Τι είναι τα όρια στη νηπιακή ηλικία; Και πώς τα θέτουμε;

Η νηπιακή ηλικία είναι η ηλικία των 2.5 μέχρι 5 ετών. Μέσα σε αυτήν την χρονική περίοδο, τα παιδιά μας, μαθαίνουν βασικούς κανόνες αυτοεξυπηρέτησης και προχωράνε στην αυτονόμηση τους.

Οι γονείς είμαστε οι κύριοι βοηθοί τους σε αυτό. Η λέξη βοηθός είναι το βασικό στοιχείο ώστε όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι εξουσίας, αλλά για μία διαδικασία δεσίματος και επικοινωνίας με το παιδί μας.

Δέσιμο μέσω ορίων; Φυσικά! Γιατί τα όρια είναι οι κανόνες μέσω των οποίων το παιδί μας θα μάθει να επικοινωνεί τόσο με τους γονείς του όσο και με το περιβάλλον του γενικότερα.

Αν για παράδειγμα, αντί να δείξω στο παιδί μου πώς να τηρεί τους κανόνες υγιεινής τελικά το μαλώνω, το παιδί νιώθει ενοχές, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι είναι ανεπαρκές και στενοχωρεί τη μαμά του… αλλά και πάλι δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί κανείς δεν του είπε, τι πρέπει να αλλάξει, τι πρέπει να κάνει αλλιώς και πώς.

Συνεπώς, όταν μιλάμε για όρια στη νηπιακή ηλικία, είναι να λάβουμε υπόψη μας ότι:

• Στα παιδιά μας πρέπει να εξηγούμε και να τους λέμε τι ΝΑ κάνουν και όχι τι να ΜΗΝ κάνουν.
• Να θέτουμε κανόνες, και τον λόγο για τον οποίο θέτουμε κανόνες, καθώς τα παιδιά μας θέλουμε να καταλαβαίνουν γιατί κάτι επιτρέπεται ή απαγορεύεται. Ειδάλλως, απλά υπακούν χωρίς κριτική σκέψη. ..Ή δεν υπακούν.
• Ο κανόνας μια και είναι μία οικογενειακή συμφωνία είναι σημαντικό να ακολουθείται από μία συνέπεια και όχι τιμωρία. Για παράδειγμα, αν ένα νήπιο χτυπήσει το αδελφάκι του είναι σημαντικό ΜΗΝ τον χτυπήσει ο γονέας καθώς το νήπιο παραβιάζει μία συμφωνία, και μετά παραβιάζει και ο γονέας την ίδια συμφωνία ενώ του λέει να μην το κάνει. Μπλέξιμο! ΑΡΑ, όταν βάζουμε κανόνες, ο λόγος που θέτουμε τον κανόνα είναι και η συνέπεια.
• Οι δύο γονείς που είναι οι βασικοί προσαρμοστές του νηπίου στην ενήλικη πραγματικότητα. Οπότε, είναι πεμπτουσία των κανόνων το να έχουν σύμπνοια οι δύο γονείς. Οι διαφωνίες είναι μέσα στο πρόγραμμα, ακόμα και μπροστά στα παιδιά. Δεν το προτιμάμε, όμως η δ ι α φ ω ν ί α είναι αδύνατο να χαλάσει έναν κανόνα. Η υποτίμηση και ο τσακωμός που ακολουθεί μεταξύ των γονέων είναι σίγουρο ότι φέρνει μεγάλη αναστάτωση, όμως.
• Όσοι εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών μας και κατά συνέπεια στην διαπαιδαγώγησή τους, είναι σημαντικό να μην παρεκκλίνουν πολύ από τους κανόνες του σπιτιού. ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα χατίρια, που μπορεί ένας παππούς και μία γιαγιά να κάνουν είναι διαφορετική ιστορία. Ένα χατίρι, επιτείνει τον κανόνα του γονέα. Όμως, ο γονέας πρέπει και να επιτρέπει τη σχέση με τον παππού και τη γιαγιά, και να ελέγχει ως ποιο σημείο θα αφήσει τα χατίρια να γίνονται.

Σίλεια Δημουλή
MSc,Med
Παιδοψυχολόγος-Συνεργάτης Φιλέα Φογκ