλιώς. Επίσης έχω πιο μικρό μήκος χορδής. Έχω πάρει το μήκος χορδής των μπλουζ, είναι δηλαδή 63,5 εκατοστά και όχι 65 που είναι η κλασική. Και αυτό βοηθάει σε διάφορα πράγματα πιο παιχνιδιάρικα που μπορείς να κάνεις. Δηλαδή μπορείς με μία κίνηση να περάσεις 2-3 τάστα, ενώ με την ίδια κίνηση στην κλασική θα περνούσες 1-2. Και όλα αυτά τα εφέ προσπαθώ να τα αποδώσω. Επίσης, ο χορδοκράτης δονεί το καπάκι τελείως διαφορετικά, δηλαδή αν βάλεις λίγη δύναμη δεν δονείται τόσο όσο στις άλλες κιθάρες. Κάνω πειράματα γενικά, ψάχνω όργανα που δεν υπάρχουν.

Και συνδυάζεις ας πούμε παραδοσιακά όργανα από άλλα μέρη του κόσμου;

Παίρνω στοιχεία από πολλά όργανα, π.χ. από την Ινδία, αλλά κι από άλλα μέρη. Έχω ας πούμε την εννιάχορδη κιθάρα που έχω φτιάξει με τα δύο κεφάλια και τις άλλες τρεις χορδές, που είναι ακόμα πιο μπάσες. Αυτό τώρα είναι για κάποια συγκεκριμένα πράγματα: τα ρεμπέτικα, τα σμυρναίικα, τα ηπειρώτικα… σαν λαουτοκιθάρα. Όλο ανοιχτό κούρδισμα δηλαδή και ταιριάζει για οτιδήποτε που έχει μία συγχορδία, άντε το πολύ δύο, πρώτη-πέμπτη· να ‘χει παράδειγμα ρε-λα. Αλλά δεν είναι για όλα. Δηλαδή αν θες να παίξεις ένα χασαποσέρβικο, θα ακούγονται και οι έξτρα χορδές από κάτω, λειτουργούν σαν συμπαθητικές χορδές και θα δημιουργείται θόρυβος. Είναι όμως ένα όργανο που μπορεί να κάνει ολόκληρη ορχήστρα από μόνο του, γεμίζει πολύ καλά. Παίζεις μία λα και έχεις άλλες τρεις ανοιχτές χορδές από κάτω να δονούνται· οπότε δίνει βάθος όλο αυτό. Και αυτήν τότε την έκανα, το ’05, πολύ παλιά. Ήθελα να την κάνω για πτυχιακή, την είχα ξεκινήσει με τον Μυστακίδη, αλλά δεν υπήρχε βιβλιογραφία.

Η οργανοποιία είναι μικρόβιο, δεν τη σταματάς εύκολα.

Και το μικρόβιο εσείς πού το κολλήσατε;

Εκεί στην Άρτα… Βασικά, ήμουν στο λύκειο και άκουσα την λέξη οργανοποιός πρώτη φορά και λέω “Οργανοποιός τώρα, τι είναι αυτό το πράγμα?”. Ήταν ο αδερφός του Νίκου Παπάζογλου, ο Ζαφείρης κοντά στη γειτονιά μας και είχε ένα μηχανουργείο. Εκεί έγραψε ο πατέρας μου ένα τραγούδι, το “Συνεργείο”, που είναι στο δίσκο “Τα Σύνεργα” με τον Νίκο Παπάζογλου, ο οποίος έχει μέσα και το “Τραπέζι” και τον “Μανδραγόρα”. Και είναι αυτό το “Συνεργείο” – που περιγράφει ακριβώς εκείνο το συνεργείο. Ήταν στη γειτονιά μας, τον έβλεπα εκεί πάνω στη μέγγενη που έβαζε το αμάξι και έβγαζε και έναν μπαγλαμά πότε-πότε. Μαζευόταν εκεί κόσμος, κάναν γλεντάκια και έλεγα “Τι καλά που περνάει αυτός τώρα, και τσιπουράκια, και μαστορικά, και φίλοι, και από όλα τα καλά”. Οπότε είχα αυτήν την ανάμνηση, αυτό το σαν ερέθισμα και λοιπόν, είχα την τύχη το 2000 που βγήκα φοιτητής να ανοίξει αυτή η σχολή και είχα δάσκαλο, εργαλεία, υλικά, όλα αυτά.

Δάσκαλο ποιον είχατε

Τον Στάθη Τσιώλη. Μεγάλη τύχη να τον γνωρίσω, γιατί μετά είχα και διάφορους άλλους δασκάλους που δεν είχα την ίδια τύχη να μου ανοίξουν τις πόρτες τους. Ήταν ένα κλειστό κύκλωμα με μυστικοπάθεια. Τώρα βέβαια, στο χωριό που είμαστε εκεί πέρα στην Εύβοια, μας έχει δώσει το σχολείο ο δήμαρχος να το κάνουμε οργανοποιείο και να το ανοίξω παραέξω. Να έρχεται κόσμος, να φτιάχνει τα όργανα του και ό,τι ξέρω να το μοιράζομαι για να μάθει ο κόσμος τη μουσική, να πάει όλο αυτό λίγο καλύτερα.

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι δήμαρχοι.

Ναι, πάλι καλά, ναι.

Άρα είστε Εύβοια.

Ναι.

Επειδή είδαμε ότι αρκετές φορές είχατε πει πως δεν μένατε σταθερά σε ένα σημείο και γυρνούσατε όλη την Ελλάδα.

Ναι, τα έχουμε μπερδέψει λίγο. Μυτιλήνη, Πάρο, Θεσσαλονίκη… τώρα Εύβοια, από τον κορονοϊό και μετά.

 Άρα μένετε αρκετό καιρό εκεί. Και όλα τα ταξίδια πώς σας επηρεάζουν? – και γενικά, και σαν μουσικούς.

 Είναι ωραίο το να ταξιδεύεις. Και ειδικά να έχεις μία μπάντα και να ταξιδεύεις. Ανέκαθεν ήταν ωραίο αυτό το θέμα: το να ταξιδεύεις παίζοντας μουσική. Τώρα, αν έχεις τη δική σου μουσική, γράφεις δικά σου κομμάτια και θες να τα κοινωνήσεις με τον κόσμο, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μετά έρχεται οτιδήποτε άλλο· χρήματα και τα λοιπά. Πρώτο είναι το να θες να τα παίξεις να τα ακούσει ο κόσμος, οπότε δεν μπορείς να μένεις στο ίδιο μέρος όπως γίνεται με το ρεμπέτικο. Θες να τα ακούσει πολύς κόσμος, να πας από δω από κει… Οπότε πήραμε τις κιθάρες μας και αρχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάνουν ανέκαθεν οι μουσικοί και σιγά-σιγά χτίσαμε αυτό το πράγμα, το οποίο όμως πάει μαζί με το ταξίδι, είναι δηλαδή αλληλένδετα. Μας αρέσει γενικότερα στο ταξίδι, η νομαδική ζωή

Δεν έχει κάποια δυσκολία αυτό;

Έχει.

Και οικονομική ίσως, όταν δεν ξέρετε το κοινό που θα βρείτε σε κάθε περιοχή.

 Αμα το χτίσεις μετά είναι πιο εύκολα. Συνήθως φροντίζουμε να πηγαίνουμε σε ανθρώπους να μας φιλοξενήσουν, φίλους δηλαδή, όχι τόσο σε ξενοδοχεία. Στην αρχή παίζεις για δυο-τρεις, και σιγα-σιγα βρίσκονται και άλλα μαγαζια γύρω γύρω όσο κάνεις τουρ και μετά στήνεται. Το δύσκολο είναι να το τολμήσεις αυτό. Να πεις οτι θα το προσπαθήσεις. Ευτυχως εμείς δεν είχαμε και άλλα πράγματα, υποχρεώσεις κλπ και πηγαμε και το κάναμε. Αυτο είναι το πιο σημαντικό.

 Δηλαδή, αν 100 είναι οι μουσικοί που παίζουν μουσική, από αυτούς οι 10 γράφουν. Κι από τους 10, ο ένας υποστηρίζει τη μουσική του, δηλαδη σηκώνεται και ταξιδεύει, φεύγει από τη Θεσσαλονίκη, φεύγει από την Αθήνα, και πάει να το κάνει. Άρα πάρα πολύ λίγοι το τολμούν. Απο τους 1000 δηλαδή, 10 άτομα θα υποστηρίξουν το έργο τους, και άμα. Υπάρχουν πράγματα, γράφονται ωραία πράγματα, συνήθως από άσημους μουσικούς και συνήθως δυσκολεύονται να το πάνε παραέξω, είτε να βρουν άλλους μουσικούς να παίξουν, είτε να ταξιδέψουν, η διαθεσιμότητα είναι το πρώτο.   Μπορεί ο άλλος να είναι πολύ καλός μουσικός αλλά να μην είναι διαθέσιμος. Προτιμάς δηλαδή να είναι διαθέσιμος, παρά να είναι πολύ καλός μουσικός. Εγώ αυτό λέω. Γιατί θες να το ταξιδέψεις. Αν είναι για στούντιο, μπορείς να το σκεφτείς κι αλλιώς. Αλλα πώς θα το ταξιδέψεις μετά? Αν δεν μπορεί ό άλλος, δεν θα ‘ναι το ίδιο άκουσμα στο live.

Και οικονομική διάσταση ουσιαστικά είναι το live, έτσι; Βιοπορίζεστε κυρίως μέσω live. Αυτό είναι το βασικό.

Ναι, ναι

Οι πωλήσεις;

Οι πωλήσεις από το cd, τώρα αξιωθήκαμε βγάλαμε και μπλουζάκια. Είναι κάτι και αυτά, αλλα πάλι στα live. Δεν πωλούνται cd από δω κι απο κει, κανένας δεν αγοράζει σήμερα. Δηλαδή μόνο από τα live βγάζουμε χρήματα. Και τώρα το κάνουμε μόνοι μας, δεν έχουμε ατζέντη και τέτοια.

Το να ερθετε στην Ξάνθη κατα πόσο ήταν ριψοκίνδυνο; Γιατί συνήθως δεν μαζεύει κοινό… και λόγω χώρου.

Η Ξάνθη είναι πάρα πολύ ωραία πόλη. Τωρα έχουμε ξεπεράσει το όλο θέμα του να χτίσεις το κοινό. Εμείς παίζουμε δικά μας τραγούδια κατά 70%. Θα ακούσεις σήμερα 3 διασκευές μόνο, 5 το πολύ. Τα κάναμε αυτά χωρίς δισκογραφία. Δύσκολο έτσι κι αλλιώς να παίξεις δικά σου τραγούδια χωρίς να τα ξέρει ο κόσμος, πόσο μάλλον χωρίς να είναι δισκογραφημένα. Όταν αρχίσαμε ήταν πολύ αβέβαιο, αφού όμως το περάσαμε όλο αυτό το στάδιο και θα έχουμε ένα κοινό που μας ξέρει, είναι όλα πολύ πιο εύκολα.

Οπότε το έχετε χτίσει εδώ το κοινο, ήταν σίγουρο ότι θα έρθει κόσμος.

Τιποτα δεν είναι σίγουρο. Δοκιμάζεις, πας, βλέπεις τι ταιριάζει και όλο αυτο αλλάζει. Τωρα ας πούμε με το beatbox και όλα αυτά, έχουμε απαιτήσεις λόγω ήχου. Δεν μπορούμε να έχουμε το ηχείο πίσω αν είναι κάποιο μαγαζί έτσι. Δε βγαίνει αυτό που θέλουμε να παίξουμε. Αλλα όσο πας σε μια πόλη και ξαναπας δημιουργείς ένα κοινό.

Ο Σπύρος Γραμμένος, που έρχεται αύριο μίλησε πριν λίγες μέρες σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό εδώ στην Ξάνθη και είπε ότι γενικά είναι δύσκολο να βγαίνεις περιοδεία σε τέτοια μέρη, λόγω κόστους. Για σας ισχύει κάτι παρόμοιο;

Το κάνουμε με τρόπο που συμφέρει. Μένουμε σε κανέναν φίλο, τα βλέπουμε έτσι γιατί αλλιώς δε βγαίνει. Είμαστε ντουέτο, που βοηθάει πάρα πολύ. Αλλιώς είναι πολύ δύσκολα, τέσσερα-πέντε άτομα να βγουν περιοδεία. Βάλε και ατζέντη, βάλε και ηχολήπτη, δε βγαίνει. Πρέπει να έχεις όνομα και αυτή τη στιγμή είναι δύσκολα.

Αυτή την εποχή υπάρχουν πολλές μπάντες που παίζουν παραδοσιακά διασκευασμένα, έχουμε παρατηρήσει κάτι σαν ένα ρεύμα επιστροφής στην παράδοση. Πώς το βλέπετε εσείς αυτό το “ρεύμα”;

Αυτό ακριβώς είναι που θέλουμε να αποφύγουμε. Εμείς κοιτάμε μπροστά, δεν κοιτάμε πίσω, δεν ψάχνουμε να κάνουμε διασκευές. Το κάναμε σε κάποια φάση, αλλά τώρα δεν θέλουμε. Παλαιότερα έλεγαν άλλα στα τραγούδια, τώρα εμείς θέλουμε να έχουμε σύγχρονο στίχο και μουσική. Παρ’ όλα αυτά, φυσικά και υπάρχουν πράγματα που μας αρέσουν, τα αγαπάμε και θέλουμε να τα παίξουμε. Δεν τα κυνηγάμε όμως, προκύπτουν. Για το Sinnerman ας πούμε, η φωνή της Nina Simone μου θύμισε τσαμπούνα. Οι διασκευές θεωρώ ότι έχουν κάπως λιγοτερη έμπνευση. Ο πιο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης είναι αυτός που μπορεί τα κομμάτια του να τα παίζει, να τα τραγουδάει, να γράφει στίχους και μουσική.

Ποια είναι η σχέση σας με το κοινό;

Μας αρέσει η αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Είμαστε μέσα του, είμαστε κοντά του, δεν πάμε στα καμαρίνια, βρισκόμαστε έξω, μιλάμε. Σιγά-σιγά τώρα διαμορφώνουμε και ένα κοινό πιο συγκεκριμένο…

Μετά το soundcheck, μιλήσαμε σύντομα και με την Εύη, στην οποία προλάβαμε να κάνουμε μερικές ερωτήσεις, πριν τους ευχηθούμε καλή επιτυχία.

Πώς ξεκίνησε όλο αυτό με τις μιμήσεις; Κάνατε πάρα πολλά όργανα!

Δεν θυμάμαι ακριβώς ποια ήταν η στιγμή, σίγουρα όταν ήμουν πολύ μικρή. Γενικά και τώρα μου αρέσει να μιμούμαι ήχους. Όταν ήμουν μικρότερη ήταν και πιο ελέυθερη η φωνή οπότε και με τη φαντασία κάπως τα προσέγγιζα και σιγά σιγά δουλεύτηκαν αυτά.

Ποια όργανα παίζετε;

Κιθάρα, λύρα, κάνω την τρομπέτα, beatbox και φωνή.

Πότε ξεκινήσατε;

Κιθάρα στην πρώτη δημοτικού και λύρα στην πέμπτη.

Από τα τραγούδια που έχετε γράψει, ξεχωρίζετε κάποιο;

Περνάω διάφορες φάσεις, τώρα θα έλεγα ας πούμε το “Είμαι ένα σπίτι” και το “Σε πηγάδι μπήκα”, αυτά θα είναι στον καινούργιο δίσκο.

Ευχαριστούμε πολύ!

• Πότε εξελίχθηκε η τεχνική flamenco;

Η μουσική Flamenco , όπως γνωρίζουμε σήμερα, άρχισε να εξελίσσεται στη δεκαετία του 70΄ από μερικούς καλλιτέχνες όπως ο Paco de Lucía, ο Camarón ή ο Enrique Morente.

 • Τι διαφορετικό έχει η τεχνική flamenco;

Κατά τη γνώμη μου, η κύρια διαφορά ανάμεσα σε μία κλασική και μιας κιθάρας flamenco είναι το “rasgueo”(τεχνική δεξιού χεριού) και το “alzapúa” (τεχνική του αντίχειρα). Θα το δούμε στο εργαστήριο.

 • Μπορεί η τεχνική flamenco να χρησιμοποιηθεί μόνο για τη συνοδεία του χορού;

Η κιθάρα flamenco γεννήθηκε για να συνοδεύει τον χορό και τους τραγουδιστές flamenco, αλλά υπάρχουν και πολλοί σολίστες επίσης , όπως ο Vicente Amigo, ο Antonio Rey, κλπ.

• Ποιες είναι οι προσδοκίες που έχετε από τους μαθητές σας που αποφάσισαν να συμμετάσχουν στο εργαστήριο;

Ελπίζω να απολαύσουν το εργαστήριο και να χρησιμεύσει στην προσέγγιση της μουσικής flamenco για αυτούς.

• Πότε και γιατί αποφασίσατε να ξεκινήσετε να οργανώνετε και να συμμετέχετε σε εργαστήρια flamenco;

Πριν δέκα χρόνια, ξεκίνησα να δουλεύω ως καθηγητής κιθάρας σε μία μουσική ακαδημία. Από την πρώτη στιγμή, το λάτρεψα. Επίσης, μελέτησα την κιθάρα flamenco σε ωδείο, οπότε είναι η ειδικότητα μου.

 • Πώς είναι η εμπειρία σας από προηγούμενα εργαστήρια;

Έχω εμπειρία ως καθηγητής σε εργαστήρια, και σε αυτά τα μαθήματα οι μαθητές πάντα δείχνουν ενδιαφέρον για το flamenco. Για παράδειγμα, η τελευταία φορά ήταν στο τζαζ φεστιβάλ “Cotijazz”, στο οποίο κάναμε ένα εργαστήριο πριν την συναυλία.

 • Σε πόσα εργαστήρια έχετε λάβει μέρος και έχετε οργανώσει;

Είναι το πρώτο μου εργαστήριο εκτός της Ισπανίας, αλλά έχω εκτεταμένη εμπειρία ως καθηγητής κιθάρας σε διαφορετικές ακαδημίες και με μαθητές διαφόρων ηλικιών.

 • Σκοπεύετε να συνεχίσετε τη διοργάνωση τέτοιων εργαστηρίων τα επόμενα χρόνια;

Το ελπίζω, αλλά δεν το γνωρίζω. Όμως είναι σίγουρο πως θα συνεχίσω να παίζω και να διδάσκω κιθάρα flamenco.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΩΤΗΡΙΆΔΟΥ, Γ1

Ποιό είναι το ζώδιο και ο ωροσκόπος σας;

Είμαι Ζυγός, αν και θα έπρεπε να το έχετε μαντέψει. Ωροσκόπο νομίζω είμαι αιγόκερως αλλά μπορεί και ταύρος. Πες ότι είμαι αιγόκερως.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το σόου; Τι θα δούμε;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο γιατί η αλήθεια είναι ότι πολλοί μπερδεύονται με το πώς να το χαρακτηρίσουν, και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Συνήθως το λέω ένα κωμικό καμπαρέ, χιουμοριστικό καμπαρέ. Επειδή το καμπαρέ, όμως, είναι λίγο παρεξηγήσιμο στην Ελλάδα, κάπως το αποφεύγω. Το καμπαρέ στην ουσία είναι μια πολύ ωραία τέχνη που έρχεται από Γαλλία και Αμερική και περιέχει πάρα πολλά πράγματα: σκετσάκια, μουσική, κωμωδία, δράμα… Και εγώ αυτό κάνω, μια κωμική παράσταση η οποία όμως εναλλάσσεται και με δράμα και με πιο τρυφερά και με μουσική. Έχει στοιχεία stand up comedy.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τη μουσική σας;

Η μουσική μου έχει πολύ λίγο όπερα, σχεδόν καθόλου. Όπως και το Panik at the Opera, είναι ένας τίτλος αλλά δεν έχει καθόλου όπερα. Τη μουσική που γράφω για την μπάντα τη λέμε “progressive pop”. Δηλαδή έχει στοιχεία Radiohead, …, άσχετο με όπερα. Σήμερα όλα κάπως γίνονται ένα. Η όπερα είναι ως έργο, στα ιταλικά σημαίνει έργο.

Ποια είναι τα προσωπικά σας σχέδια για το μέλλον;

Μετά από όλο αυτό που έχει γίνει, έχουν προκύψει πάρα πολλά project. Ένα είναι η νέα μου παράσταση την οποία έχω σκοπό να παίζω ανά την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Μια παράσταση στην οποία είμαι μόνος μου στην ουσία, είναι κωμική και είναι αρκετά διαφορετική. Έχει μέσα μουσική, μελοποιημένα αστεία. Έχω επίσης και το σχήμα που ηχογραφούμε, το «Panik at the Opera». Γράφω το δεύτερό μου βιβλίο. Γράφω ένα σενάριο για ένα σίριαλ. Έχω ξεκινήσει και μια άλλη παράσταση, η οποία παίζεται κάθε Κυριακή στον Πειραιά. Γράφω τη μουσική για μια ταινία… Έχω πολλά… Επίσης γυρίζεται και ένα ντοκιμαντέρ για μένα από μια εταιρεία παραγωγής. Ξεκίνησε χθες και έχουμε τώρα πολλά γυρίσματα.

Το όνομα από πού προέκυψε (Panik at the opera); Από τους “Panic! At the Disco;”

Ε ναι, μάλλον… Μου άρεσε η λέξη Panic, γιατί είναι μια ελληνική λέξη διεθνής, όπως και με το Chaotique που είχα. Οπότε ήθελα να βρω κάτι που να μη φεύγει πολύ από τους Opera Chaotique και να είναι με το Panic, ήταν και οι Panic at the Disco, οι οποίοι όμως δεν παίζουν disco, να τα λέμε κι αυτά. Έβαλα και ένα k αντί για c. (Panik)

Ποια είναι η σχέση σας με το Φάντασμα της όπερας; 

Όπως κάθε άνθρωπος, κάθε καλλιτέχνης, έχω τα κολλήματά μου που είναι με τέτοιους χαρακτήρες. Μου αρέσει το θεατρικό πάρα πολύ. Με το φάντασμα της όπερας ξεκίνησε εντελώς τυχαία, είχα σκεφτεί μια ιστορία όπου το φάντασμα της όπερας πάει στη Νέα Ορλεάνη, τότε με τους Opera Chaotique, και κάπως όλο αυτό, που ξεκίνησε και με το γαλλικό θεατρικό, κάτι στοιχειώνει, είναι κάτι υπόγειο, υπάρχει μια τραγική ιστορία, ένας μεγάλος έρωτας, η μάσκα που κρύβει ένα μυστήριο. Όλο αυτό με ακολουθεί κάπως, ναι. Όλο αυτό το μυστήριο…

Τι συνέβη στους  Opera Chaotic ; Ήσασταν δύο την τελευταία φορά.

Με τους Opera Chaotic ήμασταν μαζί 10 χρόνια και μπορούμε να μιλάμε ώρες για αυτό που έχουμε κάνει, τα ταξίδια, τα άλμπουμ…Είμαστε αδελφικοί φίλοι με τον Χρήστο…Εντάξει, η εξέλιξη των πραγμάτων το έφερε, δηλαδή δεν έγινε κάτι στην ουσία, απλά με τον κορονοϊό και αυτά το ξανασκεφτήκαμε. Ο Χρήστος έπαιζε και παίζει με τους “tiger lillies”, οπότε, ξέρεις, ο καθένας ακολουθεί την πορεία του. Ήταν πάντως πολύ μεγάλη εμπειρία.

Δηλαδή απλά σταμάτησε να σας ικανοποιεί ας πούμε, δε ψηνώσασταν απλώς.

Κάπως έγινε μόνο του μάλλον… Δε σημαίνει πως δε θα ξαναγίνει, αλλά, προς το παρόν, είναι αυτό που φτάνεις σε ένα σημείο και λες “τώρα θέλω να κάνω κάτι άλλο”, “περνάω σε μία άλλη περίοδο της ζωής μου και δοκιμάζω και άλλα πράγματα”.

Τι άλλαξε στη ζωή σας μετά την καραντίνα;

Άλλαξαν πολλά! Ενώ ετοιμαζόμασταν να κάνουμε ένα tour με τους Opera Chaotique στην Ευρώπη, ενώ είχαμε πάρα πολλές συναυλίες κανονισμένες στην Ευρώπη, ξαφνικά βρεθήκαμε χωρίς τίποτα. Μετά ανακάλυψα πως θέλω να γράφω και βιβλία, χωρίσαμε και με τους Opera Chaotique, όλα έχουν αλλάξει.

Πώς εμπνευστήκατε για να το γράψετε;

Πώς εμπνεύστηκα ε; Η έμπνευση για μένα είναι κάτι στην καθημερινότητα μου. Γενικά έχω έμπνευση, αν καθίσω να γράψω κάτι, θα μου έρθει. Τώρα, δεν ξέρω πως μου ήρθε, σκεφτόμουν ένα παιδί στο σχολείο. Ξεκίνησα να το γράφω σαν ένα βιβλίο για εφήβους, αυτό που είναι δηλαδή, γιατί έφηβοι είναι οι πρωταγωνιστές στο βιβλίο. Είναι να παιδί που είναι πολύ διαφορετικό από τα άλλα, μιλάει μόνο ποιητικά… και σκεφτόμουν αυτό: ότι είναι ένα παιδί στο γυμνάσιο που το κοροϊδεύουν για την διαφορετικότητα του, που ερωτεύεται μία κοπέλα η οποία είναι σε κόμμα και αυτή έχει το ίδιο πρόβλημα… Μετά ξυπνάει, είναι ερωτευμένος και γίνεται και αυτός μέσα στα χρόνια λίγο συνηθισμένος, από εκεί που ήταν διαφορετικός. Σκεφτόμουν εσάς, σκεφτόμουν την ηλικία σας όταν το έγραφα.

Με το Χαρούκι  Μουρακάμι τι σχέση έχει;

Η αλήθεια είναι πως έχω διαβάσει παλιά βιβλία του. Είχα έναν φίλο, τέλος πάντων, που έφυγε από τη ζωή και αυτός μου έδινε να διαβάσω… Κάπως και με αυτό επηρέασε λίγο, δηλαδή ήθελα να το αφιερώσω και σε αυτόν, τον ονόμασα έτσι τον πρωταγωνιστή. Αυτός είναι πιο μελαγχολικός, ο Μουρακάμι.

Μπορείτε να μας περιγράψετε την διαδικασία της συγγραφής; 

Πάρα πολύ κάνουν και σεμινάρια και τέτοια για το πώς να γράψουν. Εγώ νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο αλλά σαφώς μπορείς να βοηθήσεις κάποιον. Ο δικός μου τρόπος είναι να μην κάνω σχέδια ακριβώς. Ξεκινάω να γράφω με αυτά που μου έρχονται εκείνη την στιγμή στο μυαλό και έτσι έχω και εγώ αγωνία για την ιστορία. Οπότε, κάπως έτσι γράφω, και όταν τελειώσω ξεκινάμε τις διορθώσεις. Θέλω σίγουρα πάντως να έχω αγωνία εγώ για αυτό που θα συμβεί. Είναι μία καθημερινή πάλη η συγγραφή, όπως και όλα. Θέλει πολύ προσπάθεια, θέλει ώρες, θελει βασικά να πάρεις την απόφαση να καθίσεις να ασχοληθείς, όπως και σε όλα τα πράγματα. Και γυμναστική να θέλεις να κάνεις, λες “πρέπει να κάτσω να κάνω κάμψεις”, να κατέβεις κάτω, θέλει χρόνο… που φαντάζομαι στην ηλικία σας δεν υπάρχει.

Υπάρχουν πολλά  παραδείγματα από μεγάλους συγγραφείς, που έλεγαν: “από τότε μέχρι τότε ησυχία, εγώ γράφω έτσι, με αυτόν τον τρόπο, θέλω να κάνω αυτό γιατί αυτή την ώρα πρέπει να την αφιερώνω σε αυτό το πράγμα”,  εσείς έχετε κάποιο πρόγραμμα; 

Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάω και λέω τώρα θα γράψω, θέλω να πιέζω τον εαυτό μου, με την καλή έννοια, δεν πιέζω τον εαυτό μου να κάνει τίποτα, να πω ότι το επόμενο τετράωρο, για τον επόμενο μήνα, για τέσσερις ώρες θα καθίσω να γράψω, γιατί είναι η ζωή μου αυτή, είναι η δουλειά μου… Σήμερα έχουμε και πάρα πολλές αποσπάσεις, θα καθίσεις να γράψεις άλλα είναι τόσο εύκολο να μιλήσεις λίγο στο instagram, λίγο καμιά δουλειά, λίγο στείλε μου εκείνο, όχι αυτό, όχι η μαμά, όχι, ξερω εγώ, η φίλη σου, τα πάντα! Το τετράωρο έτσι γίνεται μιάμιση ώρα κατευθείαν. Οπότε πρέπει κάπως να πεις “όχι, τώρα θα γράψω”. Αλλιώς δε γίνεται, γιατί η έμπνευση δε φτάνει, η δουλειά δε φτάνει μόνο, ούτε η θέληση φτάνει, χρειάζεται και χρόνος.

Η απόφαση σας είναι η μόνιμη κατοικία σας να είναι στην Αθήνα, έτσι;

Στην Αθήνα μένω εδώ και 13 χρόνια. Αλλα μου αρέσει και αυτό που λένε κοσμοπολίτης. Πάω από δω, πάω από κει, ταξίδια. Είμαι από τη Λεπτοκαρυά. Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη 10 χρόνια-11…

10 χρόνια; (!)

Δε σπούδασα 10 χρόνια, έμεινα 10 χρόνια μετά τις σπουδές, δούλευα, πήγα στρατό, και μετά είπα να φύγω. Βέβαια δεν ξεχνάς ποτέ τις ρίζες σου. Στη Λεπτοκαρυά, ας πούμε, πηγαίνω συχνά. Όλα αυτά που μας μεγαλώνουν, θα δείτε κι εσείς, μαζεύονται μέσα μας και γίνονται μια φωτιά που παίρνει λίγο από θάλασσα, λιγο από βουνό, λίγο από φίλους, από τους φίλους που δεν τους έχεις πια, από αυτούς που δε μιλάτε, από τους έρωτες που χάθηκαν…

Από όλα τα μέρη που έχετε πάει, και τα φεστιβάλ που έχετε συμμετάσχει, ξεχωρίζετε κάποιο;

Ε, την Ξάνθη φυσικά! Η αλήθεια είναι ότι είναι τόσα πολλά που καμιά φορά μπερδεύομαι και τα ξεχνάω, αλλα ξεκάθαρα έχω αγαπημένα μέρη. Τώρα θα ακουστεί κλισέ, αλλα από τα 500 μέρη που έχω επισκεφτεί το Παρίσι, ας πούμε, ήταν πολύ ωραίο. Η Ρώμη, η Τοσκάνη, η Νάπολη, ήταν φανταστικές. Τέτοια πράγματα μου αρέσουν εμένα, αλλα και κάτι περίεργα… από εξωτερικό επίσης.

Περίεργα;

Κάποια μέρη πιο… Πας σε ένα χωριό ας πούμε στην Τοσκάνη και έχει 9 πύργους και λες “μπήκα μέσα στο game of thrones” και έχει κρασί και κάτι τυράκια… Αλλα το πού μένεις είναι διαφορετικό από το πού πας και τι επισκέπτεσαι…. Θα ταξιδέψετε κι εσείς και θα καταλάβετε. Κάθε μέρα έχει και κάτι ωραίο, πραγματικά… εκτός από μερικά φυσικά που είναι χάλια!

Απορία: μου αρέσουν πολύ τα καπέλα που φοράτε, από που τα παίρνετε;

Αυτό το συγκεκριμένο, το πήρα από την Αθηνάς, στην Αθήνα, στο Μοναστηράκι.

 Δεν έχετε δηλαδή κάποιο συγκεκριμένο μέρος, έχετε διάφορα.

Κοίτα, δεν είναι και πολλά τα καπελάδικα στην Αθήνα, οπότε είναι κανα δυο που παίρνω, γιατί είναι και καλά, ακριβά και καλά καπέλα, άλλο το χειμωνιάτικο που είναι μάλλινο, αλλά και τα καλοκαιρινά μου, παρεμπιπτόντως, είναι από το Παρίσι. Είναι πάρα πολύ ωραία. Τα ημίψηλα, με τα οποία έχω και σχέση, το ένα είναι καλό, το είχα πάρει από την Αγγλία στο Notting hill, από το παζάρι, πάρα πολύ ωραίο και παλιό, original. Αυτά τα παίρνεις και φοβάσαι να τα φορέσεις. Το άλλο είναι αυτό που κλείνει με clap, το είχα πάρει από το Βερολίνο. Είναι κρίμα που δε φοράει ο κόσμος καπέλα. Το καπέλο είναι καταπληκτικό! Και εμάς που φυσικά δεν έχουμε μαλλιά, και μας ζεσταίνει το κεφάλι και πραγματικά ζεσταίνει τον χειμώνα αλλά είναι και για τον ήλιο και είναι και πολύ ωραίο στυλ.

Αλλα πρέπει να ταιριάζει και με τα ρούχα που φοράς, γι” αυτό δεν έχεις μόνο ένα!

Ε ναι. Μπορείς να έχεις τραγιάσκα, ένα ροζ τζόκεϊ…

Στην Ξάνθη όμως πού καπελάδικα…;

Εντάξει ρε παιδί μου, θα κάνετε μια βόλτα…. Κάπου…! Παρεμπιπτόντως, σήμερα πήρα από την Ξάνθη ένα κλιπ για τη γραβάτα μου που γράφει TENORMAN το οποίο γλίστρησε και έφυγε… (spoiler alert: το βρήκε αργότερα) ήταν πολύ ωραίο, τώρα το κοιτούσα… κάπου θα έχει πέσει στον δρόμο.

Από πότε ασχολείστε με την μουσική;

Από τα 5 μου ξεκίνησα να μαθαίνω πιάνο στο χωριό και μετά τραγούδι έκανα από τα 18 στο Κρατικό Ωδείο.

Πώς το γυρίσατε στο επαγγελματικό από το “απλά μαθαίνω’’;

Από μικρός για κάποιο λόγο ήμουν εκεί σε χορωδίες, σε όπερες, μου είχαν δώσει και έναν ρόλο στο ΚΘΒΕ, έπαιζα και σε κάτι μαγαζιά πιάνο, οπότε κατευθείαν άρχισα να βγάζω λεφτά. Οπότε σκεφτόμουν “ό,τι και να κάνω με αυτό θα ασχοληθώ”. Σπούδαζα και Ιταλική φιλολογία αλλα δεν το είχα ως εναλλακτική. Δε με ένοιαζε. Ούτε καν τελείωσα τη σχολή. “Θα ασχοληθώ με τη μουσική και ό,τι γίνει.”

Και η μητέρα σας τι είπε;

Αν δεν ήταν η μαμά μου να με ενθαρρύνει και να μου λέει οτι θα τα καταφέρω, δε θα τα είχα κάνει όλα αυτά. Είχα στήριξη.

Και πώς το βιώνετε αυτό στην Ελλάδα; Δηλαδή, ένας σύγχρονος μουσικός πώς αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που υπάρχουν;

Κυρίως δυσκολίες, αλλά, κοίτα, η αλήθεια είναι πως, αν πρέπει να το κάνεις, θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις. Αν πιστεύεις, ρε παιδί μου, σ’ αυτό το πράγμα… Ό,τι και να κάνεις, είτε θέλεις να γίνεις μουσικός, είτε π.χ. ζωγράφος. Γενικά, η ιδέα έχει για μένα σημασία: να σκεφτείς κάτι, το οποίο να είναι όσο μπορείς πρωτότυπο και διαφορετικό – κι αν δεν είναι, να κάνεις πολύ καλά αυτό που κάνεις. Δηλαδή, αν θέλεις να τραγουδήσεις όπερα, για παράδειγμα, και δεν έχεις τη φωνή, εντάξει ρε παιδί μου, κάνε κάτι άλλο. [γέλια] Είναι σα να μου λες “θέλω να γίνω αστροναύτης, αλλά δεν ξέρω μαθηματικά” ή “θέλω να γίνω πυρηνικός φυσικός, αλλά δεν ξέρω πυθαγόρειο θεώρημα”. Όταν όμως πιστεύεις ότι είσαι καλός σε κάτι, ας πούμε στη μουσική, και βάλεις στόχο να κάνεις οτιδήποτε μπορείς, θα τα καταφέρεις. Τώρα, εγώ είμαι τυχερός μέσα σ’ όλο αυτό, γιατί αυτό που κάνω διαφέρει και λίγο… οπότε, κάπως πουλάει περισσότερο…δηλαδή μπορώ και έχω δουλειά – αλλά με δυσκολία. Σε μια μπουζουκοκρατούμενη χώρα είναι πολύ δύσκολο.

Αυτό βέβαια δεν είναι τύχη, είναι ταλέντο.

Ταλέντο, δουλειά, πολλές θυσίες…το να μένεις πιστός σε αυτό που κάνεις. Να κρατηθείς και να πεις “Όχι, δε θα κάνω κάτι άλλο για να βγάλω παραπάνω λεφτά”. Γιατί κι αυτό είναι πολύ δύσκολο. Το να λες “όχι” είναι το πιο δύσκολο. Να έρθει π.χ. ο Σαμπάνης και να σου πει “έλα παίξε” και να πεις εσύ “όχι θα συνεχίσω αυτό που κάνω”. Θέλει να επιμένεις σε εσένα. Να πεις “εγώ έχω ένα όραμα”. Επίσης, είναι και το θέμα αν θα ακολουθείς άλλους ή αν θα είσαι εσύ ο ηγέτης… Αλλά είναι δύσκολο, κακά τα ψέματα. Το να είσαι μουσικός δεν είναι εύκολο.

Έχει το τίμημά του.

Και τι δεν έχει τίμημα; Βασικά όλα αλλάζουν μεγαλώνοντας μάλλον, δεν ξέρω. Χρόνια με τα χρόνια. Αλλά πάλι, φτάνεις σε ένα σημείο που, όπως εγώ, λέω αυτά που έλεγα όταν ήμουν 15 χρονών. Δηλαδή τώρα, μετά από 8 χρόνια…[γέλια]

Και μια που λέμε για το πώς μεγαλώνουμε, τι θα λέγατε σε κάποιον σαν εμάς που θέλει να αρχίσει να ασχολείται πιο σοβαρά με τη μουσική, να προσπαθήσει να ζήσει από’ αυτήν;

Θα έλεγα εννοείται, να ζήσει από αυτό. Γιατί όχι;

Πόσο ριψοκίνδυνη είναι μια τέτοια περιοδεία στην Ελλάδα; Να έρθετε, δηλαδή, στην Ξάνθη, που ο κόσμος δε σας ξέρει – και χωρίς προπώληση μάλιστα.

Ναι, δεν είχε προπώληση ε; Τι να πω, δεν ξέρω… Πάει “όποιος έρθει την ώρα εκείνη”; Κοίτα, θα σου πω τι γίνεται. Είναι ριψοκίνδυνο. Και είναι και κουραστικό. Δηλαδή πρέπει να πάρεις το αεροπλάνο, να πας, να φτάσεις, να είσαι μακριά απ’ το σπίτι σου… Όμως είναι και μια περιπέτεια. Κι αν δε ρισκάρεις κι όλας, δεν το έχεις ζήσει πλήρως. Την περασμένη εβδομάδα, ας πούμε, ήμουνα στην Κρήτη, που πήγα πάλι παίρνοντας το ρίσκο, όμως είχε πολύ κόσμο που μάλιστα εκτίμησε αυτό το διαφορετικό στυλ και έτσι πέρασαν πάρα  πολύ ωραία όλοι. Είμαι πολύ χαρούμενος γενικά γι’ αυτήν την παράσταση, γιατί πάει πάρα πολύ καλά, ο κόσμος περνάει φανταστικά…

Θέλω να σου πω ότι εκεί πέρα ας πούμε πήγα και τα λεφτά ήταν καλά, ισάξια ας πούμε με έναν μισθό δημοσίου υπαλλήλου κι αυτό σε δύο συναυλίες. Αυτό θέλω να πω, ότι καμιά φορά αξίζει. Και μετά ας πούμε λες “θα πάω στην Ξάνθη” – και μπορεί να γυρίσω και χωρίς λεφτά. Δεν έχει σημασία, μαθαίνεις, ξέρεις, από όλα αυτά. Μπορεί και να πάει καλά. Εξαρτάται από το τι θέλεις. Τώρα, αν κάποιος δεν μπορεί την αβεβαιότητα, δεν το αντέχει αυτό το πράγμα, είναι άλλο. Δεν είναι εύκολη δουλειά.

Ρωτάμε, γιατί στο Nostos, μέσω του προγράμματος, τις περισσότερες συναυλίες προσπαθούμε να τις καλύψουμε. Έχουμε δει πολλές φορές να έρχονται πολύ ταλαντούχα σχήματα και να παίζουν για πολύ λίγο κόσμο, 10-15 άτομα. Δηλαδή, για τον μουσικό ο οποίος, όπως λες, δεν ακολουθεί τον εύκολο δρόμο, είναι ένας Γολγοθάς – και ένα ρίσκο. 

Ναι, σίγουρα είναι ρίσκο. Εγώ ευελπιστώ ότι κάποιος θα το μάθει και θα πει ρε παιδί μου “αξίζει να το δω αυτό, αξίζει να πληρώσω το εισιτήριο”. Δηλαδή στην Ξάνθη για παράδειγμα είναι 5€ το εισιτήριο. Για μένα, 5€ δεν είναι τίποτα. Στην Κρήτη ας πούμε, είχε 12€ το εισιτήριο και ήρθαν 150 άτομα στις δυο μέρες. Θα μου πεις, στην Κρήτη είχα φτιάξει ένα καλύτερο κοινό με τα χρόνια. Εδώ όποτε παίζαμε, για τόσους παίζαμε, 50, 70 άτομα…80 μπορεί να είχαμε μία φορά; Τώρα λες καραντίνες, δεν είναι Opera Chaotique, αλλά ξέρω ‘γω, θα ρισκάρω και όπου βγει.

Η Lady Gaga έχει πει ότι είτε παίζεις για έναν είτε παίζεις για 100.000 έχεις την ίδια διάθεση, το ίδιο effort, την ίδια όρεξη…

Συμφωνώ.

Νιώθω ότι όταν βλέπεις ότι το κοινό δεν ανταποκρίνεται χάνεις τη διάθεση να ανταποδώσεις στο 100%. 

Λογικό είναι. Αν βλέπεις ότι κάνεις μια τέτοια παράσταση που είναι διαδραστική και βλέπεις ότι το κοινό δεν… αν και σπάνια τυχαίνει, δεν θυμάμαι πότε έτυχε.

Δύσκολο να μείνει ασυγκίνητος κάποιος. Πρέπει να έχεις παντελή έλλειψη του χιούμορ…        

Πολλές φορές παίζω με το ότι το κοινό έρχεται με το ζόρι και πολλοί τυχαίνει και έρχονται. Γι αυτό μπαίνει και το εισιτήριο, για να μην τυχαίνει. Το καλύτερο κομπλιμέντο είναι όταν έρχεται ο άλλος κουρασμένος, εκνευρισμένος και περνάει δύο ώρες τέλεια. Δεν είναι μόνο το γέλιο, είναι όλη η ατμόσφαιρα που προσφέρεις. Αλλα αυτό δεν μπορεί να πετυχαίνει πάντα γιατί είναι άνθρωποι που δεν ακούν καθόλου τέτοια μουσική. Αν και παίζω διάφορα μέσα, και δικά μου και άλλα σε αυτήν την παράσταση. Σήμερα θα πει και η Μάρα δυο κομμάτια, κάνει και τραγούδι στο ωδείο. (…) Αν θέλετε κάτι, οτιδήποτε παιδιά, πείτε μου, κάτι μουσικό. Από σας τραγουδάει κανείς σολο;

Εμένα ήρθε ο καθηγητής της ηλεκτρικής και μου λέει «είσαι ο Χαράλαμπος ο Παπαδόπουλος;» και λέω ναι. «Μου είπε ο κύριος Τρακάκης ότι μπορείς να τραγουδήσεις, σε θέλω στο σύνολό μου.»

Άντε ρε συ… λοιπόν πρόσεξε, όταν ήμουν Δευτέρα λυκείου, σαν κι εσάς, πήγα πιάνο και κάναμε ένα εμβατήριο, δεν θυμάμαι πώς το λένε. Μου λέει λοιπόν αυτός της μουσικής «δεν έχουμε κάποιον να πει δύο τραγούδια!». Εγώ έπαιζα πιάνο, έκανα και ντραμς και λέω «μπορώ να τα πω εγώ.» Έτσι ξεκίνησα να τραγουδάω. Ξεκινάω λοιπόν, κι εγώ στην ηλικία σας είχα πάρα πολλά σπυριά, και επειδή άκουγα στο σχολείο μου στο Λιτόχωρο που πήγαινα κλασική μουσική, εγώ ήμουν φαν του Τσαϊκόφσκι, και με κορόιδευαν όλοι για να πω την αλήθεια. Οπότε λέω αυτά τα δύο τραγούδια, το “My Religion” είχα πει και το “Soldiers of Fortune”, ενώ εγώ δεν τραγουδούσα μόνο πιάνο έπαιζα και ξαφνικά είδε ο καθηγητής μου ένα κάτι και μου έλεγαν όλοι «έχεις καλή φωνή» και λέω «ναι;». Και μετά πήγα και έκανα μαθήματα και όταν πήγα μετά στο κρατικό έλεγα ότι μου άρεσε πολύ το τραγούδι είναι πολύ ωραία έκφραση, όλοι πρέπει να τραγουδάμε. Οπότε κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ, εντελώς κουλό!

Λοιπόν, έχουμε και τη Μάρα εδώ, ας ρωτήσουμε και τη Μάρα. Μας είπαν ότι είστε από Ξάνθη;

 Μένω στην Ξάνθη, είμαι από την Αθήνα.

Και με τη μουσική ποια είναι η σχέση σας,  πώς ξεκίνησε;    

Και εγώ εκεί κάπου στο λύκειο ξεκίνησα. Τραγουδούσα από μικρή, ήμουν σε χορωδίες, αλλά εκεί στο λύκειο άρχισα να ανακαλύπτω τη φωνή μου και τα μαθήματα. Εμένα το όργανό μου είναι αποκλειστικά η φωνή, παίζω λίγο πιάνο, αλλά έχω ασχοληθεί κυρίως με τη φωνή.

Δεν πήγατε σε μουσικό σχολείο δηλαδή.  

Όχι, δεν πήγα, αλλά ήμουν στο ελληνικό ωδείο στο Μαρούσι. Και μετά αφού πήρα το δίπλωμά μου συνέχισα κάνω μαθήματα με την Τζίνα, την σοπράνο. Εδώ δουλεύω σαν καθηγήτρια. Έχω δικό μου εργαστήρι στην Παλιά Πόλη και δουλεύω σε διάφορα ωδεία, δουλεύω σε ένα στην Κομοτηνή ας πούμε.

Και με τον Γιώργο πώς καταλήξατε;                  

Με τον Γιώργο έχουμε ξανασυνεργαστεί την προηγούμενη φορά που ήρθε. Η συνάντηση προέκυψε μέσω του Μιχάλη.

Ακολούθησε μια όμορφη συζήτηση για τους αγαπημένους καθηγητές των δύο καλλιτεχνών και η συνέντευξη έληξε κάπου εκεί. Η συναυλία κράτησε περίπου 2 ώρες και όλοι πέρασαν πολύ καλά, αν και δεν είχε τόσο κόσμο όσο ίσως θα έπρεπε να έχει. Παρακάτω παραθέτουμε μερικά βίντεο και φωτογραφίες από την παράσταση.

Tenorman video1.

     Οι Underhill West είναι ένα duo από την Ξάνθη με τον Μ. Χατζόπουλο και τον Τ. Αβρααμίδη. Οι Underhill West όχι μόνο έγραψαν αυτό το άλμπουμ, αλλά σκηνοθέτησαν και βιντεοσκόπησαν υλικό για ολόκληρο το άλμπουμ.

Μπορείτε να ακούσετε το άλμπουμ εδώ

——————————————————-

https://underhillwest.com/album/2359841/mission

Βασιλική Σεραφείδου Γ1

[Στο Nostos Bar]

Αρχικά το σύνολο Βυζαντινής Μουσικής του κυρίου Δημήτρη Δεληχριστάκη που παρουσίασε κάλαντα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Έπειτα ακολούθησε το σύνολο ευρωπαϊκής μουσικής του καθηγητή κυρίου Άριστείδη Τρακάκη όπου περιείχε ευρωπαϊκά κλασικά κομμάτια όπως το «Christmas Canon». Στη συνέχεια, στο χορωδιακό σύνολο της κυρίας Κατερίνας Ζήκου, όπου τα παιδιά της πρώτης γυμνασίου τραγούδησαν ξένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μετά το σύνολο της πρώτης γυμνασίου με φωνές, πήρε θέση σύνολο με υπεύθυνο καθηγητή τον κ. Κώστα Ιωαννίδη όπου απολαύσαμε το Bolero του Maurice Ravel. Αφήνοντας την κλασική μουσική ακολούθησε η ροκ μπάντα του καθηγητή κιθάρας, κυρίου Ζιρίλιου με συνυπεύθυνη την κυρία Λεμονίδου βάζοντάς μας στο πνεύμα της ροκ μουσικής. Και τέλος, αφήνοντάς μας με το στόμα ανοιχτό, η καθηγήτρια Ηρώ Παυλοπούλου, με τα νέα μέλη του σχολείου επανέφεραν το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα κλείνοντας την παράσταση. Όλοι έβαλαν τα δυνατά τους για να μας παρουσιάσουν αυτή την υπέροχη εκδήλωση. Φάνηκε από το βλέμμα και μόνο των θεατών ότι απόλαυσαν αυτά που τραγούδησαν και έπαιξαν οι μαθητές. Ακούστηκαν τα καλύτερα λόγια!

Η συναυλία ήταν οργανωμένη, η παρουσίαση φανταστική, ακόμα και η στάση των παιδιών, που ήταν όπως αρμόζει για έναν μουσικό. Το πρόγραμμα ήταν πολύ σωστά δομημένο με υπέροχο περιεχόμενο σε κάθε μουσικό σύνολο. Το αποτέλεσμα ήταν φαντασμαγορικό, με το κοινό κάθε φορά να δίνει το μεγαλύτερό του χειροκρότημα. Όλα αυτά βέβαια πραγματοποιήθηκαν μαζί με την βοήθεια των καθηγητών και όλοι βοήθησαν. Χρειάζεται να τους ευχαριστήσουμε και να τους δώσουμε συγχαρητήρια. Το μουσικό σχολείο Ξάνθης κατάφερεγια ακόμα μια φορά με τον πιο ωραίο τρόπο, να μας ταξιδέψει με την μουσική και να μας μεταφέρει σε όλα τα διαφορετικά είδη της. Ως συμμετέχοντες στην συναυλία μπορούμε να σας πούμε ότι ήταν μια απίστευτη εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη! Και αυτό θέλουμε να το μοιραστούμε μαζί σας.

Άρθρο από τη Στεφανία Σαββίδου και τη Συκά Σοφία

Δύο φίλες μου, μού είπαν πως θα πήγαιναν στους «Γιαγκίνηδες» και εγώ δεν είχα καταλάβει για τι πράγμα μιλούσαν. Μου εξήγησαν πως πρόκειται για δύο φοιτητές με μια κιθάρα, ένα μπουζούκι και δυο φωνές που τραγουδούν μουσική ρεμπέτικη. Είχα χρόνο και διάθεση, κι έτσι -με σκοπό να μάθω για δυο νέους καλλιτέχνες- τις ακολούθησα.

Πρώτο τραπέζι πίστα -στην κυριολεξία-, λίγο τσίπουρο και ρεμπέτικο. Δυο παιδιά νέα με ελληνική ψυχή να ζουν τη ζωή τους και να κάνουν αυτό που αγαπούν. Με όση ευχαρίστηση ακούγαμε τα τραγούδια που ήδη ξέραμε, με άλλη τόση ακούγαμε αυτά που ακούγαμε για πρώτη φορά, που -ειλικρινά- οφείλαμε να τα γνωρίζουμε. Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω για τις φωνές και τις μουσικές ικανότητες των παιδιών, φτάνουν όμως ορισμένα αποσπάσματα από τις στιγμές που διασκεδάζαμε τραγουδώντας μαζί τους.

Ένα βράδυ με ρεμπέτικη μουσική και λίγο «νέο αίμα» ήταν ό, τι έπρεπε για μια διάθεση που ζητούσε εξερεύνηση νέας μουσικής. Αξίζει να σημειωθεί πως τα παιδιά έπαιξαν και μερικά δικά τους τραγούδια, κινούμενα σε παρόμοια «μονοπάτια» επιδιώκοντας έτσι, την αναβίωση του ρεμπέτικου ρεπερτορίου.