Αυξάνονται!

Εμείς οι εκπαιδευτικοί συναντάμε όλο και περισσότερους.

Γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να θέτουν όρια, κανόνες και περιορισμούς στις κοινωνικές συναλλαγές τους.

Χωρίς ‘’κόκκινες γραμμές’’ στη συμπεριφορά τους και αυτοσυγκράτηση στα ‘’θέλω’’ τους.

Γονείς που ανατρέφουν ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ με απούσα την αίσθηση της ‘’ματαίωσης’’, ουσιώδη για την ανάπτυξή τους

Στους αξιακούς τους κώδικες οι πράξεις δεν ζευγαρώνουν με συνέπειες.

Γονείς που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα.

Τους περιγράφεις γεγονότα της σχολικής ζωής στα οποία αρνητικός πρωταγωνιστής ήταν το παιδί τους και δυσπιστούν, αμφισβητούν, γίνονται επιθετικοί.

«Το παιδί μου δεν μου λέει ψέματα».

Τι κι αν 8-9 συμμαθητές-τριες του λένε κάτι διαφορετικό;

«Μα καλά! Παιδί είναι!».

Και έτσι ξεπερνούν βρισιές, καταστροφές αντικειμένων, συνεπή και συνεχή ενόχληση άλλων παιδιών.

«Γιατί μόνο τον γιο μου;».

Αντιπαρέρχονται εύκολα τη συμπεριφορά του δικού τους παιδιού, ακόμα και όταν είναι επιθετική ή εκφοβιστική, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους στη συμπεριφορά άλλων παιδιών.

Κάνει ένας εκπαιδευτικός παρατήρηση στο παιδί τους και σχεδόν αντανακλαστικά καταφέρονται εναντίον του.

Ζητάει την εφαρμογή των κανόνων της τάξης και κατηγορείται πως στοχοποιεί το παιδί τους.

Οι ελάχιστοι γονείς που κάνανε στάση ζωής τους στίχους το Σαββόπουλου «αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα», φαίνεται να αυξάνονται (οι κοινωνικές συνθήκες συνεισφέρουν…).

Έχουν απαιτήσεις από το σχολείο, και πολύ καλά κάνουν, ξεχνώντας πως ο πρώτος και σημαντικότερος δάσκαλος ενός παιδιού είναι ο γονιός του.

Συζητούν για δικαιώματα κλείνοντας αυτιά και μάτια στις υποχρεώσεις.

Ζητούν υπευθυνότητα από τους άλλους, αλλά δεν τη διδάσκουν στα παιδιά τους.

Όσοι-ες έχουν επαγγελματική σχέση με την εκπαίδευση, όσοι-ες μετέχουν στη διαπαιδαγώγηση παιδιών, ξέρουν πως οι δυσλειτουργικές συμπεριφορές στο σχολικό πλαίσιο δεν μειώνονται με μαγικά ραβδάκια.

Γνωρίζουν πως χωρίς τη συνεργασία της οικογένειας λίγα μπορούν να επιτευχθούν.

Έχοντας τους γονείς ‘’απόντες’’, κάθε παρέμβαση έχει ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

Η πολιτεία πρέπει να προχωρήσει στην ενίσχυση του σχολικού πλαισίου με δυνατότητες ανάσχεσης επιβαρυντικών στάσεων.

Η θεσμική κατοχύρωση αρμοδιοτήτων παρέμβασης απέναντι σε φαινόμενα δυσλειτουργικής συμπεριφοράς, θα ήταν χρήσιμη.

Ταυτόχρονα, εμείς οι εκπαιδευτικοί, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως μέσα στον επαγγελματικό μας ρόλο περιλαμβάνεται και η ‘’συμβουλευτική’’ σε γονείς με ελλειμματική διαχείριση ζητημάτων που επηρεάζουν τη σχολική ζωή. Με σταθερότητα, ευγένεια, τεκμηρίωση και πλήρη παιδαγωγική αιτιολόγηση.

«Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες».

Νίκος Καζαντζάκης

O καλός δάσκαλος είναι επικοινωνιακός

Από την ώρα που μπαίνεις στην τάξη μέχρι τη στιγμή που τελειώνεις το μάθημα, τα πάντα είναι θέμα επικοινωνίας. Ο τρόπος που χαιρετάς το μαθητή μπαίνοντας στο χώρο, ο τόνος της φωνής σου, ο ρυθμός της ομιλίας σου, οι λεξιλογικές σου επιλογές ακόμα και η στάση του σώματός σου κατά τη διάρκεια του μαθήματος, όλα είναι επικοινωνία!

Να είσαι συνεργατικός και ειλικρινής.

Η σχέση δασκάλου-μαθητή είναι μια σχέση συνεργασίας. Δώσε στο μαθητή να καταλάβει ότι είσαι εκεί για να δουλέψετε μαζί, για να συμπληρώσετε τα όποια κενά και να υποστηρίξετε την ατομική του μελέτη. Εξήγησε ότι δεν είσαι ο φωτεινός παντογνώστης, ότι και εσύ μπορεί να κάνεις λάθη και πως η μάθηση είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ

Να είσαι προσαρμοστικός και υπομονετικός.

Δεν υπάρχει ο ένας και μοναδικός τρόπος διδασκαλίας που πάντα αποδίδει και πάντα εγγυάται καλές μαθητικές επιδόσεις! Το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, με το δικό του τρόπο σκέψης, με τις δικές του ανάγκες, το δικό του ρυθμό, τα δικά του δυνατά και αδύνατα σημεία! Να είσαι πρόθυμος να προσαρμόσεις τεχνικές και προσεγγίσεις για να ανταποκριθείς στο κάθε μαθησιακό στυλ. Αυτό που είναι προφανές ή εύκολο για εσένα μπορεί να φαίνεται βουνό στο μαθητή σου

Να είσαι καλός ακροατής και σύμβουλος.

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις, τη λεκτική και μη λεκτική συμπεριφορά του μαθητή σου, προσπάθησε να κατανοήσεις πώς αισθάνεται και τι τον απασχολεί. Να είσαι πρόθυμος να μοιραστείς τις δικές σου μαθητικές εμπειρίες. Κάνε το μαθητή σου να αισθάνεται ότι δεν είναι μόνος, ότι αυτό που τον δυσκολεύει ή τον στενοχωρεί, το έχεις βιώσει και εσύ στη μαθητική σου πορεία, αλλά το ξεπέρασες και πέτυχες το στόχο σου.

Ο ιδανικός δάσκαλος μαθαίνει στον μαθητή πώς να μάθει.

«Δώσε σε κάποιον ένα ψάρι και θα τον θρέψεις μία μέρα…Μάθε τον να ψαρεύει και θα τον τρέφεις σε όλη του τη ζωή». Ως δάσκαλος, ο απώτερος στόχος σου (και η επιτυχία) είναι να βοηθήσεις το μαθητή σου να γίνει ανεξάρτητος εκπαιδευόμενος. Κάνε τον να καταλάβει πως η μάθηση είναι μια δια βίου διαδικασία και όχι απλά η δραστηριότητα που κάνει ενώ κάθεται στην τάξη ή προετοιμάζεται για ένα διαγώνισμα. Ανάθεσέ του εργασίες που συνδέονται με την καθημερινότητά του, μάθε του πώς να ψάχνει υλικό για να βρίσκει απαντήσεις και πώς να συνδυάζει την πρότερη γνώση με την καινούργια.