Μπότσιου Σουζάνα

Φιλόλογος

Κατά τον Παναγιωτίδη τα γλωσσικά λάθη είναι απόρροια γλωσσικής πραγμάτωσης και για να θεωρηθούν λάθη, θα πρέπει οι ισχυρισμοί μας να στηρίζονται επιστημονικά. Το γλωσσικό πρόβλημα εμπίπτει στο γνωστικό πεδίο της ψυχογλωσσολογίας και το γλωσσικό σφάλμα πολλές φορές διαπράττεται απ’ τον φόβο της πιθανής διάπραξής του (φαινόμενο της υπερδιόρθωσης). Για τον Παναγιωτίδη οι ακυρολεξίες, οι σολοικισμοί, τα  ανακόλουθα σχήματα και τα σαρδάμ, προκύπτουν από στιγμιαία αδυναμία ακολούθησης των γραμματικών κανόνων και όχι από άγνοιά τους.  Το δόκιμο και το αδόκιμο αποτελούν προϊόντα κοινωνικών στάσεων πολιτικών απόψεων και κρίσεων, ενώ η γραμματικότητα και η αντιγραμματικότητα προκύπτουν απ’ τη νοητική γραμματική, η οποία δημιουργείται απ’ την αλληλεπίδραση της ανθρώπινης φύσης και του κοινωνικού περίγυρου. Κατά την άποψή του το νέο λεξικό του Μπαμπινιώτη είναι υπερβολικό, χρήσιμο για μελετητές της γλώσσας και εκδοτικούς οίκους, ωστόσο στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν πολλά αβέβαια σημεία, αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης μάχης μεταξύ δημοτικής και καθαρεύουσας.

Ο Σαραντάκος εμφανίζεται πιο αιχμηρός και μιλά για δώδεκα ασθένειες της νεοκαθαρεύουσας του 21ου αιώνα. Γι’ αυτόν η καθαρεύουσα είναι  τεχνητή γλώσσα, ενώ η δημοτική έχει μεγάλη απορροφητική δύναμη. Ασπάζεται, λοπόν, την άποψη του Ελισαίου Γιανίδη.  Βασική του θέση είναι ότι ο λογιοτατισμός οδηγεί σε ακραίες εκφράσεις και αυθαιρεσίες που αγγίζουν τα όρια του γελοίου. Μάλιστα υπογραμμίζει ότι πολλοί στον προφορικό λόγο, στην προσπάθειά τους να χρησιμοποιήσουν λόγιους τύπους, οδηγούνται σε λάθη. Γι’ αυτόν το νέο λεξικό του Μπαμπινιώτη χαρακτηρίζεται απ’ την ακαμψία του δημιουργού του∙ άποψη με την οποία συντάσσεται και ο Χάρης.

Σύμφωνα με τον Χάρη το ιδεολόγημα ότι ο προφορικός λόγος διαφέρει απ’ τον γραπτό, αποτελεί ψυχαναγκασμό. Ίσως πρόκειται για «νεοαττικισμό», μόδα, επιδειξιομανία, ξιπασιά, υποτίμηση του λαϊκού. Θεωρεί το γλωσσικό ένστικτο σαφή οδηγό και πρέπει να το εμπιστευόμαστε και να μην υποκινούμαστε από άλλες ανάγκες. Εντοπίζει στο λεξικό του Μπαμπινιώτη λάθη που συγχωρούνται στα πλαίσια μιας τόσο ογκώδους εργασίας, αλλά και λάθη ασυγχώρητα που καθιστούν το λεξικό αμφισβητήσιμο και οδηγούν τον χρήστη στην αμφιβολία. Αναφέρεται διεξοδικά στη χρήση της γενικής των θηλυκών   σε -ω και των αδύνατων τύπων της προσωπικής αντωνυμίας, στη διαφορά των «σαν» και «ως» και στη σύνταξη του «αφορά+αιτιατική» ή «αφορά σε+αιτιατική». Η όλη ανάλυσή του κουράζει αρκετά, ωστόσο παρουσιάζει ξεκάθαρα τις θέσεις του και λύνει απορίες.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι σαφώς η γλώσσα εξελίσσεται και πάνω απ’ όλα αποτελεί κώδικα επικοινωνίας. Εφόσον ο τρόπος χρήσης της είναι κοινός και επιτυγχάνεται η επικοινωνία, δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τους χρήστες της. Ωστόσο, ο γραπτός λόγος χρήζει μεγαλύτερης προσοχής. Λάθη μη ανεκτά στη δική μου αισθητική αποτελούν το «όσον αναφορά», το «ξαναεπανέρχομαι», η σύγχυση «κυκλοφορικού-κυκλοφοριακού», η χρήση του «όπου» ακόμα κι εκεί που δεν δηλώνει τόπο, η κακή χρήση των επιθέτων σε -ης (π.χ. η επαρκή λύση) και κάποιων μετοχών από την αρχαΐζουσα (π.χ. η ενδιαφέρων περίπτωση), το τελικό -ς στη γενική των γυναικείων επωνύμων ( π.χ. της Δημουλάς, της Αζέλης ), η φράση «ένα χρονών» και οι ξένες  λέξεις στον πληθυντικό  ( π. χ. οι μπάρμεν, τα μπαρς).

Μπότσιου Σουζάνα

Φιλόλογος

Για ποιους λόγους ένα παιδί γίνεται θύμα εκφοβισμού και βίας στα πλαίσια της σχολικής ζωής; Σίγουρα αυτό δεν οφείλεται σε δικό του λάθος. Το πιο πιθανό είναι να οφείλεται στη διαφορετικότητά του, εξωτερική ή εσωτερική. Η εθνικότητα, η φυλή, το φύλο, η θρησκεία, το χρώμα του δέρματος, η εμφάνιση ( βάρος, ύψος, χαρακτηριστικά του προσώπου), οι επιδόσεις στα μαθήματα, ο «κλειστός» χαρακτήρας, αποτελούν κάποια από τα γνωρίσματα που καθιστούν ένα παιδί στόχο βίας.

Στον αντίποδα, πολλοί λόγοι συντελούν να καταστεί ένα παιδί επιθετικό και βίαιο. Καταρχάς, οι εμπειρίες που έχει ένα παιδί μπορεί να το έχουν ωθήσει στην εκδήλωση επιθετικής και βίαιης συμπεριφοράς. Ίσως και το ίδιο να ήταν ή να εξακολουθεί να δέχεται επιθέσεις βίας. Επιπλέον, ο ρόλος του θύτη μπορεί να είναι αποτέλεσμα ζήλειας, ανασφάλειας, απόρριψης ή συμπλεγμάτων κατωτερότητας. Προκειμένου, λοιπόν, ένα παιδί να νιώσει ανώτερο από τους συνομηλίκους του, προσπαθεί να δείξει δυνατό μέσα από εκφοβιστική και βίαιη συμπεριφορά. Παράλληλα, θεωρεί ότι γίνεται πιο δημοφιλές ή τυγχάνει μεγαλύτερης αποδοχής, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ευτυχισμένοι και προσπαθούν να κάνουν να κάνουν και τους υπόλοιπους να νιώσουν το ίδιο.

Εν κατακλείδι, οι θύτες στοχεύουν στη «διαφορετικότητα» του άλλου, για να τον απαξιώσουν και σίγουρα το σημείο εκκίνησής τους δεν είναι αυτή   η «διαφορετικότητα».  Το πρόβλημα είναι σύνθετο και για να αντιμετωπιστεί, πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι παράμετροί του. Ασφαλώς το σχολείο  ως φορέας αγωγής, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς λειτουργώντας συνεργατικά θα μπορούσαν να καταφέρουν το καλύτερο δυνατό.

Μαθήτριες  : Μπουρδούβαλη  Μαριάννα-Ταντάρου Δέσποινα- Φαράχ Νικόλ

Πηγή: Δίκτυο κατά της βίας στο σχολείο

«Βία στα σχολεία»

Παρόλο που είναι αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού να βρίσκεται σε ασφαλές σχολικό περιβάλλον, η βία συνιστά διαχρονικό φαινόμενο που συνεχώς εντείνεται. Οι συνέπειές της είναι ολέθριες και η αντιμετώπισή της δε γίνεται αποφασιστικά από τους αρμόδιους φορείς.

Πιο συγκεκριμένα, ο σχολικός εκφοβισμός διαταράσσει την ψυχική υγεία και την κοινωνικότητα των  παιδιών. Συχνά αναπτύσσουν φοβίες ή και αυτοκτονικές τάσεις. Επιδιώκουν να μην πηγαίνουν στο σχολείο, κυριεύονται από άγχος, ανασφάλεια, ενώ πολλές φορές εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες.

Το θλιβερό είναι ότι τις περισσότερες φορές τα ενδοσχολικά περιστατικά βίας εκφοβισμού αποσιωπώνται, προκειμένου να μη στιγματιστούν οι θύτες, τα θύματα και το σχολείο. Ίσως αυτό να  οφείλεται στην ελλιπή ενημέρωση για τη διαχείριση της ενδοσχολικής βίας. Εξάλλου τα παιδιά- θύματα συνήθως δε ζητούν βοήθεια, ενώ οι εκπαιδευτικοί επιλέγουν να μην παρεμβαίνουν σε σχετικά περιστατικά. Έτσι η άσχημη συμπεριφορά  μαθητών προς συμμαθητές τους, οι ύβρεις, η ταπείνωση και η σωματική βία διαρκώς εντείνονται. Μάλιστα,ενώ οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι βοηθούν στη λήξη των περισσότερων περιστατικών, στην πραγματικότητα αντιλαμβάνονται τα λιγότερα  δυνατά.Τέλος, δεν υπάρχει η απαιτούμενη συνεργασία εκπαιδευτικών και γονέων, διότι ο καθένας από την πλευρά του θεωρεί ότι μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του εκφοβισμού χωρίς βοήθεια.

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, ωστόσο, δεν αρκούν οι ευχολογίες. Απαιτούνται όχι μόνο νομοθετικές ρυθμίσεις, αλλά και μηχανισμοί ελέγχου βίας. Το σημαντικότερο ίσως όλων είναι οι φορείς αγωγής και κυρίως η οικογένεια και το σχολείο να αποτελούν ασπίδα προστασίας και ασφάλειας και να διαπαιδαγωγούν τους νέους κατάλληλα αναφορικά με τον λεκτικό, σωματικό και ηλεκτρονικό    εκφοβισμό και τους κινδύνους του.

Μαθητές:  Μαζαράκης Καλλίμαχος – Βασιλείου Αμαλία

Πηγή: www.medlook.net.

«Αειφόρος – Πράσινη ανάπτυξη»

Με θλίψη διαπιστώνεται καθημερινά ότι οι προσπάθειες για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος  έχουν  αποτύχει. Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη βιώνει τη φτώχεια, ενώ ταυτόχρονα τα περιβαλλοντικά προβλήματα εντείνονται.

Ως εκ τούτου επιβάλλεται να στοχεύσει ο άνθρωπος στην αειφόρο ανάπτυξη, στην οικονομική -με άλλα λόγια – ανάπτυξη λαμβάνοντας υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος. Βασική προυπόθεση γι’ αυτό   αποτελεί να χρησιμοποιούνται οι ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι με ρυθμούς που θα συμβαδίζουν με εκείνους που η φύση τους ανανεώνει. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την πλήρη συνειδητοποίηση των ολέθριων αποτελεσμάτων της υπερκατανάλωσης ως προς την όξυνση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Μαθήτριες:  Ράπτη Δήμητρα- Μίχου Σοφία- Κίκερη Άννα – Μαρία

Πηγή:  Βικιπαίδεια

«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής»

Η όξυνση της κλιματικής κρίσης στις μέρες μας και οι τραγικές συνέπειές της επιβάλλουν την άμεση αντιμετώπισή της. Η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη αποτελεί έντονο φαινόμενο και αυτό ενέχει κίνδυνο για περισσότερα θύματα. Συνιστά μια συνθήκη στην οποία δε θα είναι δυνατή η επιβίωση του ανθρώπου σε συγκεκριμένες περιοχές.

Σίγουρα δεν επαρκεί να αλλάξει  μόνο η ζωή των ανθρώπων. Ωστόσο, είναι αναγκαία, καθώς ο καταναλωτικός τρόπος ζωής συνεπάγεται εξάντληση των φυσικών πόρων, αύξηση των απορριμμάτων και βιομηχανική ρύπανση.   Πέρα από αυτό, ο καθένας χωριστά επιβαρύνει το περιβάλλον είτε με αυθαίρετη δόμηση, είτε με σπατάλη νερού, είτε με ορθή διαχείριση των απορριμμάτων… Οφείλουμε, με άλλα λόγια, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να καταναλώνουμε με σπατάλη τους φυσικούς πόρους.

Παράλληλα, είναι ανάγκη οι πολυεθνικές επιχειρήσεις να σέβονται το περιβάλλον με τις δραστηριότητές τους προτάσσοντας το κέρδος. Επιπλέον, απαιτείται η πολιτεία να μην παραβλέπει τους νόμους που η ίδια έχει ψηφίσει. Συγκεκριμένα, είναι  απαράδεκτο να εκχωρούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις δικαιώματα εκμετάλλευσης περιοχών, να καθυστερούν ή να μην υλοποιούνται περιβαλλοντικά έργα, να ενθαρρύνεται η αλλόγιστη τουριστική εκμετάλλευση…

Εν κατακλείδι, η κλιματική αλλαγή μας απειλεί έντονα και μόνο με παγκόσμια συνεργασία μπορεί να διασωθεί το περιβάλλον. Σε συνδυασμό με την αλλαγή της στάσης ζωής του καθενός χωριστά θα τεθούν οι βάσεις για μια αρμονική συνύπαρξη  ανθρώπου – περιβάλλοντος στο μέλλον.

Μαθήτριες: Μπουρδούβαλη Κωνσταντίνα –Βλάσια- Πέρκα Ελένη- Ταντάρου Αντωνία

Πηγή: Άρθρο της Unicef