Κάθε πρωί πηγαίνω στο σχολείο και βλέπω εικόνες που μου αρέσουν αλλά και εικόνες που δεν μου αρέσουν καθόλου!
Σε πολλούς τοίχους γκράφιτι…δηλ. τι γκράφιτι, μουτζούρες είναι χωρίς νόημα και ομορφιά. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με λακκούβες που όταν βρέχει γεμίζουν με λασπόνερα και μας ταλαιπωρούν. Τα πεζοδρόμια είναι εξοπλισμένα με παγίδες τις σπασμένες πλάκες οι οποίες όταν βρέχει γίνονται νεροπαγίδες και όταν τις πατάμε γίνονται τα πόδια μας μούσκεμα γιατί κρύβουν νερό από κάτω τους. Οι δενδροδόχοι είναι στολισμένοι με αγριόχορτα που πολλές φορές τσιμπάνε τα πόδια μας, γεμάτες με σκουπίδια και ακαθαρσίες και να μην μιλήσω για τις ακαθαρσίες σκύλων που κάποιοι ανεύθυνοι ιδιοκτήτες τους δεν τα μαζεύουν και γίνονται βρομερές παγίδες για μικρούς και μεγάλους! Δίπλα ακριβώς από τον πεζόδρομο του σχολείου υπάρχει παιδική χαρά που δεν είναι παιδική χαρά γιατί ο δήμος απομάκρυνε τα σπασμένα παιχνίδια και έμεινε το ξεχαρβαλωμένο δάπεδο να σαπίζει και να μας δυσκολεύει ακόμη και στο περπάτημα…βλέπετε εσείς οι μεγάλοι περπατάτε με το κεφάλι σκυφτό και δεν σκοντάφτετε ενώ εμείς τα παιδιά κοιτάμε τους φίλους μας, τρέχουμε και πέφτουμε. Ευτυχώς υπάρχει, λίγο πιο πάνω ένα γήπεδο για να ευχαριστηθούμε τρέξιμο. Όσο για το δάσος του Σεϊχ Σου ούτε κουβέντα…άκουσα ότι παλιά κάποιοι δάσκαλοι πήγαιναν τα παιδιά τους εκεί ψηλά, σήμερα αυτό είναι αδύνατο να γίνει…ή μήπως είναι δυνατό;
Ζωή Φρανσίσκο Ντος Σάντος
