Το 1991 στο symposium μετρήσεων και αξιολογήσεων που έγινε στο Σικάγο και χρηματοδοτήθηκε από κοινού απ΄το Αμερικάνικο ίδρυμα εργοθεραπείας , το Α.Ο.Τ.Α και το κέντρο έρευνας μέτρησης του UNIVERSITY OF ILLINOIS, αναφέρθηκαν σε κατευθύνσεις για την εργοθεραπεία του μέλλοντος. Απο αυτή την κορυφαία συνάντηση ερευνητών και μελετητών της επιστήμης δημιουργήθηκε μια σειρά από άρθρα και προτάσεις για μελλοντικές πορείες στο πεδίο της εργοθεραπείας και ανακοινώθηκαν στην A.J.O.T ( Μάρτιο – Απρίλιο 1993).

Τα άρθρα επανεξετάστηκαν για τον προσδιορισμό σχετικά με ποια διαδικασία αξιολόγησης είναι ή δεν είναι σύμφωνη με το βασικό επίκεντρο του έργου όσων αφορά την διασφάλιση για κατοχή γνώσης της φιλοσοφίας των επαγγελματιών για εξατομικευμένη και ολιστική παρέμβαση. Ο TROMBLEY (1993) εξέφρασε την ανησυχία πως η σταθερή προσέγγιση μιας αξιολόγησης δεν μεταφέρει επαρκώς στα άτομα την σημαντικότητα και την σημασία της παρέμβασης.

Περιγράφοντας την τυπική προσέγγιση (bottom-up) εννοήθηκε, πως ο αρχικός στόχος της αξιολόγησης είναι το στάδιο της διάκρισης συστατικών ικανοτήτων, που ο θεραπευτής προβλέπει και αυτό μπορεί να επηρεαστεί από την ταυτοποιημένη κατάσταση του ατόμου.

Κατά συνέπεια το όριο μεταξύ των ελλειμάτων βασικών ικανοτήτων του ατόμου και των λειτουργικών προβλημάτων που προκύπτουν από την εμπειρία της δυσκολίας στην καθημερινότητα του, μπορεί να του δημιουργήσει αμφιβολίες για το νόημα της παρέμβασης εφόσον δεν είναι ξεκάθαρος ο σκοπός σε εκείνον . Μια εναλλακτική πρόταση που έγινε στο symposium είναι η υιοθέτηση της (ΤΟP- DOWN) αξιολόγησης ως εργοθεραπευτική μέθοδο, που ξεκινά δίνοντας πληροφορίες σχετικά με το τι χρειάζεται το άτομο ή τι θέλει να κάνει.
Περιλαμβάνει τον εντοπισμό τόσο των κρίσιμων ρόλων που το άτομο χρειάζεται όσο και αυτών που επιθυμεί να εκπληρώσει, καθώς και τις ιδιαίτερες εργασίες και τα πλαίσια που καθορίζουν τις προσδοκίες των ρόλων αυτών για τον ίδιο. Υποστηρίζεται πως με τη μέθοδο (TOP- DOWN) γίνεται συλλογή πληροφοριών με αποτέλεσμα την βελτιωμένη επικοινωνία καθώς επίσης και τα αποτελέσματα αξιολόγησης που προκύπτουν με πραγματικά καλύτερη υποστήριξη στο κέντρο παρέμβασης (FISHER/ DE GRIFF 1993).
Παραδείγματος χάριν πως πρέπει να εφαρμοστεί μια προσέγγιση- μέθοδος όταν ο στόχος εστίασης είναι παιδί. Σε ποια ηλικία το παιδί πρέπει να έχει μερική αυτονομία να καταφέρει να καλύψει τις ανάγκες του και τους στόχους του ειδικά σ ’ένα σχολικό πλαίσιο που οι γονείς δεν είναι παρόντες. Ως εξελισσόμενα άτομα τα παιδιά πολύ περισσότερο από τους ενήλικες μετρώνται κατά τις προσδοκίες και τα πρότυπα με βάση την ηλικία.
Οι αξιολογήσεις μπορεί να επηρεάζονται από τον καθορισμό κρίσιμων χαρακτηριστικών στο καθημερινό περιβάλλον του παιδιού (αποφάσεις τοποθέτησης στο σχολείο),την επιλεξιμότητα για παροχή υπηρεσιών όπως η εργοθεραπεία.
Οι υπηρεσίες έργου για παιδιά παρέχονται στο πλαίσιο του σχολείου και έτσι καθορίζονται περισσότερο εκπαιδευτικές παρά ιατρικές. Η διαδικασία εφαρμογής εργοκεντρικής αξιολόγησης απαιτεί κάτι περισσότερο απ΄την προσθήκη ενός άλλου εργαλείου σε μια υπάρχουσα προσθήκη (π.χ. ερωτηματολόγιο δραστηριοτήτων καθημερινής ζωής). Η μετάβαση σε έργο απαιτεί οργανωμένο πλαίσιο και κατανόηση αυτού. Αυτή η μετατόπιση στο πλαίσιο απαιτεί επίσης την διασαφήνιση της διάκρισης μεταξύ των όρων λειτουργία και επάγγελμα.
Ο όρος λειτουργία χρησιμοποιείται πολύ στενά στην αποκατάσταση ώστε να καλύπτει μόνο τις πιο βασικές καθημερινές ενέργειες ή δραστηριότητες  (φαγητό , ντύσιμο, μπάνιο, εκπαίδευση τουαλέτας, ατομική υγιεινή) και απλές σωματικές δράσεις ( φθάνοντας ,κάθομαι, στέκομαι, περπατώ).
Ομοίως η ενσωμάτωση ενός αντικειμένου σ ’ένα πρόγραμμα άσκησης δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η παρέμβαση γίνεται πιο λειτουργική και πιο σημαντική για την επαγγελματική απόδοση του ατόμου (NELSON 1988/TROMBLEY 1995).
Είναι κοινή πεποίθηση πως τα παιδιά δεν μπορούν να εκτιμήσουν αξιόπιστα τις δικές τους επιδόσεις και η ικανότητά τους να προσδιορίσουν και να εκφράσουν προσωπικά τις αξίες και τα νοήματα τους μπορεί να είναι περιορισμένα. Το πιο σημαντικό εμπόδιο για την αλλαγή των πρακτικών αξιολόγησης με τα παιδιά ήταν η κυριαρχία του αναπτυξιακού μοντέλου.
Για την αντιμετώπιση διαφόρων προβλημάτων προτάθηκε το μοντέλο (TOP DOWN) TROMBLEY 1993 από τους σύνεδρους για να χρησιμοποιηθεί ως σημείο εκκίνησης για την οικοδόμηση ενός παιδιατρικού πλαισίου αξιολόγησης, που μπορεί να καθοδηγήσει τη διαδικασία συλλογής πληροφοριών και την ανάπτυξη νέων, μέτρα που στηρίζουν την εργοκεντρική αξιολόγηση (COSTER DEENEY, HALTIWAGER@ HALEY1998).
Θα χρησιμοποιηθεί το μοντέλο αυτό, για να καταδείξει πως οι διαφορετικές ερωτήσεις αξιολόγησης μπορούν να υλοποιηθούν σε ψυχομετρικές κλίμακες και να διατηρήσει την απαραίτητη έμφαση σε σχέση με το παιδί.
Η έμφαση στην ενορχήστρωση δραστηριοτήτων για τη βελτίωση ή την ποιότητα υποστήριξης της ζωής προτάθηκε από τον( FRANK 1996).
Προτείνει να δωθεί μεγαλύτερη σημασία στο βαθμό στον οποίο το άτομο είναι σε θέση να κατασκευάσει ένα πρότυπο επαγγελματικής εμπλοκής που να ανταποκρίνεται στις ατομικές ανάγκες και τους στόχους καθώς και τις κοινωνικές προσδοκίες και οχι μόνο στις ατομικές ικανότητες σε σχέση με συγκεκριμένα καθήκοντα.
Μια άλλη προσέγγιση κατευθύνεται στην αποκάλυψη των εμποδίων που παρεμποδίζουν την επιτυχή επαγγελματική δέσμευση και ως εκ τούτου είναι εξατομικευμένη και προσανατολισμένη στην επίλυση προβλημάτων.
Έτσι εξετάστηκαν σχολικά προγράμματα και άλλες βιβλιογραφίες για να εντοπιστούν οι πιο σταθερές προσδοκίες για τα παιδιά του δημοτικού σχολείου. Σ’ ένα άλλο πλαίσιο (σπίτι) θα μπορούσε να εντοπιστεί ένα διαφορετικό σύνολο βασικών καθηκόντων. Στο σπίτι ο βαθμός ολοκλήρωσης απαραίτητων καθημερινών εργασιών με κοινωνικά αποδεκτή ποιότητα εντός λογικών χρονικών ορίων είναι πολύ σχετικό με την επίτευξη του εργοθεραπευτικού στόχου.
Το πρότυπο εμπλοκής ενός παιδιού σε περιβάλλον όπως του σχολείου μπορεί να θεωρηθεί από δυο τουλάχιστον επίπεδα ανάλυσης:                                          Α) στο μοτίβο συγκεκριμένου περιβάλλοντος (παιδική χαρά, αίθουσα διδασκαλίας ή κατά την διάρκεια της μετάβασης από την μια περιοχή στην άλλη του σχολείου)
Β) Mοτίβο με διαφορετικές αξιολογήσεις για τον εντοπισμό περιοχών με μεγαλύτερη ή μικρότερη συμμετοχή. Με τον τρόπο αυτό η χρήση του School function assessment, αρθρώνει μια προοπτική έργου για την εκπαιδευτική ομάδα του παιδιού και βοηθά να εστιάσει σε ολόκληρο το παιδί και τις δραστηριότητες του.
Σε αυτό το πρώτο επίπεδο του TOP-DOWN μοντέλου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ένας συνδυασμός αυτοαξιολόγησης και εκτίμησης από άλλα πλαίσια που ενδέχεται να απαντούν με διαφορετική δομή μέτρησης ή προσέγγιση για την αξιολόγηση.
Το δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης είναι των καθηκόντων που λειτουργεί ως πρότυπο εντοπισμού μεγαλύτερης ή μικρότερης συμμετοχής του παιδιού ώστε να προσδιοριστούν τα βασικά καθήκοντα που θα περιληφθούν για την αξιολόγηση μέσα σε ένα ιδιαίτερο περιβάλλον και υπαγορευμένα από άλλους αναλόγως.
Το τρίτο επίπεδο αξιολόγησης πλαισίου είναι η δραστηριότητα των επιδόσεων με σκοπό να προσδιοριστεί σε ποια από την ποικιλία των δραστηριοτήτων στην εν λόγω περιοχή το έργο μπορεί να ολοκληρωθεί ικανοποιητικά. Η μεταφορά δίσκου τροφίμων από το ένα τραπέζι σε ένα άλλο είναι μια απαραίτητη δραστηριότητα για φαγητό στην καφετέρια αλλά και μέρος του φαγητού στο σπίτι. Η επαγγελματική φιλοσοφία στους εργοθεραπευτές θα πρέπει να καλύπτει όλο το φάσμα των καθημερινών δραστηριοτήτων ενός παιδιού λαμβάνοντας υπόψιν και την ποικιλία των αιτημάτων τους (FLOREY 1989).
Το τέταρτο επίπεδο αξιολόγησης πλαισίου ολοκληρώνεται από επιμέρους διαδικασίες που έχουν ήδη αντιμετωπιστεί από πολλά σταθμιστικά – αναπτυξιακά τεστ δοκιμών συστατικών ικανότητας απόδοσης
(BRUININKS, OSERETSKY, KΛΙΜΑΚΕΣ PEABODY ,ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΜOTOR, ΚΑΡΤΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΔΟΚΙΜΕΣ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ ,PRAXIS TEST).
Αισθητηριακές ,σωματικές, γνωστικές και Δ.Κ.Ζ έχουν λάβει περισσότερη προσοχή απ’ τις κοινωνικοσυναισθηματικές πτυχές της καθημερινότητας του παιδιού.
Η ανάγκη για εστιασμό και στις κοινωνικοσυναισθηματικές πτυχές έργου μεταξύ των παιδιών με ειδικές ανάγκες αποτελεί μέρος του επαγγελματικού μας ρόλου ώστε να εντοπίσουμε, να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε και να υπερνικήσουμε τις δυσκολίες.
ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το TOP-DOWN μοντέλο προσφέρει έναν πολύτιμο οδηγό για τις μελλοντικές εργασίες σε παιδιατρικές αξιολογήσεις.Παρέχει μια δομή για να βοηθήσει στην άρθρωση ερωτήσεων αξιολόγησης που είναι σύμφωνες με την εστίαση μας στο έργο και βοηθά στην αποσαφήνιση των διαφορετικών επιπέδων ανάλυσης που πρέπει να ληφθούν υπόψιν καθώς προσπαθούμε να κατανοήσουμε το συνολικό μοτίβο εμπλοκής ενός παιδιού.
Η μελλοντική εργασία θα απαιτήσει στενή δημιουργική συνεργασία μεταξύ των κλινικών ιατρών και ερευνητών καθώς το εννοιολογικό πλαίσιο του School function assessment πήρε την τελική μορφή του μέσα από την προσπάθεια εκατοντάδων εθελοντών ιατρών – ερευνητών που δώσαν ανατροφοδότηση για τις κλίμακες αξιολόγησης,το περιεχόμενο και τις πρακτικές εφαρμογές των εργαλείων και επιπλέον εκπαίδευσαν τους εργοθεραπευτές για τους χρονικούς περιορισμούς και τις δραστηριότητες στα σχολικά πλαίσια .