Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου!!!

Κάθε χρόνο μαζευόμαστε όλη η οικογένεια και οι συγγενείς στο σπίτι, για να γιορτάσουμε αυτήν τη μοναδική μέρα του χρόνου.

Όταν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα, μια πανδαισία  γεύσεων επικρατεί σε όλο το σπίτι η οποία σε βάζει σίγουρα σε αυτή τη σκέψη «Τι θεσπέσιο φαγητό ψήνεται σε αυτό τον παλιό, αρχοντικό ξυλόφουρνο ;»

Η απάντηση αποκαλύπτεται λίγα λεπτά αργότερα, όταν μέσα από αυτό τον παλιό, αρχοντικό, ξυλόφουρνο βγαίνει μία πεντανόστιμη  κιμαδόπιτα σαν εκείνη που ψήναμε στο χωριό όταν ήμασταν μικρά. Τότε όμως δεν καταλαβαίναμε τι ήταν αυτό που τρώγαμε, νομίζαμε ότι ήταν απλώς μία πίτα που περιείχε απλά φύλλο και κιμά και όχι ότι ήταν μία λαϊκή παράδοση του τόπου μας.

Τα  ήθη και τα έθιμα μας είναι ο λαϊκός μας πολιτισμός, όπως μας έλεγε στο σχολειό ένας καλός, σοφός και μορφωμένος δάσκαλος που είχε αρκετή πείρα στο επάγγελμα του.

Αχ! Τι ωραία που ήταν τα χρόνια στο χωριό!!! Χρόνια ανέμελα , ξέγνοιστα δίχως τις έγνοιες της καθημερινότητας , τα άγχη  που προκαλούν οι μεγαλουπόλεις στους ανθρώπους και τις σκέψεις που προβληματίζουν τον καθένα από εμάς. Πόσο πολύ θέλω να γυρίσω σε αυτό το χωριό!!! Τώρα που είμαι στην πόλη με τους γρήγορους ρυθμούς ζωής δεν μπορώ να νιώσω αυτή τη νοσταλγία, τη γαλήνη και την ηρεμία που εκπέμπει αυτό το καταπράσινο μέρος, το χωριό μου!!!

Εύχομαι τα επόμενα Χριστούγεννα να τα περάσω στο χωριό μου με πολλά και πολλές φορές περίεργα ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων του τόπου μου!!!

Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο!!

Συνηθίζουμε να γιορτάζουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σαν παράδοση, με το μεγάλο μας σόι. Γονείς, παιδιά, γιαγιάδες, παππούδες, ξαδέρφια, όλοι μαζεμένοι σε ένα σπίτι. Τα μικρά παιδιά είναι  διασκεδάζουν σε ένα δωμάτιο, εμείς οι «μεγάλοι» σε ένα άλλο και γονείς στο σαλόνι. Παίξαμε καραόκε, χορέψαμε, φάγαμε και γελάσαμε τόσο πολύ ώστε να μας πονέσει η κοιλιά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα , αποφάσισα να παίξω πιάνο στους παρευρισκόμενους της οικογένειας μας. Τα πήγα φανταστικά , που όλοι τους με χειροκρότησαν. Ύστερα βάλαμε κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια στην τηλεόραση και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά πολύ γιορτινή.

Τα μεσάνυχτα μόλις είχαν φτάσει. Επιτέλους σκέφτηκα, είχα αρχίσει να βαριέμαι. Κόψαμε την βασιλόπιτα αλλά δυστυχώς για ακόμη μία χρονιά δεν έτυχα το φλουρί. Παρόλα αυτά , το κέρδισε η αγαπημένη μου ξαδέρφη οπότε ήμουν και πάλι ευχαριστημένη. Μετά το κόψιμο της βασιλόπιτας και αφού είχαμε πει μεταξύ μας χρόνια πολλά , είχε έρθει η ώρα για την δική μας «παράδοση». Την ονομάζουμε το πέταγμα των φαναριών . Αυτήν την παράδοση την κάνουμε μετά την αλλαγή του χρόνου και όλοι μας πρέπει να πετάξουμε το φαναράκι μας και να πούμε μία ευχή από μέσα μας. Θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η εμπειρία. Στο τέλος, για να κλείσουμε αυτήν την βραδιά χορέψαμε ακούσαμε ποντιακούς χορούς. Μερικοί από αυτούς είναι τα ">Ποντιακά κάλαντα, η «">Τρυγόνα», το «">Κότσαρι» και η «">Σερενίτσα». Για αυτό κάθε φορά που ακούω αυτούς τους χορούς, περνάν απίστευτες αναμνήσεις στο μυαλό μου.

     Παρόλο που κάθε παραμονή την περνάμε με την οικογένειά μας, σαν παράδοση, η περσινή Πρωτοχρονιά ήταν μια απίστευτη και ιδιαίτερη μέρα, που θα μου μείνει αξέχαστη.