Terriè – Modern Apartheid (Dark Side)

Και η σελίδα τους στο Facebook

Αρθρογράφοι και αρθροσυντάκτες:
Ρουσσέτος Παναγιωτάκης, Σταματίνα Λατζουράκη

η διατροφή για τους αθλητές είναι κάτι σημαντικό γιατί η σωστή τροφών συμβάλλει για την καλή ή κακή απόδοση του αθλητή.
Ο κάθε αθλητής πρέπει να τρώει:
α)Υδατάνθρακες όπως (δημητριακά,λαχανικά,ψωμί,φρούτα,ρύζι,
πατάτες,αλεύρι,κ.α)
β)Λίπη όπως (ξηροί καρποί,ψάρια,ελαιόλαδο και κρέας)
γ)Πρωτεΐνες όπως (διάφορα κρέατα,γαλακτοκομικά,αυγά,ξηροί καρποί και όσπρια)
Ενώ αυτά που δεν πρέπει να τρώνε συχνά είναι:
α)Τα γλυκά γιατί μπορεί να ισοσταθμιστούν σε αύξηση βάρους
β)Το ίδιο ισχύει για τα λίπη και έλαια.

ΠΑΡΕΛΘΟΝ – ΠΑΡΟΝ-ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
Ο Αθλητισμός σαν εννοια δεν αποτελεί γνώρισμα της σύγχρονης εποχής ούτε και είναι απαραίτητα συνυφασμένος με τις προηγμένες κοινωνίες αν και αναμφισβήτητα αποτελεί ένδειξη πολιτισμού και κοινωνικής συσπείρωσης των ανθρώπων.
Γεννήθηκε ως μορφή ψυχαγωγίας -και έτσι παραμένει στην ουσία του-από τη στιγμή της γέννησης του σκεπτόμενου ανθρώπου.
Ενα ισχυρό παράδειγμα αποτελεί ή έννοια του κυνηγιού ,που από απόλυτη ανάγκη επιβίωσης στον πρωτόγονο άνθρωπο ,σήμερα παραμένει ,αν και κατακριτέα σε πολλές περιπτώσεις , ως μορφή αθλητικής ψυχαγωγίας -σπορ.
Ομως η πραγματικά σύγχρονη ιδέα του αθλητισμού ,όπως δηλαδή τον γνωρίζουμε σήμερα με τη μορφή της λεγόμενης ευγενούς άμμιλας ,του ανταγωνισμού και της επιβράβευσης των αθλητών και την ψυχαγωγία του κοινού-θεατών γεννήθηκε και πραγματώθηκε όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο λόγω της χρονικής απόστασης ,στην αρχαία Ελλάδα, όπου τα ήδη μορφοποιημένα από την ανθρώπινη φυλή αγωνίσματα-αθλήματα (π.χ. πάλη,ρίψη ακοντίου,αγώνες δρόμου,δισκοβολία,τοξοβολία κλπ) έλαβαν πια επίσημο χαρακτήρα και εντάχθηκαν στις κοινωνίες των αρχαίων ελληνικών πόλεων ως κορυφαίες κοινωνικές εκδηλώσεις,με πλέον κορυφαία όλων την κοινή για όλες τις ελλήνικές πόλεις κράτη την θεσμοθέτηση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αυτός ακριβώς ο θεσμός ,των Ολυμπιακών Αγώνων,που αναγεννήθηκε τον 19ο αιώνα δίνει το ευρύτερο στίγμα και σήμερα της έννοιας της λέξης αθλητισμός.
Ασφαλώς οι διαφορές από την αρχαία εποχή είναι τεράστιες και αφορούν κυρίως στην εμπορευματοποίηση του ,ακόμη και σε επίπεδο ερασιτεχνών που πρωταγωνιστούν όμως στις κορυφαίες διοργανώσεις ,αλλά και στην δημιουργία πνεύματος οπαδισμού κια σκληρού ανταγωνισμού που ξεφεύγει ασφαλώς από το πλαίσιο της ευγενούς αμμιλας.
Ομως αυτό το σύγχρονο πρόσωπο του αθλητισμού δεν καταδικάζει επουδενί την αρχική του έννοια.Την αναγκη δηλαδή πρώτιστα για ψυχαγωγία του ερασιτέχνη αθλητή που δεν απαοκσοπεί στον πρωταθλητισμό αλλά στη βελτίωση της σωματικής του κατάστασης και ασφαλώς ,σε κάθε περίπτωση,δεν μπορεί να καταδικάσει την συννεκτικότητα και την συγγένεια των εννοιών ,αθλητισμός ίσον πολιτισμός.

Η προσφορά του αθλητισμού

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό είτε αφορά κάποιο ομαδικό είτε κάποιο ατομικό άθλημα ωφελεί ποικιλοτρόπως το άτομο, αφού λειτουργεί ευεργετικά τόσο για τη σωματική όσο και για την πνευματική του υγεία. Ειδικότερα:
- Η συστηματική άθληση καθιστά εφικτή τη διαμόρφωση και διατήρηση ενός αρμονικού και καλοσχηματισμένου σώματος, προσφέροντας παράλληλα ευεργετική επίδραση στην υγεία του. Προκύπτει, μάλιστα, μια σημαντική ενίσχυση της δύναμης, αλλά και των δεξιοτήτων του ατόμου.
- Σε πνευματικό επίπεδο ο αθλητης ενισχύει την αντίληψη και την κρίση του, εφόσον κάθε άθλημα απαιτεί από το άτομο να κατανοεί τους αναγκαίους κανόνες, να τους εφαρμόζει κάθε φορά, αλλά και να επιχειρεί το ξεπέρασμα τυχόν δυσκολιών κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή της αγωνιστικής περιόδου. Ιδίως τα ομαδικά αθλήματα ωθούν το άτομο σε διαδικασίες αυτοσχεδιασμού και επινοητικότητας, καθώς ερχόμενο αντιμέτωπο με τις τεχνικές και τους σχεδιασμούς της αντίπαλης ομάδας καλείται να διεκδικήσει την επίτευξη μιας καλύτερης απόδοσης, αναγνωρίζοντας και παρακάμπτοντας τα στοιχεία υπεροχής των αντιπάλων.

Ψυχικά οφέλη:
- Ο αθλούμενος έχει την ευκαιρία μέσω του αθλητισμού να επιτύχει μια ουσιαστική και γόνιμη εκτόνωση των προβληματισμών και των εντάσεων της καθημερινότητας. Ενώ, η προερχόμενη από την άθληση βιοχημική ανταπόκριση του σώματος και του εγκεφάλου, του χαρίζει ευδιαθεσία, ενέργεια και καθαρότητα σκέψης.
- Αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη αυτοπειθαρχία, προκειμένου να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του προγραμματισμού του, και παράλληλα μια αίσθηση αντοχής και καρτερίας, που του επιτρέπει την ψυχραιμότερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση δυσκολιών ή προβλημάτων σε άλλους τομείς της ζωής του. .
- Ο αθλητισμός λειτουργεί, άλλωστε, ως πηγή εμπειριών, επιτεύξεων, αλλά και καθημερινών στιγμών εκτόνωσης ή ευχαρίστησης, γεγονός που τον καθιστά σημαντικό αντίβαρο απέναντι σ’ εκείνες τις ψυχοφθόρες καταστάσεις που βιώνει το άτομο στον εργασιακό και κοινωνικό του βίο.

Ηθικά φέλη
- Ο Αθλητής μυείται στην αξία της προσωπικής προσπάθειας και μαθαίνει να εκτιμά τα οφέλη που προκύπτουν από τη συστηματική και κοπιώδη ενασχόληση μ’ ένα αντικείμενο. Η ικανοποίηση που λαμβάνει από την επίγνωση ότι σημειώνει σημαντικές επιδόσεις σ’ ένα άθλημα, αλλά και οι αλλαγές που βλέπει στη σωματική του διάπλαση, του διδάσκουν πως η επίμοχθη προσπάθεια ανταμείβεται με επιτεύγματα και οφέλη που δεν είναι προσιτά με άλλο τρόπο.

- Αν, μάλιστα, συμμετέχει σε κάποιο ομαδικό άθλημα μαθαίνει να συνεργάζεται αρμονικά, καθώς και να δείχνει απεριόριστο σεβασμό στον κόπο και στην προσπάθεια του συναθλητή του, αφού γνωρίζει και το ίδιο πόσο επίμοχθη είναι η διεκδίκηση της νίκης. Ενώ, παράλληλα, έχοντας πάντοτε κατά νου τη διάκριση της ομάδας, αναγνωρίζει και αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν στο πλαίσιο της συλλογικής αυτής προσπάθειας. Κατανοεί, άλλωστε, πως με το να επιχειρήσει να αποποιηθεί τις ευθύνες του ή να τις μεταθέσει σε κάποιον άλλο, θα ζημιώσει την απόδοση της ομάδας του, και άρα τον εαυτό του.

- Ο χώρος του αθλητισμού προσφέρει ιδανικά πρότυπα για τους νέους, καθώς τους ωθεί σε μια δημιουργική ενασχόληση, σε μια γόνιμη αφοσίωση και προσπάθεια, αλλά και στη διεκδίκηση διαρκώς υψηλότερων επιδόσεων. Πρόκειται, άρα, για ένα χώρο πραγματικής διαπαιδαγώγησης, που βρίσκεται στον αντίποδα της αναποτελεσματικής αδράνειας και των εύκολων λύσεων, που οι νέοι συναντούν συχνά γύρω τους.

- Ο αθλητισμός, μάλιστα, οδηγεί στην ανάπτυξη και την εδραίωση ενός ουσιαστικού σεβασμού για τους άλλους ανθρώπους, χωρίς αυτός ο σεβασμός να γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες ή άλλες διακρίσεις. Το κοινό ενδιαφέρον και οι κοινές προσδοκίες, λειτουργούν ως ισχυρός συνεκτικός δεσμός, που δεν κάμπτεται από επιμέρους διαφοροποιήσεις.

Αρνητικά φαινόμενα

- Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και ειδικότερα του πρωταθλητισμού που αναφέραμε πριν,έχει επιφέρει σημαντικές αλλοιώσεις στο πνεύμα του συναγωνισμού και της ευγενούς άμιλλας, καθώς πλέον το οικονομικό δέλεαρ είναι τέτοιο που ωθεί πολλούς αθλητές στην υιοθέτηση αθέμιτων τακτικών προκειμένου να διασφαλίσουν τη διάκριση και τη νίκη. Παρατηρείται, έτσι, η χρήση αναβολικών ουσιών, για την επίτευξη όλο και καλύτερων επιδόσεων, ο χρηματισμός αθλητικών παραγόντων, για να αντιμετωπίσουν ευνοϊκά κάποια ομάδα, καθώς και γενικότερα φαινόμενα διαφθοράς, με στόχο πάντοτε τη μεγιστοποίηση των κερδών μιας αθλητικής ομάδας ή ενός μεμονωμένου αθλητή.

- Η επιδίωξη του οικονομικού κέρδους έχει αλώσει προ πολλού ακόμη και το σημαντικότερο αθλητικό γεγονός, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχουν πλέον μετατραπεί σε μια πολυέξοδη εμπορική δραστηριότητα. Οι «καθαρές» επιδόσεις των αθλητών, καθώς και το πνεύμα ειρήνευσης, που συνόδευαν άλλοτε αυτούς τους αγώνες, έχουν πλέον αντικατασταθεί με ζητήματα όπως είναι τα τηλεοπτικά δικαιώματα, η διαφημιστική προβολή, τα παγκόσμια ρεκόρ -με όποιο κόστος ή τρόπο-, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί, αλλά και τα επιμέρους πολιτικά οφέλη από την κατάλληλη εκμετάλλευση ενός τόσο διαδεδομένου και λαοφιλούς γεγονότος.

- Η εμπορευματοποίηση λειτούργησε τελείως αρνητικά ακόμη και σε αθλήματα που κατά παράδοση έχουν πολύ μεγάλη ανταπόκριση στους πολίτες, όπως είναι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Οι αγώνες που κάποτε αποτελούσαν μια οικογενειακή επιλογή για ψυχαγωγία γεμάτη συγκινήσεις, έχουν τραπεί σ’ ένα πεδίο άκρατου ανταγωνισμού, όπου η διαφθορά και τα οικονομικά συμφέροντα καθοδηγούν και καθορίζουν τα αποτελέσματα και τις νίκες.

- Ενώ, παράλληλα, οι φίλαθλοι που κινούνταν παλαιότερα από καθαρή αγάπη για τις αθλητικές τους ομάδες, έχουν τραπεί σε φανατισμένους οπαδούς, που σπεύδουν να εμπλακούν σε βίαιες αναμετρήσεις με τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, αφαιρώντας από τις αθλητικές αυτές αναμετρήσεις κάθε ψυχαγωγικό και φίλαθλο χαρακτήρα.

Τα αίτια της βίας

- Το ανταγωνιστικό πνεύμα που έχει επικρατήσει στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού, λόγω των οικονομικών συμφερόντων, ωθεί τους παράγοντες των αθλητικών ομάδων σε μια στάση ανοχής -αν όχι και στήριξης- απέναντι στο φανατισμό των οπαδών. Οι οπαδοί αποτελούν αφενός πηγή εσόδων -αγορά εισιτηρίων και εμπορικών ειδών με το λογότυπο της ομάδας, στοιχήματα κ.ά.- κι αφετέρου μέσω των τοπικών συνδέσμων κάθε ομάδας αποτελούν έναν ανέξοδο τρόπο ενίσχυσης και διατήρησης του πλήθους υποστηρικτών της. Μη θέλοντας, επομένως, οι ομάδες να χάσουν αυτά τα οφέλη, επιτρέπουν ή έστω ανέχονται τις συχνές παρεκτροπές των οπαδών τους.

- Το ίδιο ανταγωνιστικό πνεύμα, άλλωστε, εξωθεί τις ομάδες στη διεκδίκηση με κάθε τρόπο της νίκης, γεγονός που δυναμιτίζει το κλίμα στο πλαίσιο των αγώνων και ενισχύει το φανατισμό των οπαδών.

- Οι οπαδοί καταφεύγουν στις ομάδες και τις υποστηρίζουν με αφοσίωση, αναζητώντας συχνά ένα μέσο κοινωνικοποίησης∙ ένα χώρο χαμηλών απαιτήσεων στον οποίο να μπορούν να ενταχθούν και να αισθανθούν πως ανήκουν. Η απουσία λοιπών ενδιαφερόντων ή ουσιαστικών προσωπικών επιδιώξεων, αφήνει το άτομο έκθετο σε αντίστοιχες επιρροές που το δελεάζουν με την υπόσχεση της συντροφικότητας και της αποδοχής. Έτσι πολλοί νέοι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να βρουν την ασφάλεια της ομαδικής δράσης και συνύπαρξης, για να καλύψουν συναισθηματικές ελλείψεις, αλλά και την υποτυπώδη προσωπικότητά τους, γίνονται μέλη αθλητικών συνδέσμων, και καταφεύγουν ακόμη και σε βιαιότητες προκειμένου να αναδείξουν την προθυμία και την αφοσίωσή τους και να προασπίσουν τη θέση τους σε αυτούς. Ενισχυτικά στην εμφάνιση αυτών των αρνητικών φαινομένων λειτουργεί και η στάση ανοχής της Πολιτείας, που αντιμετωπίζει με επιείκεια ή και με αδιαφορία ανάλογα περιστατικά. Ενώ είναι προφανές πως αν τιμωρούσε με μεγάλη αυστηρότητα κάθε τέτοιο ξέσπασμα βίας, θα είχε διαφοροποιηθεί εδώ και καιρό η συμπεριφορά των οπαδών.

Τρόποι παρέμβασης

- Είναι σαφές πως πολλά από τα αρνητικά σημεία στο χώρο του αθλητισμού έχουν προκύψει από την εμπορευματοποίηση του επαγγελματικού αθλητισμού και του πρωταθλητισμού. Με δεδομένο, όμως, το γεγονός ότι πλέον οι επαγγελματίες αθλητές αντιμετωπίζονται ως διασημότητες και μπορούν να αποκομίσουν τεράστια χρηματικά ποσά από την εκμετάλλευση του ονόματος και της εικόνας τους, μέσω κυρίως της προώθησης προϊόντων, γίνεται αντιληπτό πως είναι δύσκολο να επιδιωχθεί μια επιστροφή σε πιο αθώες -και άρα λιγότερο προσοδοφόρες- εποχές. Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού είναι πια μη αναστρέψιμη, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τις νέες συνήθειες στο χώρο αυτό, όπως είναι η χρήση αναβολικών και η διαφθορά. Εκείνο που απαιτείται, βέβαια, είναι μια εντατικοποίηση των σχετικών ελέγχων, αλλά και μια αυξημένη αυστηρότητα στην αντιμετώπιση των σχετικών κρουσμάτων.
- Η καλλιέργεια και η εδραίωση μιας ορθής και άρτιας ηθικής στους νέους αθλητές μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την κατάλληλη πνευματική αγωγή, ώστε να είναι εφικτή η έγκαιρη δημιουργία αντιστάσεων απέναντι στα κελεύσματα του -εύκολου- πλουτισμού και της διασημότητας. Οι νέοι αθλητές θα πρέπει να εκτιμήσουν πρωτίστως την ομορφιά και τα οφέλη του αθλητισμού, ώστε να στραφούν στην υπηρέτηση του καθαρού αθλητισμού και όχι στη με κάθε μέσο διεκδίκηση της διάκρισης, με μόνο κίνητρο το κέρδος.

- Την ισχυροποίηση του ορθού αθλητικού πνεύματος και την επιδίωξη επιτυχιών που να βασίζονται καθαρά και μόνο στην προσωπική προσπάθεια, μπορούν να ενισχύσουν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αφενός με την προβολή εκείνων των αθλητών που αποδεδειγμένα έχουν σημειώσει καθαρές διακρίσεις κι αφετέρου με τη στηλίτευση των φαινομένων διαφθοράς και εξαπάτησης. Αν, επομένως, οι φορείς αγωγής και παιδείας, η Πολιτεία και τα Μ.Μ.Ε., επιδιώξουν συστηματικά την επιβράβευση των αθλητών που απορρίπτουν τα αναβολικά και τη διαφθορά, τότε θα εδραιωθεί με τον καιρό ένα πιο ενάρετο πνεύμα στον αθλητισμό∙ κάθε αθλητής θα το θεωρεί θέμα αρχής και αξιοπρέπειας να επιτυγχάνει αξιόλογες επιδόσεις βασιζόμενος στην σκληρή προπόνηση και μόνο.

- Η Πολιτεία θα πρέπει από τη μεριά της να επιδιώξει την απαρέγκλιτη εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας, ώστε τόσο η χρήση αναβολικών όσο και φαινόμενα χρηματισμού ή βίας να τιμωρούνται με συνέπεια και αυστηρότητα. Η σταθερή εφαρμογή των νόμων θα λειτουργήσει αποτρεπτικά σε κάθε τέτοια παρεκτροπή και θα επαναφέρει στον αθλητισμό την αναγκαία αξιοπιστία και εμπιστοσύνη.

- Καίρια είναι και η ενίσχυση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, που επιτρέπει στους πολίτες, και κυρίως στους νέους, την απόλαυση των αθλητικών δραστηριοτήτων, χωρίς τις εντάσεις, το φανατισμό και τις τεχνητές διακρίσεις, που έχουν τόσο αλλοιώσει τον εμπορευματοποιημένο επαγγελματικό αθλητισμό. Προκύπτει, έτσι, το αίτημα για τη δημιουργία και συντήρηση αθλητικών εγκαταστάσεων σε κάθε δήμο και σε κάθε σχολείο, ώστε οι νέοι να μπορούν να αθλούνται και να αποκτούν συνάμα -μέσα από την αντίστοιχη αγωγή στο πλαίσιο της εκπαίδευσή τους- μια υγιή επαφή με τον αθλητισμό.

Τμήμα: Β’θετ3

••Μουσική της Κρήτης••

Η κρητική παραδοσιακή μουσική ,καθώς και οι κρητικοί χοροί,είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τη ψυχοσύνθεση και την κοινωνική ζωή των Κρητικών, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.

••Η μουσική:Παρελθόν και Παρόν••

Η Κρητική μουσική είναι αμάλγαμα πολλών παραδόσεων. Το νησί της Κρήτης, σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, επέτρεψε στη μουσική του ν” αγκαλιάσει διάφορα ποικίλα μουσικά ιδιώματα, ενεργητικά όμως έτσι ώστε να είναι μοναδική και ιδιαίτερη.

Στους σκοπούς της κρητικής μουσικής μπορεί κανείς να διακρίνει αρχαία μέτρα και ρυθμούς, ανατολίτικες αλλά ακόμα και αναγεννησιακές επιρροές. Η μουσική στην Κρήτη αποτελεί σημαντικότατο μέρος της ζωής των ανθρώπων που την καλλιεργούν, την ακούν, τη χορεύουν και την τραγουδούν ακόμα και σήμερα.

••Η μουσική στα Μινωικά και στα Αρχαία Χρόνια••

Για τη μουσική στο νησί έχουν μιλήσει πάμπολλοι αρχαίοι μελετητές και καλλιτέχνες αποδεικνύοντας την αξία και τη σημαντικότητά της από τα αρχαία χρόνια κιόλας. Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» και στον «Μίνωα», ο Ευριπίδης στους «Κρήτες», ο Σοφοκλής στον «Δαίδαλο», ο Ηρόδοτος στην «Ιστορία» του, ο Αριστοτέλης, ο Ισοκράτης, ο Θουκυδίδης, ο Πλούταρχος, ο Διόδωρος Σικελιώτης που όλοι τους θαυμάζουν τον προελληνικό Μινωϊκό πολιτισμό.

Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός που κληρονόμησε κι ακολούθησε το πολιτισμό της Μινωϊκής Κρήτης και κατόπιν αποτέλεσε τη βάση για το πνευματικό κυρίως θαύμα της κλασσικής αρχαιότητα, χρησιμοποίησε μεταξύ άλλων και τα μουσικά στοιχεία της Μινωϊκής μουσικής παράδοσης. Αποδείξεις μπορεί να βρει κανείς στα μουσικοχορευτικά στοιχεία που διασώθηκαν απ” ευθείας,ή πλάγια ανάμεσα στους αιώνες και στις περιπέτειες του νησιού στη σύγχρονη μουσική και χορευτική πραγματικότητα.

Η μουσική ιστορία της Κρήτης ξεκινά με τη γέννηση του πατέρα των θεών, του Δία, στα ψηλά και περήφανα βουνά του νησιού. Οι Κουρήτες, αυτοί οι μυθικοί Κρήτες πολεμιστές, κάλυψαν τον ήχο του κλάματος του μωρού για να τον προστατεύσουν από τον πατέρα του Κρόνο, χορεύοντας και χτυπώντας τα όπλα τους δυνατά και με ρυθμό. Αλλά και ο Θησέας φεύγοντας από τη Κρήτη και φτάνοντας στη Δήλο, χόρεψε μαζί με τους συντρόφους του έναν χορό με ιδιαίτερο ρυθμό, ο οποίος αντέγραφε με τα βήματά του τις ελικοειδής στροφές και τα γυρίσματα του λαβυρίνθου της Κνωσού. Ο χορός αυτός ήταν ο περίφημος Γέρανος και συναντάται ακόμη και σήμερα σε πολλά ελληνικά νησιά.

••Η μουσική στον Μεσαίωνα και στη Τουρκοκρατία••

Μεσαίωνας

Η πλουσιότατη μουσική ζωή στο νησί, συνεχίζεται και μετά τα κλασσικά χρόνια και τη Ρωμαϊκή εποχή, στη θρησκευτικό-κεντρική Βυζαντινή εποχή.

Οι ήχοι της μουσικής στο νησί επηρεάζονται όπως είναι φυσικό από τους βυζαντινούς θρησκευτικούς ύμνους και τα βυζαντινά μουσικά μέτρα που σιγά σιγά αρχίζουν να δημιουργούνται. Έτσι η Κρήτη ενώνεται ακόμα πιο πολύ με το μουσικό κόσμο της Ανατολής.

Το 13 αι. μ.Χ. στο νησί εκδηλώνονται και οι επιδράσεις της Δύσης Φράγκοι, Γενοβέζοι και κυρίως Βενετσιάνοι φέρνουν μαζί τους και τις μελωδίες, τις μουσικές, τα μέτρα – όπως η ρίμα – χορούς – όπως ο μπάλος – και μουσικά όργανα όπως το βιολί, το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στη κρητική μουσική.

Ξεχωριστή σημασία στη μουσική παράδοση του νησιού θα παίξει η ρίμα με τη μορφή ομοιοκατάληκτων διστίχων τα οποία πρωτοεμφανίστηκαν κατά τα τέλη του 14ου αι. μ.Χ στην έντεχνη ποίηση του νησιού. Ο κρητικός μουσικός νους, πάντα δημιουργικός, ανοιχτός και ανήσυχος ενσωματώνει τη δυτικογενή ρίμα και την συνδυάζει με τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο της αρχαίας Ελλάδας. Ο συνδυασμός αυτός είναι η πασίγνωστη σήμερα κρητική μαντινάδα. Η κρητική μαντινάδα είναι ποιητική φόρμα η οποία ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τον μουσικό και ποιητικό αυτοσχεδιασμό.

Σα να μην έφτανε η ήδη πλούσια και πολυσυλλεκτική μουσική ταυτότητα της Κρήτης, μετά την άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς, στο νησί βρίσκουν καταφύγιο πολλοί μουσικοί δάσκαλοι της εκκλησιαστικής μουσικής. Ιδρύουν σχολές και η βυζαντινή μουσική διδάσκεται συστηματικά στο νησί ενώ ταυτόχρονα το επισκέπτονται συχνότατα Ενετοί μουσικοί για να διασκεδάσουν τους Ενετούς αλλά και τους Έλληνες κατοίκους του.

Τουρκοκρατία

Παρόλα αυτά η γόνιμη, για τη Κρήτη και τους κατοίκους της, αυτή περίοδος τερματίζεται με τη κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους.

Η μουσική της όμως συνεχίζει να εξελίσσεται και να εμπλουτίζεται, αφού οι Κρήτες συνεχίζουν να τραγουδούν για τις χαρές και τα πολλά πλέον βάσανά τους.

Η κρητική λύρα που σήμερα είναι το κύριο μουσικό όργανο στη κρητική μουσική, εμφανίζεται περί το 17ο αι. και η παρουσία της γίνεται όλο και πιο έντονη μέχρι και τον 18ο αι. που πλέον η παρουσία της έχει εδραιωθεί στο νησί. Αρχικά η λύρα ήταν αχλαδόσχημη και διακρινόταν σε δύο τύπους: το λυράκι με τον οξύ ήχο και τη μεγάλη βροντόλυρα με το πιο μπάσο ήχο της. Από την εποχή αυτή χρονολογείται και η παρουσία πάνω στο δοξάρι της λύρας, των γερακοκούδουνων, των μικρών κουδουνιών που κρέμαγαν στα κυνηγετικά γεράκια στο Βυζάντιο. Με τη βοήθεια των γερακοκούδουνων ο λυράρης κρατούσε το ρυθμό, αφού μέχρι τότε δεν είχε εμφανιστεί κάποιο συνοδευτικό όργανο για τη λύρα. Με τα χρόνια εμφανίστηκε άλλο ένα είδος λύρας, η βιολόλυρα, η οποία χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στη Δυτική και την Ανατολική Κρήτη μέχρι και τη δεκαετία του 1940.

Η επικρατούσα λύρα σήμερα είναι ένας ενδιάμεσος τύπος μεταξύ βροντόλυρας και μικρής λύρας. Πρώτος τη χρησιμοποίησε ο λυράρης και οργανοποιός Μανώλης Σταγάκης και επικράτησε σταδιακά από το 1950 και μετά.

Το δοξάρι της λύρας από τις αρχές του 20ου αι. έπαψε πλέον να έχει πάνω του τα γερακοκούδουνα, αφού πλέον το ρυθμό ανέλαβε να κρατάει το μπουλγαρί (από τη Μικρά Ασία) και λίγο αργότερα το λαούτο.

Το λαούτο υπήρχε στη Κρήτη από την εποχή της Ενετοκρατίας, αλλά στην αναγεννησιακή του μορφή. Με τον καιρό και με τις συνεχής τροποποιήσεις που υπέστη άρχισε να χρησιμοποιείται σα συνοδευτικό όργανο. Στις μέρες μας μπορεί κανείς να ακούσει πολύ ωραίες μελωδίες από σόλο λαούτο, ενώ το μπουλγαρί ως συνοδευτικό όργανο έχει πλέον σχεδόν εκλείψει.

••Νεότερα χρόνια••

Μετά την αποχώρηση των Τούρκων  από το νησί ο Κρητικός λαός νιώθει ξανά ελεύθερος και γεμάτος επιθυμία και όρεξη να ξαναπάει μπροστά σε όλους τους τομείς, έτσι και στη μουσική. Κι αυτό δε θα το κάνει από το μηδέν, οι αιώνες που πέρασαν έχουν αφήσει στους κρητικούς τεράστια μουσική κληρονομιά.

Οι μουσικές ρίζες της Μινωϊκής Κρήτης και της κλασσικής αρχαιότητας σε συνδυασμό με τις βυζαντινές και μετέπειτα τις ενετικές επιρροές και βάσεις, και τέλος με τις ανατολίτικες τούρκικες επιρροές, έχουν ήδη δημιουργήσει ζηλευτή μουσική παράδοση στο νησί.

Φυσικά τα ψηλά βουνά της Κρήτης και γενικά το έντονο γεωλογικό της ανάγλυφο που δυσκολεύει την επικοινωνία από τόπο σε τόπο, έχει βοηθήσει τη κάθε περιοχή να αναπτύξει τη δικό της μουσικό χαρακτήρα. Οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες από περιοχή σε περιοχή είναι χαρακτηριστικές στο νησί, παρότι φυσικά οι βάσεις είναι κοινές.

Κατά τις αρχές του 20ου αιώνα η Κρήτη είναι από τις πρώτες περιοχές στην Ελλάδα που δέχεται τα κύματα προσφύγων από τα παράλια της Μικράς Ασίας και τη Πόλη. Οι πρόσφυγες συνεισφέρουν με τα ακούσματα και τις μουσικές τους. Ιδιαίτερα στις περιοχές που εγκαθίστανται οι επιρροές τους είναι έντονες και σε συνδυασμό με τη τοπική μουσική θα δώσουν καινούρια ακούσματα και μουσικές, τα οποία αργότερα θα χαρακτηριστούν ως ρεμπετοκρητικά.

Από τις αρχές του αιώνα οι νέοι μουσικοί που εμφανίζονται στο προσκήνιο της κρητικής μουσικής σκηνής είναι πολλοί και αξιόλογοι αφού η αγάπη των κρητικών για τη μουσική τους είναι μεγάλη. Οι επαγγελματίες είναι λίγοι, αλλά η αγάπη τους και το δημιουργικό τους πνεύμα υπερκαλύπτει την μη επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική.Γλέντια και γιορτές οργανώνονται σε όλη τη Κρήτη και πολλοί από τους μουσικούς αυτούς έχουν ήδη γίνει γνωστοί, παίζουν σε διάφορες περιοχές του νησιού, μεταφέρουν τους δικούς τους ήχους, ενώ αποτυπώνουν και φιλτράρουν τα ακούσματα του κάθε τόπου από τον οποίο περνάνε.

Μέχρι το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα βρίσκονται σε πλήρη δράση οι επονομαζόμενοι «πρωτομάστορες» της κρητικής μουσικής. Ανάμεσα τους ορισμένοι οι οποίοι σφράγισαν με την παρουσία τους τις επόμενες γενιές όπως ο Ανδρέας Ροδινός, ο Μπαξεβάνης, ο Καρεκλάς, ο Χαρίλαος, ο Φουσταλιέρης, ο Κουτσουρέλης και άλλοι λιγότερο γνωστοί αλλά σημαντικοί οργανοπαίχτες.

Το βασικό όργανο της κρητικής μουσικής, η λύρα, παίρνει το τελικό αχλαδοειδές της σχήμα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εποχή κατά την οποία διαμορφώνονται και τα βασικά ακούσματα της κρητικής μουσικής όπως τη ξέρουμε σήμερα. Τη σκυτάλη παίρνει μια άλλη γενιά μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Ναύτης, ο Σκορδαλός, ο Μουντάκης, ο Λεωνίδας Κλάδος και άλλοι οι οποίοι γίνονται οι δάσκαλοι και εμπνευστές της επόμενης γενιάς που σφραγίστηκε από την παρουσία του Νίκου Ξυλούρη του «Αρχάγγελου» της κρητικής μουσικής, ο οποίος πέθανε πάνω στην ακμή της δημιουργικότητας του.

Ο αδελφός του Νίκου Ξυλούρη, ο Αντώνης Ξυλούρης ή «Ψαραντώνης», συνεχίζει με τον αδερφό του Γιάννη Ξυλούρη και τα παιδιά του Γιώργο, Λάμπη και Νίκη την μεγάλη μουσική παράδοση της οικογένειας Ξυλούρη.

Σήμερα πλέον υπάρχει μια πλειάδα μεγάλων μουσικών πολλών από τους οποίους είναι γνωστοί και εκτός Κρήτης. Είναι σημαντικό ότι στις μέρες μας υπάρχει μια συνέχεια της παραδοσιακής κρητικής μουσικής σε έντεχνες αναζητήσεις σε συνδυασμό με τον δημιουργικό διάλογο με τις μουσικές παραδόσεις της ανατολικής Μεσογείου.

Αρκετά μουσικά σχήματα,με πιο αντιπροσωπευτικό τους «Χαϊνηδες», εκφράζουν αυτή τη σύγχρονη πλευρά της κρητικής μουσικής.

Καταλύτης για τη σύγχρονη μουσική σκηνή της Κρήτης, υπήρξε η παρουσία του Ιρλανδού μουσικού Ρός Ντέιλι ο οποίος έχει πλέον πολιτογραφηθεί Κρητικός και έχει δημιουργήσει στο Χουδέτσι Ηρακλείου ένα πολύ σημαντικό κέντρο έρευνας της κρητικής μουσικής παράδοσης σε συνδυασμό με τη μελέτη και παρουσίαση παραδοσιακών μουσικών από όλο τον κόσμο και κυρίως την ανατολή και την Ασία.

••Τα τραγούδια της Κρήτης••

Η Κρητική μουσική παράδοση θεωρείται η πιο ζωντανή στον ελλαδικό χώρο γιατί, όχι μόνο συνεχίζει να εξελίσσεται και να ενσωματώνει δημιουργικά σύγχρονα μουσικά στοιχεία, αλλά παράλληλα καταφέρνει να εκφράζει και να σχολιάζει με ζωντανό τρόπο την σημερινή πραγματικότητα.

Οι μαντινάδες είναι η πιο συνηθισμένη μορφή λαϊκού τραγουδιού και αποτελούν ποιητικό είδος το οποίο απαντάται σε ολόκληρη την Κρήτη.  Είναι δίστιχα τραγούδια, που αποτελούνται από δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους. Ο όρος μαντινάδα προέρχεται από τη βενετσιάνικη λέξη matinada, που μεταφράζεται ως «πρωινή καντάδα» και σημαίνει το ερωτικό τραγούδι που τραγουδιόταν τις πρωινές ώρες κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης.

Η σύνθεση των μαντινάδων είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη, αφού μέσα σε ένα αυτοσχέδιο δίστιχο περικλείεται ένα πλήρες νόημα.  Οι περισσότερες μαντινάδες αναφέρονται στον έρωτα και την αγάπη.  Υπάρχουν, όμως, και πολλές γνωμικές, διδακτικές, φιλοσοφικές, πειραχτικές, σκωπτικές, τολμηρές κ.λπ.  Έχουμε ακόμα δίστιχα της βάπτισης, του αρραβώνα, του γάμου, του Κλήδονα, της κλεψιάς, της βεντέτας, της φυλακής κ.λπ. Τραγουδιόνται με ή χωρίς συνοδεία μουσικών οργάνων, πάνω στις μελωδίες των παραδοσιακών κρητικών χορών – χανιώτικου (συρτού), σιγανού, σούστας (Ρεθύμνου), μαλεβιζώτη, αγκαλιαστού κ.λπ. – των σκοπών της ρίμας, του Ερωτόκριτου και άλλων, όμως η πιο συνηθισμένη μελωδία πάνω στην οποία τραγουδιόνται οι κοντυλιές.

Οι κοντυλιές είναι ένα από τα βασικότερα είδη της κρητικής μουσικής, με μακραίωνη παράδοση και ρίζες στην Ανατολική Κρήτη. Στην ουσία πρόκειται για μουσικές φράσεις, από τις οποίες συγκροτούνται οργανικές μελωδίες, τραγούδια ακόμα και χοροί.  Περίφημες είναι οι περίτεχνες κοντυλιές από τις επαρχίες Σητείας και Iεράπετρας (που άλλοτε τραγουδιόνται και άλλοτε όχι, με γρήγορη ή αργή ρυθμική αγωγή και οι οποίες ενίοτε χορεύονται). Παίρνουν διάφορες ονομασίες: στειακές κοντυλιές, ιεραπετρίτικες κοντυλιές, κοντυλιές της νύχτας, κοντυλιές Καλογερίδη, κοντυλιές του Αλή, και ανάλογα με την τονικότητά τους κοντυλιές στη φα, κοντυλιές στη ντο, κοντυλιές στη ρε κ.λπ.

Στις μέρες μας, η λέξη κοντυλιά δεν είναι αποκλειστικά ταυτισμένη με τις μελωδίες τις Ανατολικής Κρήτης. Για τους περισσότερους, έχει τη σημασία της μουσικής που αποδίδει η λύρα ή το βιολί, δηλαδή τη δοξαριά, με τον ίδιο τρόπο που η λέξη πενιά σημαίνει τη μουσική του λαγούτου, του μπουζουκιού ή του μαντολίνου. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ονομάζονται κοντυλιές και άλλοι εξαίρετοι σκοποί, που διαμορφώθηκαν στην Κεντρική Κρήτη, στους νομούς Ρεθύμνου και Ηρακλείου, πάνω στις μελωδίες των οποίων αποδίδονται ενίοτε μαντινάδες ή πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια, καθώς και η μουσική του σιγανού χορού, με την πιο αργή ρυθμική αγωγή, όπως αυτός αποδίδεται σε διάφορες περιοχές του νομού Ρεθύμνου.

Οι περισσότερες κοντυλιές θεωρούνται παραδοσιακές, δηλαδή παλαιές, που αγνοούμε το πώς και από ποιον ή ποιους δημιουργήθηκαν. Υπάρχουν, όμως, και αρκετές οι οποίες αποτελούν προσωπικές δημιουργίες ή διασκευές, όπως οι κοντυλιές Kαλογερίδη και οι κοντυλιές του Αλή στο νομό Λασιθίου και οι κοντυλιές του Καραβίτη στην επαρχία Aγ.Bασιλείου Pεθύμνης.

Σύμφωνα με τη γνώμη του μουσικού Γιάννη Nτεληβασίλη, την οποία κατέγραψε η εξαίρετη λαογράφος Μαρία Λιουδάκη, ο όρος κοντυλιά έχει την εξής αρχή: “Στα παλιά τα χρόνια μουσικό όργανο στην Kρήτη ήταν ο αυλός (χαμπιόλι ή μ(π)αντούρα), φτιαγμένος από καλάμι. Στο καλάμι το αναμεταξύ στα γόνατα μέρος λέγεται κόντυλας. Έτσι, μια που η μουσική των μαντινάδων παιζόταν πάνω στον κόντυλα (αφού εκεί ανοίγονται οι τρύπες), πήρε από ’κει τ’ όνομα κοντυλιά.”

Τα Ριζίτικα

Η δεύτερη σημαντική κατηγορία είναι τα «ριζίτικα» που τραγουδιούνται κυρίως στα χωριά της ρίζας (πρόποδες) των Λευκών Ορέων στα Χανιά. Ανάλογα με το θέμα των στίχων τους διακρίνονται σε ακριτικά, ηρωικά, ιστορικά,  επαναστατικά, αλληγορικά, της ξενιτιάς και του έρωτα. Αν και προέρχονται κυρίως από τη Δυτική Κρήτη είναι αρκετά δημοφιλή και στην κεντρική Κρήτη.

Τα ριζίτικα είναι συνήθως γραμμένα σε δεκαπεντασύλλαβο αλλά δεν έχουν απαραίτητα ομοιοκαταληξία. Δεν χορεύονται και συνήθως τραγουδιούνται είτε από μία ομάδα, είτε από ένα άτομο που λέει ένα ημιστίχιο το οποίο επαναλαμβάνει η χορωδία. Δύο από τα πιο διάσημα ίσως ριζίτικα είναι το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και το «Αγρίμια κι αγριμάκια μου>>.

<<Πότε θα κάνει ξαστεριά>>

Πότε θα κάμει ξεστεριά, πότε θα φλεβαρίσει,

να πάρω το ντουφέκι μου, την όμορφη πατρόνα,

να κατεβώ στον Ομαλό, στη στράτα τω Μουσούρω,

να κάμω μάνες δίχως γιους, γυναίκες χωρίς άντρες,

να κάμω και μωρά παιδιά να ‘ναι δίχως μανάδες,

να κλαιν τη νύχτα για νερό και την αυγή για γάλα

και τ’ αποδιαφωτίσματα για την καημένη μάνα.

<<Αγρίμια κι αγριμάκια μου>>

Αγρίμια κι αγριμάκια μου,

λάφια μου μερωμένα,

πέστε μου πού’ναι οι τόποι σας,

πού’ναι τα χειμαδιά σας;

Γκρεμνά’ναι εμάς οι τόποι μας,

λέσκες τα χειμαδιά μας,

τα σπηλιαράκια του βουνού

είναι τα γονικά μας.

Τα ταμπαχανιώτικα

Σημαντικό κομμάτι της αστικής κρητικής μουσικής είναι τα λεγόμενα «ταμπαχανιώτικα» τραγούδια ή μανέδες. Τα ταμπαχανιώτικα γνώρισαν την άνθιση τους κυρίως στον 19ο και 20ο αιώνα, στις αστικές περιοχές της δυτικής Κρήτης. Είναι ουσιαστικά ένα πάντρεμα κρητικής αστικής μουσικής με μουσικές και ήχους της Μικράς Ασίας, ένα είδος κρητικού ρεμπέτικου, και δεν είναι χορευτικά τραγούδια.

Πήραν το όνομα τους από τους ταμπαχανέδες, δηλαδή τα βυρσοδεψεία. Σημαντικότερος εκπρόσωπος τους ήταν ο Φουσταλιέρης, δεξιοτέχνης του μπουλγαρί και κάποια από τα πιο διάσημα ταμπαχανιώτικα είναι ο «Σταφιδιανός σκοπός», το «Όσο βαρούν τα σίδερα», «Σαν είχες άλλον στην καρδιά» κ.ά.

Τα μοιρολόγια

Τα κρητικά μοιρολόγια αξίζουν να αναφερθούν σαν μια ξεχωριστή κατηγορία κρητικού τραγουδιού. Μιλούν για τον θάνατο και την απώλεια, και άλλοτε απευθύνονται στον εκλιπόντα, άλλοτε στον ίδιο τον Χάρο. Οι ρίζες τους βρίσκονται στο πολύ μακρινό παρελθόν, ίσως ακόμη και στα ομηρικά χρόνια. Υπάρχουν τα κοινά μοιρολόγια αλλά και τα αυθόρμητα μοιρολόγια που αυτοσχεδιάζονται εκείνη τη στιγμή από τον συγγενή που θρηνεί. Συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβα, ομοιοκατάληκτα ή μη,αλλά υπάρχουν και μοιρολόγια εντεκασύλλαβα ή και δωδεκασύλλαβα.

ΤΣΙ ΡΙΜΕΣ…,ΤΑ ΡΙΖΙΤΙΚΑ…,

ΚΑΙ ΜΕ ΤΣΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ…

ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ,ΟΜΟΡΦΟ ΝΗΣΙ,

ΚΡΗΤΗ…ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ..

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΗΦΑΝΗ

ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΕ ΣΕΝΑ…

ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ…ΟΜΟΡΦΟ ΝΗΣΙ,

ΚΑΙ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ ΜΑΝΑ…

ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΑΔΕΡΦΗ,

…ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΑΝΑ…

ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΥΣ ΕΓΕΝΝΗΣΕΣ,

ΚΑΙ ΑΝΤΡΕΣ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΩ..

…ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ,

ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩ..

ΓΕΝΝΗΣΕΣ ΤΟ ΔΟΜΗΝΙΚΟ,

ΣΥΝΑΜΑ ΤΟΝ ΚΟΡΝΑΡΟ…

ΘΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΞΙΩΣΕ ΜΟΥ ΤΟ,

ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΝΤΟΣ ΝΑ ΠΑΡΩ…

ΚΡΗΤΗ ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ ΜΟΥ,

ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ….ΠΟΝΕΜΕΝΗ….

ΑΠ’ ΑΚΡΟΥ ΕΙΣ ΑΚΡΟ ΔΥΝΑΤΗ,

ΚΑΙ…ΑΙΜΑΤΩΒΑΜΕΝΗ…

ΚΡΗΤΗ ΘΑ ΠΕΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ,

ΘΑ ΠΕΙ ΑΝΔΡΕΙΟΣΥΝΗ…

ΚΡΗΤΗ…ΘΑ ΠΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ,

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗ…

ΚΡΗΤΗ ΘΑ ΠΕΙ…ΦΙΛΟΤΙΜΟ,

ΘΑΡΡΟΣ….ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ….

…ΤΙΜΗ..,ΑΓΑΠΗ..,ΑΝΘΡΩΠΙΑ..,

ΕΡΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ…

ΚΡΗΤΗ….ΘΑ  ΠΕΙ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,

ΨΥΧΗ…..ΓΕΜΑΤΗ  ΛΑΥΡΑ…….

ΚΑΙ…ΜΙΑ  ΝΤΥΜΕΝΗ  ΛΕΒΕΝΤΙΑ,

ΠΑΝΤΑ  ΜΕ  ΡΟΥΧΑ  ΜΑΥΡΑ….

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΙΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ,

Η ΚΡΗΤΗ ΟΛΗ ΑΞΙΖΕΙ….

ΠΟΙΟ ΚΛΩΝΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ,

ΚΟΒΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΥΡΙΖΕΙ….

ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ,

ΜΕ ΕΥΛΑΒΕΙΑ….ΣΤΗΡΙΖΩ….

ΚΑΙ..ΟΠΟΥ ΣΤΑΘΩ..ΚΙ ΟΠΟΥ ΔΙΑΒΩ,

ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ…!!!!

Πηγές για:

* Την εισαγωγή: <Μουσική Παράδοση της Κρήτης> ( http://www.destinationcrete.gr/el/home/mousiki-paradosi ).

* Την μουσικη της Κρήτης στο παρελθόν και το παρόν: http://www.destinationcrete.gr/el/mousiki-parelthon-a-paron .

(• Στα Μινωϊκά και Αρχαία χρόνια: http://www.destinationcrete.gr/el/mousiki-parelthon-a-paron/music-ancient-times .

• Στο Μεσαίωνα και την Τουρκοκρατία: http://www.destinationcrete.gr/el/mousiki-parelthon-a-paron/music-medieval-cretan .

• Στα Νεότερα χρόνια: http://www.destinationcrete.gr/el/mousiki-parelthon-a-paron/music-contemporary ).

* Τα τραγούδια της Κρήτης:

http://www.destinationcrete.gr/el/oi-mantinades-a-ta-rizitika .

(• Για τις μαντινάδες και τις κοντυλιές ξεχωριστά: http://www.tsouchlarakis.com/KRITIKATRAGOUDIA.htm ).

* Τα ριζίτικα <Πότε θα κάνει ξαστεριά:

( http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=mobdetails&song_id=1119) και το <Αγρίμια κι αγριμάκια μου>

( http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=mobdetails&song_id=6125 ).

* Μαντινάδες: Μερικές είναι προσωπικές,κάποιες από τις ιστοσελίδες: http://www.mantinades.gr/category/kriti/7 , https://mantinadokouventes.blogspot.gr/search/label/ΚΡΗΤΗ?m=1

και απ’το υπέροχο τραγούδι <Ξεφάντωμα στην Κρήτη>

( http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=mobdetails&song_id=45296 ).

* Φωτογραφικό υλικό:

• https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7+%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%B7 .

• Για κοντυλιές:

~>Του Μύρου Σκουλά: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82+%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85+%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1 .

~>Του Αντώνη Μαρτσάκη: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82+%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BA%CE%B7 .

~>Του Αχιλλέα Δραμουντάνη: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82+%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B7 .

•Για τα ριζίτικα: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1 .

• Για τα ταμπαχανιώτικα: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CF%84%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1 .

• Για τα μοιρολόγια: https://www.google.gr/search?q=κοντυλιές&client=ms-android-alcatel&prmd=vmin&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwik5KKSk8TRAhWsAJoKHbJpC-IQ_AUICSgD&biw=360&bih=559#tbm=isch&q=%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1+%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1 .

Για όσους λοιπόν αντέχουν την ωμή αλήθεια και θέλουν να ικανοποιήσουν την περιέργεια τους παρουσιάζουμε τα πιο γνωστά μαγικά κόλπα και τι πραγματικά συμβαίνει με αυτά.

Πριόνισμα γυναίκας

Ένα κουτί, μια γυναικεία, ένα πριόνι και ένας μάγος. Η γυναικά μπαίνει μέσα στο κουτί. Ο μάγος κόβει με το πριόνι το κουτί στα δυο, οπότε και η γυναικά κόβεται στα δυο. Όμως κάτι μαγικό συμβαίνει… Ο μάγος επαναφέρει το κουτί στην αρχική του κατάσταση και η γυναικά βγαίνει από μέσα σώα και αβλαβής. Μαγικό;

Καμία σχέση… Το κουτί είναι αρχικά χωρισμένο σε δυο μέρη. Μια γυναίκα είναι κρυμμένη στο δεύτερο μισό του κουτιού με αποτέλεσμα να εμφανίζονται μόνο τα ποδιά της. Η ψευδαίσθηση είναι πως μια γυναίκα κόβεται στη μέση ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν δυο γυναίκες.

Το κόλπο του <<Θρίλερ>>

Σίγουρα έχετε αναρωτηθεί πως κατάφερε ο Michael Jackson να αψηφήσει τη βαρύτητα ρίχνοντας το σώμα του αρκετά προς τα εμπρός. Υπάρχουν μήπως μάγια που δεν υπακούν στους νομούς της φυσικής; Φυσικά και όχι… Το μυστικό κρύβεται στα ειδικά σχεδιασμένα τακουνιά των παπουτσιών του. Καθώς αυτά διαθέτουν ίδιο κόψιμο με εκείνο ενός σφυριού, είναι εύκολο να προστεθεί στο δάπεδο ένα κομμάτι που θα τα συγκρατεί ώστε να στηρίξει το βάρος του τραγουδιστή. Ο ίδιος τοποθετεί τα ποδιά του στις ειδικές υποδοχές τα σφραγίζει και το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει…

Το κουνέλι μέσα στο καπέλο…

Ένα από τα συνηθισμένα μαγικά κόλπα που όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει έστω και μια φορά είναι το κόλπο με το κουνέλι μέσα στο καπέλο. Το καπέλο είναι αρχικά άδειο όμως ο μάγος καταφέρνει να βγάλει από μέσα ένα κουνέλι. Πως γίνεται αυτό; Το κουνέλι τοποθετείται σε ένα σάκο μαύρου χρώματος, ο οποίος κρέμεται από ένα γάντζο στη μεριά του μάγου. Οι θεατές χάρη στο τραπεζομάντηλο δεν βλέπουν το σάκο. Καθώς ο μάγος δείχνει το καπέλο στους θεατές, το αναποδογυρίζει. Στη συνέχεια σηκώνει το καπέλο από τη δική του μεριά και με γρήγορες κινήσεις βάζει μέσα το σάκο. Τέλος, βγάζει το κουνέλι από το καπέλο και το δείχνει στους θεατές. Εκπληκτικό έτσι?

Αιωρούμενη γυναίκα

Μια γυναίκα βρίσκεται πάνω σε μια ξύλινη πλακά η ποια τοποθετείται πάνω σε δυο καρέκλες. Ο μάγος ανυψώνει την γυναίκα με τις μαγικές του δυνάμεις. Ουάου! Πετάει! Ή μάλλον όχι… Η ξύλινη πλακά στηρίζεται σε μια μεταλλική ράβδο. Οι καρέκλες βοηθούν στην ψευδαίσθηση της αιώρησης. Και ο μάγος στέκεται απλά μπροστά στην μεταλλική ράβδο ώστε να μην γίνει αντιληπτή από το κοινό.

Αυτά λοιπόν είναι λοιπόν τα 4 από τα ποιο σημαντικά μαγικά κόλπα που μπορεί να συναντήσετε, όσοι διαβάσατε το άρθρο καταλάβατε ότι η μαγεία και τα μαγικά κόλπα δεν τίποτα άλλο από μια ψευδαίσθηση, ψευδής μεν εντυπωσιακή δε.

πηγή:http://www.tilestwra.com/etsi-ginonte-ta-7-pio-gnosta-magika-kolpa/

Ολύμπια Πόπα

Δημήτρης Παξιμαδάκης

Μαντρίν Μαλο

Ντέιβι Ντεντάι

Η μαγεία είναι γνωστή από την προϊστορία ως προσπάθεια του ανθρώπου να υπερβεί τους περιορισμούς των υλικών του δυνάμεων με σκοπό να χειραγωγήσει την πραγματικότητα μέσω της πνευματικής οδού. Κατά τον Διαφωτισμό η μαγεία απομυθοποιήθηκε χάρη στην επιστήμη και έπαψε να θεωρείται απειλή ή μέθοδος αντιμετώπισης προβλημάτων από τους περισσότερους στις δυτικές κοινωνίες.
Όμως σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με γνωστά μυθικά πλάσματα από την αρχαιότητα όπου έχουν πάρει μέρος και σε παιδικά παραμύθια. Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με: τις γοργόνες, τις σειρήνες, τις μάγισσες\μάγοι, τις νεράιδες, τα ξωτικά και με τον ακέφαλο καβαλάρη.

ΜΑΓΟΙ-ΜΑΓΙΣΣΕΣ
Υπάρχουν όμως δύο είδη: είναι αυτές που χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να βλάψουν τους ανθρώπους και υπάρχουν και αυτές που είναι με την πλευρά του καλού και βοηθούν τους ανθρώπους.

Έξι χαρακτηριστικά παραδείγματα μαγισσών είναι τα ακόλουθα:

1)Νότια Αφρική: Η μάγισσα- γιατρός
Κατάγονται από την φυλή των Ζουλού. Θεωρούνται θεραπευτές και χωρίζονται σε δύο κατηγορίες με τα χαρακτηριστικά ονόματα: inyanga και isangoma.
2) Γκάνα: Οι μάγισσες των στρατοπέδων
Οι μάγισσες εκείνες συγκεντρώνονταν σε στρατόπεδα, τα στρατόπεδα αυτά προστάτευαν κατά κάποιο τρόπο αυτούς τους ανθρώπους από την οργή του πλήθους, ωστόσο δεν είχαν βασικές υποδομές όπως ο ηλεκτρισμός και το πόσιμο νερό.
3)Χιλή: Οι Kalku
Πρόκειται για ένα είδος μαγισσών που θέλει να βλάψει τους άλλους ανθρώπους. Χρησιμοποιούν μαύρη μαγεία και σπέρνουν τον όλεθρο.
4)Φιλιππίνες: Οι μάγισσες Mangkukulam
λέγεται πως χρησιμοποιούν ένα είδος μαγείας με την ονομασία «Kulam», και έχουν ως στόχο να βλάψουν τους γύρω τους.
5)Ινδία: Οι Obeah
Έκαναν προβλέψεις για το μέλλον, ενώ κάποιος ενδιαφερόμενος μπορούσε να ζητήσει βοήθεια για οποιοδήποτε λόγο. Συνήθως αυτό το είδος μαγισσών λειτουργούσε προς όφελος των ανθρώπων.
6)Μεξικό: Η διάσημη μάγισσα Santa Muerte
Για πολλούς θεωρείται Άγια και όχι μάγισσα, ωστόσο η Santa Muerte είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη μαγεία. Πρόκειται για μια γυναίκα με μακρύ μανδύα, η οποία φορά μια κοκάλινη μάσκα.

ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ
Η πίστη στα πανίσχυρα και όμορφα ξωτικά αλλά και στις μαγευτικές νεράιδες που αποτελούν ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στο θεό και στους ανθρώπους, απαρτίζει ίσως το πιο σημαντικό τμήμα στη λαϊκή παράδοση της “μυστικής” Ιρλανδίας. Οι Κέλτες υπήρξαν ένας λαός που πάντοτε ήταν τυλιγμένος με μία αχλή μυστηρίου. Οι θρύλοι και η ιστορία τους θέλγουν την ανθρώπινη φύση, και την εκλύουν με αμείωτο ενδιαφέρον αποτελώντας ένα ιδιαίτερο κομμάτι της δυτικής παράδοσης στο ρου της ιστορίας.

Η αναβίωση λοιπόν της παράδοσης των ξωτικών θα αποτελέσει μια αφύπνιση της μνήμης καθώς στρέφεται σε στοιχεία που ο καιρός ξεμάκρυνε απ’ την άμεση πραγματικότητα. Καθότι αυτός ο αναχρονισμός είναι επ’ ουσίας μεταχρονισμός, είναι μία αίσθηση του χρόνου στην αιώνια διάρκεια του, έξω απ’ τον παφλασμό της ψυχής που μας κάνουν να νιώθουμε παροδικοί.
Επίσης,ο κόσμος των ξωτικών συνιστά ένα συνονθύλευμα παράξενου τοπίου, ανεξερεύνητου μυστηρίου και ριζωμένης αμφιβολίας στη ψυχή μας, η οποία δεν παύει ποτέ να ονειρεύεται και να αναρωτιέται: Τί υπάρχει πέρα απ’ τον άνθρωπο;
Ευθεία απάντηση δεν θα αποκομισθεί, εν τούτοις μέσα από χάρτες και κώδικες, στοιχεία και μαρτυρίες, σκοτεινά δάση και κοιλάδες, θα επιδοθούμε σε μία καταβολή προσπάθειας για τη χαρτογράφηση του αλλόκοσμου και του μυστηρίου- χωρίς να βουλώνουμε αδιάφοροι τα αυτιά μας κάθε φορά που αέρινα φανταστικά πλάσματα, σαν φευγαλέες σκιές,μας ψιθυρίζουν απόκοσμους ήχους…
Υπάρχουν αρκετές μνείες που ενισχύουν την άποψη πως ήταν “εκπεσόντες άγγελοι”, κάτι το οποίο μάλιστα υποδεικνύεται από καθαυτή φύση τους: τα ξωτικά είναι εμφορούμενα την ιδιοτροπία να φέρονται καλά στους ενάρετους και άσχημα στους κακοήθεις ανθρώπους!Εύλογα είναι κατανοητό πως γίνεται ένας σαφέστατος διαχωρισμός ανάμεσα στα ξωτικά: Υπάρχουν τα αγγελικά πλασμένα και τα υπό κακίας γενόμενα, ήτοι οι νεράιδες και οι καλικάντζαροι. Διότι αναμφίβολα, δεν υπάρχει τίποτε που να μην υπόκειται σ’ αυτόν τον αιώνιο δυισμό καλού-κακού.
Στην Ιρλανδία θεωρούσαν πως ένας οφειλόμενος σεβασμός προς τα ξωτικά ήταν απολύτως δικαιολογημένος, προκειμένου να εξασφαλίσουν την προστασία τους.

Χαρακτηριστικά,είναι ενδεδυμένα στα πράσινα και κατοικούν μέσα σε λόφους, βουνά ή αρχαίους τάφους ενώ το γνωστότερο κατοικήριο τους είναι η Τιγκ Ναν Ογκ, η χώρα της νεότητας. Ένας γήινος παράδεισος που βρισκόταν στη δυτική ακρη του ωκεανού και όπου ο χρόνος, όπως και στη χώρα των ξωτικών, δε μετριέται με ανθρώπινα δεδομένα.

ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ
Οι γοργόνες ήταν μυθικά πλάσματα της θάλασσας με μορφή γυναίκας από τη μέση και επάνω (με κορμό, χέρια και κεφάλι) και με τη μορφή ψαριού από τη μέση και κάτω (με λέπια και ουρά).

Η ακριβής μορφή μιας γοργόνας διαφέρει αρκετά από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή. Υπάρχουν περιγραφές για γοργόνες όπου οι εμφάνιση τους δεν είναι ούτε ανθρώπου ούτε ψαριού. Άλλες δίνουν την κλασσική μορφή (από τη μέση και πάνω ανθρώπου και από τη μέση και κάτω ψαριού), αλλά και πάλι διαφέρουν πολύ. Μάλιστα η ουρά της γοργόνας είναι κάτι που διαφέρει πάρα πολύ στις διάφορες απεικονίσεις. Έχουν βρεθεί απεικονίσεις με ουρά ψαριού, άλλες πιο κοντά στην ουρά του δελφινιού και άλλες με δύο ουρές (σαν να ήταν πόδια).

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία οι γοργόνες ήταν τρεις (Σθενώ, Ευρυάλη και Μέδουσα).
Λέγεται ότι ήταν Κενταύρισσες, τις οποίες μεταμόρφωσε σε απεχθή τέρατα η Αθηνά, εξαιτίας της Μέδουσας. Συχνά συνδέονται με τις Σειρήνες.

ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν έξι: Θελξιέπεια, Αγλαοφήμη, Μόλπη, Λίγεια, Παρθενόπη και η Αλλαοφώνη. Στην Ελληνική μυθολογία, οι Σειρήνες ήταν επικίνδυνες γυναίκες- πουλιά, με κεφάλι γυναίκας και σώμα πουλιού. Ήταν θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, τον έρωτα και τον θάνατο.
Η μητέρα της Περσεφόνης, Δήμητρα, ήταν αυτή που έδωσε στις θαλάσσιες αυτές νύμφες σώμα πτηνών, για να τη βοηθήσουν στην αναζήτηση της κόρης της που είχε απαχθεί από τον Αδη. Η λέξη Σειρήνα πάντως προέρχεται από την αντίστοιχη Sirena των Μαλτέζων και αναφέρεται από αρκετούς ρωμαίους ιστορικούς στην αρχαιότητα. Οι σειρήνες με το γοητευτικό τραγούδι τους παγίδευαν τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες, που πλησιάζοντας είτε ξεχνούσαν τον προορισμό τους, είτε κατασπαράζονταν απ΄ αυτές.

ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ
Οι νεράιδες υπήρξαν πρωταγωνίστριες σε μύθους λαών αλλά και σε παράξενες παραδόσεις χωρικών. Πόσα παραμύθια διαβάσαμε ή πόσες ιστορίες ακούσαμε από τη γιαγιά, για εκείνα τα μικροσκοπικά πλάσματα με τα φτερά που φωσφορίζουν;

Προέρχονται από θεές που έχουν ξεπέσει, πρωτόγονα πνεύματα της φύσης, πνεύματα των νεκρών, ή μυθικά πρόσωπα που προήλθαν από την ανάμνηση των αρχαίων τελετουργιών της μύησης.
Τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά είναι ότι είναι όμορφες και καλές νεράιδες, έχουν ξανθά ή πράσινα μαλλιά και ντύνονται πάντα στα λευκά. Οι μαυροφορεμένες και άσχημες νεράιδες είναι δόλιες. Στη Γερμανία μιλούν για νεράιδες με σιδερένια άκρα, ενώ στη Βόρεια Αφρική για νεράιδες με πολύ μακριά στήθη.
Αν κανείς θέλει να βρεί τις νεράιδες αυτές, μπορεί να ψάξει σε όλα τα σημεία της φύσης, σε κήπους και σπηλιές. Για τους Σαρακατσάνους, οι λευκοντυμένες Νεράιδες ζουν στις πηγές και τα ρέματα και το σούρουπο μπορεί να ακούσει κανείς τις φωνές και τα γέλια τους. Οι μαυροφορεμένες κατοικούν σε σκοτεινά μέρη και στις χαράδρες.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΒΑΛΛΑΡΗ

Σε μια μικρή πόλη στην Αγγλία υπάρχει μια μικρή περιοχή που ονομάζεται Scunthorpe και σε αυτήν την πόλη είναι ένα δέντρο που ονομάζεται Scotter Wood. Αυτό το δέντρο φημολογείται για να είναι η αιτία πολλών εξαφανίσεων, αλλά στις Απόκριες είναι η πιο θανατηφόρα περίοδος να εξερευνήσετε την πόλη ή να ρίξετε μια ματιά γύρω. Πολύ καιρό πριν στις Απόκριες, ένας γεωργός τάιζε τα άλογά του, το καθένα από τα οποία είχε το όνομα μιας ημέρα της εβδομάδας: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή. Μετά το γεύμα, ο αγρότης πήρε το αγαπημένο άλογό του, τη Δευτέρα, για μια βόλτα στο δάσος. Είχαν μόλις ξεκινήσει όταν ένας δυνατός θόρυβος τρόμαξε το άλογο του τόσο άσχημα, που τον έριξε στο έδαφος και έτρεξε στα δέντρα. Ο αγρότης έτρεξε πίσω στο στάβλο για να για να δει αν το άλογο του είχε επιστρέψει, αλλά δεν υπήρχε σημάδι του. Αυτός ετοιμάζει την Τρίτη, το άλλο του άλογο για να ξεκινήσει την αναζήτηση για το χαμένο άλογό του και άρχισαν να ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση που είχε παρακολουθήσει το τρέξιμο της Δευτέρας.

Μετά από μια κουραστική αναζήτηση, τελικά εγκατέλειψε την ελπίδα να φέρει τη Δευτέρα στο σπίτι. Αυτός και η Τρίτη πήραν το δρόμο της επιστροφής , μέσα από το δάσος, αλλά και πάλι άκουσαν ένα δυνατό θόρυβο, παρόμοιο με αυτό που είχε τρομάξει τη Δευτέρα. Το άλογο έκανε σαν τρελό και αντί να ρίξει τον γεωργό προς το έδαφος, άρχισαν να καλπάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα από τα πυκνά δέντρα. Στη σύγχυση του, ο γεωργός δεν είδε το μυτερό κλαδί που έκοψε το κεφάλι του από τους ώμους και τον έστειλε κατά μήκος του δάσους .

Από τότε, επιστρέφει την ημέρα των αποκριών και στοιχειώνει αυτό το ξυλό-δέντρο για να ψάξει για το κεφάλι του. Ο ακέφαλος καβαλάρης βγαίνει περίπου στις 22:00 το βράδυ στις Απόκριες στους ατυχείς και περίεργους περιηγητές που λένε το όνομά του 3 φορές.

ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ
“Τα χρόνια πέρασαν και κάποια πράγματα που δεν έπρεπε να ξεχαστούν, χάθηκαν. Η ιστορία έγινε θρύλος. Και ο θρύλος έγινε μύθος.” – J.R.R. Tolkien.
Κάπως έτσι συνέβη και με τους δράκους. Αυτά τα μυθικά πλάσματα έχουν παγώσει στο χρόνο μέσα στις ιστορίες και τα παραμύθια χιλιάδων διαφορετικών λαών ανά τους αιώνες, τρομάζοντας μικρά παιδιά και ενήλικες μόνο με την αναφορά και τη θύμηση τους. Δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή τους, οπότε το κύριο ερώτημα είναι πως κατάφεραν να κυριαρχήσουν στις παραδόσεις των ανθρώπων χωρίς στην ουσία να είναι υπαρκτά όντα; Μήπως η ανάγκη των θρησκειών να επιβληθούν σε ένα κόσμο που το μαγικό πάντα ήταν συνώνυμο του τρομακτικού, κατάφερε να δημιουργήσει αυτά τα “τέρατα” που αντιπροσώπευαν το κακό; Ή μήπως οι κλιματικές αλλαγές σε συνδυασμό με τη μανιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να κυνηγήσουν και να εξολοθρεύσουν κάθε τι διαβολικό, συνέβαλαν στο να χαθεί κάθε έγκυρη απόδειξη για την ύπαρξη τους; Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δράκοι φαντάζουν μαγικοί και μυστήριοι στα μάτια των ανθρώπων και αυτός είναι ο βασικός λόγος που κινούν το ενδιαφέρον μας εδώ και τόσους αιώνες.

Χαρακτηριστικά ,οι δράκοι θεωρούνται ερπετόμορφα πλάσματα, μερικές φορές φτερωτά με 4 πόδια, άλλες φορές με ουρά φιδιού. Διέθεταν λέπια, νύχια, κέρατα και μπορούσαν να εκτοξεύουν φωτιά. Στους μύθους πάντα παρουσιάζονται ως πανέξυπνα όντα, άπληστα, σαρκοφάγα τα οποία συνήθιζαν να ζουν σε σκοτεινά απομονωμένα μέρη, όπως σε σπηλιές. Υπήρχαν βέβαια και θαλάσσιοι δράκοι οι οποίοι διατάρασσαν τις ζωές των ανθρώπων που ζούσαν δίπλα στη θάλασσα. Συχνά, σε μεταγενέστερες ιστορίες, οι δράκοι παρουσιάζονται ως φρουροί ενός θησαυρού ή ενός πύργου με φυλακισμένη μια όμορφη πριγκίπισσα.

• Τι είναι αυτό που προκαλεί την παγκρεατίτιδα;

Πάθηση:Τα πεπτικά ένζυμα που απελευθερώνονται από το πάγκρεας δεν ενεργοποιούνται για να διασπάσουν λίπη και πρωτεϊνών προτού φτάσουν στο λεπτό έντερο. Επίσης όταν ενεργοποιούνται αυτά τα πεπτικά ένζυμα ενώ είναι ακόμη στο πάγκρεας, τότε προκαλείται φλεγμονή και τοπική βλάβη του παγκρέατος.

• Τα αίτια της παγκρεατίτιδας:

1. *Αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ.

2. *Χολόλιθοι (πέτρες στην χολή).

3. Υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα.

4. Κάπνισμα.

5. Οικογενειακό ιστορικό παγκρεατίτιδας.

6. Καρκίνο στο πάγκρεας.

*Η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ και η παρουσία πετρών στην χολή ευθύνονται για πάνω από το 80% όλων των περιπτώσεων της ασθένειας.

• Τα συμπτώματα της οξείας παγκρεατίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:

1. Κοιλιακό πόνο που μπορεί να “αντανακλά” στην πλάτη.

2. Ναυτία και εμετό.

3. Επιδείνωση του πόνου μετά το φαγητό.

4. Ευαισθησία/πόνος στην κοιλιά ακόμα και στην απλή αφή.

5. Πυρετό και ρίγη .

6. Αδυναμία και λήθαργο.

• Τα συμπτώματα της χρόνιας παγκρεατίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:

1. Κοιλιακό άλγος.

2. Ακούσια απώλεια βάρους.

3. Ελαιώδη στην όψη κόπρανα.

• Πώς αντιμετωπίζεται η παγκρεατίτιδα;

Ανάλογα με την υποκείμενη αιτία της ασθένειας, οι μέθοδοι θεραπείας μπορεί να γίνουν με διάφορους τρόπους. Όπως:

1. Νηστεία για να βοηθήσετε το πάγκρεας να ξεκουραστεί και να επανέλθει.

2. Ενδοφλέβια χορήγηση υγρών για την αποφυγή αφυδάτωσης για όσο διαρκεί η νηστεία.

3. Η παγκρεατίτιδα μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή,οπότε ακολουθείται ενδοφλέβια φαρμακευτική αγωγή για την μείωση του πόνου.

4. Αν η παγκρεατίτιδα οφείλεται σε πέτρες στην χολή, τότε μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης των πετρών ή και της χοληδόχου κύστης

5. Αν η κατανάλωση αλκοόλ είναι η αιτία της παγκρεατίτιδας, τότε ακολουθείται πρόγραμμα αποχής από το αλκοόλ.

6. Αν η παγκρεατίτιδα οφείλεται στα υψηλά τριγλυκερίδια στο αίμα, τότε ακολουθείται ειδική διατροφή και ταυτόχρονα μια συνταγή φαρμάκων για να μειωθούν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων του ασθενούς.

Με την αρχή του Α’ Παγκοσμίου πολέμου (1914) και την λήξη του Belle Epoque η μόδα υπέστην αλλαγές. Μέχρι τότε η γυναικεία μόδα ήταν ιδιαίτερα ‘’φανταχτερή’’ ίσως και υπερβολική. Από τότε και μετά είχε ως βάσεις της την ελευθερία της κίνησης και της άνεσης. Παρόλα αυτά, ακόμα διατηρούσε το στοιχείο της κομψότητας και της διακριτικής υπερβολής. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ο κορσές.

1920’s

1^η) Βάση στατιστικών όλοι οι μαθητές Λυκείου χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς εξαίρεση.

2^η) Το σύνολο των εφήβων άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τις εξής ηλικίες:

Εντύπωση κάνει το υπερβολικά μικρό έτος της ηλικίας από τότε που άρχισαν να έχουν επαφή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

3^η) Τα κυριότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αυτά:

Τις πρώτες θέσεις έχουν καταλάβει το Facebook, Instagram, YouTube και Viber, έπειτα με μικρότερα ποσοστά ακολουθούν το Skype, Tumblr και Twitter.

4^η) Στην ερώτηση «Πόσο συχνά τα χρησιμοποιείτε;» οι απαντήσεις είναι οι ακόλουθες:

Παρατηρείται ότι το πλεονάζων ποσοστό τα χρησιμοποιεί σε τεράστιο βαθμό, ενώ παράλληλα έχουν αποκλειστεί οι απαντήσεις «δύο φορές την εβδομάδα» και «μόνο το Σ/Κ»

5^η) Οι νέοι ρωτήθηκαν πόσες ώρες τα χρησιμοποιούν καθημερινά. Οι απαντήσεις εντυπωσιάζουν.

Είναι προφανές ότι οι νέοι παρά τις πολλές υποχρεώσεις εξακολουθού΄ν να αφιερώνουν πολλές ώρες στο διαδίκτυο.

6^η) Η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στις διαπροσωπικές σχέσεις των νέων.

Οι νεόι κατασστούν σαφές πως η σχέση τους επηρεάζεται από το διαδίκτυο.

7^η) Απ΄ότι φαίνεται διάβασμα και διαδίκτυο δεν συμβαδίζουν διότι στην ερώτηση «πιστεύετε πως επηρεάζουν το διάβασμά σας;» οι απαντήσεις είναι:

Την πρώτη θέση κατέχει η απάντηση «ναι» ενώ φαίνεται πως το μικρότερο ποσοστό πιστεύει ότι το διάβασμά τους δεν επηρεάζεται.

8^η) Η ερώτηση που έγινε στους μαθητές είναιη εξής «Γιατί χρησιμοποιείται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;» και οι απαντήσεις παρουσιάζονται στην συνέχεια

Οι περισσότεροι νέοι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ενώ σε μικρότερο ποσοστό για να ενημερωθούν και να αξιοποιήσουν τον ελεύθερο χρόνο τους.

9^η)Προσδίδουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ασφάλεια στους έφηβους ;

Η απάντηση ακολουθεί:

Γίνεται αντιληπτό ότι οι περισσότεροι νέοι πιστεύουν πως δεν κινδυνεύουν άμεσα ή έμμεσα από το διαδίκτυο.

10^η) Οι πληροφορίες που ανταλλάσουν οι νέοι:

Ανησυχητικό το γεγονός πως οι νέοι δεν δημοσιοποιούν μόνο γενικά στοιχεία όπως ενδιαφέροντα αλλά και προσωπικά όπως φωτογραφίες, διευθύνσεις, τηλεόραση και βίντεο.